ตอนที่ 52 คำอธิบาย

การบันทึกเทปสัมภาษณ์เริ่มขึ้นตอนบ่ายสามโมง

สถานที่คือห้องสัมภาษณ์เดี่ยวที่ทีมงานใช้เป็นประจำ มีเพียงผนังสีขาว เก้าอี้หนึ่งตัว และไฟจัดฉากหนึ่งดวง

เหอซฺวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เบื้องหน้าไร้สคริปต์และเครื่องบอกบท มีเพียงกล้องวิดีโอหนึ่งตัวกับผู้กำกับสัมภาษณ์คนหนึ่ง

เมื่อไฟส่องสว่างเปิดขึ้น เขาจึงหรี่ตาลงเล็กน้อย

ผ้าก๊อซที่หูซ้ายแกะออกแล้ว แต่ในรูหูยังอุดสำลีชุบยาก้อนเล็กๆ เอาไว้ มองจากภายนอกไม่เห็น

"เหอซฺวี่ พร้อมหรือยังคะ" เสียงผู้กำกับสัมภาษณ์ดังมาจากหลังกล้อง

"ครับ"

"งั้นเรามาเริ่มกันเลยค่ะ"

ไฟสีแดงบนกล้องสว่างขึ้น

"เหอซฺวี่ ทักทายทุกคนก่อนนะคะ"

"ผมเหอซฺวี่ครับ" เขาพูด "อายุยี่สิบสี่ปี เป็นครูสอนเต้นของปั้นซิงเอนเตอร์เทนเมนต์ สอนเต้นมาหกปี เสียงพัง หูก็พัง ตอนนี้ขอประกาศถอนตัวจากการแข่งขันครับ"

ผู้กำกับสัมภาษณ์อ้าปากค้าง เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงว่าเขาจะเปิดฉากมาแบบนี้

"โอเคค่ะ..." เธอหลุบตามองการ์ดคำถามในมือ ก่อนจะอ่านคำถามแรกออกมา "เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของคุณ บนโลกออนไลน์มีกระแสพูดคุยกันเยอะมาก พอจะบอกหน่อยได้ไหมคะว่าทำไมตอนแรกถึงมาสมัครในฐานะ 'เด็กฝึกอิสระ' คะ"

เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"เพราะมือบอนครับ"

ผู้กำกับการสัมภาษณ์กะพริบตาปริบๆ "...คะ?"

"ตอนสมัคร ทีแรกผมแค่ช่วยลูกศิษย์สมัครครับ" น้ำเสียงของเหอซฺวี่ราบเรียบ "พอทำให้เสร็จแล้วนึกมือบอน กดเข้าไปอ่านประกาศรับสมัคร เห็นว่ารับคนธรรมดาด้วย แถมไม่ต้องเสียเงิน มีข้าวกินมีที่พักฟรี ก็เลยถือโอกาสกดสมัครของตัวเองไปด้วย"

เขาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง

"ไม่คิดว่าจะผ่านครับ แต่พอผ่านแล้วก็เห็นว่าช่วงนั้นว่างอยู่พอดี เลยคิดว่าลองมาเล่นๆ ดูคงไม่เสียหาย"

ผู้กำกับการสัมภาษณ์เกือบจะหลุดขำออกมา

แต่ก็ยังกลั้นเอาไว้ได้

"แล้วตอนนั้นคุณคิดอะไรอยู่คะ ในเมื่อเป็นครูสอนเต้นมืออาชีพ แต่กลับมาร่วมรายการแข่งขัน คุณไม่คิดว่ามันไม่ยุติธรรมกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นบ้างเหรอคะ"

"ไม่ยุติธรรมครับ" เหอซฺวี่ตอบ "เพราะงั้นตอนนี้ผมถึงได้ถอนตัวไงครับ"

คำตอบนี้ทำเอาผู้กำกับการสัมภาษณ์ถึงกับสะอึกไปเลย

"แต่คุณไม่ได้ถอนตัวเพราะเรื่องไม่ยุติธรรมนี่คะ เป็นเพราะหูได้รับบาดเจ็บไม่ใช่เหรอ—"

"หูบาดเจ็บเป็นสาเหตุโดยตรงครับ" เหอซฺวี่พูดแทรกขึ้นมา "แต่ไม่ใช่สาเหตุเดียว"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูดในหัว

"ความตั้งใจแรกที่ผมมารายการนี้ ก็แค่เพราะเบื่อครับ อยากหาอะไรสนุกๆ ทำ แล้วก็แกล้งทำตัวขัดหูขัดตาชาวบ้านเล่นๆ"

"แต่พออยู่ไปเรื่อยๆ กลับพบว่ายังไม่ทันได้ไปขัดตาใคร ตัวผมเองนี่แหละที่สะบักสะบอมจนแทบแย่เสียก่อน"

"เสียงก็ใช้การไม่ได้ คลาสโวคอลก็ติดแหง็ก หูยังมาเจ็บอีก จนตอนนี้กระทั่งจะฟังยังฟังไม่ค่อยชัดเลยครับ"

เขายิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นเจือแววสมเพชตัวเองอยู่กลายๆ

"สำหรับคนที่เต้นเป็นหลักอย่างผม ร้องไม่ได้ก็ยังพอเต้นได้ แต่ถ้าฟังไม่ได้แล้วจะเต้นต่อยังไงล่ะครับ"

ในห้องเงียบกริบไปชั่วขณะ

ผู้กำกับสัมภาษณ์มองเขาอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เอ่ยถามออกไป "หูของคุณ...บาดเจ็บหนักแค่ไหนกันแน่คะ ในแถลงการณ์ของรายการบอกแค่ว่าเป็น 'การสูญเสียการได้ยินระดับเล็กน้อย' แต่หลายคนไม่ปักใจเชื่อ คิดว่ากำลังปิดบังอะไรอยู่ค่ะ"

เหอซฺวี่เอียงคอเล็กน้อย หันหูข้างขวาไปทางเธอ

"หูข้างซ้ายสูญเสียการได้ยินย่านความถี่สูงครับ" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ราวกับกำลังเอ่ยถึงผลตรวจของคนอื่น

"เสียงที่สูงกว่า 4000 เฮิรตซ์ขึ้นไป ผมแทบไม่ได้ยินแล้วครับ หมอบอกว่าอาจจะเสียหายถาวร"

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค "ไม่กระทบกับการใช้ชีวิตหรอกครับ แค่ใส่พวกอินเอียร์ไม่ได้อีกแล้ว แต่สำหรับคนที่ถอนตัวไปแล้วอย่างผม มันก็ไม่มีผลอะไรหรอกครับ"

ผู้กำกับการสัมภาษณ์ขยับปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดนั้นลงไป

เหอซฺวี่เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "อยากถามอะไรก็ถามเถอะครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอก"

"...เสียงของคุณ พังเพราะอะไรกันแน่คะ" เธอผ่อนเสียงลงจนเบามาก "ก่อนหน้านี้คุณไม่เคยพูดถึงเลย ในเน็ตก็ลือกันไปต่างๆ นานา มันเป็นอุบัติเหตุ หรือว่าเป็น..."

เหอซฺวี่ไม่ได้ตอบทันที

เขาเอนหลังพิงพนัก จ้องมองโคมไฟบนเพดานนิ่งอยู่สองวินาที

"สี่ปีก่อนครับ" เขาเอ่ยด้วยจังหวะที่ช้าลง "มีคนส่งกาแฟให้ผมแก้วหนึ่ง ในนั้นมีอะไรบางอย่างผสมอยู่"

"อะไรเหรอคะ"

"น้ำยาทำความสะอาดครับ" เหอซฺวี่ตอบ "มีฤทธิ์กัดกร่อน จิบไปแค่คำเดียว สายเสียงก็ไหม้จากสารเคมี เยื่อบุกล่องเสียงเสียหายเป็นบริเวณกว้าง เยื่อบุกระเพาะก็พังไปด้วย"

ผู้กำกับการสัมภาษณ์เผลอกำการ์ดคำถามในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ ได้แจ้งความไหม ได้สืบหาตัวคนทำหรือเปล่า"

"แจ้งแล้วครับ สืบแล้วด้วย" น้ำเสียงของเหอซฺวี่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ใดๆ

"แต่บนแก้วกาแฟมีแค่รอยนิ้วมือของผมกับลูกศิษย์คนนั้น ลูกศิษย์บอกว่าแฟนคลับยื่นให้ที่ชั้นล่าง แฟนคลับคนนั้นก็สืบหาตัวไม่เจอ กล้องวงจรปิดก็จับภาพไม่ได้ คดีก็เลยเงียบหายไปตามระเบียบ"

เขายิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นบางเบาเสียจนแทบมองไม่เห็นความโค้งของริมฝีปาก

"เพราะงั้นพวกคุณไม่ต้องถามผมหรอกนะว่าทำไมถึงไม่เอาเรื่อง ผมเอาเรื่องแล้ว แต่ตามตัวไม่ได้ มันก็แค่นั้นเอง"

ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดอยู่นาน

ขอบตาของผู้กำกับการสัมภาษณ์แดงก่ำ แต่เธอยังคงกัดริมฝีปากแน่น พยายามไม่ให้น้ำตาไหลลงมา

"แล้วคุณ...แค้นไหมคะ" เธอถาม

เหอซฺวี่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"เคยแค้นครับ" เขาพูด "แต่ต่อมาก็ไม่แค้นแล้ว แค้นไปเสียงมันก็ไม่กลับมา"

"ตอนนั้นคุณเพิ่งจะยี่สิบเองใช่ไหมคะ อายุแค่ยี่สิบ เสียงพังไปแล้ว คุณทำยังไงต่อไป"

"จะทำยังไงได้ล่ะครับ" น้ำเสียงของเหอซฺวี่กลับมาแหบพร่าและราบเรียบดังเดิม "ร้องเพลงไม่ได้แล้ว ก็หันมาทุ่มเทให้กับการเต้น การเต้นไม่จำเป็นต้องใช้เสียง ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ยังสอนคนอื่นได้"

"ผมไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร"

ผู้กำกับการสัมภาษณ์รู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบรัดอย่างแรง

เธอสูดหายใจเข้าลึก สะกดอารมณ์ลงไปแล้วถามต่อ

"แล้วคุณเสียใจไหมคะที่มาร่วมรายการนี้"

เหอซฺวี่ไม่ได้ตอบในทันที

เขามองไฟสีแดงบนกล้องวิดีโอ นิ่งเงียบไปนานมาก

"...จะว่าเสียใจก็เสียใจ แต่ที่ไม่เสียใจเลยก็เป็นเรื่องจริงเหมือนกันครับ"

"ทำไมล่ะคะ"

"เพราะผมได้เจอคนตั้งเยอะแยะที่นี่ครับ" เหอซฺวี่ผ่อนเสียงลงเล็กน้อย

"ลู่อี้หมิง เด็กสายคนธรรมดาจากคลาส C เสียงดีมาก ขอแค่มั่นใจในตัวเองเพิ่มขึ้นอีกนิดก็พอ"

"หวังอี้จฺวิน หน้าตาย เต้นเก่งมากแต่ยิ้มไม่เป็น ก่อนออกมาผมบอกเขาไปแล้วว่า 'ต่อไปนี้นายยิ้มให้บ่อยขึ้นหน่อย อย่าเอาแต่ทำหน้าตึงตลอดเวลา' "

"หลี่ปู้ฝาน คนที่ผมสีส้มอิฐนั่น ปากเปราะแต่เป็นคนดี วันนี้เขาด่าผมว่าคนโกหก เขาพูดถูกแล้วล่ะครับ"

เหอซฺวี่พูดถึงตรงนี้ก็หยุดไปครู่หนึ่ง

"แล้วก็ยังมีเจียงหยาง" เขาพูด "อายุสิบหก อยู่คลาส A แต่กลับต้องตกรอบ การที่ผมดึงเขากลับมาไม่ใช่เพราะเขาเป็นลูกศิษย์ผม แต่เป็นเพราะเขามีความสามารถระดับนั้นจริง ๆ"

"พวกคุณได้ดูการแสดงของเขาก็น่าจะรู้ ว่าเขาไม่ควรต้องไปอยู่ตรงจุดนั้น"

ในที่สุดผู้กำกับช่วงสัมภาษณ์ก็อดรนทนไม่ไหว โพล่งถามคำถามที่ไม่ได้อยู่ในการ์ดออกไป

"เหอซฺวี่ คุณพูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้ ไม่กลัวคนอื่นจะมองว่ากำลังขายความน่าสงสารเหรอคะ"

เหอซฺวี่เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง

"ขายความน่าสงสารเหรอครับ" เขาเอ่ย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "ถ้าผมอยากจะขายความน่าสงสาร ผมคงขายไปตั้งนานแล้ว ตอนเสียงพังก็ขายได้ ตอนหูพังก็ขายได้ ตอนโดนรุมด่าก็ขายได้ แล้วผมเคยขายมันตอนไหนบ้างล่ะครับ"

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แสงไฟสาดส่องลงมาทำให้ใบหน้าของเขาดูขาวซีด

"ผมไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร"

"เมื่อก่อนไม่ต้องการ ตอนนี้ไม่ต้องการ และวันข้างหน้าก็ไม่ต้องการเหมือนกัน"

เขาพูดย้ำอีกครั้ง

"ที่ผมพูดเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่เพื่อให้คนอื่นมาสงสารผม แต่เพื่อให้คนที่ด่าผมได้รับรู้ ว่าผมทำผิดจริง ไม่ควรแสร้งทำเป็นคนธรรมดา ไม่ควรหลอกลวงคนอื่น"

"แต่เรื่องอื่น ผมไม่ได้ทำอะไรผิด"

"เวลาผมเต้น ผมจริงจังกับทุกท่วงท่า เวลาผมสอนคน ผมจริงจังกับทุกคน และเวลาขึ้นเวที ผมก็จริงจังกับทุกครั้ง"

"ส่วนใครจะมองผมยังไง นั่นมันเรื่องของพวกเขา"

ผู้กำกับการสัมภาษณ์นิ่งเงียบไปนานมาก

ไฟสีแดงบนตัวกล้องยังคงสว่างอยู่

"คำถามสุดท้ายค่ะ" เธอเอ่ย "มีอะไรอยากจะบอกกับคุณผู้ชมไหมคะ"

เหอซฺวี่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"มีครับ" เขาตอบ "อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างเลยนะ มือบอนไม่ใช่พฤติกรรมที่ดีเท่าไรหรอกครับ"

ผู้กำกับการสัมภาษณ์ "..."

"แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง" สีหน้าของเหอซฺวี่จริงจังขึ้นเล็กน้อย "ช่วยโหวตให้เจียงหยางแทนผมเยอะๆ หน่อยนะครับ เขาสมควรได้รับมันมากกว่าผม"

ไฟสีแดงดับลง

ผู้กำกับการสัมภาษณ์ชะโงกหน้าออกมาจากหลังกล้อง เธอมองเหอซฺวี่ด้วยขอบตาที่ยังแดงเรื่ออยู่เล็กน้อย

"เหอซฺวี่ คุณ..."

"การสัมภาษณ์จบแล้วครับ คำถามที่เหลือผมไม่อยากตอบ" เหอซฺวี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วกดปิดไฟส่องสว่าง

——

คลิปสัมภาษณ์ถูกปล่อยออกมาตอนสองทุ่มของคืนนั้น

ทีมงานรายการไม่ได้โปรโมตล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย ไม่มีทีเซอร์ ไม่มีการนับถอยหลัง แม้แต่โพสต์บนเว่ยป๋อทางการก็มีเพียงข้อความบรรทัดเดียว——

"คำชี้แจงเกี่ยวกับสถานการณ์ของผู้เข้าแข่งขันเหอซฺวี่ โปรดรับชมได้ในคลิปวิดีโอ"

พร้อมกับแนบลิงก์ไว้หนึ่งอัน

ไม่มีมีมขำขัน ไม่มีการจัดหน้าข้อความให้ดูหวือหวา แม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนยังไม่ใส่เกินมาเลยสักตัว

ราวกับแม้แต่ทีมพีอาร์เองก็ไม่รู้จะรับมือกับคลิปนี้อย่างไร จึงทำได้แค่อาศัยวิธีที่เรียบง่ายและไร้อารมณ์ที่สุดโยนมันออกมา

แต่ชาวเน็ตไม่จำเป็นต้องรอให้อุ่นเครื่องใดๆ ทั้งนั้น

เพียงนาทีแรกหลังจากคลิปถูกปล่อยออกไป ยอดวิวก็พุ่งทะลุห้าแสนครั้ง

ผ่านไปสิบนาที ทะลุแปดล้านครั้ง

ครบหนึ่งชั่วโมงแรก ทะลุยี่สิบล้านครั้ง

พอเข้าชั่วโมงที่สอง เซิร์ฟเวอร์ก็ต้องรับศึกหนักอีกระลอก

ไม่ต้องพูดถึงช่องคอมเมนต์ที่เดือดจนแทบแตก

คอมเมนต์ยอดไลก์สูงสุดมีเพียงคำสั้นๆ ว่า "ฉันไม่ไหวแล้ว"

พอกดเข้าไปดู คอมเมนต์ตอบกลับข้างใต้ก็มีแต่ "+1" "+1" "+1" เรียงต่อกันเป็นพันๆ ข้อความ

อันดับสองคือ "ตอนเขาพูดว่า 'มือบอน' ฉันยังขำอยู่เลย แต่พอได้ยินคำว่า 'น้ำยาทำความสะอาด' น้ำตาก็ไหลพราก"

อันดับสาม "เขาบอกว่าไม่ต้องการให้ใครสงสาร แต่ฉันอยากสงสารเขานี่นา จะให้ทำยังไงล่ะ..."

อันดับสี่ "ทั้งเสียงพัง ทั้งหูหนวก สวรรค์ตาบอดไปแล้วหรือไง?"

อันดับห้า "'ผมไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร เมื่อก่อนไม่ต้องการ ตอนนี้ไม่ต้องการ และต่อไปในอนาคตก็ไม่ต้องการครับ' —— โอเคค่ะอาจารย์เหอ รับทราบค่ะอาจารย์เหอ แต่ยิ่งคุณพูดแบบนี้ ฉันก็ยิ่งอยากร้องไห้นะเฮ้ย!!!"

ฝั่งที่ร้องไห้ก็ยังคงร้องต่อไป

ฝั่งที่ก่นด่าก็ยังคงสบถด่าไม่หยุด

เพียงแต่ทิศทางการด่าได้เปลี่ยนไปแล้ว

"สรุปว่าเสียงของเหอซฺวี่พังเพราะโดนคนวางยาเหรอ?! เมื่อสี่ปีก่อนเนี่ยนะ?! ตอนอายุแค่ยี่สิบเนี่ยนะ?! แล้วคดีก็เงียบหายไปเฉยๆ แบบนี้เนี่ยนะ?! สังคมนี้มันเป็นบ้าอะไรกันไปหมดแล้ว???"

"แล้วเหอซฺวี่จะมาแข่งรายการเซอร์ไววัลทำไมกัน? เขาเป็นถึงนักออกแบบท่าเต้นแท้ๆ แต่กลับมาเป็นผู้เข้าแข่งขัน แถมยังต้องให้ลูกศิษย์ตัวเองมาคอยวิจารณ์อีก——เขาไม่รู้สึกเสียหน้าบ้างหรือไง?"

"เขาบอกว่ามาเพราะเบื่อ... ฉันยอมใจเลย ยอมใจจริงๆ! กะจะมาเล่นสนุกตั้งแต่แรกแท้ๆ แต่สุดท้ายดันเล่นจนตัวเองต้องเข้าโรงพยาบาลเนี่ยนะ!"

"พวกที่เคยด่าว่าเหอซฺวี่เสแสร้งหายหัวไปไหนกันหมดแล้วล่ะ? โผล่หน้าออกมาหน่อยซิ! เขาอาจจะทำตัวน่าหมั่นไส้จริง แต่ก็ไม่ได้เสแสร้งเพื่ออยากดังสักหน่อย ก็เขาทำงานในวงการนี้อยู่แล้ว เจ้าตัวไม่ได้อยากจะออกทีวีเลยด้วยซ้ำ เข้าใจไหม?!"

"เขาเป็นถึงนักออกแบบท่าเต้นระดับท็อป ค่าสอนชั่วโมงเดียวยังแพงกว่าเงินเดือนทั้งเดือนของพวกแกรวมกันเสียอีก จำเป็นต้องมาเกาะกระแสรายการนี้ด้วยเหรอ? ตลกสิ้นดี"

"ฉันแค้นจริงๆ นะ... แค้นคนที่ยื่นกาแฟแก้วนั้นให้เขา แค้นอุปกรณ์เฮงซวยของทีมงาน แล้วก็แค้นพวกที่รุมด่าเขาทั้งที่ไม่รู้อะไรเลยด้วย"

เสียงก่นด่าปนเปไปกับเสียงร้องไห้จนแยกไม่ออก ปั่นกระแสบนเทรนด์การค้นหาจนวุ่นวายโกลาหลไปหมด