ตอนที่ 56 ตรวจซ้ำ

เวลาหนึ่งสัปดาห์ จะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น

แต่มันมากพอที่จะทำให้กระแสสังคมที่เคยโหมกระหน่ำลดระดับจากจุดเดือดลงมาสู่อุณหภูมิปกติ

มากพอที่จะทำให้ป้ายคำว่า "ฮิตระเบิด" สีม่วงบนชาร์ตคำค้นหายอดนิยมถูกประเด็นร้อนใหม่ๆ เข้ามาแทนที่

และมากพอที่จะทำให้ผู้คนที่เคยร้องไห้ เคยด่าทอ หรือเคยปวดใจอยู่ในช่องคอมเมนต์ หันหลังไปสนใจเรื่องสดใหม่เรื่องต่อไป

ความทรงจำของโลกอินเทอร์เน็ตนั้นแสนสั้น

นี่คือความโหดร้าย และเป็นความเมตตาของมันในเวลาเดียวกัน

รายการ "เจ๋ออตุ้ยชูเต้า" ยังคงถ่ายทำต่อไป

ไม่มีเหอซฺวี่อีกแล้ว แต่เจียงหยางได้กลับเข้ามา

เวทียังคงหมุนไป แสงไฟยังคงสว่างไสว กล้องยังคงบันทึกภาพ

การแบ่งกลุ่มสำหรับการแสดงรอบที่สองประกาศออกมาแล้ว เด็กฝึกเริ่มเข้าสู่วัฏจักรของการแกะท่าเต้น ซ้อม อดหลับอดนอนกันใหม่อีกครั้ง พอจิตตกจนแทบพังทลายก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาซ้อมต่อ

หยางเซิ่งยังคงอยู่คลาส A ยังคงเป็นกัปตันทีม และยังคงพาลูกทีมเคี่ยวเข็ญท่าเต้นในห้องซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซ่งอิงเหวินประคองตัวอย่างมั่นคงอยู่ในคลาส B ไม่พูดมาก ไม่แย่งซีนใคร แต่พัฒนาขึ้นในทุกๆ เวที

กระแสความนิยมของฉีซฺวี่หนานยังคงพุ่งทะยานไม่หยุด ยอดวิวแฟนแคมเดี่ยวของเขาทะลุยี่สิบล้านไปแล้ว ช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยข้อความอย่าง "แม่จ๋าเขาหล่อมาก" "ไม่ได้มายืนตำแหน่งเซ็นเตอร์เล่นๆ จริงๆ" "กราบล่ะ ช่วยโหวตให้เขาได้เดบิวต์เถอะนะ"

หวังอี้จฺวินยังคงรักษามาดนิ่งขรึมเหมือนเดิม แต่คำพูดที่เหอซฺวี่ทิ้งท้ายไว้ก่อนจากไปว่า "ต่อไปนายยิ้มให้เยอะๆ หน่อยนะ" ดูเหมือนจะได้ผล เพราะอย่างน้อยการควบคุมสีหน้าบนเวทีก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

ลู่อี้หมิงร้องไห้อยู่สองวันเต็ม ก่อนจะปาดน้ำตาเดินกลับเข้าห้องซ้อม แล้วซ้อมเค้นเสียงท่อนไฮโน้ตตรงท่อนฮุกซ้ำอีกเป็นร้อยรอบ

ผมสีส้มอิฐของหลี่ปู้ฝานเริ่มมีโคนผมสีดำงอกยาวออกมาแล้ว แต่เขากลับไม่มีเวลาแม้แต่จะไปเติมโคน

ทีมของเขาผ่านเข้ารอบต่อไปแล้ว และเขาไม่อยากแพ้

แผลของเหยียนเฉินตัดไหมเรียบร้อยแล้ว รอยแผลเป็นตรงท้ายทอยถูกเส้นผมบดบังไว้จนมองไม่เห็น

เขาซ้อมจนถึงตีสองทุกวัน และเป็นคนสุดท้ายที่ก้าวออกจากห้องซ้อมเสมอ

มีคนต้องจากไป มีคนที่ได้อยู่ต่อ มีคนหลั่งน้ำตา และมีคนหัวเราะ

ถึงอย่างไรชีวิตก็ยังต้องเดินหน้าต่อไป

วันเวลาในห้องเช่าผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน

ช้าเสียจนเหอซฺวี่รู้สึกราวกับมีใครกดปรับความเร็วเวลาให้เหลือเพียงศูนย์จุดห้าเท่า ทุกนาทีถูกยืดขยายออกไปไม่รู้จบ

จนกระทั่งวันที่สามนับตั้งแต่หานอวี่เข้ามาพักด้วย สภาพของเหอซฺวี่ถึงเริ่ม "ดีขึ้น"

——อย่างน้อยภายนอกก็ดูเป็นเช่นนั้น

เขาไม่ได้เอาแต่นอนขดตัวเหม่อลอยอยู่บนเตียงทั้งวันอีกแล้ว

ตอนเช้าตื่นตรงเวลา ล้างหน้าแปรงฟัน กินมื้อเช้า แม้แต่ละมื้อจะกินได้ไม่มาก แต่อย่างน้อยก็ไม่เหมือนสองวันแรกที่โจ๊กชามเดียวนั่งกินไปตั้งสี่สิบนาทียังพร่องไปไม่ถึงครึ่ง

เวลาหานอวี่ทำกับข้าว เขาก็จะไปยืนพิงกรอบประตูครัวมองดู คอยติโน่นตินี่อยู่เป็นระยะ

"ใส่เกลือเยอะไปแล้ว" "ไฟแรงเกินไป" "นายหั่นแบบนี้ไม่ถูก"

น้ำเสียงเหมือนตอนดุคนในห้องซ้อมเมื่อก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

พอหานอวี่ถูกบ่นจนรำคาญ ก็ยื่นตะหลิวส่งให้ "นายก็มาทำเองสิ"

เหอซฺวี่ไม่รับ เขาหมุนตัวเดินกลับห้องนั่งเล่น ทิ้งท้ายไว้แค่ประโยคเดียวว่า "ฉันปวดหู ทนเสียงเครื่องดูดควันไม่ไหว"

หานอวี่รู้ดีว่านั่นเป็นแค่ข้ออ้าง

แต่การที่เหอซฺวี่ยังยอมหาข้ออ้าง ก็นับเป็นพัฒนาการที่ดีในตัวมันเองแล้ว

อย่างน้อยเขาก็พยายามพาตัวเองกลับเข้าสู่ร่องรอยของความ "ปกติ"

อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้จมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ดิ่งวูบที่ชวนให้อึดอัดแทบหายใจไม่ออกตลอดเวลาเหมือนก่อนหน้านี้

โทรศัพท์มือถือถูกส่งคืนให้เขาในวันที่สี่

หานอวี่ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะอาหารแล้วเลื่อนไปตรงหน้าเหอซฺวี่

"โทรศัพท์นาย" เขาพูด "ฉันชาร์จแบตเต็มไว้ให้แล้ว"

เหอซฺวี่เหลือบมองโทรศัพท์เครื่องนั้น แต่ไม่ได้หยิบขึ้นมาทันที

หน้าจอสะอาดสะอ้าน ไม่มีข้อความค้างอ่านกองเป็นภูเขาเลากา——เห็นได้ชัดว่าหานอวี่ช่วยคัดกรองให้เขารอบหนึ่งแล้ว เหลือไว้แค่แชตจากคนสำคัญไม่กี่คนเท่านั้น

เสิ่นอีเหิง เจียงหยาง หยางเซิ่ง โจวเหวย เจิ้งไจ้หยวน สวี่ซูถง และคนในสตูดิโออีกไม่กี่คน

ข้อความที่คนอื่นส่งมา หานอวี่ไม่ได้ลบทิ้ง แต่ก็ไม่ปล่อยให้เหอซฺวี่เห็น

เขาแค่ซ่อนแชตเหล่านั้นไว้ในเมนูย่อย

ถ้าเหอซฺวี่อยากค้นดู ยังไงก็หาเจอ

แต่ถ้าไม่อยากเปิดดู ก็จะไม่เห็นมันเลย

เหอซฺวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความสำคัญเหล่านั้น สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

เสิ่นอีเหิงส่งมาห้าข้อความ เป็นข้อความเสียงทั้งหมด

เหอซฺวี่ไม่ได้กดฟัง แต่พิมพ์ตอบกลับไปประโยคเดียวว่า "ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ต้องถามแล้ว"

เจียงหยางส่งมาสิบกว่าข้อความ ตั้งแต่ "อาจารย์เหอ หูของอาจารย์เป็นยังไงบ้างครับ" ไปจนถึง "วันนี้ผมซ้อมเต้นแล้วโดนผู้ดูแลเด็กฝึกดุอีกแล้ว" และ "อาจารย์เหอจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ" ข้อความสุดท้ายเป็นข้อความเสียง แต่พอกดฟังกลับมีแต่เสียงร้องไห้

เหอซฺวี่ฟังไปได้แค่ครึ่งเดียวก็กดปิด แล้วพิมพ์ตอบกลับไปคำเดียวว่า "เด็กดี"

ข้อความของหยางเซิ่งสั้นที่สุด มีเพียงประโยคเดียวว่า "อาจารย์ครับ ผมจะชนะ"

เหอซฺวี่จ้องมองอยู่นาน ก่อนจะพิมพ์ตอบว่า "อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป"

โจวเหวยส่งข้อความมายาวเหยียด ใจความสำคัญคือ "เรื่องที่อินเอียร์ไฟฟ้ารั่วทางทีมงานรายการกำลังตรวจสอบอยู่ รักษาหูให้ดีนะ อย่าให้มีปัญหาเรื้อรังติดตัวล่ะ"

เหอซฺวี่ตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า "รับทราบครับ"

ส่วนเจิ้งไจ้หยวนนั้นตรงไปตรงมากว่า เขาส่งข้อความเสียงมา ใจความหลักคือ "ถ้านายหายดีแล้วฉันจะเลี้ยงข้าว ถือโอกาสคุยเรื่องออกแบบท่าเต้นไปด้วยเลย"

สวี่ซูถงยิ่งเหมือนพี่เลี้ยงเด็กเข้าไปใหญ่ เธอส่งข้อความยาวเหยียดรัวมาเป็นชุด เหอซฺวี่เปิดดูผ่าน ๆ แวบเดียวแล้วก็ปิดไป

เขาเปิดเข้าแอปเวยปั๋วอีกครั้ง

บนเทรนด์ค้นหาไม่มีชื่อของเขาแล้ว

พอเลื่อนดูต่อไปอีกสองสามหน้า ก็เห็นคีย์เวิร์ดที่คุ้นตาอยู่บ้าง ได้แก่ #เจ๋ออตุ้ยชูเต้าแบ่งกลุ่มการแสดงรอบสอง# #หยางเซิ่งแฟนแคมเดี่ยว# #ฉีซฺวี่หนาน#

เขาแตะเข้าไปดูแท็กชื่อตัวเอง โพสต์ยอดนิยมอันดับหนึ่งยังคงเป็นโพสต์ยาวของเสิ่นอีเหิง ยอดรีโพสต์ทะลุสองล้านไปแล้ว

เลื่อนดูอยู่ราวสิบนาที เขาก็วางโทรศัพท์ลง

"ดูเสร็จแล้วเหรอ" หานอวี่ถาม

"อืม"

"รู้สึกยังไงบ้าง"

เหอซฺวี่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ"

หานอวี่จ้องหน้าเขาอยู่สองวินาที สีหน้านั้นอ่านไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ากำลังรู้สึกอย่างไร

มีเพียงความสงบนิ่งอันว่างเปล่า ราวกับไม่มีสิ่งใดอยู่เลย

เขาอ้าปาก อยากจะถามว่า "นายโอเคไหม" แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็จำต้องกลืนกลับลงไป

เพราะเขารู้ดีว่าเหอซฺวี่คงตอบกลับมาว่า "ฉันไม่เป็นไร"

และคำคำนี้ คือคำที่เขาไม่อยากได้ยินมากที่สุดในตอนนี้

——

นัดตรวจซ้ำเป็นเวลาสิบโมงเช้า

ยังคงเป็นโรงพยาบาลแห่งเดิม ทางเดินเส้นเดิม และกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกชวนให้อึดอัดใจเหมือนเดิม

เหอซฺวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกหน้าห้องตรวจ หานอวี่ยืนอยู่ข้าง ๆ ในมือถือกาแฟที่ยังไม่ได้แตะเลยสักจิบ

ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไรออกมา

ประตูห้องตรวจแง้มเปิดไว้เล็กน้อย ด้านในมีเสียงพลิกแฟ้มประวัติการรักษาดังสวบสาบ สลับกับเสียงเคาะแป้นพิมพ์เป็นระยะ

รออยู่ราวสิบนาที พยาบาลก็ชะโงกหน้าออกมา "เหอซฺวี่ เข้ามาได้ค่ะ"

เหอซฺวี่ลุกขึ้นยืน หานอวี่ก้าวตามหลังเขาไป

"ญาติรอข้างนอกนะคะ" พยาบาลเหลือบมองหานอวี่

ฝีเท้าของหานอวี่ชะงักไปเล็กน้อย เหอซฺวี่พูดขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง "เขาไม่ใช่ญาติครับ"

มุมปากของหานอวี่กระตุกเบา ๆ ก่อนจะยอมถอยกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรงทางเดิน

หลอดไฟในห้องตรวจเสียไปหลอดหนึ่ง เหลือเพียงอีกหลอดที่ยังส่องสว่างอยู่

แสงสว่างสลัวกว่าคราวก่อนมาก ทั่วทั้งห้องถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาวอมเทาที่ดูไม่สมจริง

หมอยังคงเป็นชายวัยห้าสิบกว่าคนเดิม แว่นตากรอบเงินพาดอยู่บนสันจมูก สีหน้าผ่อนคลายกว่าครั้งก่อนเล็กน้อย

ตรงหน้าเขามีรายงานสองฉบับกางอยู่ ฉบับหนึ่งของเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน ส่วนอีกฉบับเพิ่งออกมาสด ๆ ร้อน ๆ

"นั่งสิ" คุณหมอชี้ไปที่เก้าอี้

เหอซฺวี่นั่งลง วางมือทั้งสองข้างไว้บนหัวเข่า

คุณหมอยังไม่ได้พูดอะไรทันที แต่เปิดดูรายงานสองฉบับตรงหน้า นิ้วมือทาบเปรียบเทียบกราฟคลื่นเสียงไปมา

"เหอซฺวี่" คุณหมอเอ่ยขึ้น "ตอนตรวจซ้ำเมื่อสัปดาห์ก่อน พวกเรากังวลว่าความเสียหายในย่านความถี่สูงจะรักษาไม่หายขาด แต่ดูจากผลตรวจรอบนี้ สถานการณ์ดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย"

เขาชี้ไปที่ช่วงหนึ่งของกราฟคลื่นเสียง "ระดับการได้ยินที่ความถี่ 4,000 เฮิรตซ์ขึ้นไป ลดลงจาก 40 เดซิเบลกลับมาอยู่ที่ 25 เดซิเบลแล้ว ถึงจะยังไม่กลับสู่เกณฑ์ปกติทั้งหมด แต่นับว่ากำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดีจริง ๆ"

สีหน้าของเหอซฺวี่ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่นิ้วมือที่วางอยู่บนหัวเข่าผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"งั้นก็แปลว่า..." เขาเอ่ย น้ำเสียงยังคงแหบพร่า "จะหายดีใช่ไหมครับ"

คุณหมอพยักหน้า "ความเสียหายของประสาทรับเสียงต้องใช้เวลาฟื้นตัวนานกว่าที่เราคิดไว้จริง ๆ"

"แต่ดูจากแนวโน้มตอนนี้ แสดงว่าอาการกระทบกระเทือนของหูชั้นในและความเสียหายของกระดูกหูกำลังค่อย ๆ ฟื้นตัวกลับมาแล้ว"

เขาวางรายงานทั้งสองฉบับเทียบกันบนโต๊ะ "ผลตรวจระหว่างหนึ่งสัปดาห์ก่อนกับตอนนี้ต่างกันชัดเจนมากครับ ถ้าให้เวลาอีกสักหนึ่งถึงสองเดือน ก็น่าจะฟื้นตัวกลับมาใกล้เคียงคนปกติได้แล้ว"

เหอซฺวี่พิงพนักเก้าอี้ เงียบไปสองวินาทีก่อนเอ่ยถาม "แล้วเรื่องเครื่องช่วยฟังล่ะครับ"

"ช่วงนี้ยังไม่ต้องรีบใส่ก็ได้ครับ" คุณหมอตอบ "ถ้าฟื้นตัวได้ดี คุณอาจจะไม่จำเป็นต้องใช้เลยด้วยซ้ำ แต่ผมแนะนำให้สังเกตอาการไปอีกสักระยะ อีกสามเดือนค่อยกลับมาตรวจซ้ำ ถึงตอนนั้นค่อยดูตามสถานการณ์อีกทีครับ"

เหอซฺวี่พยักหน้าแล้วลุกขึ้น "ยังต้องกินยาตามเดิมใช่ไหมครับ"

"ตามเดิมครับ" คุณหมอบอก "การบำบัดด้วยตู้ออกซิเจนแรงดันสูงก็ทำต่อได้ ช่วยเรื่องการฟื้นฟูระบบประสาทได้ดี นอกจากนี้..."

เขาชะงักไปนิด ถอดแว่นตาออกมาเช็ด "ช่วงที่หูซ้ายกำลังฟื้นตัวยังต้องระวังป้องกันอยู่ดีครับ อย่าอยู่ในที่ที่มีเสียงดังนานเกินไป อย่าใส่หูฟังแบบอินเอียร์ ระวังอย่าให้ศีรษะกระทบกระเทือนรุนแรง ทั้งหมดนี้ยังเหมือนเดิม ไม่มีข้อห้ามอะไรใหม่ครับ"

"เข้าใจแล้วครับ" เหอซฺวี่กล่าว "ขอบคุณครับหมอ"

เขาหมุนตัวเดินออกไป พอแตะมือลงบนที่จับประตู คุณหมอก็เอ่ยเรียกไล่หลัง "เหอซฺวี่"

เขาเอี้ยวหน้าหันกลับไปมอง

"ฟื้นตัวได้ดีมาก รักษาสภาพนี้ไว้ต่อไปนะ"

เหอซฺวี่มองคุณหมอ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ครับ"

ตอนผลักประตูเดินออกไป ไฟเซนเซอร์เสียงตรงทางเดินก็สว่างขึ้นพอดี

หานอวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกตรงทางเดิน กาแฟในมือไม่ได้แตะเลยสักอึกจนเย็นชืดไปหมด

เขาเงยหน้าขึ้นมองเหอซฺวี่ที่เดินออกมาจากห้องตรวจ สีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปจากตอนเดินเข้าไปเล็กน้อย

ดูผ่อนคลายขึ้น

"เหอซฺวี่"

"อืม"

"หมอว่ายังไงบ้าง"

เหอซฺวี่เงียบไปหนึ่งวินาที

"รักษาหาย" เขาตอบ น้ำเสียงฟังดูเรียบเฉย ทว่าปลายเสียงกลับยกสูงขึ้นนิดหนึ่ง "การรับเสียงความถี่สูงเริ่มฟื้นตัวแล้ว หมอบอกว่าถ้าให้เวลาอีกสักเดือนสองเดือนก็น่าจะกลับมาเป็นปกติ"

หานอวี่จ้องมองเขาอยู่นิ่ง ๆ ถึงสามวินาทีเต็ม ก่อนจะก้มหน้าลง วางแก้วกาแฟเย็นชืดในมือไว้บนเก้าอี้ข้างตัว

ปลายนิ้วยังแตะอยู่ที่ขอบแก้ว ออกแรงกดจนข้อนิ้วซีดขาวเล็กน้อย

เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา

เหอซฺวี่มองท่าทางแบบนั้นของอีกฝ่าย แล้วไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน

ทั้งสองคนอยู่ห่างกันเพียงสองก้าว

ไหล่ของหานอวี่ผ่อนคลายลง

แม้เป็นเพียงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่เหอซฺวี่ก็สังเกตเห็นได้

"ไปเถอะ" เขาลุกขึ้นยืน โยนแก้วกาแฟลงถังขยะ น้ำเสียงมั่นคงขึ้นกว่าเมื่อครู่ "กลับกัน"

ตลอดทางขากลับ หานอวี่ไม่พูดอะไรเลยสักคำเดียว

รถยังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างนิ่งสงบ ทว่าข้อนิ้วที่กุมพวงมาลัยไว้ไม่ได้เกร็งจนซีดขาวอีกต่อไปแล้ว

เหอซฺวี่เอนหลังพิงเบาะข้างคนขับ เอียงหน้ามองเขา

"หานอวี่"

"อืม"

"นายไม่ดีใจเหรอ"

"...ดีใจสิ"

"ดีใจแล้วทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ"

หานอวี่เงียบไปสองวินาที นิ้วที่จับพวงมาลัยเคาะลงเบา ๆ ทีหนึ่ง "กลัวพูดมากไปแล้วนายจะรำคาญ หาว่าฉันทำเป็นดราม่าอีก"

เหอซฺวี่หัวเราะออกมาทีหนึ่ง แล้วไม่ได้ซักไซ้อะไรต่ออีก