ตอนที่ 55 เข้าสู่ร่องรอยเดิม

กระแสวิพากษ์วิจารณ์บนโลกออนไลน์พุ่งทะยานแตะจุดสูงสุดทันทีที่เสิ่นอีเหิงออกมาเคลื่อนไหว และค้างเติ่งอยู่บนจุดนั้นนานถึงสามวันเต็ม กว่าจะมีทีท่าค่อยๆ ซาลง

ทว่าการซาลงก็ไม่ได้แปลว่าจะสงบ

ชื่อของเหอซฺวี่เปลี่ยนจาก "เด็กฝึกไร้สังกัดคนหนึ่ง" กลายเป็นประเด็นร้อนระดับปรากฏการณ์ไปแล้ว

ทั้งตัวตน ประสบการณ์ อาการบาดเจ็บ ไปจนถึงเรื่องที่เขาถอนตัวจากการแข่งขัน ทุกแง่มุมถูกหยิบยกขึ้นมาขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับครั้งไม่ถ้วน

มีทั้งคนที่สงสาร คนที่เลื่อมใส คนที่เสียดาย และคนที่ยังคงตามก่นด่าไม่เลิก

เพียงแต่เสียงด่าเหล่านั้นส่วนใหญ่ถูกกระแสของคนที่ออกมาปกป้องเขาช่วยกลบจนแทบมิด

ทว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ เหอซฺวี่กลับไม่ได้รับรู้เลยแม้แต่น้อย

เขาไม่มีโทรศัพท์มือถือ

หรือพูดให้ถูกก็คือ หานอวี่เป็นคนยึดมันไป

"สองวันนี้พี่ห้ามดูเด็ดขาด" ตอนนั้นหานอวี่ยัดมือถือใส่กระเป๋าตัวเอง น้ำเสียงแฝงแววออกคำสั่งกลายๆ "จะไปดูของพรรค์นั้นทำไม หาเรื่องให้ตัวเองหงุดหงิดเปล่าๆ ครับ"

เหอซฺวี่เอนหลังพิงโซฟา ชำเลืองมองเขาปราดหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

และไม่มีแรงจะพูดด้วยซ้ำ

เขาเลยไม่ได้เปิดดูเลยจริงๆ

ไม่ว่าจะเทรนด์ฮิต แถลงการณ์ โพสต์ยาวเหยียดของเสิ่นอีเหิง หรือเรื่องที่จินเสียนแย่งตัวคน เขาก็ไม่รับรู้เลยสักนิด

เขารู้แค่ว่าหานอวี่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยแล้ว แถมยังยึดโซฟาของเขาไปเรียบร้อย

ห้องเช่าไม่ได้กว้างขวาง เป็นแค่แบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ห้องครัวแคบจนแทบจะหมุนตัวไม่ได้ แต่มีข้อดีตรงที่สะอาดสะอ้าน

คนอย่างเหอซฺวี่ไม่ได้พิถีพิถันเรื่องการใช้ชีวิตอะไรนัก แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้ห้องหับสกปรกรกรุงรัง

ข้าวของจัดวางเป็นระเบียบ อะไรควรอยู่ตรงไหนก็อยู่ตรงนั้น ทุกชิ้นมีตำแหน่งของมันชัดเจน

ก่อนที่หานอวี่จะมา ห้องนี้ถูกทิ้งว่างมาพักใหญ่ ตั้งแต่ตอนที่เหอซฺวี่เข้าไปเก็บตัวแข่งในรายการ

ในอากาศจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นอับแบบห้องที่ไม่มีคนอยู่อาศัยมานาน

หานอวี่ใช้เวลาตลอดทั้งบ่าย กว่าจะเก็บกวาดจนพอดูเป็นที่ที่คนอยู่อาศัยได้

เทขยะจนเกลี้ยง เช็ดตู้เย็นจนสะอาด ขัดเตาจนขึ้นเงา ถูพื้นซ้ำไปสามรอบ และเปิดหน้าต่างช่วยระบายอากาศ

เหอซฺวี่เอนหลังพิงโซฟา มองหานอวี่ที่ง่วนอยู่กับงานบ้านไม่หยุดมือ

เขาอ้าปาก อยากจะบอกว่า "นายไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้" แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ริมฝีปากจนต้องกลืนลงไป

เพราะเขากลัวว่าทันทีที่อ้าปาก จะเผลอพูดจาระคายหูยิ่งกว่าเดิมออกไป

อย่างเช่น "นายกลับไปเถอะ" หรือ "ไม่ต้องมายุ่งกับฉันแล้ว" หรือไม่ก็ "ฉันไม่มีค่าพอให้นายทำแบบนี้หรอก"

คำพูดพวกนี้เขาถนัดนัก

ถนัดจนแค่ขยับปากก็พูดออกมาได้ทันที เผลอๆ อาจจะโพล่งออกไปโดยไม่ทันคิดด้วยซ้ำ

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหานอวี่ เขากลับไม่รู้ว่าควรพูดออกไปดีหรือเปล่า

เหอซฺวี่นั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าว มองหานอวี่เอาไม้ถูพื้นไปเก็บที่ระเบียง ก่อนจะเดินเข้าครัวไปเปิดตู้เย็น หยิบไข่ไก่ออกมาสองสามฟองกับผักกวางตุ้งหนึ่งกำที่เพิ่งซื้อมาเมื่อสองวันก่อน

"มื้อเย็นพี่อยากกินอะไรครับ" เสียงของหานอวี่ดังออกมาจากในครัว แฝงความผ่อนคลายที่จงใจปั้นแต่งขึ้น "โจ๊ก หรือบะหมี่ดี ตอนนี้พี่ยังเคี้ยวของแข็งมากไม่ได้ กินโจ๊กแล้วกันเนอะ เดี๋ยวผมต้มให้ข้นหน่อย"

เหอซฺวี่ไม่ได้ตอบ

หานอวี่ชะโงกหน้าออกมาจากประตูครัว ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะผลุบกลับเข้าไป

น้ำในหม้อเดือดพล่านส่งเสียงปุดๆ หานอวี่เทข้าวสารลงไป หรี่ไฟให้อ่อนลง แล้วใช้ทัพพีค่อยๆ คน

คนไปได้ราวสิบกว่านาที เสียงของเหอซฺวี่ก็ดังแว่วมาจากห้องนั่งเล่น

"หานอวี่" เขาเอ่ยเรียก

"ครับ"

"นายกลับไปเถอะ ไปทำงานของนาย ไม่ต้องมาคอยดูแลฉันหรอก"

หานอวี่วางทัพพีลงแล้วหันมามองเขา

"ผมจะยุ่งอะไรล่ะครับ"

"นายไม่ได้กำลังแต่งเพลงอยู่เหรอ อัลบั้มของบอยแบนด์วงนั้นน่ะ"

หานอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง

"ไม่เสียเวลาแค่ไม่กี่วันนี้หรอกครับ"

เหอซฺวี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

แววตาคล้ายจะซาบซึ้งใจ แต่ก็เหมือนตั้งป้อมปฏิเสธ

"นายทำแบบนี้...ฉันรู้สึกกดดันนะ" เหอซฺวี่บอก

"กดดันอะไรครับ"

"ติดหนี้บุญคุณนาย ฉันชดใช้ไม่ไหวหรอก"

หานอวี่ขมวดคิ้วมุ่น

เขาหมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับเหอซฺวี่ตรงๆ

"เหอซฺวี่ พี่กลายเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

เหอซฺวี่นิ่งเงียบ

"เมื่อก่อนตอนพี่ด่าผม ไม่เคยมานั่งคิดเรื่องบุญคุณพวกนี้ด้วยซ้ำ พอด่าเสร็จก็จบ ไม่เห็นพี่จะรู้สึกว่าติดค้างอะไรผมเลยนี่"

"นั่นมันไม่เหมือนกัน" เหอซฺวี่เอ่ย

"ไม่เหมือนกันตรงไหน"

"...เมื่อก่อนฉันเป็นอาจารย์ของนาย"

หานอวี่ชะงักไป คล้ายนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพูดคำนี้ออกมา

"เมื่อก่อนเหรอครับ" เสียงของหานอวี่กดต่ำลง "พี่หมายความว่ายังไง"

เหอซฺวี่ไม่ตอบ เขาหลุบตาลง วางมือไว้บนหัวเข่าจนข้อนิ้วซีดขาวเล็กน้อย

"พี่หมายความว่า..." หานอวี่ก้าวมาหยุดตรงหน้าเขา "ตอนนี้พี่ไม่ใช่อาจารย์ของผมแล้วงั้นเหรอครับ"

แพขนตาของเหอซฺวี่สั่นไหวเล็กน้อย

"ถ้าผมไม่เห็นพี่เป็นอาจารย์" ในที่สุดหานอวี่ก็ส่งเสียงออกมา อารมณ์ที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานพลั่งพรูจนแทบทะลัก "แล้วผมจะถ่อมารับพี่ทำเหี้ยอะไร ผมจะมาต้มโจ๊กให้พี่กินตรงนี้ทำไม ผมจะ..."

เขาชะงักไป

ลูกกระเดือกกลิ้งขึ้นลงอย่างแรง คล้ายกำลังกลืนบางสิ่งกลับลงคอไปอย่างยากลำบาก

เหอซฺวี่เงยหน้าขึ้นมองเขา

ขอบตาของหานอวี่แดงก่ำ

"เหอซฺวี่" หานอวี่เรียกชื่อเต็มของเขาออกมา

"พี่สอนผมมาสามปี"

"สามปี พันกว่าวันพันกว่าคืน"

"พี่ด่าผมไปกี่ครั้ง สอนผมไปตั้งเท่าไหร่ พี่ทุบโต๊ะทะเลาะกับบริษัทเพื่อผมตั้งสามหน... เรื่องพวกนี้ พี่พูดคำว่า 'เมื่อก่อน' คำเดียว แล้วก็ตัดเป็นอดีตไปเฉย ๆ เลยเหรอครับ"

ริมฝีปากของเหอซฺวี่ขยับ ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน

"พี่บอกว่า 'เมื่อก่อนฉันเป็นอาจารย์ของนาย'" ในที่สุดเสียงของหานอวี่ก็เริ่มสั่นเครือ "แล้วตอนนี้ล่ะครับ ตอนนี้ผมไม่ใช่ลูกศิษย์พี่แล้วเหรอ ผมไม่ใช่คนของปั้นซิงแล้วเหรอ แม้แต่สิทธิ์จะเรียกพี่ว่า 'อาจารย์' ผมก็ไม่มีแล้วเหรอครับ"

นิ้วมือของเหอซฺวี่งอคู้เข้าหากันเล็กน้อย

"...ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น" เขาเอ่ย

"แล้วพี่หมายความว่ายังไงล่ะครับ"

เหอซฺวี่เงียบไปเนิ่นนาน

"หานอวี่" ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก

"ครับ"

"ฉันคิดว่านายเกลียดฉัน"

หานอวี่ชะงักค้างราวกับถูกชกเข้าอย่างจัง

เขาจ้องเหอซฺวี่เขม็ง ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้ง กว่าจะเค้นเสียงลอดลำคอออกมาได้ "...ผมเนี่ยนะเกลียดพี่ ผมไปเกลียดพี่ตอนไหนกัน"

"ตอนที่นายเดินออกจากปั้นซิง" เสียงของเหอซฺวี่แผ่วเบาเหลือเกิน "นายบอกว่า 'ทั้งหมดนี้มันไม่ใช่เพราะพี่เหรอไง'"

ลมหายใจของหานอวี่สะดุดไปจังหวะหนึ่ง

"นายเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ" เหอซฺวี่ว่า

หานอวี่อ้าปากจะเถียง แต่กลับพบว่าตัวเองเถียงไม่ออก

เขานึกถึงวันนั้น

วันที่เดินก้าวออกจากปั้นซิง

เขาสะพายเป้ยืนอยู่หน้าประตูบริษัท เหอซฺวี่วิ่งกระหืดกระหอบตามออกมาตะโกนเรียกชื่อเขา

เขาหันกลับไป มองเหอซฺวี่ที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาจนหอบเหนื่อย ผมเผ้าถูกลมพัดยุ่งเหยิง ขอบตาสองข้างแดงก่ำ

เหอซฺวี่บอกว่า "หานอวี่ นายรอก่อน..."

เขาบอกว่า "อาจารย์เหอ พี่ไม่ต้องมาสงสารผมหรอกครับ"

เหอซฺวี่บอกว่า "ฉันไม่ได้สงสารนาย"

เขาบอกว่า "แล้วพี่เป็นอะไรล่ะ ทั้งหมดนี้มันไม่ใช่เพราะพี่หรือไง!"

จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินจากไป

ไม่หันกลับมามอง

แม้แต่ครั้งเดียวก็ไม่มี

เขาคิดว่าเหอซฺวี่จะเข้าใจ

เขาคิดว่าเหอซฺวี่จะรู้ว่านั่นไม่ใช่คำพูดจากใจจริง

แต่กลายเป็นว่า เหอซฺวี่กลับเก็บไปคิดเป็นจริงเป็นจัง

"...นั่นไม่ใช่คำพูดจากใจจริงสักหน่อย" เสียงของหานอวี่แหบพร่าคล้ายกระดาษทราย "พี่ก็น่าจะรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง"

"ฉันรู้ว่าไม่ใช่คำพูดจากใจจริง" เหอซฺวี่กล่าว "แต่นายรู้ไหม คำพูดบางคำน่ะ ต่อให้รู้ว่าไม่ได้ตั้งใจ แต่พอได้ยินบ่อยเข้า มันก็เผลอเชื่อไปเอง"

หานอวี่เม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง

"หลังจากนายไป ฉันเอาแต่คิดมาตลอด ว่าตัวเองทำอะไรผิดไปจริง ๆ หรือเปล่า"

"ฉันคิดอยู่นานมาก แต่ก็คิดไม่ออก สุดท้ายก็เลยเลิกคิด เพราะคิดไปก็ไม่มีประโยชน์ ในเมื่อนายไปแล้ว จะพูดอะไรมันก็สายเกินไปทั้งนั้น"

"ไม่สายครับ" หานอวี่พูด

เหอซฺวี่เอียงหน้า เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

"ผมบอกว่า ไม่สายครับ" หานอวี่ย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม "ตอนนี้ผมก็มายืนอยู่ตรงนี้แล้ว พี่ยังจะไล่ผมไปอีกเหรอ"

เหอซฺวี่เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

เงียบไปครู่หนึ่ง

ในครัว เสียงโจ๊กเริ่มเดือดปุด ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ

ในที่สุดเหอซฺวี่ก็เอ่ยปาก "หานอวี่ คำพูดนายเมื่อกี้น้ำเน่ากว่าของฉันซะอีก"

หานอวี่ไม่สะทกสะท้าน ยังคงยืนหน้านิ่งอยู่ตรงหน้าเขา

ราวกับว่าถ้าไม่ได้ยินคำตอบที่ต้องการก็จะไม่ยอมขยับไปไหนเด็ดขาด

เสียงโจ๊กเดือดพล่านดังขึ้นอีก คล้ายจวนจะล้นทะลักขอบหม้อออกมาอยู่รอมร่อ

"เออ ๆ พอแล้ว ฉันไม่ไล่นายแล้ว พอใจหรือยัง"

ในที่สุดหานอวี่ก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขาหมุนตัวเดินกลับเข้าครัวไปปิดเตา ตักโจ๊กใส่ชามแล้วยกมาวางตรงหน้าเหอซฺวี่

"กินสิครับ"

เหอซฺวี่ก้มมองชามโจ๊ก ความข้นกำลังพอเหมาะ เมล็ดข้าวต้มจนแตกบานนุ่ม ไอความร้อนลอยกรุ่นบดบังสายตาเขาไปชั่วขณะ

เขาหยิบช้อน ตักขึ้นมาคำหนึ่งแล้วส่งเข้าปาก

ร้อนจนลวกปาก

หานอวี่นั่งลงตรงข้าม มองดูเขาตักโจ๊กกินทีละคำ

แสงจากโคมไฟระย้าเก่าเก็บเหนือโต๊ะอาหารทอดเงาของทั้งคู่ยืดยาว พาดลงบนผนังสีขาวฝั่งตรงข้าม

ห้องรับแขกเงียบสงัด มีเพียงเสียงช้อนกระทบขอบชามเบา ๆ เท่านั้น

"เหอซฺวี่" หานอวี่เรียก

"อืม"

"ต่อไปนี้นายคิดจะทำยังไง"

เหอซฺวี่ที่กำลังเคี้ยวโจ๊กชะงักไปเล็กน้อย

"ทำยังไงอะไร"

"การแข่งนายก็ถอนตัวไปแล้ว งานออกแบบท่าเต้นก็ปฏิเสธไปหมดแล้วเหมือนกัน" หานอวี่มองเขา "นายคงไม่คิดจะอยู่เฉย ๆ แบบนี้ไปตลอดหรอกนะ"

เหอซฺวี่วางช้อนลง พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ไม่รู้สิ" เขาตอบ "รอให้หูหายดีก่อนค่อยว่ากัน"

หานอวี่จ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงคล้ายกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง

"ถ้าอย่างนั้น ที่นายเคยบอกว่าจะช่วยฉันออกแบบท่าเต้น... ยังนับอยู่ไหม"

เหอซฺวี่เหลือบตามองเขาแวบหนึ่ง

"นับสิ"

"งั้นก็ดี" หานอวี่ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า กดหน้าจออยู่สองสามครั้ง แล้วเลื่อนโทรศัพท์ไปตรงหน้าเหอซฺวี่

บนหน้าจอแสดงกราฟคลื่นเสียงของไฟล์เสียงไฟล์หนึ่ง ชื่อไฟล์ระบุว่า "galaxy_demo_v4"

"เพลงใหม่ ชื่อชั่วคราวคือฉวินซิง (หมู่ดาว) แต่งให้บอยแบนด์ห้าคน เอ็มวียังไม่ได้ถ่าย ท่าเต้นก็ยังไม่ได้กำหนด" น้ำเสียงของหานอวี่ราบเรียบราวกับกำลังคุยเรื่องงาน "นายช่วยฉันออกแบบท่าเต้นหน่อย รอหูนายหายดีแล้วค่อยว่ากัน"

เหอซฺวี่มองกราฟคลื่นเสียงนั้นแล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"นายไม่กลัวฉันคิดท่าไม่ออกหรือไง"

"คนอย่างนายเนี่ยนะจะคิดไม่ออก" มุมปากของหานอวี่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "เพลง Blade ของเสิ่นอีเหิง นายใช้เวลาแค่คืนเดียวก็ออกแบบท่าเต้นเสร็จแล้ว เพลงของฉันมันยากกว่าของเขาหรือไง"

เหอซฺวี่ชำเลืองมองเขา

"ใช้แผนยั่วยุเหรอ"

"ได้ผลก็พอแล้ว"

เหอซฺวี่ไม่ได้ต่อปากต่อคำ เขาเลื่อนโทรศัพท์กลับไป

"ส่งเข้าอีเมลฉันสิ"