ตอนที่ 67 ยินดีต้อนรับกลับมา

เหอซฺวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

เขาจ้องมองโจวเหวย คล้ายกำลังประเมินว่าคำพูดประโยคนี้มีส่วนจริงเท็จแค่ไหน

สวี่ซูถงเองก็หุบยิ้มลง กะพริบตาปริบ ๆ มองดูท่าทีของทั้งสองคน

"คุณบอกให้สอน ผมก็ต้องสอนเลยเหรอครับ แบบนั้นผมก็เสียฟอร์มแย่สิ" ปากเหอซฺวี่พูดไปอย่างนั้น แต่ตัวกลับลุกจากที่พักแขนโซฟา แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าโจวเหวยเรียบร้อยแล้ว

"ดูให้ดีนะครับ" เขาบอก

จากนั้นเขาก็ทำท่าทางง่าย ๆ ท่าหนึ่ง แขนทั้งสองข้างทิ้งลงข้างลำตัวอย่างเป็นธรรมชาติ เริ่มผ่อนคลายลงทีละส่วนตั้งแต่ศีรษะลงมา

ลำคอ หัวไหล่ แนวกระดูกสันหลัง เอว สะโพก ไปจนถึงหัวเข่า

ทั่วทั้งร่างราวกับไร้กระดูก ดูนุ่มนวลและอ่อนช้อยลงทันตา

"รู้สึกถึงมันไหมครับ" เหอซฺวี่เอ่ย "ลมหายใจต้องกดลงต่ำ ร่างกายถึงจะเคลื่อนไหวตามได้"

โจวเหวยลองทำตามดูรอบหนึ่ง แม้ท่าทางจะยังแข็งทื่ออยู่บ้าง แต่ก็เริ่มดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย

เหอซฺวี่เดินไปด้านหลังอีกฝ่าย ยกมือแตะเบา ๆ ตรงช่วงเอวด้านล่าง

"เริ่มจากตรงนี้ครับ" น้ำเสียงของเหอซฺวี่กลับมาราบเรียบเหมือนเวลาสอน "กดลมหายใจลงไป ขยับร่างกายจากล่างขึ้นบน สะโพกไปก่อนแล้วค่อยดึงเอวตาม จากนั้นค่อยส่งแรงต่อไปที่ไหล่"

โจวเหวยสะดุ้งเกร็งไปทั้งตัวจากแรงตบนั้น แต่ก็รีบปรับจังหวะการออกแรงตามทิศทางที่อีกฝ่ายแนะทันที

เขาทำท่าเวฟใหม่อีกครั้ง คราวนี้แม้จะยังพูดไม่ได้เต็มปากว่าลื่นไหล แต่ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างของ "เกลียวคลื่น" ขึ้นมาบ้างแล้ว

เจิ้งไจ้หยวนปรบมือเปาะแปะขึ้นมาทันที "เฮ้! มีพัฒนาการนี่!"

สวี่ซูถงชะโงกหน้าเข้ามาดูบ้าง "ดีกว่าเมื่อกี้เยอะจริง ๆ ด้วยค่ะ! อาจารย์โจวสู้ ๆ นะคะ!"

โจวเหวยยืดตัวตรง กระแอมไอแก้เขินไปทีหนึ่ง ใบหูแดงก่ำจนเห็นได้ชัด "...ก็พอใช้ได้"

เหอซฺวี่ถอยกลับไปนั่งข้างโซฟา มุมปากยกยิ้มน้อย ๆ "อาจารย์โจว จริง ๆ สภาพร่างกายของคุณดีเลยนะครับ แค่ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยฝึกมาก่อน ถ้าคุณอยากเรียน ทุกสัปดาห์ผมพอจะเจียดเวลาสักครึ่งชั่วโมงมาติวเข้มให้เป็นพิเศษได้นะ"

"ไม่จำเป็น" โจวเหวยปฏิเสธทันควัน ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเอาจริงขึ้นมา

"ก็นั่นสิครับ" เหอซฺวี่พยักหน้า "ถึงคุณจะฝึก ก็คงทนได้ไม่นานเท่าไหร่หรอก"

โจวเหวยคิดทบทวนประโยคนี้ในหัวรอบหนึ่ง ก็เริ่มรู้สึกแปร่ง ๆ "เหอซฺวี่ นี่นายชมหรือกำลังแซะฉันอยู่กันแน่เนี่ย"

"ทายดูสิครับ"

ทั่วทั้งห้องพักผ่อนพากันหัวเราะครืนขึ้นมาอีกระลอก

เจิ้งไจ้หยวนขำจนกุมท้องนั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น "เหอซฺวี่ นายนี่ไม่กลัวตายจริง ๆ เลยนะ อาจารย์โจว คุณยังทนไหวอีกเหรอครับ เป็นผมนี่จับเด็กคนนี้แพ็กใส่กล่องโยนออกไปตั้งนานแล้ว"

โจวเหวยตีหน้าตาย "เขาก็ไม่ใช่เด็กสักหน่อย"

"แล้วเขาเป็นอะไรล่ะครับ" เจิ้งไจ้หยวนถามกลับ

"ก็ผู้ใหญ่ปากเสียคนหนึ่งไง"

"คุณ... พูดไม่ผิดเลยแฮะ"

จินเสียนมองพวกเขาหยอกล้อกันยิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปหาเสิ่นอีเหิง "เอาละ ดูเรื่องสนุกกันพอแล้ว เข้าเรื่องจริงจังกันดีกว่า"

เสิ่นอีเหิงที่นั่งอยู่ตรงขอบโซฟายืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อดึงกลับเข้าเรื่อง "ครับ ในเมื่ออยู่กันครบแล้ว งั้นมาเคาะตารางเวลาของเหอซฺวี่กันก่อนเลย"

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ปัดหน้าจอสองสามที "ทั้งแปดกลุ่มต่างก็อยากได้ตัวนายทั้งนั้น ในฐานะ PD ฉันคงใช้อำนาจกดดันไม่ได้ แต่พวกเราต้องแบ่งกันอย่างยุติธรรม"

"ผมยังไงก็ได้ครับ" เหอซฺวี่เอนหลังพิงโซฟา สองมือประสานกันไว้บนหน้าท้อง "พวกคุณจัดเสร็จแล้วค่อยแจ้งผมแล้วกัน ผมมีหน้าที่แค่ไปให้ตรงเวลา ขอแค่อย่าใช้งานผมจนเหนื่อยตายก็พอ"

สวี่ซูถงฉีกกระดาษออกมาแผ่นหนึ่งจากสมุดพกเล่มเล็ก แล้วล้วงปากกาออกมาจากกระเป๋าวางแปะลงบนโต๊ะ "ตกลงตามนี้ ฉันจัดให้เองค่ะ!"

เจิ้งไจ้หยวนยกมือขึ้นเป็นคนแรก "ผมขอทั้งสองกลุ่มเลยนะ กลุ่มละอย่างน้อยสามช่วงครึ่งวัน"

"ไม่ได้ คุณจะเหมาทั้งสองกลุ่มได้ยังไง แล้วกลุ่มอื่นล่ะ" สวี่ซูถงส่งค้อนให้เขาทีหนึ่ง "อย่างมากที่สุดให้ได้แค่วันละสองชั่วโมงต่อคนค่ะ"

"งั้นช่วงบ่ายมะรืนนี้เป็นกลุ่มกรงขัง ส่วนช่วงเช้าของวันถัดไปเป็นกลุ่มทะลายรังไหม"

สวี่ซูถงตวัดปากกาจดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว "ได้ค่ะ จดไว้แล้ว"

เสิ่นอีเหิงเสริมขึ้นมา "กลุ่มของฉันขอกลุ่มละช่วงครึ่งวัน ให้เหอซฺวี่มาช่วยดูเรื่องท่าเต้นก็พอ เรื่องบล็อกกิ้งกับการคุมภาพรวมเวทีเขาช่วยได้เยอะมาก"

โจวเหวยนิ่งเงียบไปสองวินาที "...กลุ่มของผมก็อยากได้เหมือนกัน"

สวี่ซูถงเงยหน้าขึ้นมองเขา "กลุ่มของอาจารย์โจว... แน่ใจเหรอคะ"

"แน่ใจครับ" น้ำเสียงของโจวเหวยหนักแน่น "แต่ไม่ต้องนานมาก กลุ่มละครั้งสองครั้งก็พอแล้ว หลักๆ แค่ช่วยปรับโครงสร้างภาพรวมให้พวกเขา ที่เหลือผมดูแลต่อเอง"

สวี่ซูถงก้มหน้าเขียนเพิ่มไปอีกหนึ่งบรรทัด "ได้ค่ะ งั้นฉันจะจัดตารางแน่นๆ ไว้ช่วงแรกก่อน ส่วนเวลาของอาจารย์โจวก็จะเป็นช่วงเวลาปลีกย่อยนะคะ"

เหอซฺวี่นั่งฟังอยู่ข้างๆ โดยไม่เอ่ยปากแทรกเลยแม้แต่คำเดียว

สวี่ซูถงเลื่อนตารางเวลาชั่วคราวที่จัดเสร็จแล้วไปวางกลางโต๊ะ พลางกวาดสายตามองรอบวง "ทุกคนลองดูสิคะ มีตรงไหนอยากปรับเปลี่ยนไหม"

เจิ้งไจ้หยวนชะโงกหน้าเข้ามาดู "สองกลุ่มของฉันอยู่ช่วงแรกทั้งหมด ไม่มีปัญหาเลย"

เสิ่นอีเหิงไม่มีข้อโต้แย้ง "ได้ครับ"

โจวเหวยกวาดตามองรอบหนึ่งแล้วพยักหน้ารับ

จินเสียนที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด ยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ สายตามองผ่านตารางงานแผ่นนั้น ก่อนจะเลื่อนกลับมาหยุดอยู่ที่เหอซฺวี่

"จัดตารางเสร็จแล้ว" เธอว่า "งั้นต่อไปก็คงต้องพูดถึงอีกเรื่องได้แล้ว"

บรรยากาศในห้องรับรองพลันเงียบลงชั่วขณะอย่างแปลกประหลาด

เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักโซฟา เขารับรู้ได้ถึงสายตาเหล่านั้นที่กำลังจับจ้องมาที่ตน

เขาเอียงคอมองจินเสียนแวบหนึ่ง "ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอครับ"

จินเสียนไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง

เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่หูข้างซ้ายของเหอซฺวี่

"หูของนาย" จินเสียนเอ่ย "พวกเราอยากถามเรื่องนี้มานานแล้ว"

รอยยิ้มของเจิ้งไจ้หยวนจางลงเล็กน้อย นิ้วมือที่ถือปากกาของสวี่ซูถงชะงักนิ่ง สายตาของโจวเหวยก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่หูข้างซ้ายของเหอซฺวี่เช่นกัน

เหอซฺวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะหูตัวเอง

"ที่อุดหูกันเสียงครับ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลงกว่าเดิมมาก "หมอบอกว่ายังอยู่ในช่วงฟื้นฟู ย่านความถี่สูงกำลังค่อยๆ กลับมา ช่วงนี้ใส่ไว้จะสบายกว่า รออีกสักพักก็คงไม่ต้องใช้แล้ว"

"กำลังฟื้นฟูเหรอคะ" น้ำเสียงของสวี่ซูถงสูงขึ้นเล็กน้อย "งั้นก็แปลว่า...จะไม่ทิ้งผลข้างเคียงถาวรไว้ใช่ไหม"

"หมอบอกว่ามีโอกาสสูงมากที่จะไม่เป็นอย่างนั้นครับ" เหอซฺวี่ตอบ "ผลตรวจซ้ำดีกว่าที่คิดไว้ การได้ยินย่านความถี่สูงค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ ถ้าใช้ยาต่อไปอีกสักพักก็น่าจะกลับมาเป็นปกติได้เกือบทั้งหมด"

เจิ้งไจ้หยวนถอนหายใจยาว พิงพนักโซฟาอย่างโล่งอก "นายก็น่าจะบอกให้เร็วกว่านี้หน่อย! หลายวันมานี้พวกเราไม่มีใครกล้าแตะเรื่องนี้เลย กลัวนายจะคิดมาก"

"ผมจะคิดมากอะไรกัน" น้ำเสียงของเหอซฺวี่เรียบเฉย "ไม่ใช่ว่าจะรักษาไม่หายเสียหน่อย"

เสิ่นอีเหิงที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโซฟา เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จามาตั้งแต่ต้น

สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หูข้างซ้ายของเหอซฺวี่ ข้อนิ้วเกร็งแน่นจนซีดขาว

จินเสียนสังเกตเห็นสีหน้าของเขา แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

"แล้วทำไมนายยังจะมาทำงานอีกล่ะ" เจิ้งไจ้หยวนทำลายความเงียบขึ้นมาเป็นคนแรก น้ำเสียงโผงผางตามนิสัย "หูยังไม่ทันหายดีก็รีบกลับมา ถ้าเกิดมีปัญหาขึ้นมาอีกจะทำยังไง"

"จะมีปัญหาอะไรได้" เหอซฺวี่ถามกลับ "ผมไม่ได้ขึ้นไปเต้นบนเวทีสักหน่อย แค่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ คอยตะโกนสั่งงานไม่กี่คำ มันจะเหนื่อยตายเลยหรือไง"

"สัปดาห์ก่อนนายก็นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ทั้งคืนไม่ใช่เหรอ" เจิ้งไจ้หยวนไม่ยอมลดละ "เสียงแหบแห้งไปหมดขนาดนั้น นายคิดว่าพวกเราไม่รู้หรือไง"

เหอซฺวี่อ้าปากจะพูด แต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงคอไป

สวี่ซูถงวางปากกาลง "อาจารย์เหอคะ... พวกเราเป็นห่วงคุณจริงๆ นะคะ"

เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักโซฟา กวาดตามองหน้าทุกคนรอบหนึ่ง

ในที่สุดจินเสียนก็เอ่ยปาก น้ำเสียงของเธอสงบนิ่ง หากแต่หนักแน่นในทุกถ้อยคำ "เหอซฺวี่ ที่นายกลับมา พวกเราดีใจมากจริงๆ"

"แต่นายต้องรู้นะ... นายกลับมาเพราะที่นี่ต้องการนาย ไม่ใช่เพราะนายต้องพิสูจน์อะไรทั้งนั้น"

แพขนตาของเหอซฺวี่สั่นไหวเบาๆ

เขาหลุบตามองนิ้วมือตัวเองที่วางอยู่บนหัวเข่าพลางนิ่งเงียบไปนาน

"...รับทราบครับ" ในที่สุดเหอซฺวี่ก็เอ่ยปาก แม้น้ำเสียงยังแหบพร่าแต่ก็ผ่อนลงมาก "ผมจะระวัง"

ความตึงเครียดในห้องรับรองค่อยๆ สลายตัวลงอย่างเห็นได้ชัด

สวี่ซูถงเป็นคนแรกที่หลุดยิ้มออกมา ทั้งที่คราบน้ำตายังไม่แห้งสนิท "งั้นคุณก็จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดีเลยนะคะ"

"ผมจะพยายามครับ" เหอซฺวี่ตอบ

เจิ้งไจ้หยวนลุกจากเก้าอี้ เดินมาตบไหล่เหอซฺวี่เบาๆ "ยินดีต้อนรับกลับมานะ อาจารย์เหอ"

เหอซฺวี่เงยหน้ามอง มุมปากค่อยๆ คลี่เป็นรอยยิ้ม

"พอได้แล้วน่า" เขาปัดมือเจิ้งไจ้หยวนออก "อย่าทำเป็นทางการนักเลย ผมกลับมาทำงาน ไม่ได้กลับมาเล่นบทซึ้งกับพวกคุณสักหน่อย"

สวี่ซูถงลุกขึ้นจากโซฟา ชูแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้น "เอาเป็นว่า ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ"

เจิ้งไจ้หยวนยกแก้วของตัวเองขึ้นมาเช่นกัน "ยินดีต้อนรับกลับมา"

โจวเหวยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาบ้าง "...ยินดีต้อนรับกลับมา"

จินเสียนยกถ้วยกาแฟขึ้น ชูไปทางเขาเล็กน้อย

เสิ่นอีเหิงเป็นคนสุดท้ายที่ลุกขึ้นยืน ในมือกุมแก้วใสใบนั้นไว้ สายตาจับจ้องไปที่เหอซฺวี่อย่างแน่วแน่

"ยินดีต้อนรับกลับมาครับ" เขาเอ่ยขึ้น