ตอนที่ 61 ความคาดหวัง

เก้าโมงตรงของวันแสดงรอบสอง คือเวลาของการซ้อมใหญ่รอบสุดท้าย

ตามกำหนดการ การซ้อมครั้งนี้จะรันคิวทุกขั้นตอนเสมือนการแสดงจริงตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งแสง สี เสียง มุมกล้อง บล็อกกิ้ง ไปจนถึงการแสดงของผู้เข้าแข่งขัน ทุกอย่างจำลองตามสถานการณ์จริงทั้งหมด และถือเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะแก้ไขข้อผิดพลาด

เหอซฺวี่มาถึงสตูดิโออัดรายการตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง

เขามาเร็วกว่าใครทั้งหมด

เก้าอี้หลังบอร์ดควบคุมถูกเปลี่ยนเป็นตัวที่นั่งสบายขึ้น บนโต๊ะมีกาต้มน้ำร้อนหนึ่งกาและยาอมแก้เจ็บคอหนึ่งกล่องวางอยู่ ตารางคิวเปิดค้างไว้ที่หน้าสุดท้าย

ตอนที่สวิตเชอร์มาถึง เหอซฺวี่ก็ตรวจทานแผนงานของทีมไฟรอบที่สองเสร็จเรียบร้อย ทั้งยังปรับแก้คิวที่รู้สึกว่ายังไม่เข้าที่ไปอีกรอบหนึ่ง

"อาจารย์เหอ มาเช้าขนาดนี้เลยเหรอครับ" สวิตเชอร์เดินหาวหวอดเข้ามาทัก

"นอนไม่ค่อยหลับน่ะครับ" เหอซฺวี่ก้มหน้าพลางวงปากกาลงบนตารางคิว "แสงท่อนฮุกของกลุ่มสาม พอกลับไปคิดดูอีกที ยังไงก็ต้องแก้อยู่ดี ไฟหลักแข็งเกินไป มันกลืนสีหน้าหมด"

สวิตเชอร์ชะโงกหน้าเข้ามาดูแผนงานที่เขาแก้ อ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็หุบปากลง

เขาอยากจะท้วงว่า "นี่แก้มารอบที่สี่แล้วนะครับ" แต่สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้ารับ

เพราะเขารู้ดีว่า ทุกครั้งที่เหอซฺวี่ลงมือแก้ ผลลัพธ์ที่ได้มันดีขึ้นกว่าเดิมจริง ๆ

บรรดาผู้เข้าแข่งขันเริ่มทยอยเดินเข้ามาตอนแปดโมงสี่สิบนาที

คราวนี้ไม่มีใครแปลกใจอีกแล้ว

ผ่านการซ้อมมาทั้งวันเมื่อวาน คนที่ควรตกใจก็ตกใจไปหมดแล้ว คนที่ควรร้องไห้ก็ร้องไห้ไปหมดแล้วเช่นกัน

วันนี้ทุกคนเพียงแค่มองไปทางโต๊ะควบคุมแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเงียบ ๆ ไปยังจุดสแตนด์บายของตัวเองแล้วเริ่มวอร์มร่างกาย

สิบโมงตรง การซ้อมใหญ่เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

กลุ่มแรกคือกลุ่มโวคอลของฉีซฺวี่หนาน ทว่าขึ้นเวทีไปได้ไม่ทันถึงสามสิบวินาทีก็เกิดปัญหาขึ้น

พอถึงท่อนฮุก ตำแหน่งยืนของนักร้องนำก็ผิดจุด

เขาควรจะยืนประจำจุดเยื้องไปทางซ้ายของกลางเวที แต่ตอนเดินขึ้นมาดันก้าวเกินไปสองก้าว เลยกลายเป็นไปยืนอยู่ตรงกึ่งกลางพอดี

บล็อกกิ้งของอีกสามคนด้านหลังจึงรวนไปหมด หลิวอวี่เซวียนถึงกับยืนอึ้งค้างอยู่บนเวทีไปถึงห้าวินาที

เหอซฺวี่ยืนอยู่หลังโต๊ะควบคุม ในมือกำวิทยุสื่อสารไว้แน่นโดยไม่พูดอะไรสักคำ

รอจนกลุ่มนี้ร้องจบแล้วเดินลงมา เขาถึงได้กดปุ่มสื่อสาร น้ำเสียงราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ออก "ฉีซฺวี่หนาน หลิวอวี่เซวียน ขึ้นมา"

ทั้งสองคนเดินจากจุดสแตนด์บายกลับมาที่กลางเวทีแล้วยืนนิ่ง

เหอซฺวี่เดินไปที่ขอบเวทีด้านหน้าแล้วเงยหน้ามองพวกเขา แม้จะมีระดับความสูงของเวทีคั่นอยู่ แต่ออร่าของเหอซฺวี่กลับไม่ได้ถูกกลบลงไปเลยสักนิด

"เมื่อกี้พวกนายทำอะไรกัน"

"บล็อกกิ้งเบี้ยวครับ" ฉีซฺวี่หนานตอบ

"...ลืมบล็อกกิ้งครับ" หลิวอวี่เซวียนกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

"สาเหตุล่ะ"

"...ตอนขึ้นเวทีก้าวเกินไปสองก้าวครับ"

หลิวอวี่เซวียนเอาแต่ก้มหน้างุด ไม่กล้าปริปาก ผิดกับนิสัยเฮฮาบ้าบอในยามปกติอย่างสิ้นเชิง

"ทำไมถึงก้าวเกินไปสองก้าว"

ฉีซฺวี่หนานเงียบไปอึดใจหนึ่ง

"ตื่นเต้นครับ"

เหอซฺวี่จ้องมองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"นายตื่นเต้นเหรอ เมื่อวานไม่ตื่นเต้น วันก่อนไม่ตื่นเต้น เจาะจงมารอตื่นเต้นเอาวันนี้งั้นสิ"

ฉีซฺวี่หนานยังคงปิดปากเงียบ

"ฉันจะบอกนายอีกรอบ ถ้านายยืนเบี้ยว บล็อกกิ้งของสามคนข้างหลังก็พังหมด นายเป็น center ยืนตรงไหน ทุกคนก็ต้องยึดตามนายตรงนั้น" เสียงของเหอซฺวี่เข้มขึ้นอีกระดับ "ถ้ายืนให้เป๊ะไม่ได้ ก็ไม่ต้องมายืนตำแหน่ง center"

ฉีซฺวี่หนานเม้มปากแน่น ก่อนจะพยักหน้ารับ

"แล้วก็นาย ซ้อมกันมาตั้งเท่าไหร่แล้ว ป่านนี้ยังจะลืมอีกเหรอ ถ้ายังไม่พร้อมก็ไม่ต้องขึ้นเวที!" เหอซฺวี่หันไปทางหลิวอวี่เซวียน น้ำเสียงยิ่งดุดันขึ้นกว่าเดิม

หลิวอวี่เซวียนขอบตาแดงก่ำ ได้แต่พยักหน้ารับ

"เอาใหม่อีกรอบ"

รอบที่สองเป็นกลุ่ม dance คราวนี้ถึงคิวกลุ่มของหยางเซิ่งที่มีปัญหาบ้าง

ปัญหาเกิดขึ้นตรงท่อนโซโล่กลองในช่วงฮุกที่สอง

ในท่อนนั้น สมาชิกทั้งหกคนต้องวิ่งมารวมกันตรงกลางเวทีภายในสี่จังหวะ เพื่อบีบแถวให้กระชับ

ตอนซ้อม คนที่อยู่ขวาสุดกลับช้าไปครึ่งจังหวะ ทำให้จังหวะรวมแถวทั้งหมดสะดุดจนมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เหอซฺวี่สั่งหยุดทันที

"คนที่สองจากขวา นายชื่ออะไร" เสียงของเหอซฺวี่ดังผ่านวิทยุสื่อสาร

คนที่ยืนอยู่บนเวทีตอบกลับด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย "ผะ...ผมชื่อเฉินอี้ครับ"

"เฉินอี้" เหอซฺวี่ทวนชื่อเขาอีกรอบ น้ำเสียงเย็นเยียบ "นายรู้ตัวไหมว่าตัวเองช้าไปครึ่งจังหวะ"

"...รู้ครับ"

"รู้แล้วทำไมยังช้า"

เสียงของเฉินอี้แผ่วลงไปอีก "ผะ...ผมเก็บท่าจบของท่อนก่อนหน้าไม่ดี ขามันอ่อนแรงไปหน่อย เลยตามไม่ทันครับ"

เหอซฺวี่ไม่ได้พูดอะไร

เขายืนอยู่หลังคอนโซลควบคุม มือข้างหนึ่งกำวิทยุสื่อสารไว้ เงียบไปราวสามวินาที

แค่สามวินาทีนั้น แผ่นหลังของเฉินอี้ก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

จากนั้นเหอซฺวี่จึงเอ่ยขึ้น "ปัญหาของนายคือองศาตอนลงฟลอร์เวิร์กท่อนก่อนมันผิด จังหวะที่เข่าแตะพื้นจุดศูนย์ถ่วงเลยเป๋ ทรงตัวไม่อยู่"

เฉินอี้ยืนอึ้งอยู่บนเวที

"ถ้าเข่าบิดเข้าด้านในแบบนั้น หมอนรองกระดูกจะพัง ถ้านายยังอยากเต้นในวงการนี้ต่อไปอีกหลาย ๆ ปี ก็ไปแก้แรงส่งซะใหม่"

เฉินอี้ขยับปากเหมือนจะพูดอะไร แต่เหอซฺวี่เปลี่ยนช่องสัญญาณไปแล้ว "หยางเซิ่ง ตอนกระจายแถว เว้นพื้นที่ให้เขาเพิ่มอีกครึ่งก้าว"

หยางเซิ่งที่ยืนอยู่กลางเวทีพยักหน้ารับ

"เอาใหม่อีกรอบ"

ลำดับถัดมาเป็นกลุ่มแร็ปเปอร์

หลี่ปู้ฝานยืนตำแหน่งเซ็นเตอร์ เขากระโดดสูงที่สุด ส่งเสียงดังที่สุด และใส่อารมณ์มากที่สุดบนเวที—แต่จังหวะกลับผิด

ตอนเข้าท่อนฮุก เขาเร่งเร็วไปครึ่งจังหวะ

มันชัดเจนเสียจนต่อให้เหอซฺวี่ใช้แค่หูข้างซ้ายฟังก็ยังจับได้

"หลี่ปู้ฝาน" เหอซฺวี่ยกวิทยุสื่อสารขึ้นมา "นายเร่งจังหวะ"

หลี่ปู้ฝานยืนอยู่บนเวที อ้าปากค้าง "...ผมไม่—"

"นายทำ" เหอซฺวี่ตัดบท "ท่อนฮุกประโยคที่สี่ นายเข้าก่อนไปครึ่งจังหวะ"

หลี่ปู้ฝานกลืนคำพูดที่เหลือกลับลงคอแล้วก้มหน้าลง ผมสีส้มอิฐดูสะดุดตายิ่งขึ้นใต้แสงไฟเวที

"นี่เป็นพาร์ตของนาย ถ้านายเร่งจังหวะแล้วคนอื่นจะตามยังไง" ในที่สุดน้ำเสียงของเหอซฺวี่ก็เข้มขึ้นเล็กน้อย "ถ้านายคิดว่าตัวเองยืนตำแหน่งนี้ไม่ไหว ก็เปลี่ยนให้คนอื่นมาทำแทน"

นิ้วมือของหลี่ปู้ฝานกำไมโครโฟนแน่น

"เอาใหม่"

ทุกกลุ่มต่างก็มีปัญหา

ซ้อมแต่ละรอบก็มีเรื่องใหม่ ๆ โผล่มาไม่หยุด

เดี๋ยวบล็อกกิ้งก็เบี้ยว การคุมสีหน้าหลุด บ้างก็ลืมเนื้อ ร้องเสียงหลง หรือไม่ก็จังหวะทิ้งตัวลงฟลอร์เวิร์กแทบจะหน้าคว่ำคะมำไปกับพื้น

เหอซฺวี่ด่าตลอดทั้งเช้า

ด่ายับยิ่งกว่าตอนเคี่ยวพวกลูกศิษย์ในห้องซ้อมเสียอีก

เพราะตอนนี้เขาไม่ได้เป็นแค่อาจารย์ แต่เป็นผู้กำกับเวที หน้าที่ของเขาคือต้องทำให้แน่ใจว่าโชว์รอบนี้จะไม่มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"พวกนายเต้นอะไรกันออกมา?!"

"การคุมสีหน้าหายไปไหนหมด กล้องซูมจ่อหน้าแล้วยังจะทำหน้านิ่งเป็นหินอยู่อีก?!"

"จัดบล็อกกิ้งใหม่ ท่อนฮุกกลุ่มสี่ เอาใหม่!"

"ร้องเพี้ยนก็ไปซ้อม ยืนเสียงหลงบนเวทีจะให้ใครฟัง?!"

......

ทีมงานที่ยืนอยู่ใต้เวทีต่างมองหน้ากันไปมา ก่อนจะมีคนกระซิบเบา ๆ "วันนี้อาจารย์เหอดุจัง..."

คนข้าง ๆ เอ่ยรับ "เมื่อวานก็ดุไม่ใช่เหรอ..."

"วันนี้ดุกว่าเดิมอีก"

"...ก็จริง"

มีเพียงเจิ้งไจ้หยวนที่ยืนอยู่ข้างเวที ยกยิ้มมุมปากบาง ๆ พลางมองดูเหอซฺวี่ด่ากลุ่มนี้จบแล้วหันไปด่ากลุ่มถัดไปต่อ

สวี่ซูถงสังเกตเห็นสีหน้าของเขา จึงขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบถาม "อาจารย์เจิ้งขำอะไรเหรอคะ"

เจิ้งไจ้หยวนส่ายหน้า "เธอไม่คิดบ้างเหรอ...ว่าท่าทางตอนเขาด่าคนมันคุ้นตามาก"

สวี่ซูถงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองตามสายตาเขาไปยังเหอซฺวี่ที่อยู่หลังคอนโซลควบคุม

เขากำลังก้มหน้าจดอะไรบางอย่างลงบนใบคิว ในปากยังอมยาแก้เจ็บคอเอาไว้หนึ่งเม็ด

"...หมายถึง เสิ่น PD เหรอคะ" สวี่ซูถงกระซิบถาม

เจิ้งไจ้หยวนพยักหน้า "พิมพ์เดียวกันเป๊ะ"

สวี่ซูถงมองเสี้ยวหน้าของเหอซฺวี่ที่กำลังก้มหน้าขีดเขียนอยู่หลังคอนโซลควบคุม ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกขึ้นมาจริง ๆ ว่า เวลาเหอซฺวี่ด่าคน ช่างเหมือนกับลูกศิษย์ของเขาไม่มีผิดเพี้ยน

พอด่ากลุ่มสุดท้ายเสร็จ เหอซฺวี่ก็ยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาเปลี่ยนช่อง "ทีมไฟ ทีมเสียง ทีมกล้อง—ปัญหาทั้งหมดผมมาร์กตัวแดงไว้ในใบคิวแล้วนะ แก้ไขให้เสร็จทั้งหมดก่อนบ่ายสองโมง ผมจะไม่ตรวจซ้ำรอบสอง"

ช่องสัญญาณเงียบไปครู่หนึ่ง

"รับทราบครับ"

"รับทราบครับ"

"รับทราบครับ"

เหอซฺวี่ปิดวิทยุสื่อสาร นั่งลงบนเก้าอี้หลังคอนโซลควบคุม ก่อนจะแหงนหน้าขึ้น มองจ้องไปยังแถวดวงไฟบนเพดานของสตูดิโอ

คอเขาแห้งผากจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก

เขาเอื้อมไปหยิบกระติกน้ำเก็บอุณหภูมิ หมุนฝาเปิดแล้วจิบไปคำหนึ่ง พอน้ำผึ้งอุ่น ๆ ไหลผ่านลำคอ ความรู้สึกแสบแปลบก็ค่อย ๆ แล่นริ้วตามมา

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วจิบลงไปอีกอึก

——

หนึ่งทุ่มตรง ณ สตูดิโอบันทึกรายการ

ผู้ชมเริ่มทยอยเข้าสู่ฮอลล์ ด้านนอกสตูดิโอมีคนต่อแถวยาวเหยียด เสียงพูดคุยดังจอแจเซ็งแซ่

เหล่าผู้เข้าแข่งขันกำลังเตรียมความพร้อมรอบสุดท้ายอยู่ในโซนพักคอยหลังเวที

บางคนยืนซ้อมสีหน้าอยู่หน้ากระจก บางคนยืดเส้นยืดสาย บางคนฮัมทำนองเสียงแผ่วเบา ขณะที่บางคนประสานสองมือหลับตาภาวนาเงียบ ๆ

บรรยากาศตึงเครียดเสียจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง

เจียงหยางนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมห้อง มือบีบสมุดเนื้อเพลงแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

เขาสูดหายใจลึก ๆ ไม่หยุด แต่หน้าอกก็ยังอึดอัดแน่นเอี๊ยด ราวกับมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ จะขึ้นก็ไม่ขึ้นจะลงก็ไม่ลง

"เจียงหยาง" เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

เจียงหยางหันขวับไปทันที

เหอซฺวี่กำลังยืนอยู่ตรงทางเข้าโซนพักรอ ในมือถือแก้วน้ำที่มีไอความร้อนลอยกรุ่น

หน้าอกของเขาคล้องป้ายประจำตัวของทีมงาน ผมเผ้าดูยาวกว่าตอนที่ถอนตัวจากการแข่งขันเล็กน้อย ปอยผมระลงมาตรงกระดูกคิ้ว

"อาจารย์เหอ...?" เสียงของเจียงหยางแหบแห้งอยู่บ้าง "คุณมาได้ยังไงครับ"

"มาดูพวกนายขายหน้าไง" เหอซฺวี่พูดอย่างเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด ก่อนจะเดินมาข้าง ๆ แล้วนั่งลงตรงที่ว่างข้างตัวเขา

คนหลายคนในโซนพักรอหันขวับมาพร้อมกัน สายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่เขาเป็นตาเดียว

"อย่าเครียดขนาดนั้น" เหอซฺวี่บอก "นายไม่ได้เพิ่งขึ้นเวทีครั้งแรกเสียหน่อย"

"ผมรู้ครับ แต่ว่า—"

"แต่ว่าอะไร"

เจียงหยางอ้าปาก อยากจะบอกว่า 'แต่นี่เป็นการแสดงต่อหน้าผู้ชมอย่างเป็นทางการครั้งแรกหลังจากผมได้รับสิทธิ์เลื่อนลำดับขึ้นมา' อยากจะบอกว่า 'ถ้าผมทำพังขึ้นมาจะทำยังไง' อยากจะบอกว่า 'ผมไม่อยากให้ทุกคนคิดว่าผมไม่คู่ควร'

ทว่าพอคำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก เขากลับพบว่าตัวเองพูดไม่ออก

เพราะเหอซฺวี่กำลังมองเขาอยู่

"ฟังนะ นายได้เลื่อนลำดับขึ้นมาก็เพราะนายคู่ควร" เหอซฺวี่ชิงพูดขึ้นก่อน "เวทีแรกนายก็ได้ A เพลงประจำรายการนายก็ได้ A นายตกรอบเพราะดวงไม่ดี ไม่ใช่เพราะฝีมือไม่ถึง"

ริมฝีปากของเจียงหยางขยับน้อย ๆ

"ฉันไม่ได้มาปลอบใจนาย" เหอซฺวี่เสริมอีกประโยค "ฉันแค่จะบอกนายว่า ถ้าคืนนี้เต้นพัง พรุ่งนี้ฉันค่อยด่านาย"

เจียงหยางอึ้งไปสองวินาที ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

"อาจารย์เหอ คุณพูดให้เพราะกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอครับ"

"ไม่ได้"

เจียงหยางหัวเราะออกมาอีกครั้ง

เหอซฺวี่ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนกางเกง พลางกวาดสายตามองใบหน้าของทุกคนในโซนพักรอ

หลี่ปู้ฝานยืนอยู่หน้ากระจก เส้นผมเปียกชุ่มเหงื่อจนลู่แนบขมับ

ริมฝีปากของเขาขยับ ท่องเนื้อเพลงแบบไร้เสียง

เหอซฺวี่เดินเข้าไปตบไหล่เขาเบา ๆ ทีหนึ่ง หลี่ปู้ฝานจึงหันกลับมา

"ถ้าเข้าเร็วกว่าจังหวะล่ะก็" เหอซฺวี่พูด "คงไม่ใช่ฉันแล้วล่ะที่จะด่านาย"

หลี่ปู้ฝานอึ้งไปครู่หนึ่ง "แล้วใครจะด่าผมเหรอครับ"

"คนดูจะด่านาย" เหอซฺวี่พูดจบก็หันหลังเดินจากไป

หลี่ปู้ฝานอ้าปากค้าง มองแผ่นหลังของเหอซฺวี่ที่ลับหายเข้าไปในเงามืดตรงทางเข้าโซนพักรอ มุมปากค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น

ตรงประตูทางเดิน หยางเซิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้พับตรงมุมห้อง กำลังขยับยืดข้อมืออยู่

เหอซฺวี่เดินมาหยุดตรงหน้าเขาครู่หนึ่ง

"ตื่นเต้นเหรอ"

หยางเซิ่งเงยหน้าขึ้น พยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้าอีกที

"ตื่นเต้นน่ะเรื่องปกติ" เหอซฺวี่บอก "ไม่ตื่นเต้นสิถึงจะแปลก"

"แต่นายคือกัปตันทีม" เขาพูดต่อ "ถ้านายตื่นเต้น ลูกทีมก็จะยิ่งลนกว่าเดิม"

ปลายนิ้วของหยางเซิ่งเกร็งแน่นขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ

"ตื่นเต้นได้ แต่อย่าให้ใครดูออก"

หยางเซิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ

"เข้าใจแล้วครับ"

เหอซฺวี่ดึงมือกลับ แล้วหันหลังเดินตรงไปที่ประตู

ตอนเดินผ่านหวังอี้จฺวิน เขาก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย

"ยิ้มหน่อยสิ" เหอซฺวี่เอ่ย

สีหน้าของหวังอี้จฺวินพลันแข็งค้างไปวูบหนึ่ง

"ถ้าขึ้นไปบนเวทีแล้วยังไม่ยอมยิ้ม พอกล้องจับภาพมา คนดูคงคิดว่านายไปทวงหนี้แน่" เหอซฺวี่ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินจากไป

ตอนที่เหอซฺวี่ก้าวพ้นโซนพักคอย ก็สวนเข้ากับเสิ่นอีเหิงที่กำลังสาวเท้าเร็ว ๆ เข้ามาพอดี

เสิ่นอีเหิงอยู่ในชุดสูททางการของ PD ผูกเนกไทเนี้ยบกริบไร้ที่ติ

"คุณไปโซนพักรอมาเหรอครับ" เสิ่นอีเหิงถาม

"อืม"

"ไปทำอะไรมาครับ"

เหอซฺวี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "ไปหย่อนสายพิณให้พวกนั้นหน่อย"

เสิ่นอีเหิงไม่ได้ถามต่อว่า "หย่อนสายอะไร" เพราะเขาพอจะเดาออกอยู่แล้ว

เหอซฺวี่เป็นแบบนี้เสมอ เวลาดุก็ดุกว่าใครเพื่อน แต่พอว่าจบแล้ว สุดท้ายก็มักจะมายืนคอยดูอยู่ข้างหลังเงียบ ๆ เสมอ

"ไปล่ะ" เหอซฺวี่โบกมือให้อย่างไม่ใส่ใจนัก "ผมจะกลับไปดูที่หน้าจอมอนิเตอร์"

เดินไปได้เพียงสองก้าว เสียงของเสิ่นอีเหิงก็ดังไล่หลังมา "เหอซฺวี่"

เหอซฺวี่เอี้ยวตัวหันกลับไปมอง

"คืนนี้..." เสิ่นอีเหิงเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่รู้ว่าจะเรียบเรียงคำพูดออกมาอย่างไรดี

"อยากให้อาจารย์ร่วมเป็นพยานในการเติบโตตลอดเส้นทางของพวกเรา อยากให้อาจารย์ได้เห็นว่าคนที่อาจารย์สั่งสอนมา ในที่สุดก็ไม่ได้ทำให้อาจารย์ต้องผิดหวัง"

สุดท้ายคำพูดทั้งหมดจึงกลั่นออกมาเหลือเพียงประโยคเดียว "...คอยดูให้ดีล่ะครับ"

เหอซฺวี่มองเขาเงียบๆ

แต่รอยยิ้มบนใบหน้านั้นแผ่วบางและจริงใจอย่างยิ่ง

"อืม" เขาตอบ "ดูอยู่นี่ไง"