ตอนที่ 68 วางอำนาจบาตรใหญ่

ตอนแรก จินเสียนกังวลใจจริงๆ ว่าเหอซฺวี่จะปรับตัวไม่ได้

เพราะอย่างไรเสีย เมื่อครู่เด็กคนนี้ยังเป็นผู้เข้าแข่งขันอยู่แท้ๆ คล้อยหลังแวบเดียวกลับกลายมาเป็นครูฝึกไปแล้ว

ฐานะเปลี่ยนเร็วเกินไป คนรอบข้างที่เคยซ้อมเต้นด้วยกัน จู่ๆ ก็กลายมาเป็นคนที่เขาต้องคอยชี้แนะสั่งสอน ไม่ว่าใครก็ต้องใช้เวลาปรับตัวทั้งนั้น

ทว่าความจริงกลับพิสูจน์แล้วว่า จินเสียนกังวลเกินเหตุไปเองล้วนๆ

เหอซฺวี่ไม่ต้องการเวลาปรับตัวเลยสักนิด เขาเริ่มวางอำนาจแทบจะในทันที แถมยังด่าลามไปถึงหัวครูฝึกด้วยซ้ำ

แปดโมงเช้าวันรุ่งขึ้น เขาปรากฏตัวที่ตึกซ้อมตรงเวลาในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น เดินทอดน่องเอ้อระเหยเหมือนมาจ่ายตลาด พลางผลักประตูเข้าไปดูห้องซ้อมทีละห้อง

กลุ่มแรกที่ซวยคือกลุ่ม "ทะลายรังไหม" ซึ่งเจิ้งไจ้หยวนเป็นคนดูแล

"อาจารย์เจิ้ง บล็อกกิ้งอันนี้คุณเอาจริงเหรอครับ" น้ำเสียงของเหอซฺวี่ราบเรียบและติดจะยานคางนิดๆ

เสียงของเจิ้งไจ้หยวนเจือความไม่อยากจะเชื่อเพราะรู้สึกเหมือนถูกลูบคม "ผมทำไม..."

"คุณดูการสลับแถวตรงนี้สิ จังหวะที่สาม สามคนทางซ้ายจะชนเข้ากับคนทางขวา" เสียงของเหอซฺวี่ดังลอดออกมาจากข้างใน "คุณออกแบบเองเหรอ"

"...ผมออกแบบเอง"

"ตอนออกแบบคุณไม่ได้คิดถึงปัญหานี้เลยเหรอครับ"

น้ำเสียงของเจิ้งไจ้หยวนเริ่มอึกอักไม่มั่นใจ "ผะ... ผมคิดไว้ว่าตอนนั้น..."

"ผมไม่สนว่าคุณคิดยังไง" เหอซฺวี่เอ่ยขัด "แก้ใหม่ จังหวะที่สามให้เปลี่ยนบล็อกกิ้งเป็นเดินสวนกัน ฝั่งซ้ายตัดไปขวา ฝั่งขวาตัดไปซ้าย แล้วเว้นช่องตรงกลางไว้... อีกห้านาทีผมจะกลับมาดู"

เหยื่อรายต่อมาคือกลุ่มเพลง "รอยร้าว" ของสวี่ซูถง

ตอนที่เหอซฺวี่เดินเข้าไป สวี่ซูถงกำลังสอนลูกทีมเรื่องการคุมสีหน้าตอนโพสท่าจบของท่อนฮุกพอดี เธอยืนสาธิตการใช้สายตาอยู่หน้ากระจก

แววตาดูเกียจคร้านแต่ทรงเสน่ห์ ถือเป็นการบริหารเสน่ห์บนเวทีระดับตำราเรียนเลยทีเดียว

เหอซฺวี่ยืนดูอยู่ตรงประตูจนจบ "อาจารย์สวี่ สีหน้าที่คุณสาธิตเมื่อกี้ดีมากครับ"

สวี่ซูถงหันกลับมา แววตายังคงค้างจริตเกียจคร้านแบบนั้นเอาไว้ "ใช่ไหมล่ะคะ ฉันตั้งใจ..."

"แต่ในกลุ่มของคุณ มีใครทำตามได้บ้างไหมครับ"

สีหน้าของสวี่ซูถงแข็งค้างไปทันที

พอหันกลับไปมองเด็กฝึกหน้าใสทั้งห้าคนที่ยืนทำหน้าเอ๋ออยู่ข้างหลัง เธอก็พลันรู้สึกว่าภาระนี้ช่างหนักหนาสาหัสเหลือเกิน

"แม้แต่การคุมสีหน้าขั้นพื้นฐานพวกเขายังไม่ผ่านเลย" เหอซฺวี่เดินเข้าไป "คุณให้พวกเขามาเลียนแบบสายตาแบบนั้น ไม่ใช่แกล้งกันหรอกเหรอครับ"

"...แล้วคุณว่าจะให้ทำยังไงล่ะคะ"

"เริ่มซ้อมตั้งแต่พื้นฐานครับ" เหอซฺวี่เดินไปหยุดตรงหน้าเด็กฝึกทั้งห้าคน "ฝึกยิ้มค้างตามจังหวะก่อน เปลี่ยนสีหน้าให้ทันในหนึ่งวินาที ไม่ต้องไปทำหน้าตาอะไรให้มันยากหรอก"

"คุณ... คุณสอนสิ"

เหอซฺวี่ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง "ได้ครับ"

จากนั้นเขาก็หันกลับมาหาเด็กฝึกทั้งห้า "มองผม แล้วทำตาม"

เขายิ้มออกมาอย่างเป๊ะปังไร้ที่ติ ก่อนจะปรับเป็นหน้านิ่งสนิทในเสี้ยววินาที "เห็นไหม ยิ้ม... หยุด... ยิ้ม... หยุด... พอสลับสีหน้าในหนึ่งวินาทีได้คล่องเมื่อไหร่ ค่อยไปหัดเล่นสายตาแบบอาจารย์สวี่"

ทั้งห้าคนเริ่มซ้อมตาม เหอซฺวี่ยืนกอดอกดูอยู่ข้างๆ พลางคอยแขวะเป็นระยะ "หน้าชาหรือไง ยิ้มเป็นกันไหมเนี่ย"

สวี่ซูถงยืนมองอยู่ข้างๆ เห็นเหอซฺวี่พูดแค่ไม่กี่คำก็ชี้จุดสำคัญที่เธอเคี่ยวเข็ญมาครึ่งชั่วโมงแล้วเด็กๆ ยังไม่เก็ทได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เธอก็ได้แต่พึมพำเสียงเบา "...คุณมาเป็นเมนเทอร์เองเลยไหมล่ะ"

เหอซฺวี่เอียงคอหันมามองเธอแวบหนึ่ง "ตอนนี้ผมก็ทำอยู่นี่ไงครับ"

สวี่ซูถงยอมหุบปากเงียบแต่โดยดี

กลุ่มที่สามที่ตกเป็นเหยื่อรายต่อไปคือกลุ่มของโจวเหวย

ตอนที่เหอซฺวี่ผลักประตูเข้าไป โจวเหวยกำลังยืนอยู่หน้ากระจก นำเด็กฝึกอีกห้าคนซ้อมท่อนฮุก เสียงร้องของพวกเขาฟังดูนิ่งและมั่นคงมาก

ท่าเต้นของเขายังคงมีความแข็งทื่อตามสไตล์เดิมอยู่บ้าง แต่ก็ถือว่าพัฒนาขึ้นกว่าเมื่อคืนพอสมควร

เหอซฺวี่ยืนดูอยู่สองวินาทีจึงเอ่ยเรียก "อาจารย์โจว"

โจวเหวยชะงักท่าทาง หันมามองเขาด้วยสีหน้าหวาดระแวงเล็กน้อย "มีอะไร"

"ท่าเวฟของคุณยังผิดอยู่นะครับ"

โจวเหวยขมวดคิ้วมุ่น "ผมซ้อมมาทั้งคืนแล้วนะ..."

"งั้นคุณก็ซ้อมฟรีแล้วล่ะครับ" เหอซฺวี่พูดแทรก "ทิศทางมันผิด คุณออกแรงจากไหล่ ไม่ได้ใช้สะโพก"

โจวเหวยอ้าปากค้าง ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เหอซฺวี่ก็เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังเขาแล้ว

"ผมบอกแล้วไงว่าให้เริ่มจากตรงนี้..." เหอซฺวี่ยกมือขึ้นตบเบา ๆ ไปที่บั้นเอวด้านหลังของอีกฝ่าย "คุณมัวแต่ซ้อมไหล่มาทั้งคืน จนลืมสะโพกไปหมดแล้ว"

โจวเหวยเกร็งไปทั้งร่างทันทีที่ถูกตบ

"ผ่อนคลายหน่อย ผ่อนคลายครับ" เหอซฺวี่เอ่ย "คุณเกร็งขึ้นมาอีกแล้ว เมื่อคืนผมบอกว่ายังไงนะ กดลมปราณลงต่ำ ร่างกายต้องส่งแรงจากล่างขึ้นบน"

โจวเหวยสูดหายใจเข้าลึก พยายามผ่อนคลายหัวไหล่ลง

"เอาใหม่อีกรอบ"

โจวเหวยทำท่าเวฟอีกครั้ง คราวนี้ทำได้ดีขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย

"ยังไม่ถูกอยู่ดี" เหอซฺวี่พูดอย่างไร้ความปรานี "ไหล่คุณผ่อนคลายแล้ว แต่สะโพกยังแข็งทื่อ แล้วเอวคุณหายไปไหนแล้วล่ะ"

"...ผมไม่มีเอว" โจวเหวยพูดตัดพ้ออย่างยอมจำนน

เหอซฺวี่เงียบไปสองวินาทีก่อนจะหลุดขำออกมา "งั้นผมแนะนำให้คุณไปตรวจดูนะ คนเราทุกคนมีเอว คุณเองก็มี"

"คุณ..."

"เริ่มใหม่"

โจวเหวยกัดฟันทำอีกรอบ

"ดีขึ้นนิดหน่อย ทำต่อไป"

โจวเหวยทำอีกรอบหนึ่ง

"เอาใหม่"

"เอาใหม่อีก—"

ในที่สุดโจวเหวยก็ทนไม่ไหวจนต้องหยุดลง เขาสูดหายใจเข้าลึกแล้วหันขวับมาเผชิญหน้ากับเหอซฺวี่ "คุณเลิกจ้องผมตลอดเวลาได้ไหม ไปดูพวกเขาทั้งห้าคนบ้างได้หรือเปล่า"

เหอซฺวี่เหลือบมองเขา แล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบ "พวกเขาทั้งห้าคนเต้นเก่งกว่าคุณครับ"

โจวเหวยอ้าปากค้างแล้วก็หุบลง ใบหูเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาอีกรอบ

เด็กฝึกอีกห้าคนที่อยู่ข้าง ๆ พยายามกลั้นขำกันแทบตาย

วันนั้น เหอซฺวี่เดินตรวจตึกซ้อมไปถึงสามรอบเต็ม ๆ

เขาแวะไปอย่างน้อยกลุ่มละหนึ่งครั้ง แต่ละครั้งอยู่ไม่นาน แต่สร้างดาเมจได้มหาศาล

พอถึงสี่โมงเย็น ก็มีถึงสามกลุ่มที่ต้องแก้ท่าเต้น สองกลุ่มต้องจัดบล็อกกิ้งใหม่ แถมยังมีเด็กฝึกหลายคนโดนด่าจนบ่อน้ำตาแตก

เด็กฝึกทั้งค่ายต่างตกอยู่ใต้เงามืดแห่งความหวาดกลัวที่ถูกครูฝึกปีศาจครอบงำ

——

ช่วงมื้อเย็น หลี่ปู้ฝานถือถาดข้าวมานั่งลงตรงข้ามหยางเซิ่ง สีหน้าซับซ้อนยากจะบรรยาย "หยางเซิ่ง ฉันถามอะไรนายหน่อยสิ..."

หยางเซิ่งเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง "ว่ามา"

"เมื่อก่อนตอนพี่เหอซฺวี่เป็นอาจารย์ของพวกนาย เขาโหดขนาดนี้เลยเหรอ"

หยางเซิ่งชะงักการเคี้ยวไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลืนข้าวลงคอแล้วเอ่ยอย่างเนิบช้า "อาจารย์เหอในวันนี้ ถือว่าอ่อนโยนมากแล้วนะ"

ตะเกียบในมือหลี่ปู้ฝานร่วงลงบนโต๊ะทันที

เจียงหยางที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับสำลักน้ำซุปพรวดใหญ่ ซ่งอิงเหวินต้องช่วยตบหลังให้อย่างแรงจนเขาไอหน้าดำหน้าแดง

"อ่อนโยนเนี่ยนะ?!" เสียงของหลี่ปู้ฝานแหลมสูงขึ้นมาทันที "เขาด่า rap ของกลุ่มพวกฉันจนร้องไห้เลยนะ—"

"ร้องไห้เหรอ" หยางเซิ่งถาม

"ร้องไห้สิ! ไปนั่งกอดเข่าร้องอยู่ตรงมุมห้องตั้งห้านาที! พี่เหอซฺวี่ก็ยืนมองอยู่ข้าง ๆ พอน้องเขาร้องเสร็จก็ยื่นทิชชูให้ แล้วบอกว่า 'ร้องเสร็จแล้วใช่ไหม ถ้าร้องเสร็จแล้วก็ซ้อมต่อ' แบบนี้เรียกว่าอ่อนโยนเหรอ"

หยางเซิ่งเงียบไปสองวินาที "เมื่อก่อนตอนเขาด่าฉัน เขาจะด่าเปิดก่อนครึ่งชั่วโมง แล้วตอนที่ฉันร้องไห้ เขาก็ด่าไปสอนไป"

ในที่สุดเจียงหยางก็หายใจได้ทั่วท้อง "แถมตอนสอนยังด่าหนักกว่าเดิมอีก"

หลี่ปู้ฝานเงียบกริบไปสนิท

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่า คำด่าไม่กี่คำที่ตัวเองเคยโดนเหอซฺวี่ว่ามาก่อนหน้านี้ คงเทียบไม่ได้แม้แต่กับอาหารเรียกน้ำย่อยด้วยซ้ำ

"แล้วเสิ่น PD ล่ะ" หลี่ปู้ฝานนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหันจึงกดเสียงต่ำลง "เขาก็โตมาจากการสอนของพี่เหอซฺวี่เหมือนกันใช่ไหม"

หยางเซิ่งพยักหน้า

"แล้วเมื่อก่อนเขาเคยโดนด่าด้วยเหรอ"

หยางเซิ่งมองเขาด้วยสายตาทำนองว่า 'ถามอะไรไร้สาระ' "โดนด่าเละกว่าพวกเราเยอะ นายจินตนาการไม่ออกหรอก สองปีก่อนจะเดบิวต์ อาจารย์เหอซฺวี่ด่าเขาอย่างกับด่าลูกด่าหลาน"

"ขนาดเดบิวต์ไปแล้ว ยังโดนด่าเลยว่าโชว์บนเวทียังไม่ได้เรื่อง"

หลี่ปู้ฝานอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ "เก่งระดับ PD ยังโดนด่าอีกเหรอ ตอนนั้นเขาทนผ่านมาได้ยังไงเนี่ย"

"เพราะอาจารย์ด่าได้ตรงจุดน่ะสิ" หยางเซิ่งก้มหน้าตักข้าวเข้าปาก น้ำเสียงราบเรียบ "ไม่ว่าอาจารย์เหอจะด่ายังไง สิ่งที่เขาสอนมันถูกต้องเสมอ พอโดนด่าเสร็จ ร้องไห้เสร็จ ซ้อมเสร็จ ผลลัพธ์ที่ตามมาก็คือการพัฒนา"

ซ่งอิงเหวินที่อยู่ข้าง ๆ เสริมขึ้นมาหน้าตาย "ข้อบกพร่องที่เสิ่น PD โดนด่าไปตอนนั้น ตอนนี้ก็แก้ได้หมดแล้วจริง ๆ"

หลี่ปู้ฝานถึงกับนิ่งเงียบไป

คนอย่างเหอซฺวี่เนี่ย ทั้งร้ายกาจและมีพิษสงจริง ๆ