ตอนที่ 62 การแสดงรอบสอง

เวลาหนึ่งทุ่มยี่สิบนาที ที่นั่งผู้ชมมีคนเข้ามาจับจองไปแล้วกว่าเจ็ดส่วน

ตอนที่เหอซฺวี่เลี่ยงผ่านทางเดินของทีมงานเข้ามาด้านหลังแผงควบคุม เขาก็คว้าหมวกแก๊ปสีดำจากโต๊ะฝ่ายอุปกรณ์มาสวมศีรษะไว้

ปีกหมวกถูกดึงลงต่ำจนแทบบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

ผู้กำกับถ่ายทอดสดเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

เหอซฺวี่นั่งลงข้างเขา หนีบวิทยุสื่อสารไว้ที่คอเสื้อ สายตาจับจ้องไปยังจอมอนิเตอร์ตรงหน้า

หน้าจอแบ่งสี่ช่องสว่างขึ้นพร้อมกัน แสดงภาพจากกล้องหน้าเวที ฝั่งซ้าย ฝั่งขวา และมุมสูงตามลำดับ ในภาพคือช่างไฟที่กำลังคุมโทนแสงและปรับสปอตไลต์ติดตามตัวชุดสุดท้าย

ผู้ชมด้านล่างทยอยเข้ามาในงาน เสียงจอแจปะปนกับเสียงเพลงคลอบรรยากาศที่เปิดในฮอลล์ เล็ดลอดผ่านช่องผนังเข้ามา

มันอู้อี้และฟังไม่ค่อยชัดเจนนักผ่านกระจกห้องควบคุมและที่อุดหู

เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนัก ประสานมือวางไว้บนหน้าท้อง ท่าทางของเขาต่างจากตอนนั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้เข้าแข่งขันอย่างสิ้นเชิง

ตอนนั้นเขาคือคนที่สปอตไลต์ส่องจับ แต่ตอนนี้เขานั่งอยู่ในความมืด มองดูคนอื่นตกเป็นเป้าสายตาของแสงไฟแทน

ความรู้สึกแบบนี้แปลกพิลึกดีเหมือนกัน

แต่ก่อนเขาก็ใช่ว่าจะไม่เคยทำงานเบื้องหลัง

ตอนออกแบบท่าเต้นหรือพาลูกศิษย์ซ้อม เขามักจะยืนมองคนอื่นเต้นอยู่ที่มุมห้องซ้อมบ่อยๆ

แต่นั่นคือห้องซ้อมที่มีแค่ผนังสามด้านกับกระจกบานใหญ่ คนละเรื่องกับสตูดิโอบันทึกรายการอย่างสิ้นเชิง

แสงไฟในสตูฯ สว่างจ้าเกินไป พื้นเวทีสะท้อนแสงวับวาว แสงหลากสีจากแท่งไฟระยิบระยับอยู่กลางความมืดบนอัฒจันทร์คนดู ราวกับท้องฟ้าพร่างดาวที่กลับหัว

"อาจารย์เหอครับ" ทีมงานข้างๆ กระซิบ "จะให้หรี่ไฟจอมอนิเตอร์ลงหน่อยไหมครับ? คุณนั่งตรงนี้มันสะดุดตาไปนิด"

เหอซฺวี่เอียงคอเหลือบมองเขา พลางดึงปีกหมวกแก๊ปลงมาอีก "เห็นด้วยเหรอ?"

"มืดขนาดนี้มองหน้าไม่ชัดหรอกครับ แต่สันกรามด้านข้างของคุณน่ะ... เมื่อกี้ตอนก้มมองจอแล้วเงยหน้าขึ้นมา กล้องหน้าจับติดพอดี ชัดเลยครับ"

เหอซฺวี่นิ่งไปสองวินาที ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ถอยร่นเข้าไปในเงามืดอีกหน่อย

"แบบนี้ล่ะ?"

"ดีขึ้นเยอะเลยครับ"

เหอซฺวี่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เบนสายตากลับมาที่หน้าจออีกครั้ง

แสงไฟบนเวทีเซ็ตเข้าที่เรียบร้อย ฝ่ายเสียงกำลังเช็กสัญญาณครั้งสุดท้าย พอเสียงดนตรีในฮอลล์เงียบลง เสียงจอแจจากฝั่งคนดูก็สงบลงไปเกินครึ่ง

เสิ่นอีเหิงเดินออกมาจากข้างเวที แสงสปอตไลต์จับตามร่างเขาไป เสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดระลอกแรกระเบิดลั่นขึ้นจากอัฒจันทร์คนดูทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่เหอซฺวี่ยืนดูการแสดงจากหลังโต๊ะควบคุมภาพ มุมมองแตกต่างจากตอนอยู่บนเวทีเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง

เมื่อก่อนเขาคือคนที่ถูกมอง ยืนอยู่ใต้แสงไฟ มองไม่เห็นหน้าตาของคนข้างล่าง ได้ยินเพียงแค่เสียงเท่านั้น

ประสาทการได้ยินขยายกว้าง การมองเห็นถูกบีบให้แคบลง ทั้งโลกเหลือเพียงลำแสงหนึ่งสายกับจังหวะดนตรี

แต่ตอนนี้ เขากลับมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง

ทุกบล็อกกิ้งบนเวที จุดตกของแสงไฟทุกสาย การสลับมุมกล้องทุกตัว ล้วนปรากฏชัดอยู่ตรงหน้าเขาทั้งหมด

เหอซฺวี่สูดหายใจเข้าลึก

การแสดงรอบที่สองเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

วินาทีที่กลุ่มแรกก้าวขึ้นเวที มือของเหอซฺวี่ก็แตะลงบนปุ่มพูดของวิทยุสื่อสารแล้ว

ก่อนที่ฉีซฺวี่หนานจะทันได้เอ่ยร้องท่อนแรก เขาก็ชิงสั่งการขึ้นมาก่อน "กล้องสี่อย่าเพิ่งรีบโคลสอัป รอเขาร้องท่อนเวิร์สจบแล้วค่อยตัดภาพ"

ผู้กำกับการถ่ายทอดสดชะงักไปนิดหนึ่ง แต่มือกลับปรับมุมกล้องตามสัญชาตญาณไปแล้ว

เสียงร้องของฉีซฺวี่หนานดังก้องออกมาจากลำโพง

สายตาของเหอซฺวี่กวาดมองสลับไปมาระหว่างจอแยกทั้งสี่อย่างรวดเร็ว มือขวากดปุ่มวิทยุสื่อสารแล้วปล่อย "สปอตไลต์ท่อนฮุคกลุ่มสามมาเร็วไป ดึงถอยหลังไปสองจังหวะค่อยเข้า เติมไฟด้านข้างขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง จุดตกตอนนี้มันกลืนสีหน้าหมด"

"รับทราบ" ทีมไฟตอบกลับ แสงสีบนเวทีพลันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจนแทบมองด้วยตาเปล่าไม่ทัน

เหอซฺวี่ไม่รอให้พวกเขายืนยันเสร็จก็สลับสัญญาณมอนิเตอร์ไปยังภาพของอีกกลุ่มทันที

คำสั่งถูกยิงออกไปเป็นชุด แต่ละคำสั่งทิ้งช่วงไม่ถึงสิบวินาที สั้นที่สุดมีเพียงสามคำ "ปรับใหม่ เร็ว"

ผู้กำกับถ่ายทอดสดนั่งอยู่ข้างๆ ทีแรกยังคิดจะช่วยขานรับคำสั่งบ้าง แต่สุดท้ายก็พบว่าตัวเองแทรกไม่ทันเลยสักนิด จึงได้แต่นั่งเงียบมองหน้าจอต่อไป

ปีกหมวกของเหอซฺวี่กดลงต่ำมาก แต่สายตากลับไม่เคยละไปจากหน้าจอมอนิเตอร์เลยตั้งแต่ต้นจนจบ

เขาพูดเร็วและใช้น้ำเสียงเย็นชา แต่ทุกประโยคกลับตรงเข้าจุดสำคัญอย่างแม่นยำ

ไม่ว่าจะเป็นการสลับแสงมืดสว่าง การจัดองค์ประกอบภาพของแต่ละมุมกล้อง หรือการปรับบล็อกกิ้งทีละนิด ทั้งหมดล้วนถูกจัดลำดับไว้ในหัวเรียบร้อย คิดถึงตรงไหนก็สั่งตรงนั้น

การแสดงบนเวทียังคงดำเนินต่อไป แต่สิ่งที่คอยคุมจังหวะทั้งหมดไว้อย่างแท้จริง คือคำสั่งที่ดังขึ้นไม่ขาดสายจากคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะมอนิเตอร์

เมื่อกลุ่มแรกร้องท่อนฮุกจบ เสียงกรี๊ดระลอกแรกก็ดังขึ้นจากอัฒจันทร์ คลื่นเสียงพุ่งทะยานและดังกึกก้องอย่างต่อเนื่อง

เหอซฺวี่เหลือบมองภาพจากกล้องฝั่งคนดู เห็นผู้ชมแถวหน้าหลายคนลุกขึ้นยืน ชูโทรศัพท์มือถือถ่ายกันยกใหญ่

เขาไม่พูดอะไร เพียงเสริมในอินเตอร์คอมไปอีกประโยค "ทีมเสียง ดันเกนไมค์หลักขึ้นอีกสองขีด อารมณ์คนดูเริ่มมาแล้ว อย่าให้เสียงในฮอลล์ฟังดูอึดอัด"

ฉีซฺวี่หนานบนเวทีรับช่วงต่อด้วยท่อนไฮโน้ตในจังหวะนั้นพอดี

เมื่อระดับเสียงในฮอลล์ถูกดันขึ้น ไฮโน้ตนั้นก็ราวกับพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้น ก้องกังวานอยู่ใต้โดมสตูดิโอราวสองวินาทีก่อนจะค่อยๆ จางไป

เสียงกรีดร้องจากฝั่งผู้ชมพลันดังกระหึ่มขึ้นอีกระดับทันที

ก่อนที่ทีมแดนซ์กลุ่มที่สองจะขึ้นเวที เหอซฺวี่กดอินเตอร์คอม "หยางเซิ่ง สี่จังหวะก่อนโซโล่กลองชุด ตำแหน่งยืนไม่ต้องชิดกันขนาดนั้น ถอยห่างออกมาอีกสองช่วงตัว ภาพมุมสูงจากฝั่งคนดูจะสบายตากว่า"

หยางเซิ่งได้ยินเสียงนี้จากบริเวณพื้นที่เตรียมตัว

เขาก้มมองมาร์กบอกตำแหน่งใต้เท้า แล้วแอบขยับออกไปครึ่งก้าวเงียบๆ

พอขึ้นเวที ท่ารวมกลุ่มสี่จังหวะนั้นจึงมีระยะห่างเพิ่มขึ้นมาอีกนิดเมื่อเทียบกับตอนซ้อม

เมื่อมองผ่านมุมกล้องเบิร์ดอายวิว ภาพการแปรแถวจึงดูไหลลื่นสบายตาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ผู้ชมข้างล่างถึงกับส่งเสียง "ว้าว" ออกมา

เหอซฺวี่มองเห็นภาพเหล่านั้นทั้งหมดอยู่ในสายตา

เขาหยิบกระบอกน้ำเก็บความร้อนขึ้นมาจิบหนึ่งอึกแล้ววางลง โดยไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทางอะไรเป็นพิเศษ

กลุ่มที่สาม กลุ่มที่สี่ และกลุ่มที่ห้าทยอยขึ้นเวทีตามลำดับ ทว่าคำสั่งจากเขากลับไม่ได้ลดความถี่ลงเลยแม้แต่น้อย

"ไฟหลักเบนไปทางขวาสามองศา แดนเซอร์ด้านข้างจะกลายเป็นเงาซิลูเอตอยู่แล้ว"

"กล้องห้าเปลี่ยนระยะเลนส์หน่อย จัดเฟรมตอนนี้แน่นเกินไป คนดูมองแถวหลังไม่ชัด"

"ทีมเสียง กดเบสจังหวะกลองให้ลงลึกกว่านี้หน่อย เสียงรีเวิร์บลอยแล้ว"

ทุกครั้งที่เขาสั่งการ ภาพและเสียงบนเวทีจะเปลี่ยนไปทันตาภายในเวลาไม่กี่วินาที

คนดูอาจไม่ทันสังเกตว่าความเปลี่ยนแปลงมาจากไหน รู้เพียงแค่ว่า "เหมือนจะสวยกว่าเมื่อกี้แฮะ" "แสงท่อนนี้สบายตาจัง" "มุมกล้องนี้ตัดเข้าจังหวะเป๊ะชะมัด"

อารมณ์คนดูทั้งฮอลล์ถูกจุดติดอย่างสมบูรณ์แล้ว

แสงจากแท่งไฟเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว พอมองผ่านกล้องมุมสูงก็ดูราวกับทะเลดาวที่ทอดตัวอยู่กลางความมืด

เริ่มมีคนร้องตาม กล้องโคลสอัปจับภาพรูปปากได้อย่างชัดเจน เสียงร้องคลอแทรกเข้าไปในลำโพง ผสานไปกับเสียงของผู้เข้าแข่งขันบนเวที

ผู้กำกับการถ่ายทอดสดอดเอ่ยปากไม่ได้ "บรรยากาศใช้ได้เลยนี่"

เหอซฺวี่ไม่ได้ตอบรับ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอไม่วางตา

กลุ่มที่หกและกลุ่มที่เจ็ดทยอยขึ้นเวที อารมณ์ของผู้ชมเหมือนถูกเชือกที่มองไม่เห็นดึงรั้งไว้ ยิ่งดึงก็ยิ่งตึงแน่นขึ้นทุกที

ระหว่างนั้น เหอซฺวี่น่าจะจิบน้ำร้อนไปได้สามอึก ทุกครั้งเขาอาศัยช่องว่างสิบกว่าวินาทีช่วงเปลี่ยนกลุ่ม หมุนเปิดฝากระติก จิบไปหนึ่งอึก แล้วหมุนปิด ตลอดเวลานั้นสายตาไม่เคยละไปจากหน้าจอเลย

กลุ่มที่เก้า กลุ่มที่สิบ กลุ่มที่สิบเอ็ด การแสดงบนเวทีจบลงทีละชุด แต่เสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องจากฝั่งผู้ชมไม่เคยเงียบลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว

คำสั่งของเหอซฺวี่ค่อยๆ เปลี่ยนจากการคุมจังหวะอย่างถี่กระชั้นเข้าสู่ช่วงเก็บรายละเอียดตอนท้าย "พอกลุ่มสุดท้ายร้องจบ ให้ค่อยๆ ดันไฟทั้งฮอลล์ขึ้นมาเรื่อยๆ อย่าเปิดพรึ่บทีเดียว ให้เวลาคนดูได้ปรับสายตาหน่อย"

"ตัดไปกล้องมุมสูง เก็บภาพกว้างทั้งหมด พอโพสท่าจบหยุดนิ่งแล้วค่อยซูมเข้าไปโคลสอัป"

ผู้กำกับการถ่ายทอดสดข้างตัวพยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด แม้แต่คำว่า "รับทราบ" ก็ยังไม่มีเวลาพูด ได้แต่รีบทำตามทันที

วินาทีที่การแสดงของกลุ่มสุดท้ายจบลง ไฟทั้งฮอลล์ก็ค่อยๆ สว่างขึ้นตามคำสั่งของเหอซฺวี่

ท่ามกลางแสงสว่างที่ค่อยๆ นวลขึ้น ที่นั่งผู้ชมพลันระเบิดเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่มที่สุดของค่ำคืนนี้ออกมา ทั้งเสียงกรีดร้อง เสียงปรบมือ และเสียงผิวปากดังระคนกันจนโดมของฮอลล์สะเทือนเลื่อนลั่น

เด็กฝึกทั้งเจ็ดสิบคนยืนหอบหายใจอยู่บนเวที บ้างร้องไห้ บ้างยิ้มร่า บ้างกอดคอกัน และบ้างก็ส่งมินิฮาร์ตไปทางอัฒจันทร์คนดู

เสิ่นอีเหิงก้าวขึ้นมาจากด้านข้างเวทีมายืนอยู่หน้าสุด ก่อนจะค้อมคำนับให้ผู้ชมอย่างสุดซึ้ง

"ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมชมการแสดงรอบสองของ เจ๋ออตุ้ยชูเต้า ในค่ำคืนนี้ครับ"

เหอซฺวี่ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หลังโต๊ะควบคุม ในที่สุดก็ยอมปล่อยนิ้วที่กดเครื่องสื่อสารมาตลอดทั้งคืน

เขาก้มมองมือตัวเอง ปลายนิ้วชาดิกเพราะเกร็งแน่นมาตลอดทั้งงาน

เขาขยับปีกหมวกขึ้นเล็กน้อย หยิบกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิขึ้นมาเปิดฝา แล้วดื่มน้ำอึกสุดท้ายจนหมด

"อาจารย์เหอครับ สรุปงาน..." ผู้กำกับการถ่ายทอดสดเอ่ยทักขึ้นข้างๆ

"รู้แล้ว"

เหอซฺวี่ลุกขึ้น ดึงปีกหมวกแก๊ปลงมาบังหน้าอีกครั้ง แล้วหันหลังเดินออกจากทางเดินทีมงานไป

การแสดงรอบสองจบลงแล้ว

และบทบาททั้งหมดของเขาใน เจ๋ออตุ้ยชูเต้า ก็สิ้นสุดลงแล้วเช่นกัน

——

ทว่าเหอซฺวี่คิดผิด

เหอซฺวี่ประเมินความเร็วของโลกอินเทอร์เน็ตต่ำไป และยังประเมินสายตาของผู้ชมต่ำไปด้วย

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังการแสดงรอบสองจบลง บนเวยป๋อก็มีคลิปวิดีโอหนึ่งปรากฏขึ้น

มุมกล้องถ่ายมาจากด้านข้างแถวหน้าของที่นั่งผู้ชม แม้ภาพจะสั่นไหวอย่างหนัก แต่ก็ชัดเจนพอที่จะมองเห็นเสี้ยวหน้าของคนที่อยู่หลังโต๊ะควบคุม

ถึงหมวกแก๊ปสีดำจะถูกกดลงมาต่ำมาก แต่สันกรามและแนวโครงคิ้วนั้นกลับโดดเด่นสะดุดตาเกินไป

แคปชันของคลิปมีเพียงประโยคเดียวว่า "คนข้างหลังโต๊ะควบคุมนั่น ใช่เหอซฺวี่ที่ถอนตัวไปหรือเปล่า???"

หลังโพสต์ไปได้เพียงสิบนาที ยอดแชร์ก็พุ่งทะลุหลักหมื่น

ผ่านไปยี่สิบนาที แฮชแท็ก #เหอซฺวี่กลับสู่เจ๋ออตุ้ยชูเต้า ก็พุ่งติดท็อปสิบคำค้นหายอดนิยม

พอครบสี่สิบนาที ก็ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่ง พ่วงด้วยแท็กตัวอักษรสีม่วงคำว่า "ระเบิด"

ช่องคอมเมนต์เดือดพล่านขึ้นมาทันควัน

"??? เขาถอนตัวไปแล้วไม่ใช่เหรอ??? ทำไมถึงกลับมาอีกล่ะ???"

"พวกเธอดูดีๆ สิ!! เขากำลังคุมเรื่องไฟกับมุมกล้องอยู่เลย!! ไม่ได้กลับมาแข่งสักหน่อย!! เขากลับมาทำงานเว้ย!!"

"มีคนไปสืบมาแล้ว ผู้กำกับเวทีเป็นไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลันจนต้องเข้าโรงพยาบาล เหอซฺวี่เลยมาช่วยกู้สถานการณ์ชั่วคราว!!"

"กู้สถานการณ์เนี่ยนะ??? เขาเป็นนักออกแบบท่าเต้นไม่ใช่เหรอ ทำไมกระทั่งคุมเวทียังทำเป็นอีก?? สรุปแล้วเขายังมีอะไรที่ทำไม่เป็นบ้างไหมเนี่ย???"

"ฉันขอพิมพ์เครื่องหมายคำถามยาวๆ เลยนะ... หมอนี่จะรอบด้านเกินไปไหม? ออกแบบท่า สอนคน เต้น คุมหน้างาน นี่แยกร่างแปดร่างทำงานหรือไง?"

"เหอซฺวี่: ผมก็แค่คนหาเช้ากินค่ำธรรมดาๆ คนหนึ่ง"

"อย่าเพิ่งมัวแต่แซวกันเลย หูเขายังไม่หายดีไม่ใช่เหรอ?? ทำไมถึงกลับมาทำงานอีกล่ะ?? ร่างกายทำด้วยเหล็กหรือยังไง???"

"เขากลับมาทำงานทั้งที่ยังเจ็บอยู่เลยนะ แงงง!!!"

"ฉันจะร้องไห้แล้ว เหอซฺวี่ นายใจดีกับตัวเองมากกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไงนะ?"