ตอนที่ 63 จ้างกลับมาทำงาน

ในอีกยี่สิบนาทีต่อมา แฮชแท็ก #เหอซฺวี่บาดเจ็บแต่ยังมาช่วยคุมเวที# ก็แยกออกมาเป็นประเด็นเดี่ยว และพุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับสามของเทรนด์การค้นหาทันที

มีคนขุดภาพเบื้องหลังการทำงานที่ทีมงานในกองถ่ายรอบสองถ่ายไว้ เหอซฺวี่นั่งอยู่หลังโต๊ะมอนิเตอร์ ดึงปีกหมวกลงต่ำมาก ตรงหน้ากางคิวงานที่มีรอยปากกาสีแดงวงไว้เต็มไปหมด ข้างมือมีกาต้มน้ำหนึ่งใบกับยาอมแก้เจ็บคอวางอยู่กล่องหนึ่ง

ภาพถ่ายไม่ค่อยชัดเท่าไร แต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้ทุกคนจำได้ว่าคือเขา

"หูซ้ายเขายังใส่ที่อุดหูเก็บเสียงอยู่เลย... ทนคุมงานจนจบทั้งคืนได้ยังไงกันเนี่ย"

"ผู้กำกับเวทีเป็นงานที่เหนื่อยที่สุดแล้ว ต้องประสาทตื่นตัวตลอดเวลา ขนาดจะนั่งพักยังไม่กล้า แต่เขากลับแบกรับไว้ได้ทั้งงาน"

"คนคนนี้ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองต้องพักผ่อนบ้าง"

"เขารู้ แต่เขาไม่แคร์ต่างหาก"

"เหอซฺวี่: การพักผ่อนคืออะไร กินได้ด้วยเหรอ"

กระแสบนโลกออนไลน์ปะทุขึ้นจนถึงขีดสุดกลางดึก ทีมงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ของรายการจึงต้องจำใจลุกขึ้นมาเปิดประชุมด่วนข้ามคืน

ทว่ายังไม่ทันได้เริ่มประชุม ทางรายการก็ได้รับสายจากฝั่งนายทุน ซึ่งส่งสัญญาณมาอย่างตรงไปตรงมาว่า คนที่ชื่อเหอซฺวี่ ต้องเซ็นสัญญามาให้ได้

ไม่ว่าจะในฐานะผู้เข้าแข่งขัน ครูฝึก ที่ปรึกษา หรือแม้กระทั่งพนักงานทำความสะอาด ขอแค่เซ็นสัญญามาได้ก็พอ

หลังวางสาย ผู้กำกับนิ่งเงียบไปนานมาก ก่อนจะกดโทรออกหาเบอร์หนึ่ง ด้วยน้ำเสียงที่บอกไม่ถูกว่ากำลังเหนื่อยใจหรือนึกยอมใจกันแน่

"...เหอซฺวี่ พรุ่งนี้นายว่างไหม แวะมาที่ค่ายฝึกสักหน่อยสิ"

เดิมทีเหอซฺวี่ไม่อยากไปเลยสักนิด

เมื่อคืนหลังจากวุ่นวายกับการแสดงรอบสอง พอกลับถึงห้องเช่าเขาก็ทิ้งตัวหลับเป็นตาย ไม่ได้แม้แต่จะเปิดโทรศัพท์ดู

เช้าวันนี้พอตื่นขึ้นมาถึงเพิ่งรู้ว่าในเว่ยปั๋วเต็มไปด้วยรูปถ่ายและหัวข้อพูดคุยเกี่ยวกับตัวเขา

หานอวี่ยืนพิงกรอบประตูครัว ถือโทรศัพท์อ่านหัวข้อฮอตเสิร์ชให้เขาฟัง อ่านไปก็หัวเราะไปตามประสาคนชอบดูเรื่องสนุกที่ไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลาย

เหอซฺวี่ฟังจบด้วยสีหน้านิ่งเฉย ก่อนจะเอ่ยขึ้นคำหนึ่งว่า "เกี่ยวอะไรกับผม" แล้วก้มหน้ากินโจ๊กต่อ

หานอวี่เก็บโทรศัพท์ลงแล้วพูดว่า "ทีมงานรายการต้องมาหานายแน่ๆ" เหอซฺวี่จึงตอบว่า "มาหาก็ไม่ไป ผมไม่คาดหวังอะไรกับคณะละครสัตว์มือสมัครเล่นนี่หรอก"

ทว่าสายโทรศัพท์ก็โทรเข้ามาจริงๆ

ตอนที่ผู้กำกับกรอกเสียงตามสายมาว่า "เหอซฺวี่ นายมานี่หน่อยสิ" เหอซฺวี่กำลังล้างจานอยู่ มือสองข้างยังเต็มไปด้วยฟอง

เขาจึงกดเปิดลำโพงตรงนั้น แล้ววางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ครัว

"มีอะไรครับ"

"ทางฝั่งผู้ลงทุน... อยากจะคุยเรื่องร่วมงานกับนายน่ะ"

"ไม่รับครับ"

"นายฟังฉันพูดให้จบก่อนสิ..."

"ไม่ฟังครับ"

"เหอซฺวี่!!"

"หูผมไม่ค่อยได้ยินครับ" เหอซฺวี่กดปิดสปีกเกอร์โฟน "คุณส่งวีแชตมาแล้วกัน ผมยังมองเห็นอยู่"

พูดจบก็กดตัดสายทันที

ส่วนสาเหตุที่สุดท้ายเขายอมไป ก็เพราะถูกหานอวี่บีบบังคับนั่นเอง

"เขาอุตส่าห์โทรมาชวนขนาดนี้ นายจะไม่ไปจริง ๆ เหรอ" หานอวี่พิงขอบประตูห้องครัว "ไปสักหน่อยคงไม่ถึงตายหรอกน่า"

"ถ้าไป ผมคงตายเพราะ 'อุบัติเหตุ' มากกว่า"

เขานอนแผ่อยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ถ้านายไป นายจะได้สัญญาเพิ่มอีกฉบับพร้อมเงินก้อนโตต่างหาก" หานอวี่เดินมาหยุดตรงหน้าแล้วก้มมองเขา "ไหนบอกว่าว่างจนน่าเบื่อไง พอมีงานเข้ามา ทำไมถึงไม่อยากทำขึ้นมาซะงั้น"

...

มีเหตุผลจนเถียงไม่ออกจริง ๆ

ในที่สุดเขาก็ยอมไป

วันรุ่งขึ้น เหอซฺวี่จึงกลับมาที่ค่ายฝึกอีกครั้ง

ประตูห้องประชุมเปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง พอผลักเข้าไป เหอซฺวี่ก็พบว่าด้านในมีคนนั่งอยู่เต็มห้องแล้ว

มีทั้งผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ฝ่ายกฎหมาย รวมถึงตัวแทนจากฝั่งผู้ลงทุนอีกสองคน

นอกจากนี้ยังมีบรรดาครูฝึกที่คุ้นหน้าคุ้นตา เสิ่นอีเหิงนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะยาว เจิ้งไจ้หยวนนั่งอยู่ข้างเขา สวี่ซูถงกับโจวเหวยนั่งเคียงข้างกัน

จินเสียนไม่อยู่ เห็นว่าติดงานข้างนอก

เหอซฺวี่ชะงักอยู่ตรงประตู กวาดสายตามองการรวมพลครั้งใหญ่นี้แล้วขมวดคิ้ว

"ทำอะไรกันครับเนี่ย เล่นใหญ่ขนาดนี้เชียว" เขาเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงตามสบายพลางยกขาไขว่ห้าง "ว่ามาเถอะครับ มีเรื่องอะไรกัน"

ผู้กำกับกระแอมเบา ๆ ทีหนึ่ง แล้วเลื่อนแฟ้มสัญญาข้ามโต๊ะมาให้

"เหอซฺวี่ พวกเราอยากเซ็นสัญญาความร่วมมือระยะยาวกับนายน่ะ"

เหอซฺวี่ก้มมองหน้าปกสัญญา ด้านบนพิมพ์โลโก้รายการ เจ๋ออตุ้ยชูเต้า เอาไว้ ส่วนด้านล่างมีตัวอักษรแถวเล็ก ๆ ระบุว่า "สัญญาความร่วมมือตำแหน่งผู้ฝึกสอนการเต้นรับเชิญพิเศษ"

"เทรนเนอร์สอนเต้นรับเชิญพิเศษเหรอครับ" เหอซฺวี่เงยหน้าขึ้น เลิกคิ้วถาม

"ใช่ครับ" ผู้กำกับรีบรับคำ พูดรัวเร็วเป็นพิเศษราวกับกลัวว่าเหอซฺวี่จะลุกเดินหนีไปกลางคัน "เนื้อหาหลักๆ จะครอบคลุมถึง การจัดสเตจสำหรับรายการหลังจากนี้ การเทรนเต้นให้เด็กฝึก การบริหารจัดการและประสานงานสเตจการแสดงรอบต่างๆ เรื่องพวกนี้นายคงคุ้นเคยดีอยู่แล้ว"

"มีอย่างอื่นอีกไหมครับ" เหอซฺวี่พลิกสัญญาผ่านไปสองหน้า พลางถามเสียงเรียบเรื่อย "แล้วค่าตอบแทนล่ะ"

"ค่าตอบแทน..."

ผู้กำกับเอ่ยตัวเลขจำนวนหนึ่งออกมา

มือที่กำลังพลิกกระดาษของเหอซฺวี่ชะงักไปเล็กน้อย

สิ้นเสียงบอกตัวเลขของผู้กำกับ ทั่วทั้งห้องประชุมก็พลันเงียบกริบไปสองวินาที

เหอซฺวี่เงยหน้าขึ้นมา ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ "คุณพูดใหม่อีกทีซิ"

"ผมบอกว่า..."

"ผมได้ยินแล้วครับ" เหอซฺวี่พูดแทรกขึ้นมา "ผมแค่จะเช็กดูให้แน่ใจว่าพวกคุณเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า"

ผู้กำกับอ้าปากเตรียมจะอธิบาย แต่เหอซฺวี่ก็ดักคอขึ้นอีก "ทำรายการเซอร์ไวเวิลแต่ให้ค่าตัวผมเรตนี้เนี่ยนะ พวกคุณเงินเหลือจนไม่มีที่ใช้ หรือคิดว่าผมจะยอมตกลงง่ายๆ กันแน่"

"เหอซฺวี่ นายฟังผมก่อน..."

"ผมบอกแล้วไงว่าไม่ใช่เรื่องเงิน" เหอซฺวี่พับสัญญากลับแล้วเลื่อนคืนไปอีกฝั่งของโต๊ะ "รายการพวกคุณจะมักง่ายเกินไปแล้ว ขาข้างหนึ่งผมยังเป็นเด็กฝึกอยู่เลย แต่อีกข้างจะให้เป็นครูฝึกเนี่ยนะ พูดออกไปใครเขาจะมองว่าเข้าท่า"

"มันไม่เข้าท่าจริงๆ นั่นแหละ" ผู้กำกับเออออตาม "แต่นายมีความสามารถพอ และคู่ควรกับราคานี้ ทั้งเรื่องความเป็นมืออาชีพและกระแสนิยม"

เหอซฺวี่ถึงกับชะงักไปนิด เขามองหน้าผู้กำกับอยู่นานหลายวินาทีเพื่อดูว่าอีกฝ่ายพูดเล่นอยู่หรือเปล่า

สีหน้าของผู้กำกับดูจริงจังเป็นอย่างยิ่ง

เหอซฺวี่เหลือบมองตัวหนังสือที่เขียนว่า 'ผู้ฝึกสอนการเต้นรับเชิญพิเศษ' บนหน้าปกสัญญาอีกครั้ง พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เขาเอียงคอเล็กน้อย มองข้ามห้องประชุมไปหยุดอยู่ที่เสิ่นอีเหิง

เสิ่นอีเหิงนั่งอยู่ด้านในสุดของโต๊ะยาว ตั้งแต่เริ่มการประชุมจนถึงตอนนี้เขายังไม่พูดอะไรเลยสักคำ

สายตาของเหอซฺวี่สื่อคำถามออกมาอย่างชัดเจน ฝีมือนายใช่ไหม

เสิ่นอีเหิงส่ายหน้าเบาๆ สีหน้าเจือแววจนใจอยู่บ้าง

เหอซฺวี่จึงละสายตากลับมา

"เหอซฺวี่" โปรดิวเซอร์เอ่ยแทรกขึ้นมาได้จังหวะ "นี่ไม่ใช่เรื่องที่คิดขึ้นมาลอยๆ ชั่ววูบนะ ผลลัพธ์จากสเตจรอบสองเมื่อวานทุกคนก็เห็นกันหมดแล้ว กระแสตอบรับจากคนดูนายเองก็รู้ บนอินเทอร์เน็ตมีแต่คนพูดถึงนายเต็มไปหมด"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนน้ำเสียงลงเล็กน้อย "รายการนี้ต้องการนายนะ"

เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองโปรดิวเซอร์อยู่สองวินาทีก่อนจะส่งเสียงหึในลำคอ

"พอเถอะ มุกนี้ไม่ต้องเอามาเล่นเลย" เขานั่งตัวตรง นิ้วเคาะโต๊ะสองที "รายการพวกคุณเดี๋ยวก็ขาดคนออกแบบท่าเต้น เดี๋ยวก็ขาดผู้กำกับ เดี๋ยวก็ขาดผู้เข้าแข่งขัน พูดไปใครจะไปเชื่อ"

มุมปากผู้กำกับกระตุก อยากจะบอกว่า 'นายช่วยเลิกแขวะพวกเราตลอดเวลาสักทีได้ไหม' แต่คำพูดก็มาจุกอยู่ที่คอจนต้องกลืนกลับลงไป เพราะสิ่งที่เหอซฺวี่พูดล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น

"มีสามข้อ ตกลงไหมล่ะ"

"นายว่ามาเลย"

"ข้อแรก เซ็นเป็นซีซัน ไม่เซ็นสัญญาระยะยาว เรียกตัวได้ตลอดเวลา แต่ผมขอสงวนสิทธิ์ที่จะชิ่งหนีได้ทุกเมื่อ"

ผู้กำกับอ้าปากค้าง "ไอ้เรื่อง 'ชิ่งหนีได้ทุกเมื่อ' เนี่ย..."

"คุณฟังผมพูดให้จบก่อน" เหอซฺวี่ขัดขึ้น "ข้อสอง ผมดูแลเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับสเตจเท่านั้น ทั้งการออกแบบท่าเต้น การจัดคิว และการเทรนด้านเทคนิค อย่าให้ผมต้องไปเล่นละครเปิดอกเผยความในใจของครูฝึก แล้วก็อย่าให้ผมขึ้นเวทีไปมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กฝึก ผมไม่ทำ"

"...ได้"

"ข้อสาม" สายตาของเหอซฺวี่เลื่อนจากใบหน้าผู้กำกับไปยังเสิ่นอีเหิง "เวลาผมทำงาน พวกคุณอย่ามายืนชี้นิ้วสั่งอยู่ข้างๆ โดยเฉพาะนาย..."

เขายกนิ้วชี้ไปที่เสิ่นอีเหิง "อย่ามามองผมด้วยสายตาแบบ 'หูของเธอไหวแน่นะ' อะไรทำนองนั้นอีก"

เสิ่นอีเหิงถูกเจาะจงเล่นงานเข้าตรงๆ สีหน้าก็พลันแข็งค้างไปชั่วขณะ

"ผมเปล่า..."

"นายทำ" เหอซฺวี่ชักมือกลับ "คิดว่าผมไม่เห็นหรือไง เมื่อคืนนายแอบมองผมหลังเวทีไปกี่รอบฮะ ตกลงผมเป็นลูกนายหรือเป็นอาจารย์นายกันแน่"

เสิ่นอีเหิงอ้าปากอยากจะเถียง แต่ก็พบว่าตัวเองติดนิสัยแบบนั้นจริง ๆ

"...ก็ได้ครับ" เขาตอบ เสียงแผ่วลงเล็กน้อย

"งั้นก็จบเรื่อง" เหอซฺวี่ลุกขึ้น ดันเก้าอี้เก็บเข้าใต้โต๊ะแล้วม้วนสัญญาถือไว้ "สัญญาผมจะเอากลับไปดู ถ้าไม่มีปัญหาก็จะเซ็นให้"

พอเดินไปถึงหน้าประตู เขาก็ชะงักฝีเท้า เอียงคอมองผู้กำกับ "รายการพวกคุณเนี่ย มักง่ายกันจริง ๆ เลยนะ"

ผู้กำกับ "..."

"จากผู้เข้าแข่งขันข้ามมาเป็นครูฝึกเลย ไม่มีช่วงให้ปรับตัวอะไรทั้งนั้น" เหอซฺวี่ส่ายหน้า "คณะปาหี่ยังต้องยอมกราบพวกคุณเป็นอาจารย์เลยมั้ง"

พูดจบ เขาก็ดึงประตูเปิดแล้วก้าวออกไป

ในห้องประชุมเงียบกริบไปหลายวินาที

ก่อนที่เจิ้งไจ้หยวนจะเป็นคนแรกที่หลุดหัวเราะออกมา เสียงขำนั้นดังก้องเป็นพิเศษในห้องที่ไม่ได้กว้างขวางอะไร

"ฮ่าๆๆๆๆๆ เขาพูดถูก มักง่ายจริงนั่นแหละ" เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "แต่พวกคุณไม่คิดเหรอ ยิ่งเขาเป็นแบบนี้ คนดูยิ่งชอบนะ"

โจวเหวยยกกาแฟขึ้นจิบ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงคุ้มค่าตัวขนาดนี้เหมือนกัน"

สวี่ซูถงเหลือบมองเขา ดูเหมือนจะยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายทั้งหมด

เสิ่นอีเหิงที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องเอาปลอกปากกาขึ้นมาบังหน้าไปครึ่งซีก ไหล่ไหวสั่นระริก

ผ่านไปพักใหญ่เขาถึงยอมวางปากกาลง ใบหน้าที่ซ่อนอยู่หลังปลอกปากกามาเนิ่นนานนั้น มุมปากยกยิ้มกว้างจนเห็นได้ชัด

——

คราวนี้ทีมงานรายการไม่คิดจะอุบเงียบไว้อีกต่อไป

ถึงขั้นหยิบยกเรื่องนี้มาปั่นกระแสอุ่นเครื่องล่วงหน้าด้วยซ้ำ

เว่ยป๋อทางการของเจ๋ออตุ้ยชูเต้าอัปเดตโพสต์ใหม่ในเวลาหกโมงเย็นตรงของวันนั้น รูปประกอบเป็นบัตรพนักงานใบใหม่เอี่ยม สายคล้องสีส้ม ตัวบัตรสีขาว มุมขวาบนประทับโลโก้รายการ ส่วนตรงกลางเป๊ะคือรูปถ่ายติดบัตรของเหอซฺวี่

เหอซฺวี่ในรูปทำหน้านิ่งสนิท ปอยผมตกลงมาระสันคิ้ว มุมปากเม้มเล็กน้อยดูไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่เครื่องหน้าก็ยังคงหล่อเหลาจนไม่อาจละสายตาได้อยู่ดี

ใต้รูปถ่ายติดบัตรพิมพ์ข้อความไว้สองบรรทัดว่า "ผู้ฝึกสอนเต้นรับเชิญพิเศษ / เหอซฺวี่"

แคปชันของเว่ยป๋อทางการมีเพียงประโยคเดียวสั้นๆ "ยินดีต้อนรับอาจารย์เหอซฺวี่กลับสู่ครอบครัวใหญ่เจ๋ออตุ้ยชูเต้าครับ"

เพียงแค่สามนาที ช่องแสดงความคิดเห็นก็มีคอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามานับหมื่นข้อความ

"ครูฝึกเต้นรับเชิญพิเศษ??? แม่เจ้า จากผู้เข้าแข่งขันกลายมาเป็นครูฝึกแล้วเหรอเนี่ย???"

"คนอื่นมาแข่งเซอร์ไวเวิลเพื่อเดบิวต์ ส่วนเหอซฺวี่มาเพื่อเลื่อนขั้นชัดๆ"

"เหอซฺวี่: ฉันไม่ได้เจาะจงใครหรอกนะ แค่จะบอกว่าทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็น... ลูกศิษย์ฉัน"

"ทีมงานรายการนี่เข้าใจเล่นกับกระแสจริงๆ แผนอุ่นเครื่องระลอกนี้ฉันยอมติดเบ็ดแต่โดยดีเลย"

"สรุปคือเขาจะได้ขึ้นแท่นครูฝึกร่วมเวทีกับเสิ่นอีเหิงใช่ไหม? อาจารย์กับลูกศิษย์อยู่บนเวทีเดียวกันเนี่ยนะ???"

"เหอซฺวี่: เมื่อก่อนตอนฉันด่านาย นายเป็นลูกศิษย์ฉัน ตอนนี้ฉันมายืนด่านายตรงนี้ ฉันก็ยังเป็นอาจารย์นายอยู่ดี"

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสิ่นพีดีคุณลนลานหรือยังจ๊ะ!!!"

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของรายการมองตัวเลขหลังบ้านที่พุ่งทะยาน แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในที่สุด คราวนี้กระแสตอบรับเป็นบวกทั้งหมด

ภายในสองชั่วโมงหลังปล่อยประกาศ หัวข้อที่เกี่ยวข้องก็กวาดไปถึงสี่อันดับบนตารางเทรนด์ค้นหา

ขอแค่เฉียดเข้าไปแตะเรื่องของเจ๋ออตุ้ยชูเต้าสักนิด ไถฟีดไปทางไหนก็เจอโปสเตอร์ประกาศนั้นกันทั้งนั้น

แน่นอนว่า บนโลกใบนี้ยังมีเด็กหนุ่มอีกสี่สิบคนที่ไม่รู้เรื่องราวเลยแม้แต่น้อย

แม้ผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้จะชนะการแสดงรอบสองจนได้อยู่ต่อในศูนย์ฝึกก็ตาม

แต่พวกเขาก็ยังไม่มีโทรศัพท์มือถือกันอยู่ดี