ตอนที่ 59 เป็นที่ต้องการ

เหอซฺวี่ไม่คิดเลยว่า เมื่อวานเพิ่งจะพูดคำว่า "รอ" ไปหยก ๆ วันนี้กลับ "รอ" จนเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ

และเขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่า รายการเจ๋ออตุ้ยชูเต้าที่ฉากหน้าดูหรูหราอลังการ เบื้องหลังกลับมีเรื่องชวนปวดหัวผุดขึ้นมาได้ไม่เว้นแต่ละวันขนาดนี้

เหอซฺวี่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะประชุม พลางมองบรรดาผู้กำกับ รองผู้กำกับ และโปรดิวเซอร์ที่นั่งล้อมโต๊ะด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

และแน่นอนว่ายังรวมถึงบรรดาครูฝึกที่คุ้นหน้าคุ้นตากันจนแทบจะมองทะลุปรุโปร่งพวกนั้นด้วย

สายตาของเหอซฺวี่กวาดมองหน้าทุกคนทีละคน ก่อนจะมาหยุดลงตรงใบหน้าของผู้กำกับที่มีคำว่า "ขอร้องล่ะ" แปะหราอยู่เต็มหน้า

น้ำเสียงของเหอซฺวี่ฟื้นตัวดีกว่าตอนถอนตัวจากการแข่งขันมากแล้ว "สรุปก็คือ... ผู้กำกับเวทีของพวกคุณไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลันจนต้องเข้าโรงพยาบาล มะรืนนี้ก็ต้องอัดเทปการแสดงรอบสองแล้ว พวกคุณหาคนมาแทนไม่ได้ ก็เลยนึกถึงผมขึ้นมางั้นสิ"

ผู้กำกับอ้าปากเตรียมจะอธิบาย "เหอซฺวี่ นายฟังฉันพูดก่อน..."

"ผมก็ฟังอยู่นี่ไง" เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "พวกคุณพูดต่อสิครับ ผมอยากรู้เหมือนกันว่ามันจะหลุดโลกไปได้ถึงขั้นไหนอีก"

โปรดิวเซอร์รีบรับช่วงพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงใจแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน "เหอซฺวี่ ผมรู้ว่าคุณยังอยู่ในช่วงพักฟื้น แล้วก็รู้ด้วยว่าตอนถอนตัวคุณบอกว่าจะไม่ยุ่งกับรายการอีก แต่ครั้งนี้มันเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นจริง ๆ ทางเราไม่ได้เตรียมแผนสำรองไว้เลยสักนิด..."

"รายการใหญ่ระดับนี้เนี่ยนะไม่มีแผนสำรอง?" เหอซฺวี่เลิกคิ้ว "คณะละครเร่ยังไม่ทำงานชุ่ยเท่าพวกคุณเลย"

มุมปากของผู้กำกับกระตุกวูบ

โจวเหวยยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ไม่ได้พูดอะไร แต่มุมปากกลับยกขึ้นน้อย ๆ

ส่วนเจิ้งไจ้หยวนกลั้นไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะรีบยกหลังมือขึ้นปิดปาก

เสิ่นอีเหิงนั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ ตั้งแต่เริ่มประชุมจนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ

สีหน้าของเขาดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด มองแล้วเหมือนคุณแม่ที่เหน็ดเหนื่อยกับการดูแลลูกจนเกินรับไหว

เขาเงียบขรึมกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด สายตาเอาแต่ก้มมองโต๊ะ ราวกับกลัวว่าจะเผลอสบตากับเหอซฺวี่

เหอซฺวี่สังเกตเห็นท่าทางแบบนั้นของเขาตั้งนานแล้ว

แต่เขาก็ไม่ได้ทักหรือซักไซ้ไล่เลียงอะไร

"เหอซฺวี่ พวกเราจนปัญญาแล้วจริง ๆ" โปรดิวเซอร์ผายมือออกอย่างหมดหนทาง "เวลากระชั้นชิดขนาดนี้ ผู้กำกับเวทีที่มีชื่อเสียงในวงการต่างก็ติดคิวกันหมด ขืนไปดึงคนอื่นมากะทันหันก็ไม่มีทางทำความคุ้นเคยกับคิวงานทันแน่"

เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ สองที

"ความหมายของพวกคุณก็คือ จะให้คนที่หูยังไม่หายดีอย่างผม มาเป็นผู้กำกับเวทีคุมการแสดงรอบสองที่จะอัดเทปมะรืนนี้เนี่ยนะ"

ผู้กำกับกำลังจะอ้าปากพูด เหอซฺวี่ก็ยกมือขึ้นเบรก "ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วย แต่ที่ผมอยากถามก็คือ... รายการของพวกคุณยังจะไปรอดอยู่ไหมเนี่ย"

"อินเอียร์ไฟรั่ว ลิขสิทธิ์เพลงมีปัญหา ตอนนี้แม้แต่ผู้กำกับเวทียังมาเข้าโรงพยาบาลกะทันหันอีก ลับหลังพวกคุณยังซ่อนเซอร์ไพรส์อะไรไว้อีกไหม พูดออกมาให้หมดทีเดียวเลยดีกว่า ผมจะได้เตรียมใจไว้ล่วงหน้า"

ภายในห้องประชุมเงียบกริบไปชั่วขณะ

"เหอซฺวี่ นายก็อย่าเพิ่งแขวะพวกเราเลยน่า" โปรดิวเซอร์ถูมือไปมา "นายเองก็รู้อยู่แก่ใจ งานนี้มีแค่นายคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้"

เหอซฺวี่มองอีกฝ่ายพลางส่งเสียงฮึในลำคอ แต่ไม่ได้เถียงอะไรกลับไป

แน่นอนว่าเขารู้ดีอยู่แก่ใจ

มะรืนนี้ก็เป็นการแสดงรอบสองแล้ว ถ้าเปลี่ยนตัวผู้กำกับเวทีเข้ามาใหม่ แค่ทำความเข้าใจขั้นตอนและคิวงานก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวันเข้าไปแล้ว

ทั้งตำแหน่งไฟของแต่ละโชว์ การสลับมุมกล้อง บล็อกกิ้ง ไปจนถึงเอฟเฟกต์พิเศษบนเวที ล้วนต้องซักซ้อมปรับจูนกันล่วงหน้า การเปลี่ยนคนกะทันหันเท่ากับต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด

แต่เหอซฺวี่ต่างออกไป

การซ้อมออกแบบท่าเต้นข้ามคืนในเพลง Blade ครั้งนั้น ทำให้เขาเข้าใจระบบเวทีของรายการอย่างทะลุปรุโปร่ง

ตอนนั้นเจิ้งไจ้หยวนพาเขาไล่เช็กมุมกล้องตลอดทั้งคืน ความคุ้นเคยที่เขามีต่อเวทีนี้ เผลอ ๆ จะมากกว่าผู้กำกับเวทีที่นอนอยู่โรงพยาบาลคนนั้นด้วยซ้ำ

"ก็ได้" ในที่สุดเหอซฺวี่ก็ยอมเอ่ยปาก "ผมรับงานนี้"

ผู้กำกับถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ราวกับคนหมดเรี่ยวแรง

"แต่ว่า..." เหอซฺวี่ชูขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "ผมมีเงื่อนไข"

แผ่นหลังของผู้กำกับพลันเหยียดเกร็งตรงขึ้นมาอีกรอบทันที

"ข้อแรก ผมดูแลแค่คิวเวทีกับมุมกล้องเท่านั้น ไม่ยุ่งเรื่องการซ้อมของผู้เข้าแข่งขัน พวกคุณอย่าหวังว่าจะให้ผมไปสอนใครเหมือนตอนการแสดงรอบแรกเชียวนะ"

"ได้แน่นอน"

"ข้อสอง หูข้างนี้ของผมใส่อินเอียร์ไม่ได้ ตอนประสานงานหน้างานให้ใช้วิทยุสื่อสารแทน แล้วก็อย่าเปิดเสียงดังเกินไปล่ะ... อีกอย่าง ช่วยเตรียมที่อุดหูกันเสียงให้ผมสักอันด้วย ตอนซ้อมใหญ่ผมต้องใส่ไว้"

"ไม่มีปัญหา"

"ข้อสาม..." เหอซฺวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปทางเสิ่นอีเหิงในที่สุด นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องที่เขามองอีกฝ่ายตรง ๆ "นาย ออกมากับฉัน"

ร่างของเสิ่นอีเหิงพลันแข็งเกร็งไปเล็กน้อย

สายตาทุกคู่ในห้องหันไปจับจ้องพวกเขาสองคนเป็นตาเดียว

ผู้กำกับอ้าปากคล้ายจะพูดอะไร แต่ถูกสายตาของจินเสียนปรามไว้เสียก่อน

เหอซฺวี่ยันตัวลุกขึ้น เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วเดินตรงไปที่ประตู

ตอนเดินผ่านเสิ่นอีเหิง เขาไม่ได้หยุดฝีเท้าหรือหันกลับไปมอง ทิ้งไว้เพียงประโยคสั้น ๆ "ตามมา"

เสิ่นอีเหิงลุกขึ้นแล้วก้าวตามออกไป

แสงไฟตรงทางเดินสว่างจ้าจนแสบตา

เหอซฺวี่ยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างด้วยท่าทีสบาย ๆ พลางเอียงศีรษะเล็กน้อย เงี่ยหูขวาไปทางทิศที่เสิ่นอีเหิงกำลังเดินเข้ามา

เสิ่นอีเหิงมาหยุดยืนตรงหน้าเขา เว้นระยะห่างไว้ราวหนึ่งก้าว

"เงยหน้าขึ้นมา"

เสิ่นอีเหิงยังคงนิ่งเฉย

"ฉันบอกให้เงยหน้าขึ้นมา"

ในที่สุดเสิ่นอีเหิงก็ยอมเงยหน้าขึ้น

ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำจาง ๆ ริมฝีปากซีดเซียวแทบไร้สีเลือด

เหอซฺวี่จ้องเขม็งอยู่สามวินาที กวาดสายตามองทั่วใบหน้า ก่อนจะหยุดนิ่งตรงโหนกแก้ม

"ผอมลงนะ"

ริมฝีปากของเสิ่นอีเหิงขยับเล็กน้อย "...เปล่าครับ"

"นายตาบอดหรือฉันตาบอดกันแน่" น้ำเสียงของเหอซฺวี่ราบเรียบ "ผอมจนหน้าจะเปลี่ยนรูปอยู่แล้ว ยังกล้าบอกฉันว่าไม่ได้ผอมอีกเหรอ"

เสิ่นอีเหิงปิดปากเงียบ

"หานอวี่บอกฉันหมดแล้ว ทั้งไม่ยอมนอน ไม่ยอมกินข้าว เอาแต่โทรหาคนนั้นคนนี้ทุกวัน ใช้ร่างกายตัวเองยังกับมนุษย์ยางยืดที่ไม่มีชีวิตจิตใจ"

นิ้วมือของเสิ่นอีเหิงกำเกร็งเข้าหากัน "เขา..."

"เขาอะไรของนาย เขาก็พักอยู่กับฉัน มีอะไรบ้างที่ฉันจะไม่รู้" เหอซฺวี่ผละตัวออกจากขอบหน้าต่าง ก้าวเข้ามาข้างหน้าครึ่งก้าว ย่นระยะห่างระหว่างคนทั้งสองจากหนึ่งก้าวเหลือเพียงครึ่งช่วงแขน

"อีเหิง เดี๋ยวนี้เก่งกล้าสามารถขึ้นเยอะเลยนี่?"

ลูกกระเดือกของเสิ่นอีเหิงขยับขึ้นลงระลอกหนึ่ง

"หูของฉันเริ่มฟื้นตัวแล้ว หมอบอกว่าแค่ระวังเรื่องการใช้ชีวิต พักฟื้นอีกสักระยะก็หายสนิทได้... แค่นี้มันก็ดีมากแล้ว ฉันพอใจกับมันมาก" เหอซฺวี่กดเสียงต่ำลงเล็กน้อย "แต่ถ้านายต้องมาทำตัวเองพังยับเยินเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องของฉันล่ะก็..."

เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง

"ฉันคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต"

เสิ่นอีเหิงเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แน่นเสียจนริมฝีปากซีดขาว

"ฉันไม่ได้คิดจะปลอบใจนาย" เหอซฺวี่เอ่ย "ฉันกำลังพูดความจริง"

"ในบรรดาลูกศิษย์ที่ฉันเคยสอนมา นายคือคนที่ทำให้ฉันภูมิใจที่สุด ตำแหน่งที่นายยืนอยู่ตอนนี้ นายค่อย ๆ ก้าวขึ้นมาด้วยตัวเองทั้งนั้น ไม่ได้เกี่ยวกับฉันเลย"

"แต่ถ้านายไม่รู้จักเห็นคุณค่าและรักษามันไว้ ก็เท่ากับทำให้ที่ฉันเคยเคี่ยวเข็ญด่านายไปสมัยนั้นต้องเสียน้ำลายเปล่า"

เสิ่นอีเหิงสูดจมูกเบา ๆ พยายามกลั้นความแสบร้อนที่กระบอกตาเอาไว้

"...เข้าใจแล้วครับ" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย

"เข้าใจแล้วก็ไปจัดการตัวเองให้ดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย" เหอซฺวี่ยื่นมือไปตบท้ายทอยเขาเบา ๆ ด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะ "มะรืนนี้ก็ต้องแสดงรอบสองแล้ว อย่าให้คนดูคิดว่า PD เพิ่งปีนขึ้นมาจากหลุมศพ"

ในที่สุดมุมปากของเสิ่นอีเหิงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

แม้จะเป็นเพียงรอยยิ้มบางเบา แต่นั่นคือรอยยิ้มแรกนับตั้งแต่เหอซฺวี่ก้าวเข้ามาในห้อง

"เข้าใจแล้วครับ" เขาพูดย้ำอีกครั้ง คราวนี้เนื้อเสียงมั่นคงขึ้นกว่าเดิม

—

วันซ้อมใหญ่ก่อนการแสดงจริงหนึ่งวัน เหอซฺวี่มาถึงสตูดิโอก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง

เขาไม่ได้เข้าทางประตูหลัก แต่เลี่ยงไปใช้ทางเข้าของทีมงานด้านข้าง ในมือถือตารางคิวงานที่มีรอยขีดเขียนและทำเครื่องหมายไว้เต็มไปหมด

หูข้างซ้ายใส่ที่อุดหูกันเสียงขนาดเล็กสีเทาอ่อนไว้ หากไม่สังเกตดี ๆ แทบมองไม่เห็น หมอบอกว่าช่วงฟื้นฟูต้องเลี่ยงการอยู่ในที่ที่มีเสียงเดซิเบลสูงเป็นเวลานาน โดยเฉพาะสถานที่อย่างเวทีซ้อมใหญ่หรือเวทีแสดงสด

บรรยากาศภายในสตูดิโอกำลังชุลมุนวุ่นวายไปหมด

ทีมงานเข็นอุปกรณ์วิ่งวุ่น ช่างไฟกำลังตะโกนสั่งงานผ่านวิทยุสื่อสารอยู่หน้าบอร์ดควบคุม

ทีมกล้องสองสามคนนั่งยอง ๆ จัดสายไฟอยู่บนพื้น พลางสบถพึมพำอย่างหงุดหงิดกับสายที่พันกันยุ่งเหยิง

เทปมาร์กจุดบนเวทีเพิ่งติดเสร็จ มีสามสีคือแดง น้ำเงิน และเขียว เพื่อระบุตำแหน่งยืนของ vocal, dance และ rap

เหอซฺวี่ยืนอยู่ในเงามืดใต้เวที แหงนหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง

สปอตไลต์บนโครงเหล็กกำลังปรับจูน ลำแสงสีขาวเย็นเยียบกวาดผ่านเหนือศีรษะ หยุดนิ่งอยู่กลางเวทีชั่วครู่แล้วค่อยเลื่อนออกไป

เขาหรี่ตาลง ก้มหน้าเปิดตารางคิวไปหน้าที่สอง แล้วใช้ปากกาวงไว้

ทีมงานคนหนึ่งที่วิ่งเหยาะ ๆ ผ่านมาเหลือบเห็นเขาเข้าพอดี จึงถอยหลังกลับมาสองก้าว ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "...เหอซฺวี่?!"

เหอซฺวี่ไม่ได้เงยหน้า เพียงส่งเสียงอืมในลำคอ

"นายมาได้ยังไงเนี่ย นายน่าจะ—"

"มาทำงานครับ" เหอซฺวี่สวมปลอกปากกา เอียงคอเหลือบมองอีกฝ่าย "สเตจไดเรกเตอร์เข้าโรงพยาบาล ผมเลยมาช่วยแทนสองวัน"

คำพูดนี้ฟังดูเป็นธรรมชาติเสียจนทีมงานคนนั้นได้แต่ตอบ "อ๋อ" แล้วเดินเหม่อออกไป พอเดินไปได้สามก้าวถึงเพิ่งได้สติ หันขวับกลับมา แต่เหอซฺวี่ก็หันหลังกลับ ไม่ได้มองเขาอีกแล้ว

บรรยากาศในสตูดิโอยังคงวุ่นวาย เสียงสัญญาณแทรกจากวิทยุสื่อสารดังปนกับเสียงหึ่ง ๆ ของลำโพง

เหอซฺวี่ยืนพลิกตารางคิวอยู่ใต้เงาเวที ปลายปากกาชะงักลงใต้ตัวหนังสือบรรทัดหนึ่ง

นักออกแบบท่าเต้นต้องประสานงานกับทีมไฟบ่อยไม่แพ้การทำงานกับแดนเซอร์เลยสักนิด

การจะยกโชว์เต้นจากห้องซ้อมขึ้นมาอยู่บนเวทีจริง แสงไฟจะเคลื่อนอย่างไร มุมกล้องจะตัดสลับแบบไหน หากนักออกแบบท่าเต้นไม่ได้มีส่วนร่วม ผลลัพธ์ที่ออกมาก็มักจะดรอปลงเสมอ

ช่วงปีแรก ๆ ที่เหอซฺวี่เรียนออกแบบท่าเต้น เขาจึงตั้งใจเรียนรู้วิธีจัดไฟจากช่างไฟ และศึกษาการจับมุมกล้องจากผู้กำกับภาพมาโดยตลอด

พอเห็นมามากเข้า ย่อมรู้ดีว่าจังหวะไหนควรสว่าง ตรงไหนควรมืด และช่วงไหนที่ควรจับภาพโคลสอัป

ผู้กำกับภาพเห็นเขาเดินมาถึงก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาต้อนรับ "อาจารย์เหอ ทีมไฟจัดแสงใหม่ตามแผนที่คุณให้ไว้เมื่อเช้าเรียบร้อยแล้ว คุณอยากลองเช็กดูก่อนสักรอบไหมครับ"

"ครับ" เหอซฺวี่รับหูฟังมอนิเตอร์มาคล้องไว้ที่คอโดยไม่ได้เสียบเข้าหู

เขาเดินไปหน้าจอมอนิเตอร์ โน้มตัวมองจอแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองสลับกับเวทีจริง

ภาพบนจอมอนิเตอร์แบ่งออกเป็นสี่ช่องตามมุมกล้องทั้งสี่ สายตาเขาหยุดอยู่ที่ช่องขวาล่างครู่หนึ่ง ก่อนจะยกวิทยุสื่อสารขึ้นมา "กล้องสี่เบี่ยงซ้ายสิบห้าองศา ตอนนี้คุณเก็บตำแหน่งยืนฝั่งซ้ายของเวทีไม่ติด"

ปลายสายตอบรับพร้อมเสียงขยับปรับตำแหน่ง ภาพบนหน้าจอเลื่อนตามไปเล็กน้อย "ได้แล้ว ล็อกมุมนี้ไว้เลย"

ผู้กำกับภาพถึงกับอึ้งไป

เหอซฺวี่สลับคลื่นวิทยุสื่อสารไปที่ทีมไฟเรียบร้อยแล้ว "รันตามตารางคิวหน้าแรกหนึ่งรอบ ผมขอดูเอฟเฟกต์หน่อย"

ไฟบนเวทีสว่างขึ้นทีละดวง

เหอซฺวี่จับจ้องทุกจุดตกกระทบของแสง ปลายปากกาตวัดลงบนตารางคิวอย่างรวดเร็ว "ไฟหลักเบี่ยงซ้ายห้าองศา บล็อกกิ้งท่อนฮุกรอบสามแดนเซอร์จะยืนตรงนั้น ตอนนี้ไฟมันไปลงข้างหน้า center"

เสียงช่างไฟตอบกลับมาทางวิทยุสื่อสารอย่างไม่แน่ใจนัก "...ไฟหลักปรับไปสามรอบแล้วนะครับ ถ้าเบี่ยงอีก แดนเซอร์ด้านข้างจะโดนกลืนแสงไปนะ—"

"ไม่หรอกครับ" เหอซฺวี่ขัดขึ้น "คุณเบี่ยงไฟหลักไปทางซ้ายห้าองศา แล้วขยับไฟข้างตามไปทางขวาสองสเต็ป มิติภาพก็จะออกมาเอง ลองดูครับ"

ตำแหน่งไฟถูกปรับใหม่อีกครั้ง

เหอซฺวี่มองเวทีสลับกับจอมอนิเตอร์ ก่อนยกวิทยุสื่อสารขึ้น "ได้แล้ว ล็อกไว้เลย"

คราวนี้วิทยุสื่อสารเงียบกริบไปพักใหญ่

ก่อนเสียงช่างไฟจะดังกลับมาด้วยน้ำเสียงที่บอกไม่ถูกว่าทึ่งหรือไม่อยากเชื่อ "...อาจารย์เหอ คุณไม่เคยเรียนจัดไฟมาจริง ๆ เหรอครับ"

"ไม่เคยเรียนครับ" น้ำเสียงของเหอซฺวี่ราบเรียบราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ "แต่คุมซ้อมมาเยอะเกินไปน่ะ"

ทำบ่อยเข้า มันก็เป็นไปเอง

ผู้กำกับขมวดคิ้วมุ่น

ฟังดูแทบไม่ต่างจากนิยายแฟนตาซีเลยพับผ่า

จนถึงขั้นตอนนี้ ทุกอย่างยังนับว่าราบรื่นเรียบร้อยดี

ทีมงานเดินขวักไขว่อยู่บนเวทีเพื่อทดสอบอุปกรณ์ เหอซฺวี่ยืนอยู่หลังโต๊ะมอนิเตอร์ ก้มหน้าตรวจตารางคิว พลางคอนเฟิร์มรายละเอียดกับผู้กำกับภาพไปด้วย

ในที่สุด บรรดาผู้เข้าแข่งขันก็ทยอยมาถึง