ตอนที่ 60 ซ้อมใหญ่การแสดงรอบที่สอง

การซ้อมใหญ่แบ่งให้เด็กฝึกทยอยเข้ามาเป็นรอบๆ ตามลำดับ

กลุ่มแรกคือทีมสายโวคอลหลายทีมที่เดินเรียงแถวเข้ามาทางประตูด้านข้าง

คนที่เดินนำหน้าสุดคือฉีซฺวี่หนาน เขาสวมชุดฝึกซ้อมเหมือนกับทุกคน สีหน้ายังคงสงบนิ่งเหมือนเคยจนดูไม่ออกว่ากำลังตื่นเต้นหรือผ่อนคลาย

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในสตูดิโอและกวาดตามองไปยังด้านล่างเวที ฝีเท้าของเขาก็ชะงักลงกะทันหัน

คนที่เดินตามหลังมาเกือบจะชนเข้ากับเขา

"พี่ฉีครับ? เป็นอะไร..."

ฉีซฺวี่หนานไม่ได้ตอบ

สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างของใครคนหนึ่งที่อยู่หลังโต๊ะมอนิเตอร์

อีกฝ่ายสวมเสื้อสเวตเตอร์สีดำ เอียงศีรษะเล็กน้อย ในมือถือปากกาพลางก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ

เสี้ยวหน้าด้านข้างแบบนั้น เขาคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าคุ้นเคย

"...เหอซฺวี่?" เสียงของฉีซฺวี่หนานไม่ดังนัก แต่ด้วยระยะที่ไม่ไกลเท่าไร จึงได้ยินอย่างชัดเจน

เหอซฺวี่ได้ยินเสียงนั้นแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้น มองข้ามจอมอนิเตอร์มาสบตากับฉีซฺวี่หนาน

"โย่" เหอซฺวี่เอาปลอกปากกาเคาะขอบโต๊ะเบาๆ "ยืนบื้ออยู่ทำไม เข้ามาซ้อมได้แล้ว"

ฉีซฺวี่หนานเผลอยิ้มออกมาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเม้มปากเก็บอาการ แล้วพาลูกทีมเดินเข้าไปข้างในทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่คนอื่นๆ ที่เดินตามหลังมาไม่ได้เก็บสีหน้าเก่งขนาดนั้น

"เชี่ย นั่นเหอซฺวี่เหรอ???"

"เขากลับมาได้ไงเนี่ย?? ไหนว่าถอนตัวจากการแข่งไปแล้วไม่ใช่เหรอ??"

"พวกนายดูดิ ที่หูไม่มีผ้าก๊อซแปะแล้ว ท่าทางจะดีขึ้นมากแล้วนะ..."

เสียงซุบซิบดังขึ้นเซ็งแซ่ เหอซฺวี่ทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคงก้มหน้าก้มตาวงปากกาลงบนตารางคิวต่อไป

ฉีซฺวี่หนานเดินมาหยุดตรงขอบเวทีด้านหน้า สายตายังคงมองมาที่เหอซฺวี่ คล้ายมีเรื่องอยากจะพูดแต่ก็ยั้งปากไว้

ในที่สุดเหอซฺวี่ก็เหลือบตาขึ้นมองเขา "มองอะไร ทำความคุ้นเคยกับเวทีก่อน มีปัญหาอะไรค่อยลงมาคุย"

ฉีซฺวี่หนานอ้าปากเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตอบรับออกมาได้แค่คำเดียว "...ครับ"

จากนั้นเขาก็หันหลังกลับ เริ่มพาสมาชิกในทีมซ้อมบล็อกกิ้งเพื่อปรับตัวให้เข้ากับเวที

ทีมของฉีซฺวี่หนานเป็นโชว์แรกของสาย vocal พวกเขาร้องเพลงช้าที่นำมาเรียบเรียงใหม่ ซึ่งต้องอาศัยการยืนตำแหน่งและการเปลี่ยนบล็อกกิ้งให้สอดรับกับแสงไฟค่อนข้างมาก

ด้านหลังโต๊ะมอนิเตอร์ เหอซฺวี่ก้มหน้าลงอีกครั้ง ปลายปากกาตวัดขีดเส้นตรงลงบนกระดาษอย่างเฉียบคม

"ท่อนเวิร์สแรก" เสียงของเหอซฺวี่ดังผ่านวิทยุสื่อสาร "ฉีซฺวี่หนาน นายเปลี่ยนบล็อกกิ้งเร็วเกินไป รอให้ถึงสี่จังหวะก่อนเข้าท่อนฮุกแล้วค่อยขยับ"

"หลิวอวี่เซวียน นายเอียงไปทางซ้ายมากเกินไปแล้ว... ยืนตำแหน่งนี้พอเข้าท่อนฮุกจะโดนไฟหลักกลืนจนเห็นแค่เงาดำ ขยับไปทางขวาอีกสองก้าว"

"ทีมไฟ ความเร็วของไฟฟอลโลว์ในท่อนบริดจ์ที่สามใช้ได้แล้ว แต่จังหวะตัดกลับมาเปิดไฟสว่างทั้งเวทีให้ดึงช้าลงอีกสองจังหวะ ตอนนี้มันดูรีบเกินไป"

ฉีซฺวี่หนานไม่ได้พูดอะไร

เขาเพียงปรับตำแหน่งยืนใหม่ตามคำสั่งของเหอซฺวี่ รอจนถึงสี่จังหวะก่อนเข้าท่อนฮุกจึงค่อยเคลื่อนไหว แล้วก้าวไปหยุดตรงจุดมาร์กใหม่ได้อย่างแม่นยำ

หลิวอวี่เซวียนที่อยู่ข้างๆ ขยับไปทางขวาสองก้าวแล้วหยุดลง ก่อนจะหันมองไปยังโต๊ะมอนิเตอร์

เหอซฺวี่ไม่ได้มองเขา ทว่ากำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ

"ขอท่อนฮุกอีกรอบ"

เสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้บล็อกกิ้งของทุกคนไม่มีที่ติ และตำแหน่งที่แสงไฟตกกระทบก็ลงตัวอย่างไร้ที่ติเช่นกัน

ฉีซฺวี่หนานร้องท่อนสุดท้ายจบ ก่อนจะหยุดนิ่งค้างไว้ในท่าจบ

เขายืนอยู่กลางเวที สีหน้ายังคงนิ่งสงบเหมือนเคย แต่ลมหายใจหอบหนักขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย

เหอซฺวี่ยืนอยู่หลังโต๊ะมอนิเตอร์ เขาก้มหน้าขีดเส้นลงบนตารางคิวงาน จากนั้นจึงปิดปลอกปากกา แล้วหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาเปลี่ยนช่องสัญญาณ

ขณะเดียวกัน ข่าวคราวในพื้นที่รอคิวก็แพร่สะพัดไปเร็วยิ่งกว่าการประกาศของทีมงานเสียอีก

เจียงหยางเป็นคนแรกที่รู้เรื่อง

ตอนนั้นเขากำลังนั่งยองๆ ยืดเส้นยืดสายอยู่ที่มุมห้องพักรอ แล้วผู้ดูแลเด็กฝึกคนหนึ่งข้างๆ ก็กระซิบกับผู้ดูแลอีกคนเบาๆ ว่า "เหอซฺวี่มาแล้ว อยู่ตรงโต๊ะมอนิเตอร์โน่น"

เขาเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาจากพื้นแทบทันที จนหัวเข่าเกือบจะกระแทกเข้ากับกำแพง

"ใครมานะครับ?!" เสียงของเจียงหยางแหลมสูงขึ้นครึ่งคีย์ ขาที่กำลังยืดเส้นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

ผู้ดูแลเด็กฝึกหันมามองเขาแวบหนึ่ง "...เหอซฺวี่"

หยางเซิ่งเองก็มีปฏิกิริยาแทบไม่ต่างจากเจียงหยาง

ตอนนั้นเขากำลังหมุนข้อมือวอร์มร่างกายเตรียมซ้อมรอบสอง แต่วินาทีที่ได้ยินชื่อสองพยางค์นั้น เขาก็พลันชะงักไปทันที

เขาหันไปมองทางเข้าออกของพื้นที่รอคิว แม้จะมองไม่เห็นอะไร แต่กลับได้ยินเสียงดนตรีที่ดังขาดๆ หายๆ พร้อมเสียงสั่งการอันคุ้นหูแว่วมาจากทิศทางของเวที

ซ่งอิงเหวินยืนอยู่ข้างหยางเซิ่ง สีหน้าของเขาดูสงบนิ่งกว่ามาก

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังแอบจัดชายเสื้อซ้อมของตัวเองให้เข้าที่

หลี่ปู้ฝานมีปฏิกิริยาที่ชัดเจนที่สุด

ตอนแรกเขานั่งอยู่บนพื้น แต่พอได้ยินชื่อ "เหอซฺวี่" ก็ดีดตัวผึงขึ้นมาราวกับติดสปริง

เส้นผมสีส้มอิฐสะบัดไหวใต้แสงไฟ เขายืนยังไม่ทันมั่นคงก็เซถลาไปข้างๆ ก้าวหนึ่ง ต้องเอามือยันกำแพงไว้ถึงจะทรงตัวอยู่

"พี่เหอซฺวี่กลับมาแล้วเหรอครับ?!" เสียงของหลี่ปู้ฝานดังก้องไปทั่วบริเวณพื้นที่รอคิว

ผู้เข้าแข่งขันหลายคนรอบข้างต่างตกใจกับท่าทางของเขาจนพากันหันมามองเป็นตาเดียว

แต่หลี่ปู้ฝานไม่ได้สนใจสายตาพวกนั้นเลยสักนิด

หวังอี้จฺวินยืนพิงกำแพงนิ่งโดยไม่พูดไม่จา แทบไม่ขยับเขยื้อนเลยด้วยซ้ำ

ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบมองไปยังทางออกของพื้นที่รอคิวแวบหนึ่ง

การซ้อมใหญ่ดำเนินไปตามลำดับคิว

ลู่อี้หมิงอยู่ทีม vocal B

ตอนเดินจากพื้นที่รอขึ้นไปบนเวที สายตาเขาก็จับจ้องไปยังคนที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์เป็นอันดับแรก

ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาในเสี้ยววินาที แต่เขากัดริมฝีปากสะกดกลั้นเอาไว้สุดชีวิต แล้วเดินตามเพื่อนร่วมทีมไปยืนประจำตำแหน่งบนเวที

เหอซฺวี่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ราวกับไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาเลยแม้แต่น้อย

"ลู่อี้หมิง" เสียงของเหอซฺวี่ดังผ่านวิทยุสื่อสาร "บล็อกกิ้งท่อนเวิร์สสอง นายเคลื่อนที่ช้าไป ต้องออกตัวก่อนสองจังหวะ ไม่อย่างนั้นจะชนคนข้างหลัง"

ลู่อี้หมิงสูดน้ำมูก "...ครับ"

"เอาใหม่"

พอทีม vocal ซ้อมเสร็จ ก็ถึงคิวของทีม dance

ทีมของหยางเซิ่งขึ้นเป็นทีมแรก

เหอซฺวี่ยืนอยู่หลังจอมอนิเตอร์ พอได้ยินทีมงานขานว่า "ทีม dance เตรียมตัว" เขาก็เงยหน้ามองไปทางเวทีแวบหนึ่ง

หยางเซิ่งเดินออกมาจากพื้นที่รอแล้ว

เหอซฺวี่ก้มหน้าลง พลิกตารางคิวงานไปที่หน้าสาม

"ทีม dance A เชิญประจำที่ครับ"

หยางเซิ่งพาสมาชิกในทีมทั้งห้าคนขึ้นมาบนเวที และยืนประจำตำแหน่งอย่างมั่นคง

สายตาของเหอซฺวี่กวาดมองหน้าจอมอนิเตอร์ ก่อนจะหยุดลงที่ตำแหน่งของหยางเซิ่งครู่หนึ่ง

"ท่อนโซโล่กลองชุดตรงนั้น" เหอซฺวี่ยกวิทยุสื่อสารขึ้นพูด "บล็อกกิ้งกระจายเกินไป ก่อนเข้าท่อนฮุกพวกนายมีเวลาสี่จังหวะที่ต้องรวมกลุ่ม แต่ทิศทางการเดินตอนนี้อ้อมเกินไป มันจะบังมุมกล้อง"

"ปรับหน่อย... ให้ตัดเฉียงจากสองข้างเวที เดินตรงเข้ามารวมกัน"

สายตาของหยางเซิ่งมองข้ามสตูดิโอไปยังคนที่อยู่หลังแผงจอมอนิเตอร์ เขาอยากจะเอ่ยปากเรียก "อาจารย์" สักคำ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับ แล้วเริ่มปรับตำแหน่งการยืน

"ขออีกรอบ"

เสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้ง

เหอซฺวี่ยืนอยู่หลังแผงจอมอนิเตอร์ ปากกาในมือไม่เคยหยุดขยับ

เขาสั่งการปรับแก้ออกไปอย่างต่อเนื่องทีละจุด

"หยางเซิ่ง ท่อนฮุกที่สามตรงท่าฟลอร์เวิร์ก นายลงจังหวะช้าไป"

"ไฟข้างเวที ก่อนเข้าท่อนฮุกช่วยดรอปแสงลงสองระดับ ตอนนี้สว่างเกินไป"

"กล้องสี่ เมื่อกี้จังหวะตัดรับบล็อกกิ้งช้าไป... ให้จับตามนักร้องนำ อย่าจับตามจังหวะกลอง"

คำสั่งเด็ดขาด เฉียบคม ชัดเจน ไร้คำพูดไร้สาระแม้แต่ประโยคเดียว

แม่นยำราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดลงตรงจุดบกพร่องพอดิบพอดี

——

การซ้อมใหญ่กินเวลาไปเกือบสี่ชั่วโมง

ตั้งแต่ทีม vocal ไปจนถึงทีม dance และทีม rap ตั้งแต่การจัดระเบียบเวทีไปจนถึงระบบแสงและมุมกล้อง เหอซฺวี่ยืนอยู่หลังจอมอนิเตอร์ตลอดเวลา ในมือกำตารางคิวงานแน่น ปลายปากกาไม่เคยหยุดขยับ

พอรู้สึกแสบคอก็จิบน้ำจากกระบอกเก็บความร้อนสักอึก แล้วลุยงานต่อ

เมื่อการซ้อมของทีมสุดท้ายจบลง ผู้กำกับที่ยืนอยู่ข้างสตูดิโอก็พูดขึ้น "วันนี้เหนื่อยกันหน่อยนะทุกคน พรุ่งนี้ถ่ายทำจริงแล้ว"

ทีมงานเริ่มทยอยเก็บอุปกรณ์ แสงไฟค่อยๆ ดับลงทีละดวง

เหอซฺวี่ม้วนตารางคิวงานเก็บ กำลังจะหันหลังเดินไปทางหลังเวที แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นคนยืนอออยู่เต็มทางเข้าออกของโซนพักคอย

ฝีเท้าของเหอซฺวี่ชะงักลง

เจียงหยางยืนอยู่หน้าสุด ด้านหลังเขาคือหลี่ปู้ฝาน ถัดไปอีกคือหยางเซิ่งและซ่งอิงเหวิน

ส่วนหวังอี้จฺวินยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ห่างออกไปอีกหน่อย

ลู่อี้หมิงยืนอยู่ตรงมุมห้อง ขอบตายังคงแดงก่ำ ทว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้มแต้มอยู่

เหอซฺวี่หนีบตารางคิวที่ม้วนกลมไว้ใต้รักแร้ ก่อนจะเดินทอดน่องเข้าไปหาพวกเขาอย่างไม่รีบร้อน

"มายืนออกันทำไมตรงนี้" น้ำเสียงเขาแหบแห้งแต่เรียบเฉย "ซ้อมใหญ่เสร็จแล้วไม่กลับไปพักผ่อนกันเหรอครับ"

ไม่มีใครขยับตัวเลยสักคน

เจียงหยางเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย "อาจารย์เหอ คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"

"เช้า"

"แล้วทำไมคุณถึงไม่..."

"ไม่มีเวลา" เหอซฺวี่พูดแทรกขึ้นมา "รันคิวกันทั้งวัน ผมจะเอาเวลาที่ไหนไปทักทายใครได้"

เจียงหยางจำต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป

หลี่ปู้ฝานขยับก้าวมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง "พี่เหอซฺวี่ หูพี่..."

"ดีขึ้นมากแล้ว" เหอซฺวี่ตอบ

เขาพูดประโยคนี้เร็วมาก เร็วเสียจนเหมือนไม่อยากจะเสียเวลาหยุดอยู่กับเรื่องนี้แม้แต่วินาทีเดียว

หลี่ปู้ฝานอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรอีกครั้งแล้วก็หุบลง

หยางเซิ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

เขาเพียงแค่จ้องมองเหอซฺวี่ ราวกับกำลังมองให้แน่ใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้ามายืนอยู่ตรงนี้จริง ๆ ไม่ใช่ภาพหลอนที่เกิดจากความเหนื่อยล้าของตัวเอง

เหอซฺวี่สบตากับเขา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"ไปยืนไกลขนาดนั้นทำไม" เหอซฺวี่พูด "มานี่"

หยางเซิ่งเดินแทรกกลุ่มคนเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน

เหอซฺวี่ยื่นมือไปตบท้ายทอยเขาเบา ๆ ด้วยน้ำหนักมือที่ไม่เบาและไม่แรงจนเกินไป

"ทำไมนายก็ผอมลงเหมือนกันล่ะเนี่ย" เหอซฺวี่เอ่ย

ริมฝีปากของหยางเซิ่งขยับเล็กน้อย น้ำเสียงแหบพร่า "อาจารย์..."

"อืม"

"ที่คุณกลับมา... แค่มาช่วยชั่วคราว หรือว่า..."

"ชั่วคราว" เหอซฺวี่ชักมือกลับ "ผู้กำกับเวทีเข้าโรงพยาบาล ผมเลยมาช่วยแทนสองวัน มะรืนนี้ก็ไปแล้ว"

เหอซฺวี่กวาดสายตามองพวกเขาแล้วเอ่ยเสริม "ก่อนไป จะรอดูสเตจพรุ่งนี้ของพวกนายให้จบก่อน"

ทันทีที่คำนี้หลุดจากปาก สีหน้าของกลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าออกก็เปลี่ยนไปทันที

เจียงหยางเป็นคนแรกที่ได้สติ "คุณจะมาดูเหรอครับ"

"พูดจาไร้สาระ ตอนนี้ผมเป็นสเตจไดเรกเตอร์นะ" เหอซฺวี่พยักพเยิดไปทางจอมอนิเตอร์เล็กน้อย "แค่ไม่ได้นั่งดูจากที่นั่งคนดูเท่านั้นเอง"

เจียงหยางอ้าปากค้าง ก่อนจะหุบลงอีกครั้ง

ขอบตาของเขาแดงก่ำยิ่งกว่าเมื่อครู่ แต่มุมปากกลับค่อย ๆ คลี่ยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

ในที่สุดหลี่ปู้ฝานก็ทนไม่ไหว "พี่เหอซฺวี่ งั้น... งั้นพรุ่งนี้พี่ดูจบแล้ว จะ..."

"ไม่ได้" เหอซฺวี่พูดแทรกขึ้นมาทันควัน "ผมมาทำงาน ไม่ได้มารำลึกความหลัง"

หลี่ปู้ฝานกลืนคำพูดครึ่งหลังลงคอไปทันที

"เอาละ" เหอซฺวี่เอ่ย "กลับไปนอนกันได้แล้ว พรุ่งนี้ยังมีศึกหนักต้องลุยอีกทั้งวัน อย่ามัวแต่นอนดึก ดื่มน้ำเยอะ ๆ"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินไปยังทางเดินสตาฟฟ์ ก้าวไปได้สองก้าวก็ชะงัก แล้วเอียงหูขวาหันกลับมาหาพวกเขา "ลู่อี้หมิง โน้ตสูงของนายอย่ากดเสียงไว้ ปล่อยมันออกมาเต็มที่"

เลนส์แว่นตาของลู่อี้หมิงสะท้อนประกายแสง เขารีบพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

เหอซฺวี่ละสายตากลับมา แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

ตรงหัวมุมทางเดินทีมงาน ฝีเท้าเขาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงหยุดนิ่งอยู่กับที่สองวินาที แล้วจึงก้าวเดินต่อ

คนไม่กี่คนตรงทางเข้าออกยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

ไม่มีใครยอมขยับตัวก่อนเลยสักคน

เขากลับมาแล้ว แม้จะไม่ใช่ในฐานะผู้เข้าแข่งขัน

แต่อย่างน้อย เขาก็ได้กลับมาแล้ว