ตอนที่ 66 งานน้ำชา

ห้องซ้อมเงียบกริบไปถึงสามวินาทีเต็ม

ริมฝีปากของสวี่ซูถงขยับพะงาบ เหมือนจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก

"...เป็นไปไม่ได้หรอก" เธอพูด

"คุณลองเดินดูเองสักรอบสิครับ" เหอซฺวี่เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง "ท่อนที่สาม ก้าวไปทางขวา"

สวี่ซูถงลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็ยอมก้าวออกไปลองเดินตามทิศทางที่เหอซฺวี่บอก

ทว่าพอก้าวที่สามเหยียบลงบนพื้น เธอก็พลันชะงักกึก

จากนั้นหน้าเธอก็แดงก่ำ

สีแดงระเรื่อลามตั้งแต่ลำคอขึ้นไปจนถึงกกหู แม้แต่โหนกแก้มทั้งสองข้างก็ยังซับสีชมพูจาง ๆ

"...ฉันสอนสลับจริง ๆ เหรอเนี่ย" เธอพึมพำเสียงแผ่ว น้ำเสียงเจือความรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด

"คุณสอนสลับน่ะสิครับ" เหอซฺวี่ย้ำ มุมปากยกยิ้มจนแทบกลั้นไม่อยู่ "สอนมาทั้งช่วงบ่าย ทั้งทีมก็เลยเดินผิดตามคุณไปตลอดทั้งบ่ายเลย"

"ฉันจำผิดเองแหละ" เสียงของสวี่ซูถงเบาลงเรื่อย ๆ แฝงความกระดากอายอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ฉะ...ฉันจำบล็อกกิ้งของ Wait Me เวอร์ชันเอ็มวีตัวจริงสลับกับเวอร์ชันเดโมเพลงนี้น่ะ..."

เหอซฺวี่มองเธอ นิ่งไปสองวินาที ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

รอยยิ้มนั้นไม่ได้กว้างเท่าไร แต่ระดับความน่าโดนต่อยเอาไปเต็มร้อย

"...ก็ไม่มีใครบอกฉันสักคนว่ามันผิดนี่!" สวี่ซูถงแหวขึ้นมาอย่างฮึดฮัด

"พวกเขาไม่รู้หรอกครับว่าผิดหรือถูก" เหอซฺวี่เอ่ย "คุณเป็นคนสอน พวกเขาก็ต้องทำตามคุณอยู่แล้วสิครับ"

สวี่ซูถงพองแก้มตุ่ย แววตากระอักกระอ่วนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอับอายปนเดือดดาลในทำนอง 'ถ้ายังกล้าขำอีกล่ะก็ ฉันเอาเรื่องคุณแน่'

"เหอซฺวี่!!"

"อยู่ครับ" เหอซฺวี่เอนพิงกระจก ยืนกอดอกด้วยท่าทางของคนรอดูเรื่องสนุกอย่างเปิดเผย "ว่ามาสิครับ"

"เลิกทำหน้าสะใจตรงนั้นได้แล้ว!"

"ผมทำหน้าสะใจตอนไหนกันครับ" เหอซฺวี่ตีหน้าซื่อตาใสราวกับเป็นเรื่องจริง "ผมกำลังช่วยคุณแก้จุดผิดอยู่นะอาจารย์สวี่ คุณควรขอบคุณผมด้วยซ้ำ"

"ขอบคุณกะผีน่ะสิ!" สวี่ซูถงสาวเท้าฉับ ๆ เข้าไป ยกมือทุบแขนเขาดังอั่ก

แรงไม่ได้หนักหนา แต่เจือความโมโหจริงจังไว้เต็มเปี่ยม

เหอซฺวี่โดนทุบจนตัวเอียงไปข้าง ทว่ารอยยิ้มตรงมุมปากยังไม่มีทีท่าว่าจะหุบลง "ผมพูดเรื่องจริงนี่ครับ"

"เรื่องจริงกะผีน่ะสิ!" สวี่ซูถงทุบซ้ำลงไปอีกหมัด คราวนี้เปลี่ยนเป็นแขนอีกข้าง

เธอพองแก้มกลม สีหน้าทั้งโมโหทั้งอับอาย ดูไม่ต่างจากแมวที่โดนเหยียบหางเลยสักนิด

เด็กฝึกอีกห้าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น บางคนเอามือปิดปากขำจนตัวสั่น บางคนก้มหน้าแกล้งทำเป็นผูกเชือกรองเท้า ส่วนบางคนถึงกับหันหลังเข้ากำแพง ไหล่ไหวโยกเป็นจังหวะ

"ขำอะไรกัน!" เสียงของสวี่ซูถงแหลมสูงขึ้นครึ่งคีย์ "กลับไปยืนที่กันให้หมดเลยนะ! เริ่มใหม่อีกรอบตั้งแต่ต้น! เดินไปทางขวา!"

ทั้งห้าคนรีบเก็บสีหน้าทันที กลับไปยืนประจำตำแหน่งอย่างพร้อมเพรียง แต่มุมปากยังไงก็กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

สวี่ซูถงหันหลังกลับไปสูดหายใจเข้าลึก ๆ หน้ากระจก พยายามดึงมาด 'ครูฝึก' กลับคืนมา

"ท่อนฮุกประโยคที่สาม เดินไปทางขวา" เธอกดเปิดเพลงใหม่อีกรอบ น้ำเสียงยังเจืออารมณ์กรุ่น ๆ ไม่หาย "ทุกคนดูทิศทางการบล็อกกิ้งด้วยค่ะ"

เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง

——

ตลอดช่วงบ่ายเหอซฺวี่เดินเตร่ไปทั่วตึกซ้อม ทีมนี้แวะไปแนะให้สองสามท่า ทีมนั้นแวะไปยืนดูเรื่องสนุก ปากแทบไม่พูดอะไร แต่สายตากลับไม่เคยว่างเว้นเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ส่วนใหญ่แต่ละทีมยังอยู่ในช่วงแกะท่าเต้น โครงสร้างเพิ่งจะเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ยังห่างไกลจากระดับที่ 'ต้องให้เขาออกโรง' เขาจึงสบายใจที่จะทำตัวว่างงานต่อไป

พอตกค่ำหลังอาบน้ำเสร็จ เขาสวมเสื้อยืดโปร่งสบายตัว กำลังเตรียมจะกลับห้องไปยืดเส้นยืดสายสักหน่อยแล้วนอนพัก แต่โทรศัพท์มือถือกลับสั่นขึ้นมาเสียก่อน

ข้อความจากเสิ่นอีเหิงมีแค่บรรทัดเดียว——

"มาที่ห้องพักผ่อน มีอะไรสนุก ๆ ให้ดู"

เล่นอะไรกันอีกล่ะเนี่ย?

ดึกดื่นป่านนี้ยังจะจัดวงน้ำชากันอีกเหรอ?

แต่เขาก็ยังคงเดินไปอยู่ดี

แสงไฟตรงทางเดินเปลี่ยนเป็นโทนอุ่น ความวุ่นวายตลอดทั้งวันค่อย ๆ สงบลง

ตอนที่เหอซฺวี่เดินมาถึงหน้าห้องพักผ่อนของครูฝึก ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังแว่วออกมา มีทั้งเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงฝีเท้าตะกุกตะกักแปลก ๆ

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

ภาพตรงหน้าน่าสนใจกว่าที่คิดไว้เยอะทีเดียว

เหล่าครูฝึกอยู่กันพร้อมหน้าทุกคน

เจิ้งไจ้หยวนยืนอยู่กลางห้อง ในมือกำโทรศัพท์ที่เปิดเพลงค้างไว้ สีหน้าดูแทบจะสติแตกอยู่รอมร่อ

สวี่ซูถงนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา

จินเสียนถือแก้วกาแฟนั่งอยู่อีกฝั่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นบาง ๆ

ส่วนโจวเหวย คนที่เคยตวาดเด็กฝึกในห้องซ้อมจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เวลานี้กลับกำลังยืนอยู่ตรงข้ามเจิ้งไจ้หยวน แล้วโยกตัวตามจังหวะด้วยท่าทางแข็งทื่อสุดขีด

การแสดงรอบสามครั้งนี้ ในฐานะนักร้องอาชีพ เขาเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเริ่มหัดเต้น

วันนี้เหอซฺวี่เหลือบมองอยู่สองสามครั้ง เขารู้ว่าพื้นฐานของอีกฝ่ายแย่มาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะดูไม่จืดขนาดนี้

เหมือนตั๊กแตนกิ่งไม้ไม่มีผิด

"อาจารย์โจว คุณผ่อนคลายหน่อยสิครับ อย่าทำเหมือนฝึกทหารแบบนั้นสิ" น้ำเสียงของเจิ้งไจ้หยวนพยายามกระตุ้นสุดฤทธิ์ "นี่มัน wave ไม่ใช่พักตามระเบียบแถวตรง! กรูฟสิครับ กรูฟ! โอเคไหม?"

โจวเหวยขมวดคิ้วแน่น เม้มปากเป็นเส้นตรง

เขาลองทำ wave อีกรอบ ทว่าผลลัพธ์กลับแย่ยิ่งกว่าเมื่อกี้เสียอีก

ทั้งร่างเหมือนถูกไฟช็อตเข้าอย่างจัง แข็งทื่อจนคนมองแทบทนดูไม่ไหว

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ—" ในที่สุดสวี่ซูถงก็กลั้นไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมาก่อนจะรีบเอามือปิดปาก ทว่าหัวไหล่ยังคงสั่นระริก

แม้แต่มือที่ถือถ้วยกาแฟของจินเสียนก็ยังกระตุกสั่นไปเบา ๆ

หลังจากเหอซฺวี่ได้ชม wave ของโจวเหวยที่สามารถทำให้ครูสอนเต้นหัวใจวายตายคาที่ได้จนจบ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"อาจารย์โจว นี่คุณกำลังเต้นหรือทำกายภาพบำบัดอยู่กันแน่ครับ?"

โจวเหวยชะงักค้างไปทันที

เขาหันไปมอง เห็นเหอซฺวี่ยืนพิงกรอบประตูพร้อมรอยยิ้มน่าโดนซัดอันแสนคุ้นเคย คิ้วก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันควัน

"นายมาได้ยังไง?"

"เสิ่นอีเหิงบอกว่ามีเรื่องสนุกให้ดูน่ะครับ" เหอซฺวี่เดินทอดน่องเข้ามา นั่งลงบนที่พักแขนโซฟาข้างสวี่ซูถง "ไม่ได้หลอกผมจริง ๆ ด้วย"

ใบหูของโจวเหวยแดงวาบขึ้นมาแวบหนึ่ง

เจิ้งไจ้หยวนยังคงพยายามสอนต่อไป

"อาจารย์โจว สะโพกของคุณ—ใช่ ตรงนี้แหละ—ดันไปทางขวา แล้วค่อยดันไปทางซ้าย—"

"ไม่ใช่สิครับ คุณอย่าโยกท่อนบนตามไปทั้งตัวสิ!"

"wave คือการส่งแรงเคลื่อนไหวของร่างกายให้เหมือนระลอกคลื่น ไม่ใช่ให้คุณมายืนส่ายไปส่ายมาซ้ายทีขวาทีอยู่ตรงนั้น!"

เหอซฺวี่มองใบหน้าที่แดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อยเพราะออกแรงของโจวเหวยด้วยความอารมณ์ดีสุด ๆ

"อาจารย์โจว" เขาเอ่ยขึ้นเนิบ ๆ น้ำเสียงแฝงความเจ้าเล่ห์ติดขี้เกียจ "ตอนคุณร้องเพลงดูเท่ขนาดนั้น ทำไมพอมาเต้นถึงได้เหมือนโดนคนมัดตัวไว้ล่ะครับ?"

คิ้วของโจวเหวยขมวดมุ่น "ฉันทำงานสายดนตรี ไม่ได้ทำงานสายเต้นสักหน่อย"

"แล้วก็ไอ้ wave เมื่อกี้ของคุณน่ะ" เหอซฺวี่ใช้มือทำท่าประกอบ "เป็นท่าเต้นแนวใหม่ที่คุณคิดค้นขึ้นเองหรือเปล่าครับ? ผมเต้นมาตั้งหลายปี ไม่เคยเห็นแบบนี้จริงๆ เลยนะเนี่ย"

เจิ้งไจ้หยวนเองก็กลั้นขำไม่ไหวแล้ว เขาวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ หัวเราะจนตัวงอทรุดลงไปนั่งยองๆ กับพื้น "เหอซฺวี่ ปากนายนี่นะ—พี่ยอมใจเลย ยอมใจจริงๆ"

ใบหูของโจวเหวยแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดซึม แต่เขาก็ไม่ได้หมุนตัวเดินหนีไปเหมือนคราวก่อนในห้องซ้อม

เขาได้แต่กัดฟัน จ้องหน้าเหอซฺวี่อยู่นานหลายวินาที ก่อนจะเค้นเสียงพูดอย่างสะกดกลั้นถึงที่สุด "ฉันมาเรียนรู้"

"งั้นคุณก็เรียนรู้ได้แปลกแหวกแนวดีนะครับ" เหอซฺวี่ไม่ไว้หน้าเขาสักนิด

จินเสียนวางแก้วกาแฟลง ร้อยวันพันปีถึงจะยิ้มออกมาสักที "เหอซฺวี่ เธอพูดให้น้อยหน่อยเถอะ อาจารย์โจวยอมมาซ้อมเพิ่มเองแบบนี้ก็ไว้หน้าพวกเรามากแล้ว"

"ผมกำลังช่วยให้เขาพัฒนาขึ้นต่างหากครับ" เหอซฺวี่ตอบอย่างมีเหตุผลรองรับเต็มเปี่ยม "เต้นไม่ดีแล้วไม่ให้คนทัก แล้วเมื่อไหร่จะเต้นได้ดีล่ะครับ"

เจิ้งไจ้หยวนยันตัวลุกขึ้นจากพื้น พลางปาดน้ำตาที่เล็ดออกมาเพราะหัวเราะ "เอาเถอะๆ เหอซฺวี่ ในเมื่อนายมาแล้ว งั้นช่วยสอนอาจารย์โจวหน่อยสิ นายสอนต้องได้ผลกว่าฉันสอนแน่ๆ"

เหอซฺวี่มองโจวเหวยทีหนึ่ง แล้วหันไปมองเจิ้งไจ้หยวนอีกทีหนึ่ง "ผมสอนเขาเนี่ยนะ? กลัวว่าเขาจะโมโหจนคัดชื่อผมออกจากรายการเอาน่ะสิครับ"

โจวเหวยสูดหายใจเข้าลึก "...ไม่ทำหรอก"

เหอซฺวี่เลิกคิ้ว

"ฉันบอกว่าไม่ทำไง" โจวเหวยย้ำอีกรอบ น้ำเสียงมั่นคงขึ้นกว่าเดิม "นายสอนฉันเถอะ ฉันไม่โกรธหรอก"