ตอนที่ 64 กลับมาแล้ว

เหอซฺวี่เพิ่งจะยอมมาปรากฏตัวต่อหน้าเหล่าผู้เข้าแข่งขัน ก็ในวันที่ประกาศโจทย์การแสดงรอบสามนี่เอง

คราวนี้ทีมงานรายการเก็บความลับได้มิดชิด ไร้ร่องรอยให้จับได้โดยสิ้นเชิง

ประกาศอย่างเป็นทางการทางเวยปั๋วถูกโพสต์ลงแค่ช่องทางภายนอก บอร์ดประกาศภายในแคมป์ การแจ้งเตือนจากผู้ดูแลเด็กฝึก หรือแม้กระทั่งตัววิ่งบนจอทีวีในโรงอาหาร ก็ไม่มีการเอ่ยถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

ด้วยเหตุนี้ ตลอดสองสามวันหลังจบการแสดงรอบสอง เหล่าผู้เข้าแข่งขันจึงยังคงซ้อมตามปกติ กินข้าวตามปกติ และก่นด่าผู้ดูแลเด็กฝึกที่มาคอยเร่งทวงโทรศัพท์ตามปกติ

ไม่มีใครรู้เลยว่ามีเซอร์ไพรส์แบบไหนกำลังรอพวกเขาอยู่

หรือพูดให้ถูกคือ ความตกใจจนขวัญผวา

อันที่จริงเหอซฺวี่ไม่ได้ตั้งใจจะหลบหน้าพวกเขา

เขาแค่รู้สึกว่า เรื่องพรรค์นี้ไม่เห็นจำเป็นต้องบอกล่วงหน้า

บอกไปแล้วจะได้อะไร มีแต่จะทำให้พวกลูกศิษย์วิ่งตามก้นเขาต้อยๆ เหมือนหมา วิ่งพล่านไปทั่วเพราะกลัวว่าเขาจะหายตัวไปอีก

น่ารำคาญจะตาย

เขาเลยเลือกวิธีที่ง่ายที่สุด นั่นคือโผล่มาที่กองถ่ายทำตรงๆ เลย

ผู้เข้าแข่งขันทั้งสี่สิบคนยืนเข้าแถวเรียงตามคลาสอยู่กลางสตูดิโอ

หลังการคัดออกจากการแสดงรอบสอง ผู้เข้าแข่งขันสี่สิบคนที่เหลือรอดจากร้อยคนยืนกันบางตาลงไปถนัดใจ คลาส A เหลืออยู่เจ็ดคน ส่วนคลาส F แทบจะโล่งไปเกินครึ่ง

บรรดาผู้เข้าแข่งขันต่างกระซิบกระซาบกัน "วันนี้จะประกาศโจทย์การแสดงรอบสามใช่ไหมนะ" "ได้ยินมาว่าวันนี้จะมีคนมาด้วยละ" "ทีมงานรายการเริ่มหาเรื่องเล่นพิเรนทร์อีกแล้ว"

ทันใดนั้น ตรงทางเดินด้านข้างสตูดิโอก็มีคนก้าวออกมา

เสิ่นอีเหิงเดินนำมาเป็นคนแรก ตามด้วยสวี่ซูถง โจวเหวย เจิ้งไจ้หยวน และจินเสียน

ผู้เข้าแข่งขันโค้งทักทายตามขั้นตอน

แต่หลังจากนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากทางเดินอีกระลอก

จังหวะก้าวเท้านั้นเนิบนาบ สบายอารมณ์ แฝงความรู้สึกไม่แคร์ใครหน้าไหนทั้งสิ้น

เหล่าผู้เข้าแข่งขันยืดตัวตรงขึ้น พลางมองไปยังปากทางเดิน

แล้วทุกคนก็ต้องยืนอึ้งค้างไปตาม ๆ กัน

เหอซฺวี่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายแสนธรรมดา พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก ปลดกระดุมคอเม็ดบน นุ่งกางเกงขายาวสีดำ รองเท้าผ้าใบสีขาว บัตรประจำตัวทีมงานที่คล้องอยู่ตรงหน้าอกแกว่งไปแกว่งมา

ที่หูข้างซ้ายมีที่อุดหูกันเสียงขนาดจิ๋วเสียบอยู่จนแทบมองไม่เห็น

สตูดิโอเงียบกริบไปสามวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาในพริบตา

"เชี่ย..."

"เหอซฺวี่เหรอ ทำไมเขาถึง..."

"เขาถอนตัวไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกลับมาได้ล่ะ"

"เดี๋ยวสิ ป้ายห้อยคอตรงอกเขานั่นมันอะไรน่ะ"

เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่มาจากรอบทิศ บางคนก้าวไปข้างหน้าสองก้าวโดยไม่รู้ตัว บางคนอ้าปากค้างจนลืมหุบ หรือไม่ก็หันไปมองเพื่อนข้างๆ เพื่อเช็กว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไป

หยางเซิ่งยืนอยู่แถวหน้าสุดของคลาส A ทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกตอกตรึงอยู่กับที่

สายตาจับจ้องใบหน้าของเหอซฺวี่เขม็ง ปลายนิ้วกระตุกงอเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ

เหอซฺวี่สังเกตเห็นสายตานั้น จึงเบือนหน้าไปสบตากับหยางเซิ่งแวบหนึ่ง เขายิ้มให้น้อยๆ ก่อนจะละสายตาไป

เสิ่นอีเหิงยืนอยู่กลางเวที รอจนความโกลาหลซาลงบ้าง จึงยกไมโครโฟนขึ้น

"เงียบก่อนครับ" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง "ผมรู้ว่าทุกคนมีคำถามมากมาย แต่ฟังผมพูดให้จบก่อน"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในฝั่งผู้เข้าแข่งขันค่อยๆ เบาลง แต่สายตาของทุกคนยังคงจับจ้องไปที่เหอซฺวี่

"การกลับมาของเหอซฺวี่ในครั้งนี้ เขามาในฐานะครูสอนเต้นรับเชิญพิเศษครับ" เสิ่นอีเหิงเอี้ยวตัว ผายมือไปทางเหอซฺวี่ "ทุกคนน่าจะเห็นป้ายตรงอกเขาแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะเข้ามาช่วยดูแลเรื่องการออกแบบท่าเต้นและการจัดบล็อกกิ้งบนเวทีของโชว์รอบต่อๆ ไปทั้งหมด"

เหอซฺวี่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว มายืนอยู่ริมขอบเวที

เขากวาดตามองใบหน้าทั้งสี่สิบคนด้านล่าง ไล่สายตาผ่านหลี่ปู้ฝาน หวังอี้จฺวิน ลู่อี้หมิง เจียงหยาง และซ่งอิงเหวินไปทีละคน

ไม่มีเหยียนเฉิน อีกฝ่ายตกรอบไปแล้วตั้งแต่การแสดงรอบสอง

ซึ่งก็สมเหตุสมผลดี

วงการนี้มันก็แบบนี้ ความพยายามไม่ใช่ฝีมือ

เหอซฺวี่ดึงสายตากลับมา

"อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น" เขาเอ่ย น้ำเสียงยังคงแหบพร่าและเรียบเฉยชวนคุ้นเคย "ผมกลับมาทำงาน ไม่ได้มารำลึกความหลัง ใครต้องซ้อมก็ไปซ้อม ใครต้องเต้นก็ไปเต้น อย่าหวังว่าผมจะออมมือให้พวกนาย"

มีเด็กฝึกด้านล่างหลุดขำออกมา ก่อนจะรีบกลั้นเสียงไว้ทันควัน

พูดจบ เหอซฺวี่ก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยืนอยู่ด้านข้างของแถวครูฝึก

เสิ่นอีเหิงรับช่วงต่อ "ต่อไป จะเป็นการประกาศกติกาของการแสดงรอบสามครับ"

จอยักษ์ด้านหลังเขาสว่างวาบ ปรากฏข้อความตัวโตแถวหนึ่ง——การแสดงรอบสาม: เวทีร่วมกับครูฝึก

"การแสดงรอบสามคือเวทีร่วมกับครูฝึกครับ" เสียงของเสิ่นอีเหิงผ่านลำโพงดังก้องไปทั่วทั้งสตูดิโอ "ครูฝึกทั้งสี่ท่าน สวี่ซูถง โจวเหวย เจิ้งไจ้หยวน และผม จะนำทีมคนละสองกลุ่มเพื่อทำการแสดงร่วมกัน"

บนจอยักษ์ปรากฏเส้นทางการแข่งขันสี่สาย แต่ละสายตรงกับครูฝึกหนึ่งท่าน

"ครูฝึกแต่ละท่านจะดูแลสองกลุ่ม แต่ละกลุ่มประกอบด้วยเด็กฝึกห้าคนและครูฝึกหนึ่งคน รวมเป็นหกคนครับ"

"ครูฝึกสี่ท่าน ทั้งหมดแปดกลุ่มย่อย ธีมการแสดงของแต่ละกลุ่มให้ครูฝึกเป็นผู้กำหนดเองครับ"

"สำหรับการแสดงรอบที่สาม เด็กฝึกสิบคนในความดูแลของครูฝึกแต่ละท่าน จะตัดสินจากอันดับคะแนนโหวตของแฟนคลับ ห้าอันดับแรกจะได้ไปต่อ ส่วนอีกห้าคนที่เหลือ... ตกรอบครับ"

นั่นหมายความว่า จากทั้งหมดสี่สิบคน จะเหลือเพียงยี่สิบคนเท่านั้นที่ได้ไปต่อ

บรรยากาศบริเวณที่นั่งเด็กฝึกพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

"เกณฑ์การแบ่งกลุ่มมาจากแบบสอบถามที่ทุกคนกรอกไปเมื่อสองวันก่อนครับ" เสิ่นอีเหิงเปิดแฟ้มเอกสารในมือ "ทุกคนได้ระบุครูฝึกที่อยากร่วมงานด้วยมากที่สุด สไตล์เวทีที่ถนัดที่สุด และตำแหน่งของตัวเองในทีมเอาไว้แล้ว ทางรายการจึงนำข้อมูลทั้งหมดมาประมวลผลและจัดกลุ่มให้เรียบร้อยแล้วครับ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กวาดสายตามองไปทั่วบริเวณที่นั่งเด็กฝึก

"ต่อไป จะเป็นการประกาศผลการแบ่งกลุ่มครับ"

ภาพบนจอยักษ์เปลี่ยนไป ปรากฏรายชื่อของทั้งแปดกลุ่มขึ้นมา

เสิ่นอีเหิงยืนอยู่ข้างจอยักษ์ ยกไมโครโฟนขึ้นแล้วเริ่มประกาศ

"กลุ่ม A ของครูฝึกเสิ่นอีเหิง หยางเซิ่ง..."

หยางเซิ่งยืนอยู่แถวหน้าสุดของคลาส A ตอนได้ยินชื่อตัวเอง สีหน้าเขากลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

"...หลี่ปู้ฝาน กลุ่ม B ของครูฝึกเสิ่นอีเหิง"

หลี่ปู้ฝานเงยหน้าขึ้นขวับจนผมสีส้มอิฐสะบัด เขามองหยางเซิ่งด้วยแววตาซับซ้อน

"กลุ่ม A ของครูฝึกสวี่ซูถง เจียงหยาง..."

เจียงหยางที่ยืนอยู่ในแถว พอได้ยินชื่อตัวเองช่วงไหล่ก็พลันผ่อนคลายลงทันที

เขาเอียงหน้ามองไปทางเหอซฺวี่ มุมปากยกยิ้มน้อยๆ

"กลุ่ม B ของครูฝึกสวี่ซูถง ซ่งอิงเหวิน หวังอี้จฺวิน..."

"กลุ่ม B ของครูฝึกโจวเหวย ลู่อี้หมิง..."

"กลุ่ม B ของครูฝึกเจิ้งไจ้หยวน ฉีซฺวี่หนาน..."

ฉีซฺวี่หนานพยักหน้ารับเบาๆ เมื่อได้ยินชื่อตัวเอง

ทั้งแปดกลุ่มรวมสี่สิบคน ล้วนมีที่ไปจนครบถ้วน

เสิ่นอีเหิงอ่านชื่อคนสุดท้ายจบก็ปิดแฟ้มเอกสารลง

"การแบ่งกลุ่มเสร็จเรียบร้อยแล้ว ห้องซ้อมจะเปิดช่วงบ่ายวันนี้ ครูฝึกแต่ละกลุ่มจะพาพวกคุณแยกย้ายไปซ้อมครับ"

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง สายตาหยุดอยู่ที่เหอซฺวี่แวบหนึ่ง

"นอกจากนี้ อาจารย์เหอซฺวี่จะรับหน้าที่เป็นผู้กำกับท่าเต้น คอยให้คำแนะนำด้านเทคนิคแก่ทุกกลุ่ม ถ้าพวกคุณมีปัญหาเรื่องท่าเต้น สามารถไปขอคำปรึกษาจากเขาได้ครับ"

ด้านล่างเวทีเงียบกริบไปชั่วขณะ

ก่อนที่หลี่ปู้ฝานจะตะโกนขึ้นมาเป็นคนแรก "พี่เหอซฺวี่! กลุ่มพวกเรายินดีต้อนรับพี่มากเลยนะ!"

เหอซฺวี่ยืนอยู่ข้างแถวครูฝึก ชำเลืองมองเขาปราดหนึ่ง

"แต่ฉันไม่ค่อยอยากไปต้อนรับนายเท่าไหร่" เขาเอ่ย

คนทั้งฮอลล์ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นขึ้นมาพร้อมกัน

หลี่ปู้ฝานถึงกับสะอึก กลืนคำพูดที่เหลือกลับลงคอไปทันที

มุมปากของเสิ่นอีเหิงยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบกดให้เรียบตึงดังเดิม

"การอัดรายการรอบสามจะมีขึ้นในอีกสองสัปดาห์ ขอให้ทุกกลุ่มใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าที่สุดครับ" เขาพูด "ตอนนี้ เลิกแถวได้"