ตอนที่ 53 กลับบ้าน

เหอซฺวี่ออกจากฐานเก็บตัวทันทีหลังจากอัดคลิปสัมภาษณ์เสร็จ

คนที่มารับเขาคือหานอวี่

เสิ่นอีเหิงเป็นคนเรียกเขามา

เขาโทรไปบอกตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว

หลังอัดสัมภาษณ์เสร็จ เหอซฺวี่ก็ไม่ได้พูดกับเขาอีกเลย

ไม่ว่าจะตอนโต้เถียงกันในห้องประชุม ตอนพูดคุยก่อนเริ่มสัมภาษณ์ หรือแม้กระทั่งตอนเดินสวนกันตรงทางเดิน

ระหว่างทั้งสองคนมีทีมงานคอยคั่นกลางอยู่เสมอ ราวกับเส้นขนานสองเส้นที่มองเห็นกันแต่ไม่อาจบรรจบ

กระทั่งเหอซฺวี่กลับเข้าห้องไปเก็บของ เสิ่นอีเหิงถึงพอจะปลีกตัวออกมาได้ในที่สุด

เขาพิงผนังตรงทางเดิน ยกโทรศัพท์แนบหู ฟังเสียงสัญญาณรอสายจากปลายทาง พลางเคาะนิ้วกับตัวเครื่องไปมาโดยไม่รู้ตัว

ตู๊ด—ตู๊ด—ตู๊ด—

แต่ละเสียงลากยาวเหลือเกิน

เขานึกว่าจะไม่มีคนรับสายเสียแล้ว

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหานอวี่ จะว่าแย่ก็ไม่ใช่ แต่จะบอกว่าดีก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก

นับตั้งแต่การตัดสินใจของปั้นซิงเอนเตอร์เทนเมนต์ในครั้งนั้น ระหว่างเขาทั้งคู่ก็มีรอยร้าวที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่

เหอซฺวี่คือต้นเหตุของรอยร้าว และยังเป็นแผลเป็นที่ฝังลึกที่สุดในรอยแยกนั้นด้วย

สัญญาณดังขึ้นเป็นครั้งที่สี่ ปลายสายก็กดรับ

ทว่าทางนั้นกลับไม่มีเสียงพูดใดๆ

เสิ่นอีเหิงสูดหายใจลึก ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "หานอวี่"

"...อืม" น้ำเสียงของหานอวี่ราบเรียบเหลือเกิน ราบเรียบเสียจนจับอารมณ์ไม่ได้เลยสักนิด

"นายอยู่ที่ไหน"

"บ้าน"

"วันนี้เหอซฺวี่ถอนตัวจากการแข่งขันแล้ว" เสิ่นอีเหิงไม่อ้อมค้อม แต่เข้าประเด็นทันที "หูเขาได้รับบาดเจ็บ หูซ้ายสูญเสียการได้ยินคลื่นความถี่สูง นายเห็นแถลงการณ์ของทีมงานรายการหรือยัง"

ปลายสายเงียบไปสองวินาที

"เห็นแล้ว" หานอวี่ตอบ

"เขาจะไป ใครก็รั้งไม่อยู่หรอก แต่ฉันไม่อยากให้เขากลับไปคนเดียว" เสิ่นอีเหิงกดเสียงต่ำลงมาก "ห้องเช่าของเขาไม่มีใครอยู่เลย กลับไปก็ต้องอยู่คนเดียว ข้าวปลาไม่ได้กิน น้ำไม่ได้ดื่ม เกิดปวดหูขึ้นมาก็ไม่มีใครรู้"

หานอวี่ไม่ได้พูดอะไร

"นาย... มารับเขาหน่อยได้ไหม" เสิ่นอีเหิงเอ่ยถาม

หานอวี่แค่นหัวเราะในลำคอดังแผ่วมาจากปลายสาย

"นายเอาอะไรมาคิดว่าฉันจะไป" เขาถามกลับ

"ถือว่าฉันขอร้องล่ะ... ฉันยอมติดหนี้บุญคุณนายครั้งหนึ่ง ที่เขาทำมามันมากเกินพอแล้ว... เขารับไม่ไหวแล้ว ต่อให้เขาทนไหว ฉันก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน..." เสิ่นอีเหิงพูด "เพราะงั้น ถือว่าฉันติดหนี้นาย นายมารับเขาไปเถอะ"

เสียงของหานอวี่ดังลอดลำโพงออกมา ทุ้มต่ำลงกว่าเดิมเล็กน้อย "นายพูดจบหรือยัง"

เสิ่นอีเหิงอ้าปากอยากจะพูดต่อ แต่ในลำคอกลับเหมือนมีอะไรบางอย่างมาจุกไว้

"ถ้านายพูดจบแล้ว คราวนี้ตาฉันพูดบ้าง" ทุกคำของหานอวี่ราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน "นายเอาอะไรมาคิดว่าเขาเป็นอาจารย์ของนายแค่คนเดียว"

นิ้วของเสิ่นอีเหิงที่เคาะเคสโทรศัพท์อยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง

"นายติดหนี้บุญคุณฉันเหรอ" หานอวี่หัวเราะเยาะ น้ำเสียงเย็นชาไร้ความอบอุ่น "เสิ่นอีเหิง ใครเขาอยากได้บุญคุณของนายกัน"

ในที่สุดเสียงของเขาก็ดังขึ้นเล็กน้อย ทว่าไม่นานก็กดต่ำลงไปอีกครั้ง

"เขาก็เป็นอาจารย์ของฉันเหมือนกัน"

"ฉันไม่ได้เนรคุณคนถึงขนาดนั้นหรอกนะ"

——

สัมภาระของเหอซฺวี่มีไม่มาก มีเพียงกระเป๋าเป้ใบเดียว เสื้อโค้ตหนึ่งตัว กับถุงยาที่หมอยัดใส่มือมา

เขายืนรออยู่หน้าประตูค่ายเก็บตัวไม่ถึงสิบนาที รถเอสยูวีสีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบตรงหน้า

กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าของหานอวี่ที่ดูซูบลงกว่าตอนเจอกันที่โรงพยาบาลคราวก่อนเล็กน้อย

"ขึ้นรถ" หานอวี่เอ่ยสั้น ๆ ปราศจากการทักทายตามมารยาท หรือการไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบให้มากความ

เหอซฺวี่เปิดประตูด้านข้างคนขับ ก้าวเข้าไปนั่งแล้วคาดเข็มขัดนิรภัย ท่าทางของเขาเชื่องช้ามาก ราวกับทุกการเคลื่อนไหวต้องเค้นเรี่ยวแรงออกมามากกว่าปกติ

หานอวี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

สีหน้าของเหอซฺวี่ดูแย่ยิ่งกว่าตอนอยู่โรงพยาบาลวันนั้นเสียอีก ใต้ตาคล้ำ ริมฝีปากแห้งผาก ที่หูข้างซ้ายยังมีก้อนสำลีชุบยายัดไว้

เขาเอนหลังพิงเบาะ เอียงศีรษะแนบกระจกฝั่งขวาเล็กน้อย พลางทอดสายตามองทิวทัศน์ด้านนอกที่แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมาสักคำ

หานอวี่ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเหยียบคันเร่งออกรถทันที

ภายในรถเงียบสนิท ไม่ได้เปิดเพลง แม้แต่เสียงแอร์ก็ยังแผ่วเบา

ลมเย็นจากช่องแอร์เจือกลิ่นเบาะหนังจาง ๆ

รถแล่นไปได้ไม่ถึงสิบนาที เหอซฺวี่ก็ผล็อยหลับไป—หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ สลบเหมือดไปเลยมากกว่า

ศีรษะของเขาพิงกระจกหน้าต่าง โคลงเคลงไปมาตามแรงสั่นสะเทือนของตัวรถ คิ้วยังคงขมวดมุ่น ลมหายใจทั้งลึกและหนักหน่วง

จังหวะที่ติดไฟแดง หานอวี่หันไปมอง เอื้อมมือไปปรับเอนเบาะข้างคนขับลงเล็กน้อย แล้วดึงเสื้อคลุมจากเบาะหลังมาห่มให้

เหอซฺวี่ไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

จุดนี้เองที่ทำให้หานอวี่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เขารู้จักเหอซฺวี่มาหลายปี ย่อมรู้ดีว่าคนคนนี้เป็นคนหลับตื้นขนาดไหน

สมัยก่อนตอนอยู่ปั้นซิง ต่อให้นอนราบอยู่บนพื้นห้องซ้อม แค่ใครผลักประตูเข้ามาเบา ๆ เขาก็ลืมตาตื่นทันที

แต่นี่รถสะเทือนขนาดนี้ เขากลับไม่ตื่นเลยสักนิด

ร่างกายคงจะไม่ไหวแล้วจริง ๆ

รถแล่นไปชั่วโมงกว่า จากแถบชานเมืองอันเป็นที่ตั้งของค่ายฝึก ข้ามเมืองมาเกินครึ่ง ในที่สุดก็มาจอดเทียบหน้าทางเข้าชุมชนเก่าที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่ง

หานอวี่จอดรถ ดับเครื่องยนต์ แล้วหันไปมองคนที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนเบาะข้างคนขับ

เขาไม่อยากปลุกอีกฝ่าย

แต่ที่นี่ไม่มีที่จอดรถใต้ดิน จอดทิ้งไว้ข้างนอกก็ประเจิดเจ้อเกินไป เขาไม่อยากให้ใครมาแอบถ่ายได้

"เหอซฺวี่" หานอวี่เรียกเบา ๆ น้ำเสียงไม่เบาและไม่ดังจนเกินไป

ไร้การตอบสนอง

"เหอซฺวี่" เขาเรียกซ้ำอีกครั้ง พลางยื่นมือไปแตะไหล่ของเหอซฺวี่เบา ๆ

ร่างของเหอซฺวี่พลันแข็งเกร็งขึ้นมาทันที เขาสะดุ้งผวาขึ้นจากเบาะ แผ่นหลังแนบชิดติดพนักพิง

ดวงตาเขาเบิกกว้าง รูม่านตาขยายออกเล็กน้อย แววตาเลื่อนลอย ริมฝีปากขยับพะงาบ ๆ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

มือของหานอวี่ยังค้างอยู่กลางอากาศ พอเห็นเหอซฺวี่ในสภาพนั้น นิ้วมือเขาก็งอเข้าหากันเล็กน้อย

"...ถึงแล้วเหรอ" เสียงของเหอซฺวี่เค้นออกมาจากลำคอ แหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

"ถึงแล้ว" หานอวี่ชักมือกลับ น้ำเสียงผ่อนลงจนเบามาก "นายหลับไป ฉันเรียกตั้งหลายครั้ง"

เหอซฺวี่หลับตาลง กำสายเข็มขัดนิรภัยไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครั้ง กว่าจะค่อย ๆ คลายมือออกได้

เขาผลักประตูแล้วก้าวลงจากรถ ท่วงท่าเชื่องช้ากว่าปกติมาก

หานอวี่หยิบกระเป๋าเป้ของเหอซฺวี่ออกมาจากท้ายรถ พอกดล็อกรถแล้วก็เดินตามมาเคียงข้าง

เหอซฺวี่ไม่ได้หันไปมอง เอาแต่ก้มหน้าเดินตรงเข้าไปในชุมชน

หานอวี่เดินตามหลัง เว้นระยะห่างไว้สองสามก้าว

ห้องของเหอซฺวี่อยู่ชั้นหกและไม่มีลิฟต์

หานอวี่เดินตามเขาขึ้นบันได สายตาจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังตรงหน้า

ผอมเกินไปแล้ว ใต้เสื้อยืดสีขาวมองเห็นโครงกระดูกสะบักชัดเจน ทุกย่างก้าวแม้จะเหยียบลงไปอย่างมั่นคง แต่ทั้งร่างกลับดูเหมือนจะล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ

พอมาหยุดอยู่หน้าประตู เหอซฺวี่ก็ล้วงหากุญแจในกระเป๋า ควานอยู่นานก็ยังหาไม่เจอ

มือของเขากำลังสั่น

"ฉันเปิดเอง" หานอวี่ก้าวขึ้นมา ดึงกระเป๋าเป้ไปจากมือเขาแล้วรูดซิปช่องด้านข้าง

กุญแจอยู่ในนั้นจริง ๆ

เหอซฺวี่มองการกระทำของอีกฝ่ายพลางถอยหลังไปครึ่งก้าว

การถอยไปครึ่งก้าวนั้นทำให้นิ้วมือของหานอวี่ชะงักไปเล็กน้อย

ตอนที่เหอซฺวี่ถอย ร่างกายแทบจะเบียดชิดติดกำแพงตามสัญชาตญาณ ราวกับอยากจะหดตัวซ่อนเข้าไปในซอกมุม

หานอวี่ไม่ได้มองเขา เขาเสียบกุญแจเข้าช่อง บิดเปิด ผลักประตู วางกระเป๋าเป้ไว้บนตู้รองเท้าตรงโถงทางเข้า แล้วจึงถอยออกมา

"ยาอยู่ในกระเป๋าเป้ วันละสามครั้ง กินหลังอาหาร" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง "ฉันไปละนะ"

เหอซฺวี่ยืนพิงกำแพงเอาแต่มองเขา ไม่พูดอะไร และไม่ยอมขยับเขยื้อน

หานอวี่หันหลังเดินตรงไปยังบันได เดินไปได้เพียงสามก้าว ด้านหลังก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"...หานอวี่"

เขาหยุดฝีเท้าลง

"นาย...อย่าเพิ่งไปได้ไหม"

หานอวี่ยืนอยู่ตรงหัวบันได ไม่ได้หันกลับมา

ไฟตรงโถงทางเดินเป็นระบบเซนเซอร์ตรวจจับเสียง พอไร้สรรพเสียง มันจึงดับมืดลงแล้ว

"นาย...อย่าเพิ่งไปได้ไหม"

คำพูดไม่กี่คำที่หลุดออกมาจากปากเหอซฺวี่ ทำให้หานอวี่รู้สึกไม่คุ้นเคยยิ่งกว่าประโยคไหน ๆ ที่เคยได้ยินมา

เหอซฺวี่ไม่เคยพูดอะไรแบบนี้มาก่อน

ที่ผ่านมามีแต่จะคอยผลักไสคนอื่นออกไปเสมอ

หานอวี่หันกลับไป

ไฟเซนเซอร์เสียงสว่างวาบขึ้นมาพอดี สาดแสงสีขาวซีดไปทั่วโถงทางเดิน

เขาเห็นว่าเหอซฺวี่ยังคงพิงกำแพงอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับไปไหนเลย

แต่ขอบตาของอีกฝ่ายกลับแดงก่ำ

"เหอซฺวี่" หานอวี่เดินกลับไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา "เป็นอะไรไป"

เหอซฺวี่ส่ายหน้า ริมฝีปากขยับ แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

หานอวี่ยื่นมือไปดึงตัวเหอซฺวี่ขึ้นจากกำแพง ประคองไหล่อีกฝ่ายแล้วดันตัวเข้าไปข้างในประตู

วินาทีที่ประตูปิดลง ขาของเหอซฺวี่ก็พลันอ่อนยวบลงทันที

เข่าของเขาทรุดฮวบ ร่างทั้งร่างร่วงลงไปกองกับพื้น

หานอวี่ตาไวคว้าเอวเขาไว้ได้ทัน แล้วประคองกึ่งลากตัวเขาไปที่โซฟา

เหอซฺวี่ทิ้งตัวลงบนโซฟา ขดตัวแน่นพลางซุกหน้าเข้ากับหมอนอิง

เขาไม่ได้ร้องไห้ อย่างน้อยก็ไม่ได้ส่งเสียงออกมา แต่ไหล่ของเขากลับสั่นระริก สั่นเทาไปทั้งตัว

หานอวี่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างโซฟา มองสภาพอีกฝ่ายแล้วพลันเข้าใจทันทีว่าทำไมเสิ่นอีเหิงถึงยืนกรานจะให้เขามารับให้ได้

ไม่ใช่แค่เพราะเสิ่นอีเหิงติดงาน หรือเพราะเหอซฺวี่ต้องการคนดูแลเท่านั้น

แต่เป็นเพราะสภาพจิตใจของเหอซฺวี่ในตอนนี้ พังทลายเกินกว่าจะให้ใครเห็นได้

ต่อหน้าเสิ่นอีเหิงก็ไม่ได้ ต่อหน้าทีมงานในรายการก็ไม่ได้ ยิ่งเป็นต่อหน้าเด็ก ๆ อย่างหลี่ปู้ฝาน หยางเซิ่ง หรือเจียงหยาง ยิ่งไม่ได้เด็ดขาด

มีเพียงต่อหน้าหานอวี่เท่านั้น ที่เหอซฺวี่ไม่จำเป็นต้องฝืนทำเป็นเข้มแข็ง

ไม่ใช่เพราะหานอวี่สนิทกับเขามากกว่าเสิ่นอีเหิง

แต่เพราะหานอวี่เคยเห็นสภาพที่น่าสมเพชที่สุดของเขามาแล้ว

เมื่อสี่ปีก่อน ตอนที่เหอซฺวี่บาดเจ็บที่คอจนต้องเข้าโรงพยาบาล เสิ่นอีเหิงถูกคนของบริษัทกันไว้นอกห้องพักผู้ป่วย มีเพียงหานอวี่คนเดียวที่ปีนหน้าต่างแอบเข้าไปข้างในได้

ตอนนั้นเหอซฺวี่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย พูดอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงพิมพ์ข้อความผ่านโทรศัพท์มือถือ

เขาพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ให้หานอวี่ดูว่า "อย่าบอกคนอื่นนะ"

หานอวี่จ้องประโยคนั้นอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้ารับ

นับตั้งแต่นั้นมา เหอซฺวี่ก็ไม่เคยต้องเสแสร้งต่อหน้าเขาอีกเลย

หานอวี่เคยเห็นด้านที่เปราะบางที่สุดของเขามาแล้ว การเสแสร้งแกล้งทำทั้งหลายจึงไร้ความหมายเมื่ออยู่ต่อหน้าคนคนนี้

เวลานี้เหอซฺวี่นอนขดตัวอยู่บนโซฟา ซุกหน้าเข้ากับหมอนอิง ไหล่สั่นสะท้านเบา ๆ

หานอวี่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างกัน ไม่ได้เอ่ยอะไร และไม่ได้แตะต้องตัวเขา ทำเพียงนั่งรออยู่เงียบ ๆ เท่านั้น

รออยู่นานแสนนาน

นานเสียจนท้องฟ้านอกหน้าต่างเปลี่ยนจากสีฟ้าอมเทาเป็นสีน้ำเงินเข้ม แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มเป็นสีดำสนิท

ในที่สุดเหอซฺวี่ก็ขยับตัว

เขาเงยหน้าขึ้นจากหมอนอิง เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูไม่ได้ ทั้งเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและแดงก่ำจากการกดทับ

ดวงตาของเขาบวมเป่ง ปลายจมูกแดงเรื่อ ริมฝีปากแห้งแตกจนลอกเป็นขุย ทั่วทั้งร่างดูราวกับถูกบางสิ่งควักทุกอย่างข้างในออกไปจนกลวงโบ๋

"...ทำไมนายยังไม่กลับไปอีก" เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบเหลือแต่เสียงลม

"ก็คุณบอกไม่ให้ผมไป" หานอวี่ตอบ

เหอซฺวี่นิ่งไปสองวินาที

"...ฉันพูดเหรอ"

"อืม"

เหอซฺวี่จ้องเขาอยู่สองวินาที ก่อนจะซุกหน้ากลับลงไปในหมอนอิงอีกครั้ง

"...ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน"

หานอวี่ไม่ได้พูดอะไร

เขามองท้ายทอยของเหอซฺวี่ที่ซุกอยู่กับหมอนอิง มองข้อมือที่ผอมบางจนเกินไป และมองไหล่ที่สั่นไหวเบา ๆ

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงครั้งหนึ่ง

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าครัวไป

บนเตาแก๊สมีฝุ่นจับอยู่ชั้นหนึ่ง ในตู้เย็นมีเพียงน้ำแร่หมดอายุไม่กี่ขวด

หานอวี่พับแขนเสื้อขึ้น เริ่มลงมือเช็ดทำความสะอาดเตา ต้มน้ำ และซาวข้าว

พอข้าวต้มในหม้อเริ่มเดือดปุด ๆ เขาก็มายืนพิงกรอบประตูห้องครัว ทอดสายตามองร่างที่นอนขดเป็นก้อนกลมอยู่บนโซฟา

รู้สึกปวดใจจนพูดไม่ออกเลยจริง ๆ