ตอนที่ 58 การรอคอย

ตลอดชีวิตยี่สิบสี่ปีของเหอซฺวี่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองว่างจนกระวนกระวายใจ

สมัยก่อนตอนอยู่ปั้นซิง ตารางงานแต่ละวันของเขาแน่นยิ่งกว่าพวกศิลปินเสียอีก—เก้าโมงเช้าติวเด็กฝึกคลาส A บ่ายสองสอนคลาสใหญ่ให้คลาส B ตกค่ำยังต้องติวเข้มตัวต่อตัวให้เด็กอีกสองสามคนที่ใกล้จะได้เดบิวต์ ระหว่างนั้นก็ต้องคอยหาเวลาว่างตอบข้อความ ดูท่าเต้น และแก้แผนงาน

ช่วงนั้นคำที่เขาพูดติดปากที่สุดคือ "ไม่ว่าง" "ไว้ค่อยว่ากัน" และ "อย่ามากวน"

ตอนนี้ดีเลย

ไม่มีใครมากวนเขาแล้วจริง ๆ

วันที่ห้าหลังจากหานอวี่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วย เหอซฺวี่ก็เริ่มตระหนักถึงปัญหาอย่างหนึ่ง—ดูเหมือนทุกคนจะมองเขาเป็น "คนป่วย" เข้าจริง ๆ เสียแล้ว

ตอนแปดโมงเช้าที่ตื่นขึ้นมา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูแชตกลุ่มงานตามความเคยชิน พบว่าเหล่าหยวนจากทีมออกแบบท่าเต้นส่งคลิปเดโมท่าเต้นเข้ามาในกลุ่ม แถมยังแท็กทุกคนว่า "ใครว่างช่วยดูให้ฉันทีสิครับ"

เหอซฺวี่เพิ่งพิมพ์คำว่า "ผม" ไปได้แค่คำเดียว ยังไม่ทันได้ส่ง เหล่าหยวนก็กดยกเลิกข้อความไปไวกว่าเขาเสียอีก

ตามมาติด ๆ ด้วยข้อความแชตส่วนตัว "อาจารย์เหอพักผ่อนให้เต็มที่เถอะครับ อย่าไปสนใจเรื่องนี้เลย"

เหอซฺวี่จ้องข้อความนั้นอยู่สามวินาที ก่อนจะลบตัวอักษรที่พิมพ์ค้างไว้ออก แล้วคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหัวเตียง

จากนั้นเขาก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน พอเดินมาที่ห้องนั่งเล่นก็พบว่าหานอวี่ออกไปข้างนอกแล้ว—ทิ้งกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งไว้บนโต๊ะอาหาร "ฉันไปห้องอัด กลับเที่ยง ในตู้เย็นมีโจ๊ก เอาเข้าไมโครเวฟอุ่นกินนะ"

เหอซฺวี่ยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหาร มองกระดาษโน้ตแผ่นนั้น สลับกับมองตู้เย็น แล้วก็มองห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า

เขาไม่ได้ไปอุ่นโจ๊ก

เขาเปิดตู้เย็น หยิบน้ำแร่มาขวดหนึ่ง บิดฝาจิบไปหนึ่งอึก แล้วยืนพิงขอบอ่างล้างจานอยู่อย่างเหม่อลอย

ท้องฟ้านอกหน้าต่างเป็นสีเทาหม่น ไม่ถึงกับมืดครึ้มแต่ก็ไร้แสงแดด มองดูแล้วชวนให้หดหู่ไม่น้อย

ด้านล่างมีเสียงรถแล่นผ่าน แว่วเสียงเพื่อนบ้านสักห้องคุยโทรศัพท์อยู่ตรงระเบียงอย่างเลือนราง

เหอซฺวี่ดื่มน้ำจนหมดขวด โยนลงถังขยะ แล้วเดินวนในห้องนั่งเล่นรอบหนึ่ง

หมอนอิงบนโซฟาวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ บนโต๊ะกลางไม่มีอะไรเลยนอกจากกล่องลูกอมแก้เจ็บคอที่หานอวี่ทิ้งไว้ รีโมตทีวีก็วางอยู่ตำแหน่งเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่องศาเดียว

เขาเดินไปที่ระเบียง เปิดหน้าต่าง ชะโงกตัวออกไปมองข้างนอกครึ่งตัว—ในหมู่บ้านเงียบสงบมาก เวลานี้คนที่ต้องทำงานก็ออกไปกันหมดแล้ว ส่วนคนที่ไม่ต้องทำงานก็ยังไม่ตื่น

เหอซฺวี่ยืนอยู่ตรงระเบียงต่ออีกราวสามนาที จึงค่อยถอยกลับมาปิดหน้าต่าง เดินเข้าห้องนั่งเล่นแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลดล็อกแล้วก็ล็อกหน้าจอ จากนั้นก็ปลดล็อกแล้วก็ล็อกหน้าจออีกรอบ

เขาอยากหาอะไรทำสักหน่อย

อะไรก็ได้ทั้งนั้น

เขาจึงส่งข้อความไปหาเสิ่นอีเหิง "รายการมีอะไรให้ผมช่วยไหม"

หลังจากส่งข้อความไปได้ราวห้านาที เสิ่นอีเหิงก็ตอบกลับมา "ไม่มีอะไรหรอกครับ อาจารย์พักผ่อนให้เต็มที่เถอะครับ"

แถมยังต่อท้ายมาอีกประโยคว่า "อย่ากังวลไปเรื่อยเลยครับ"

เหอซฺวี่จ้องข้อความบรรทัดนั้นอยู่สองสามวินาที แล้วจึงกดออกจากแชต

เขาเลื่อนดูแชตกลุ่มงานอีกรอบ พบว่าช่วงสองวันนี้ไม่มีใครส่งข้อความเรื่องท่าเต้นเข้ามาเลยแม้แต่น้อย

ทุกคนพร้อมใจกันไม่มารบกวนเขาโดยไม่ได้นัดหมาย

เขารู้ว่าทุกคนหวังดี

แต่ความหวังดีแบบนี้กลับทำให้เขาอึดอัดจนแทบบ้า

เขาจึงส่งข้อความไปหาเจิ้งไจ้หยวนอีกคน "ได้ยินว่าใกล้การแสดงรอบสองแล้ว มีอะไรให้ช่วยไหม"

เจิ้งไจ้หยวนตอบกลับมาเร็วมาก "เหอซฺวี่ นายพักผ่อนไปเถอะ! ท่าเต้นรอบสองฉันจัดการเองได้!"

เหอซฺวี่มองหน้าจอแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา ก่อนจะเอนศีรษะพิงพนักแล้วเหม่อมองเพดาน

นั่งเหม่ออยู่อย่างนั้นไปตลอดทั้งช่วงเช้า

จนกระทั่งหานอวี่กลับมาตอนเที่ยง เหอซฺวี่ก็ยังคงค้างอยู่ในท่าเดิม

เขาเปิดประตูเข้ามา เปลี่ยนเป็นรองเท้าสลิปเปอร์ ในมือหิ้วอาหารเดลิเวอรีมาสองชุด สายตากวาดมองเหอซฺวี่ที่นอนแผ่อยู่บนโซฟา ก่อนจะกวาดมองสภาพรอบห้องนั่งเล่นอีกรอบ

"...เมื่อเช้านายทำอะไรอยู่เนี่ย" หานอวี่วางถุงอาหารลงบนโต๊ะ เดินเข้ามาหยุดยืนข้างโซฟาแล้วก้มมองเขา "สภาพนี้คือนั่งอยู่แบบนี้ทั้งเช้า หรือนอนอืดมาทั้งเช้ากันแน่"

"นั่งมาทั้งเช้า" เหอซฺวี่ตอบเสียงเรียบ

"นั่งมาทั้งเช้าเหรอ" หานอวี่กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ถ้านั่งมาทั้งเช้า แล้วทำไมโทรศัพท์ถึงหล่นจากซอกโซฟาลงไปกองอยู่กับพื้นได้ล่ะ"

เหอซฺวี่มองตาม โทรศัพท์ไม่รู้ว่าลื่นไถลตกลงมาจากเบาะตั้งแต่เมื่อไหร่ หน้าจอคว่ำแนบสนิทกับพื้นไม้ ตัวเครื่องสีดำสนิทดูราวกับป้ายหลุมศพเล็ก ๆ ที่ไร้สุ้มเสียง

เขาก้มเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา "...ลืมน่ะ"

"ลืมเนี่ยนะ" หานอวี่ทวนคำ "เรื่องแค่นี้ก็ลืมได้ด้วยเหรอ"

เหอซฺวี่ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด ได้แต่ก้มหน้าเช็ดหน้าจอโทรศัพท์เบา ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะรับแขก

หานอวี่เห็นท่าทางและสีหน้าของเขาแล้วก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ ได้แต่แกะถุงอาหารเดลิเวอรีแล้วหยิบกล่องอาหารข้างในออกมาวางเรียงทีละกล่อง "กินข้าวเถอะ"

เหอซฺวี่ลุกจากโซฟา เดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วก้มหน้าก้มตาพุ้ยข้าวเข้าปาก

หานอวี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกินไปได้ไม่กี่คำก็วางตะเกียบลง เขามองเหอซฺวี่ที่ตักข้าวเข้าปากราวกับหุ่นยนต์ พลางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"เหอซฺวี่ วันนี้นายเป็นอะไรไป"

"เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร"

"ไม่ได้เป็นอะไรเหรอ" หานอวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "นายส่งข้อความหาฉันตั้งแต่เช้า แล้วยังทักหาเสิ่นอีเหิงต่ออีก นี่กะจะไล่ถามทุกคนในรายชื่อเลยหรือไงว่ามีงานให้ทำไหม"

มือที่ถือตะเกียบของเหอซฺวี่ชะงักกึก

พอเห็นปฏิกิริยานั้น หานอวี่ก็พูดต่อ "นายกำลังคิดว่า พอไม่มีใครเรียกหา ก็แปลว่าไม่มีใครต้องการนายแล้วใช่ไหมล่ะ"

ประโยคนี้แทงใจดำเข้าอย่างจัง

เหอซฺวี่วางตะเกียบลง เงยหน้ามองหานอวี่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "...นายคิดมากไปเอง"

"ฉันคิดมากไปงั้นเหรอ" หานอวี่โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเหอซฺวี่ "ถ้างั้นไหนลองบอกมาซิ ว่าข้อความที่นายส่งมามันหมายความว่ายังไง..."

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดข้อความที่เหอซฺวี่ส่งมาเมื่อเช้าแล้วอ่านออกเสียง "'วันนี้ที่ห้องอัดยุ่งไหม ให้ฉันเข้าไปช่วยเป็นลูกมือหรือเปล่า'"

ปลายนิ้วของเหอซฺวี่กระตุกเกร็งเข้าหากันเล็กน้อย

"นายเนี่ยนะ" หานอวี่ชี้หน้าเหอซฺวี่แล้วเน้นเสียงทีละคำ "นายไม่ได้ก้าวเท้าเข้าห้องอัดมาสี่ปีแล้ว อยู่ ๆ จะบอกว่าจะมาช่วยเป็นลูกมือให้ฉันเนี่ยนะ"

เหอซฺวี่ก้มหน้านิ่งเงียบไปนาน

"...แล้วนายจะให้ฉันทำอะไรล่ะ" ในที่สุดเขาก็ยอมเปิดปาก น้ำเสียงกดต่ำลงกว่าเดิม "ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครตามตัว ไม่มีใครส่งข้อความมา ไม่มีอะไรให้ทำสักอย่าง... แล้วจะให้ฉันทำบ้าอะไรวะ"

หานอวี่มองเขาเงียบ ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร

"ฉันรู้ว่าพวกนายกลัวฉันเหนื่อย" เหอซฺวี่พูดต่อ น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่ความหงุดหงิดงุ่นง่านนั้นสะกดไว้ไม่อยู่แล้ว "แต่ตอนนี้แม่ง แค่เรื่องให้เหนื่อยฉันยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ! ว่างจนเห็ดจะขึ้นหัวอยู่แล้วเนี่ย!"

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เหม่อมองไปยังมุมเพดาน

หานอวี่รอจนเขาสบถระบายอารมณ์จบ และรอจนลมหายใจของเขากลับมาสงบลง ถึงค่อยเอ่ยขึ้นช้า ๆ "สภาพนายตอนนี้ เหมือนตอนที่ฉันออกจากปั้นซิงใหม่ ๆ ไม่มีผิด"

เหอซฺวี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

หานอวี่สบตาตรง ๆ แล้วเล่าต่อ "ปีนั้นตอนที่ฉันก้าวออกจากปั้นซิง ก็สภาพนี้นี่แหละ พอจู่ ๆ ว่างขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าจะเอาตัวเองไปไว้ตรงไหนดี"

"ตอนนั้นในหัวฉันเอาแต่คิดวนไปวนมาว่า... นี่ฉันหมดประโยชน์แล้วใช่ไหม"

"ไม่มีใครตามหา ไม่มีใครต้องการ จนเริ่มสงสัยว่าตัวเองกลายเป็นคนไร้ค่าไปแล้วหรือเปล่า"

เหอซฺวี่ขยับปากเหมือนอยากจะเถียง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอจนต้องกลืนลงไป

"แต่นายไม่เหมือนฉัน" หานอวี่พูด "นายแค่กำลังพักฟื้น ไม่ได้ถูกเขี่ยทิ้งสักหน่อย ที่ทุกคนไม่เรียกใช้นาย ก็เพราะหูนายต้องพักผ่อน ที่ไม่มีงานติดต่อมา ก็เพราะพวกเขารู้ว่าทั้งคอกับหูของนายยังไม่หายดี"

เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนลง "ไม่ใช่ไม่มีใครต้องการนาย แต่เป็นเพราะ..." เขาพยายามหาคำที่เหมาะสม "เพราะกลัวร่างกายนายจะรับไม่ไหวต่างหาก"

เหอซฺวี่มองหานอวี่นิ่งไป

"นายรอไหวไหมล่ะ" หานอวี่ถามเขา "ถ้ารอไหวก็รอเถอะ ไม่ช้าก็เร็ววันนั้นต้องมาถึงแน่!"

เหอซฺวี่นิ่งเงียบไปนานมาก

"แล้วฉันมีทางเลือกอื่นด้วยเหรอ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ก็คงต้องรอนั่นแหละ"