ตอนที่ 65 บล็อกกิ้ง

บ่ายวันเดียวกับที่ประกาศแบ่งกลุ่มสำหรับการแสดงรอบสาม บรรยากาศทั่วทั้งค่ายฝึกก็เปลี่ยนโหมดไปทันตา

ไฟในห้องซ้อมทั้งแปดห้องสว่างโร่พร้อมกัน เสียงเพลงจากลำโพงดังกระหึ่มก้องจากสุดทางเดินฝั่งหนึ่งไปถึงอีกฝั่ง

จังหวะบีตหนักๆ และท่วงทำนองดังตีกันอื้ออึง ต่อให้มีบานประตูกั้นไว้ก็ยังสัมผัสได้ถึงความกดดันอันตึงเครียด

เหอซฺวี่เดินไปตามทางเดิน ในมือถือใบสรุปคอนเซปต์และสไตล์ของแต่ละกลุ่มที่เพิ่งพิมพ์ออกมาร้อนๆ จนกระดาษยังอุ่นมือ

เขาก้มมองแวบหนึ่ง ก่อนจะชะงักฝีเท้าลงทันที

กลุ่ม A ของเสิ่นอีเหิง: "รัตติกาลมืดมิด"

กลุ่ม B ของเสิ่นอีเหิง: "ไล่ล่าแสงสว่าง"

...

เหอซฺวี่พลิกกระดาษดูซ้ำไปซ้ำมาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด

แปดคำที่เรียงรายอยู่ เบียวหนักขึ้นเรื่อยๆ ทุกคำ

รัตติกาลมืดมิด ไล่ล่าแสงสว่าง กรงขัง ทะลายรังไหม เถ้าถ่าน เสียงสะท้อน ไฟลามทุ่ง รอยร้าว

เขาอดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าทีมงานแอบไปลอกสารบัญนิยายแฟนตาซีเรื่องไหนมาหรือเปล่า

"รายการพวกคุณนี่มันพิลึกจริง ๆ" เหอซฺวี่พับกระดาษแผ่นนั้นยัดใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะหันไปบ่นกับกล้องตรงทางเดิน "คราวก่อนก็เรื่องลิขสิทธิ์ ต่อมาก็อินเอียร์ไฟรั่ว มาคราวนี้กระทั่งชื่อคอนเซปต์ยังเบียวหลุดโลกไปอีก"

"ก้าวต่อไปคงไม่ถึงขั้นพ่นดรายไอซ์ท่วมเวทีแล้วปล่อยมังกรบินโฉบสักสองสามตัวหรอกนะ?"

แน่นอนว่าไม่มีใครได้ยินคำบ่นของเขา

เหอซฺวี่ยืนนิ่งอยู่ตรงทางเดินครู่หนึ่ง ก่อนจะซุกกระดาษลงกระเป๋าให้เรียบร้อยแล้วเดินตรงไปยังห้องซ้อม

ห้องแรกคือทีม "ทะลายรังไหม" กลุ่ม A ของเจิ้งไจ้หยวน

ประตูแง้มอยู่ ด้านในมีเสียงดนตรีแบ็กกิ้งแทร็กจังหวะกลองรัวเร็ว พร้อมเสียงคนนับจังหวะดังแว่วออกมา

เหอซฺวี่หยุดยืนหน้าประตูอยู่สองวินาที มองลอดช่องเข้าไปแวบหนึ่ง—เด็กฝึกห้าคนกำลังซ้อมจัดแถวอยู่หน้ากระจก ท่าเต้นเพิ่งเป็นรูปเป็นร่าง ยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็มาถูกทิศถูกทางแล้ว

เหอซฺวี่ไม่ได้เดินเข้าไป แต่หมุนตัวเดินจากมา

ห้องซ้อมที่สองเป็นของทีม "รัตติกาลมืดมิด" กลุ่ม A ของเสิ่นอีเหิง

เสียงเบสจากลำโพงดังกระหึ่ม ขนาดอยู่ห่างออกไปตั้งห้าเมตรยังรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบนพื้น

จังหวะที่เหอซฺวี่เดินผ่าน พอดีเห็นเสิ่นอีเหิงยืนอยู่หน้ากระจก กำลังพาพวกหยางเซิ่งซ้อมบล็อกกิ้งท่อนฮุกอยู่

เขาเต้นช้ากว่าจังหวะปกติถึงสามเท่า เห็นได้ชัดว่ากำลังเคี่ยวรายละเอียดให้ทีละจุด

เหอซฺวี่ยืนมองเงียบๆ อยู่เพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะก้าวเดินต่อไป

ห้องที่สาม ห้องที่สี่ ห้องที่ห้า... สถานการณ์ไม่ต่างกันนัก ทุกคนยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น บ้างก็พากันแกะท่าเต้นจากคลิปเดโมทีละเฟรม บ้างก็สวมหูฟังนั่งยองๆ ฟังเพลงวนซ้ำอยู่ตรงมุมห้อง

แม้จะมีครูฝึกแวะเวียนมาดูบ้างเป็นครั้งคราว แต่เวลาส่วนใหญ่เหล่าผู้เข้าแข่งขันยังต้องทำความเข้าใจและฝึกซ้อมด้วยตัวเอง

เหอซฺวี่หยุดยืนดูอยู่หน้าประตูแต่ละห้องไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ

ประตูห้องซ้อมที่หกแง้มเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง

ยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ เหอซฺวี่ก็ได้ยินเสียงเพลงแว่วออกมาจากข้างใน เป็นเพลง "Wait Me" ในปีที่สวี่ซูถงเดบิวต์ สไตล์เพลงค่อนไปทางเกิร์ลกรุ๊ป ทำนองไพเราะทว่าจังหวะการลงบีตกลับมีรายละเอียดจุกจิกและยากเป็นพิเศษ

กลุ่ม "เสียงสะท้อน"

พอเดินมาถึงหน้าประตู เขาก็ชะงักฝีเท้าลง

สวี่ซูถงกำลังยืนอยู่หน้ากระจก นำเด็กฝึกทั้งห้าคนซ้อมเต้นพร้อมกันในท่อนฮุก

เธอสวมเสื้อยืดสีฟ้าตัวโคร่ง รวบผมหางม้าสูง กำลังสาธิตท่าเต้นไปพร้อมกับนับจังหวะ

"หนึ่ง สอง สาม สี่ ยกมือขึ้นจากตรงนี้—ใช่—ห้า หก เจ็ด กดสะโพกไปทางขวา—แปด ล็อกท่า—"

น้ำเสียงของเธอดูกังวานใสกว่าตอนพูดบนเวที ทั้งยังมีจังหวะจะโคนและเต้นได้อย่างคล่องแคล่วเฉียบคม

เด็กฝึกห้าคนที่เต้นตามอยู่ด้านหลังเธอ จัดว่ามีความพร้อมเพรียงกันค่อนข้างดีทีเดียว

อย่างน้อยในสายตาของเหอซฺวี่ ก็พอดูออกว่าทุกคนตั้งใจซ้อมกันมาไม่น้อย

เหอซฺวี่ยืนพิงกรอบประตูเงียบๆ ไม่ได้ส่งเสียงอะไร เพียงแค่มองดูอยู่ตรงนั้น

ผ่านไปราวสิบกว่าวินาที จังหวะที่สวี่ซูถงหมุนตัว หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาคนตรงหน้าประตู ท่าเต้นของเธอจึงชะงักลงทันที

"อาจารย์เหอ?!"

เด็กฝึกทั้งห้าคนหันขวับตามมามองพร้อมกัน ท่าทางนิ่งค้างไปราวกับถูกกดปุ่มหยุด

เหอซฺวี่ยังคงยืนพิงกรอบประตู ล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างด้วยท่าทีสบายๆ สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ "มองผมทำไม ซ้อมต่อสิ"

ทั้งห้าคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะหันกลับไปเข้าที่อย่างพร้อมเพรียงอีกครั้ง

สวี่ซูถงมองเขา แววตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย แต่ปากก็ยังอดแซวไม่ได้ "ในที่สุดอาจารย์เหอก็ยอมสละเวลามาตรวจงานแล้วเหรอคะ"

"ไม่ถึงขั้นตรวจงานหรอกครับ" เหอซฺวี่เดินทอดน่องเข้ามาด้านใน ก่อนจะหาที่ยืนพิงผนังห้อง "แค่เดินผ่านมา เลยแวะมาดูว่าซ้อมไปถึงไหนกันแล้ว"

เขาพูดพลางกวาดตามองทั้งห้าคน แล้วจึงหยุดสายตาลงที่สวี่ซูถง "ต่อเถอะ รันใหม่อีกรอบตั้งแต่ท่อนฮุค"

ดนตรีท่อนฮุคของเพลง "Wait Me" ดังขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

เหอซฺวี่นั่งลงตรงมุมห้อง สายตากวาดมองคนทั้งหกสลับไปมา

สองวันก่อนเขาซ้อมร้องซ้อมเต้นเพลงของทั้งแปดทีมไปคร่าวๆ แล้วจริงๆ

แต่เพราะหูยังไม่หายดี ประกอบกับไม่ได้เต้นอย่างจริงจังมานานมาก จึงยังจำท่าได้ไม่แม่นนัก จำได้แค่ราวหกเจ็ดส่วนเท่านั้น

ถึงจะจำได้แค่หกเจ็ดส่วน แต่มันก็มากพอที่จะทำให้เขามองเห็นปัญหา

พอเข้าท่อนฮุกแรก เขาก็สังเกตเห็นว่าระดับมือของบางคนสูงต่ำไม่เท่ากัน บางคนเกร็งไหล่มากไป พอถึงประโยคที่สามก็มีคนหนึ่งหลุดจังหวะอย่างเห็นได้ชัด

แต่เขาไม่ได้ทักอะไร เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วดูต่อไป

พอถึงท่อนฮุกที่สอง สวี่ซูถงก็นำทีมแปรแถว ทุกคนขยับไปทางซ้ายสามก้าว แล้วค่อยตัดจากซ้ายกลับเข้าสู่ตรงกลาง

สายตาของเหอซฺวี่หยุดนิ่งอยู่ตรงการแปรแถวนั้น

มีบางอย่างแปลกๆ

พอท่อนฮุกจบลง เสียงดนตรีก็เงียบไป

คนทั้งหกในห้องซ้อมยืนปรับลมหายใจอยู่กับที่ รอให้เขาเอ่ยปาก

เหอซฺวี่ไม่ได้ลุกขึ้นยืน

"อาจารย์เหอ เป็นยังไงบ้างคะ" สวี่ซูถงหันกลับมาถาม น้ำเสียงแฝงความคาดหวังเอาไว้เล็กน้อย "พวกเราซ้อมกันมาทั้งบ่ายแล้ว น่าจะพอใช้ได้แล้วใช่ไหมคะ"

เหอซฺวี่มองเธอแล้วนิ่งเงียบไปสองวินาที

ก่อนที่เขาจะเอ่ยถาม "อาจารย์สวี่ บล็อกกิ้งท่อนที่สามพวกคุณเดินตามเดโมท่าเต้นเลยเหรอครับ"

สวี่ซูถงชะงักไป "ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ"

"คุณแน่ใจเหรอครับ"

"แน่ใจสิคะ" น้ำเสียงของสวี่ซูถงแฝงความไม่เข้าใจ "ท่อนที่สามคือเดินไปทางซ้าย แล้วพอท่อนที่สี่ค่อยตัดจากทางซ้ายกลับเข้าตรงกลาง..."

เหอซฺวี่ยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามเธอไว้

เขาลุกขึ้นเดินไปกลางห้องซ้อม แล้วไปยืนตรงตำแหน่งที่ทั้งหกคนเพิ่งเดินบล็อกกิ้งจบไปเมื่อครู่

"พวกคุณทุกคนเดินไปทางซ้ายในท่อนที่สาม" เขาพูด "แล้วพอท่อนที่สี่ก็ตัดจากทางซ้ายกลับเข้าตรงกลาง"

เขามองตำแหน่งแถวผ่านกระจก จากนั้นก็ชี้ไปที่ผู้เข้าแข่งขันแถวสองทางขวามือของสวี่ซูถง "นายเดินมาจากตรงนั้น ไม่รู้สึกว่ามันเบียดเหรอ"

ผู้เข้าแข่งขันคนนั้นกะพริบตา นึกทบทวนท่าทางของตัวเองเมื่อครู่แล้วรีบพยักหน้าหงึกๆ "จริงด้วยครับ! ทุกครั้งที่ผมเดินไปตรงนั้นจะช้าไปครึ่งจังหวะตลอด เพราะรู้สึกเหมือนข้างหน้ามีคนขวาง..."

"...ไม่น่าจะใช่นี่นา" สวี่ซูถงกะพริบตาปริบๆ อย่างสงสัย คิดอยู่นานก็ยังคิดไม่ออก

เหอซฺวี่ไม่ได้มองเธอ แต่เอ่ยต่อ "ตำแหน่งของพวกคุณในประโยคที่สาม ถ้าเดินไปทางซ้าย ทั้งแถวจะไปเบียดกันอยู่ฝั่งเดียว แต่ถ้าเดินไปทางขวา..."

เขาเดินกลับไปจุดเริ่มต้น แล้วเดินบล็อกกิ้งของประโยคที่สามใหม่อีกรอบ คราวนี้เปลี่ยนทิศไปทางขวา

พอก้าวที่สามแตะพื้น เขาก็หยุดลง "ดูสิ พอเดินไปทางขวา แถวจะเปิดกว้างขึ้น"

"พอประโยคที่สี่ตัดกลับเข้าตรงกลาง ทุกคนก็จะมีไลน์ของตัวเอง ไม่ชนกัน"

เขาหันกลับมาประจันหน้ากับสวี่ซูถง

"อาจารย์สวี่" น้ำเสียงของเขาเจือแววหยอกเย้าอยู่บ้าง "คุณจำบล็อกกิ้งสลับฝั่งแล้วครับ ประโยคที่สามต้องไปทางขวา ไม่ใช่ทางซ้าย"