ตอนที่ 57 ข่าวดี

เมื่อมาถึงชั้นล่าง หานอวี่จอดรถสนิทแล้วดับเครื่อง

เขายังไม่ยอมลงจากรถ สองมือยังจับพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วเกร็งขาว

"นายขึ้นไปก่อนเลย" เขาพูด

เหอซฺวี่ปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ซักไซ้ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป

หานอวี่นั่งอยู่ในรถ ล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เลื่อนหาเบอร์ของเสิ่นอีเหิงแล้วกดโทรออก

สัญญาณดังเพียงครั้งเดียว ปลายสายก็กดรับทันที

"ผลตรวจซ้ำออกมาแล้ว" หานอวี่กดเสียงต่ำ "หมอบอกว่าย่านความถี่สูงเริ่มฟื้นตัวแล้ว อีกสักเดือนสองเดือนก็น่าจะกลับมาเป็นปกติได้... ไม่ต้องใส่เครื่องช่วยฟังแล้ว"

ปลายสายเงียบไปนาน

จากนั้นเสียงของเสิ่นอีเหิงจึงดังขึ้น

แผ่วเบาเสียจนเหมือนกลัวว่าข่าวดีนี้จะตกใจหนีหายไป

"...นายว่าอะไรนะ?"

"หายได้" หานอวี่ย้ำอีกครั้ง "หมอบอกว่าหายได้"

ปลายสายมีเสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังแว่วมา ราวกับอัดอั้นมาเนิ่นนานจนในที่สุดก็ได้ปลดปล่อยออกมาเสียที

หานอวี่ลดโทรศัพท์ลงจากหูแล้วกดวางสาย

เขานั่งนิ่งอยู่ในรถครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูลงมา กดล็อกรถ แล้วเดินขึ้นตึกไป

——

ฮอลล์จัดแสดงรอบแสดงสด

เสิ่นอีเหิงยืนอยู่ในมุมมืดข้างเวที หน้าจอโทรศัพท์ยังคงสว่างวาบ ประวัติการโทรค้างอยู่ที่ชื่อ "หานอวี่"

เขาจ้องตัวอักษรนั้นอยู่นาน ราวกับต้องการตอกย้ำให้แน่ใจว่าการสนทนาเมื่อครู่เกิดขึ้นจริง ไม่ใช่ภาพหลอนที่เกิดจากความเหนื่อยล้าจนเกินไป

หายได้

คำสองคำนี้ดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ประหนึ่งก้อนหินที่ถูกโยนลงสู่น้ำลึก ก่อเกิดระลอกคลื่นแผ่ขยายเป็นวงกว้างออกไปไม่หยุด

เขาอยากจะหัวเราะและอยากจะร้องไห้ในเวลาเดียวกัน แต่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากลับแข็งทื่อไม่ยอมฟังคำสั่ง สุดท้ายจึงเค้นออกมาได้เพียงสีหน้าพิลึกพิลั่นที่ก้ำกึ่งอยู่ระหว่างสองอารมณ์

ตลอดห้าวันมานี้ เขาแทบไม่ได้นอนหลับสนิทเลยสักคืน

นับตั้งแต่วินาทีที่เหอซฺวี่เอ่ยคำว่า "ถาวร" ออกมา สมองของเขาก็ไม่เคยได้หยุดคิดอีกเลย

ช่วงกลางวันที่ถ่ายทำรายการ เขายังพอใช้ความเคยชินประคับประคองตัวเองไปได้ ยิ้มให้กล้อง พูดตามสคริปต์ คอมเมนต์ผู้เข้าแข่งขัน ทุกอย่างดูปกติดี

แต่ทันทีที่กลับถึงห้อง ความวิตกกังวลอันมืดมิดไร้ก้นบึ้งก็ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง กลืนกินตัวเขาไปจนหมดสิ้น

เขาโทรออกไปหลายสิบสาย

ไล่หาเบอร์ติดต่อทุกคนในโทรศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "การแพทย์" รวมถึงค้นหาแพทย์เฉพาะทางด้านหู คอ จมูก ทุกคนที่พอจะสืบหาได้บนอินเทอร์เน็ต

ทุกสายที่โทรไป เขาตั้งใจอธิบายอาการของเหอซฺวี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างละเอียด

บาดเจ็บจากกระแสไฟฟ้า ประสาทหูเสื่อม ย่านความถี่สูงตั้งแต่ 4,000 เฮิรตซ์ขึ้นไป ระดับการได้ยินอยู่ที่ 40 เดซิเบล และมีอาการมาเกือบสัปดาห์ครึ่งแล้ว

ปลายสายทุกคนต่างรับฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะให้คำตอบที่แทบไม่ต่างกันกลับมา—

"ประสาทหูได้รับความเสียหาย การฟื้นตัวขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของแต่ละคนครับ—บางคนอาจค่อย ๆ ฟื้นตัวได้ แต่บางคนก็อาจเป็นถาวรไปเลย"

"ถ้าผ่านมาสองสัปดาห์แล้วยังไม่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก็น่าเป็นห่วงพอสมควรครับ แต่ก็ยังไม่ใช่ว่าจะหมดหวังไปเสียทีเดียว"

"เคสแบบนี้เราเจอไม่บ่อยครับ คงให้คำตอบที่ชัดเจนไม่ได้ แนะนำให้มาพบแพทย์โดยตรงเพื่อตรวจอย่างละเอียดจะดีกว่าครับ"

"...พูดตามตรงคือเอาแน่เอานอนไม่ได้ครับ มีโอกาสหาย และก็มีโอกาสที่จะเป็นแบบนี้ไปตลอดเหมือนกัน"

ไม่แน่นอน

คำสามคำนี้ทรมานใจคนฟังยิ่งกว่าคำว่า "รักษาไม่หาย" เสียอีก

รักษาไม่หายคือคำตัดสินเด็ดขาด คือความชัดเจน คือการยอมจำนน

แต่ความไม่แน่นอนคือการถูกแขวนเคว้งไว้กลางอากาศ ไม่รู้ว่าจะร่วงลงมาเมื่อไหร่ และไม่รู้เลยว่าตอนตกลงมานั้น จะตกลงบนเบาะนุ่ม ๆ หรือกระแทกพื้นจนร่างแหลกสลาย

ทุกคืนที่นอนอยู่บนเตียง ในหัวเขาเอาแต่มีคำพูดเหล่านั้นวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา

"การฟื้นตัวขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล"

"บางคนก็หายดี บางคนก็เป็นถาวรไปเลย"

"ไม่แน่นอน"

ไม่แน่นอน

ไม่แน่นอน

ไม่แน่นอน

เขาเกลียดคำสามคำนี้จับใจ

เขาถึงขั้นเคยคิดว่า—หากบอกเขามาตรง ๆ เลยว่า "รักษาไม่หาย" เขาอาจจะกัดฟันยอมรับมันได้ง่ายกว่านี้ด้วยซ้ำ

แต่ความทรมานจากการถูกแขวนเคว้งอยู่กลางอากาศโดยไม่รู้ว่าจะตกลงไปทางไหนแบบนี้ แทบจะบีบคั้นให้เขาเป็นบ้าอยู่แล้ว

เขาถึงกับติดต่อแพทย์ระดับหัวหน้าแผนกโสตศอนาสิกของโรงพยาบาลเสียเหอท่านหนึ่ง แล้วส่งประวัติการรักษาทั้งหมดของเหอซฺวี่ไปให้

ตลอดสิบกว่าชั่วโมงระหว่างรอการตอบกลับ เขาไม่กล้าแม้แต่วางโทรศัพท์ลง ทุกสองสามนาทีเป็นต้องคอยกดรีเฟรชอีเมลซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในที่สุด เช้าวันที่รอคอยอีเมลตอบกลับก็มาถึง เขาจ้องมองหน้าจอแล้วไล่อ่านทีละตัวอักษรจนจบ ถ้อยคำของหัวหน้าแผนกเฉานั้นระมัดระวังยิ่งกว่าหมอคนไหน ๆ — "ปัจจุบันยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าจะฟื้นฟูกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือไม่ แนะนำให้เฝ้าติดตามอาการอย่างต่อเนื่อง และเข้ารับการตรวจซ้ำตามกำหนด"

ยังคงเป็นคำเดิมที่เขาได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน... ไม่แน่ชัด

เขาคิดว่าช่วงเวลาห้าวันแบบนี้คงจะยืดเยื้อต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่มีใครรู้ว่าตกลงแล้วหูของเหอซฺวี่จะหายดีไหม ทุกคนทำได้เพียงพูดว่า "รอดูอีกหน่อย" "ค่อยดูกันอีกที" "สังเกตอาการไปก่อน"

เขาคิดว่าตัวเองคงต้องรอไปจนถึงการตรวจซ้ำครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ ครั้งที่ห้า รอจนทุกคนหมดความอดทน และรอจนกระทั่งตัวเขาเองก็ด้านชาไปแล้ว

แล้วสายของหานอวี่ก็โทรเข้ามา

หายได้

หานอวี่พูดเพียงสองคำนี้ แต่สองคำนั้นกลับเป็นดั่งมือคู่หนึ่งที่ฉุดดึงเขาขึ้นมาจากหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง

"พีดีครับ?" เสียงของผู้ช่วยผู้กำกับดังมาจากด้านหลัง เจือแววระมัดระวังเชิงหยั่งเชิง "การสัมภาษณ์เดี่ยวจะเริ่มแล้วนะครับ คุณ..."

เสิ่นอีเหิงไม่ได้หันกลับไป

เขายังคงยืนหันหลังให้ผู้ช่วยผู้กำกับ สายตามองตรงไปยังกำแพง นิ้วมือกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ผ่านไปหลายวินาทีกว่าเขาจะเอ่ยปาก "...เข้าใจแล้ว"

น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย หากไม่ตั้งใจฟังคงไม่มีทางจับสังเกตได้

เขาสูดหายใจเข้าลึกแล้วค่อยๆ ผ่อนออกมา จากนั้นจึงหมุนตัวกลับไป

สีหน้ากลับมาเรียบเฉยไร้ที่ติ มุมปากประดับรอยยิ้มสุภาพตามมารยาทที่สมบูรณ์แบบเช่นเคย

ผู้ช่วยผู้กำกับเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง รู้สึกว่าวันนี้พีดีดูแปลกไปจากเมื่อไม่กี่วันก่อนนิดหน่อย ทว่ากลับบอกไม่ถูกว่าต่างไปตรงไหน

เสิ่นอีเหิงก้าวเข้าไปในห้องสัมภาษณ์

วินาทีที่สปอตไลต์สาดลงมา เขายิ้มบางๆ ให้กล้อง

คราวนี้ รอยยิ้มนั้นไม่ได้เกิดจากการปั้นแต่งตามความเคยชินของกล้ามเนื้อ

หากแต่เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง

ผู้กำกับฝ่ายสัมภาษณ์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พลิกเปิดการ์ดคำถามแล้วเอ่ยถามข้อแรก "PD ครับ เกี่ยวกับการเตรียมตัวสำหรับการแสดงรอบที่สอง พอจะมีอะไรเปิดเผยให้ผู้ชมทราบล่วงหน้าได้บ้างไหมครับ?"

เสิ่นอีเหิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงฟังดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเล็กน้อย "การเตรียมงานสำหรับการแสดงรอบสองใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้วครับ ทุกทีมกำลังอยู่ในช่วงเร่งเครื่องโค้งสุดท้าย สิ่งที่ผมพอจะบอกได้ก็คือ การออกแบบเวทีในครั้งนี้จะหลากหลายและสมบูรณ์แบบยิ่งกว่ารอบก่อน และเหล่าผู้เข้าแข่งขันภายใต้การดูแลของครูฝึก ก็แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการแบบก้าวกระโดดที่น่าประทับใจกันหลายคนเลยครับ"

ผู้กำกับฝ่ายสัมภาษณ์พยักหน้ารับแล้วถามต่อ "แล้วเรื่องอาการบาดเจ็บที่หูของอาจารย์เหอซฺวี่ ช่วงนี้มีความคืบหน้าอะไรบ้างไหมครับ? ผู้ชมบนโลกออนไลน์หลายคนกำลังเป็นห่วงกันมากเลย"

เสิ่นอีเหิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

รอยยิ้มนั้นบางเบา ทว่าในแววตากลับมีประกายน้ำใสเคลือบอยู่จาง ๆ ยามต้องแสงไฟจึงสะท้อนประกายวาววับขึ้นมา

"มีครับ" เขาตอบ "อาการของอาจารย์เหอซฺวี่ฟื้นตัวได้ดีกว่าที่คิดไว้มาก ส่วนรายละเอียดที่แน่ชัด ไว้รอให้เจ้าตัวพร้อมเล่าเองเมื่อไหร่ ทุกคนคงได้รับรู้กันครับ"

เขาเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะเสริมขึ้นอีกประโยค "แต่ผมบอกกับทุกคนที่เป็นห่วงเขาได้เลยครับว่า — ไม่ต้องกังวลแล้ว"

ผู้กำกับฝ่ายสัมภาษณ์ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายคาดไม่ถึงว่าเขาจะให้คำตอบที่ชัดเจนถึงเพียงนี้ ก่อนจะก้มลงมองการ์ดคำถามอีกครั้งเพื่อดูคำถามอีกสามข้อที่ยังเหลืออยู่

เสิ่นอีเหิงเอนพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องไปยังไฟสีแดงดวงเล็กบนกล้องถ่ายทำ โดยที่รอยยิ้มตรงมุมปากไม่ได้เลือนหายไปเลย

ไม่ต้องกังวลแล้ว

ตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าก้อนหินหนักอึ้งที่กดทับกลางอกมาตลอดห้าวัน ในที่สุดก็ถูกยกออกไปเสียที