ตอนที่ 100 เอาทั้งหมด

ซ่งไคมองมือตัวเองที่ยื่นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศพลางรู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย อีกฝ่ายเป็นถึงผู้อำนวยการเขตของ LV ทั่วทั้งเมืองไห่เฉิง ตระกูลซ่งของพวกเขาไม่กล้าล่วงเกินจริงๆ

แม้ในแง่ความมั่งคั่งอีกฝ่ายอาจสู้ตระกูลซ่งไม่ได้ แต่เรื่องเส้นสายและคอนเนกชันนั้น นำหน้าตระกูลซ่งไปไกลลิบทีเดียว

ซ่งไคชักมือกลับอย่างเก้อเขิน ได้แต่ยืนยิ้มเจื่อนอยู่ข้างๆ

"เสี่ยวจู ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?" จ้าวซินเหอเดินมาตรงหน้าเสี่ยวจูแล้วเอ่ยถาม

เสี่ยวจูมีท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากพูด ผู้จัดการเฉินก็ชิงแทรกขึ้นมา "เสี่ยวจู ฉันขอเตือนเธอนะ จะพูดอะไรก็ระวังปากไว้หน่อย อย่ามาพูดจาส่งเดช!"

จ้าวซินเหอขมวดคิ้ว "ผู้จัดการเฉิน คุณหมายความว่ายังไงครับ?"

ผู้จัดการเฉินรีบแก้ตัว "เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะประธานจ้าว ฉันแค่บอกให้เสี่ยวจูพูดความจริงเท่านั้นเองค่ะ"

เห็นเสี่ยวจูกำลังลำบากใจ เซียวเฟิงจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากเอง "ประธานจ้าวใช่ไหมครับ? ผมมาลองเสื้อผ้าที่ร้านของคุณ แต่สองคนนี้พอเห็นผมก็เอาแต่พูดจาถากถาง ทั้งยังไม่ยอมให้ผู้จัดการจูเอาเสื้อผ้ามาให้ผมลอง นี่คือวิธีต้อนรับลูกค้าของ LV เหรอครับ?"

จ้าวซินเหอได้ยินแบบนั้นก็หน้าถอดสี การที่เขาไต่เต้าจนเป็นผู้อำนวยการเขตของ LV ได้นั้น เป็นเพราะเขายึดมั่นในหลักการต้อนรับลูกค้าด้วยความอ่อนน้อมมาตลอด แต่ในร้านสาขาที่เขาดูแลกลับมีเรื่องพนักงานข่มเหงลูกค้าเกิดขึ้น เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปได้ยังไง?

"เรื่องจริงเหรอครับ?!" จ้าวซินเหอหันไปมองผู้จัดการเฉิน รวมถึงซ่งไคและเฉิงเยว่

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันอันน่าเกรงขามของจ้าวซินเหอ ผู้จัดการเฉินก็อึกอักจนพูดไม่ออก ส่วนซ่งไคนั้นยิ่งขวัญหนีดีฝ่อเข้าไปใหญ่

เฉิงเยว่ขมวดคิ้วพลางเอ่ยขึ้น "ประธานจ้าวคะ พวกเราก็แค่หวังดีกับทางร้านนะคะ สองคนนี้เห็นชัดๆ ว่าเป็นพวกยาจก ไม่มีปัญญาจ่ายเงินหรอกค่ะ แล้วพวกเขามีสิทธิ์อะไรมาลองเสื้อผ้าในร้านหรูอย่าง LV ด้วยล่ะคะ?"

เฉิงเยว่คงพูดตรงๆ ไม่ได้ว่าอยากเหยียบย่ำเซียวเฟิง จึงทำได้เพียงอ้างเรื่องการปกป้องภาพลักษณ์ของแบรนด์ LV มาบังหน้า

"เหลวไหล! LV ของเราเป็นแบรนด์ระดับโลก ไม่เคยมีกฎว่าไม่ให้ลูกค้าลองชุดเพียงเพราะพวกเขาไม่ได้ซื้อของ พวกคุณสองคนเป็นใครมาจากไหน ถึงกล้ามาทำตัวเป็นเจ้าของ LV?!" จ้าวซินเหอบันดาลโทสะขึ้นมาทันที

เฉิงเยว่ถูกจ้าวซินเหอตอกกลับจนพูดไม่ออก นึกคำตอบโต้ไม่ออก ได้แต่ดึงแขนเสื้อของซ่งไคที่ยืนอยู่ข้างๆ

ตอนนี้ซ่งไคเองก็เสียหน้าไม่น้อย ในใจคิดว่า 'จ้าวซินเหอ แกจะมาเก่งอะไรนักหนาวะ ก็แค่ผู้อำนวยการเขตไม่ใช่หรือไง?' แต่เขาก็ไม่กล้าแตกหักกับจ้าวซินเหอต่อหน้า

ทันใดนั้นเขาก็กลอกตาไปมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยว่า "ประธานจ้าวครับ แต่ถ้าทุกคนที่ไม่มีปัญญาซื้อพากันเข้ามาลองเสื้อผ้าล่ะก็ แบบนี้ LV ของพวกคุณก็ไม่ต่างอะไรกับร้านค้าริมถนนน่ะสิครับ แล้ว LV จะรักษาจุดยืนของแบรนด์ไว้ได้ยังไง สองคนนี้เป็นพวกกระจอกชัดๆ โดยเฉพาะไอ้หมอนี่ พวกเราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน มันจะมีเงินหรือไม่มี ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะครับ?"

ซ่งไคต้องการเบี่ยงเป้าความโกรธนี้ไปที่เซียวเฟิง

จ้าวซินเหอขมวดคิ้ว ที่จริงสิ่งที่ซ่งไคพูดก็พอมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่คนปกติทั่วไปคงไม่เข้ามาก่อเรื่องไร้สาระในร้าน LV หรอก

"ใครบอกว่าผมไม่มีปัญญาซื้อล่ะครับ" สีหน้าของเซียวเฟิงไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังดูสุขุมเยือกเย็นเป็นพิเศษ

พอเห็นเซียวเฟิงโต้กลับ ซ่งไคก็แอบดีใจขึ้นมาทันที ในที่สุดเซียวเฟิงก็ติดกับ! หากเซียวเฟิงไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลย ซ่งไคก็คงเอาผิดไม่ได้เพราะมีจ้าวซินเหอคอยขวางอยู่

แต่เมื่อเซียวเฟิงพูดออกมาแล้ว ซ่งไคก็สามารถบีบให้เซียวเฟิงพิสูจน์กำลังซื้อของตัวเองได้ แบบนี้ก็เท่ากับโยนความผิดทั้งหมดของวันนี้ไปให้เซียวเฟิงรับเคราะห์แทน

"งั้นเหรอ? เซียวเฟิง ไอ้เด็กจนๆ อย่างแกเนี่ยนะจะมีปัญญาซื้อ LV? ฉันเป็นถึงสมาชิกระดับซิลเวอร์ของ LV ยังไม่กล้าพูดเลยว่าจะซื้อสูทที่นี่ได้ตามใจชอบ แต่แกกลับบอกว่าอยากจะซื้อสักสองสามชุด ถ้าไม่ได้มาก่อกวนแล้วแกมาทำอะไร?"

ซ่งไคคิดในใจว่าเซียวเฟิงกำลังรนหาที่ตายชัดๆ สูทของ LV ชุดหนึ่งอย่างต่ำก็เจ็ดแปดหมื่นหยวน ถ้าแบบดูดีหน่อยก็ปาเข้าไปแสนกว่าหรือสองแสนหยวน ต่อให้เซียวเฟิงเคยถูกลอตเตอรี่มา ก็น่าจะผลาญหมดไปตั้งแต่คราวที่แล้ว วันนี้มันคงไม่มีเงินมาซื้อสูทหรอก

เซียวเฟิงแค่นหัวเราะเย็นชา "สมาชิกระดับซิลเวอร์เหรอ? ประธานจ้าวครับ สมาชิกระดับสูงสุดของที่นี่คือระดับไหน แล้วต้องใช้เงื่อนไขอะไรบ้างครับ?"

จ้าวซินเหอได้ยินที่เซียวเฟิงถามก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบตามตรง "คุณผู้ชายครับ ระดับสมาชิกของ LV ขึ้นอยู่กับยอดสะสมครับ ยิ่งคุณมียอดใช้จ่ายมาก ระดับสมาชิกก็จะยิ่งสูงขึ้น สมาชิกทั่วไปแค่มีการสั่งซื้อก็เป็นได้แล้ว ระดับซิลเวอร์ต้องมียอดสะสมห้าแสน ระดับโกลด์ต้องมียอดสะสมห้าล้าน ส่วนระดับสูงสุดคือไดมอนด์ ซึ่งต้องมียอดซื้อสะสมถึงยี่สิบล้านขึ้นไปครับ"

"ยี่สิบล้านเหรอ?" เซียวเฟิงมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย ในใจแอบคิดว่าทำไมน้อยจัง? วันนี้เขาตั้งใจจะมาผลาญเงินสักร้อยล้าน ดูท่าคงจะยากซะแล้วสิ

ซ่งไคคิดว่าเซียวเฟิงคงตกใจจนช็อกเพราะได้ยินตัวเลขยี่สิบล้าน จึงหัวเราะลั่นออกมาทันที "ฮ่าๆๆ จะเอาระดับสูงสุดเนี่ยนะ นั่นมันตั้งยี่สิบล้านเลยนะโว้ย! ไอ้กระจอกอย่างแกชาตินี้ทั้งชาติก็คงไม่มีปัญญาเอื้อมถึงหรอก! รีบกราบขอโทษประธานจ้าวแล้วไสหัวไปซะ!"

เฉิงเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พลอยหัวเราะเยาะตามไปด้วย

เซียวเฟิงหัวเราะเยาะ "ก็แค่ยี่สิบล้าน ผมว่ามันยังถูกไปด้วยซ้ำ เอาอย่างนี้สิเสี่ยวจู ช่วยเอาของทุกชิ้นในร้านที่ไซส์พอดีกับผมและเพื่อนไปห่อให้หมดเลยนะ ผมเหมาหมด"

"ตูม!" คำพูดของเซียวเฟิงราวกับระเบิดที่ถูกจุดชนวนขึ้นกลางวง ทำเอาทุกคนตกตะลึงจนสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ

พั่วจวินทำหน้าเหวอไปหมด นี่เซียวเฟิงคงจะบ้าไปแล้วแน่ๆ?

ทีแรกจ้าวซินเหอประหลาดใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะขมวดคิ้วมองไปที่เซียวเฟิง เดิมทีเขาคิดว่าเซียวเฟิงเป็นคนใช้ได้แท้ๆ หรือว่าหมอนี่จะตั้งใจมาก่อกวนอย่างที่ซ่งไคว่าไว้จริงๆ?

ส่วนซ่งไคกับเฉิงเยว่ตอนนี้ยิ่งพากันหัวเราะเสียงดังลั่น "เซียวเฟิง นี่นายเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า รู้ไหมว่าของพวกนี้ราคาเท่าไหร่? มันไม่ได้หยุดอยู่แค่ยี่สิบล้านหรอกนะ ถ้านายอยากจะติดคุกก็อย่าลากมหาวิทยาลัยของเราไปเกี่ยวด้วย ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยไห่เฉิงมันน่าขายหน้าก็เพราะนายนี่แหละ!" คำพูดของเฉิงเยว่นับว่ารุนแรงไม่เบา เธอเอาชื่อของมหาวิทยาลัยไห่เฉิงมาผูกมัดเพื่อโจมตีเซียวเฟิง

เสี่ยวจูตกใจกับคำพูดของเซียวเฟิงจนสติหลุดไปตั้งนานแล้ว "คุณ... คุณเซียวคะ คุณเอาจริงเหรอคะ? เรื่องนี้เอามาล้อเล่นไม่ได้นะคะ"

เซียวเฟิงพยักหน้า "วางใจเถอะครับ คนอย่างผมไม่เคยล้อเล่น ขอแค่เป็นชุดสูท เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เข็มขัดของผู้ชาย หรือแม้แต่กระดุมข้อมือ ก็เอาไปห่อมาให้หมดเลยครับ"

เสี่ยวจูพยักหน้ารับคำ ก่อนจะรีบหันหลังกลับไปเช็กสต็อกสินค้าทั้งหมดทันที

ในตอนนี้จ้าวซินเหอยังอยากจะให้โอกาสเซียวเฟิงอยู่ เขาจึงเอ่ยขึ้น "น้องชาย ผมขอเป็นคนตัดสินใจเอง ช่างมันเถอะนะ คุณอย่าเพิ่งวู่วามไปเลยครับ"

เดิมทีเซียวเฟิงก็ตั้งใจจะมาซื้อของอยู่แล้ว ที่ลองชุดไปมาเมื่อครู่นี้ก็แค่อยากจะเช็กไซส์ของตัวเองดูเท่านั้น ตอนนี้รู้ขนาดที่พอดีแล้วและไม่อยากยุ่งยาก เขาจึงตัดสินใจเหมาหมดในคราวเดียว ไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบแต่อย่างใด

ส่วนซ่งไค เฉิงเยว่ และผู้จัดการเฉิน ต่างยืนปักหลักรอดูความหายนะของเซียวเฟิงอยู่ข้างๆ อยากรู้นักว่าเซียวเฟิงจะถูกตำรวจจับเข้าตารางในสภาพแบบไหน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสี่ยวจูกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับมาพร้อมกับกระดาษ A4 หลายแผ่นในมือ

พอมาถึงตรงหน้าเซียวเฟิง เสี่ยวจูก็ยื่นกระดาษ A4 ให้พร้อมกับกล่าวว่า "คุณเซียวคะ ฉันเช็กสต็อกเรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้สินค้าที่มีอยู่ในร้านและในคลังซึ่งตรงกับไซส์ของคุณและเพื่อน มียอดรวมทั้งหมดห้าสิบหกล้านแปดแสนสี่หมื่นหยวนค่ะ แต่ว่า... ต้องขออภัยด้วยนะคะ ฉันไม่มีอำนาจตัดสินใจมากพอ คงไม่สามารถให้ส่วนลดกับคุณได้ค่ะ"

จ้าวซินเหอรีบเอ่ยขึ้น "ผม... ผมให้ได้ครับ เอาอย่างนี้ ห้าสิบหกล้านแปดแสนสี่หมื่นเนี่ย ผม..."

เซียวเฟิงพูดแทรกจ้าวซินเหอขึ้นมาทันควัน "ไม่ต้องครับ ปกติผมซื้อของไม่เคยต้องการส่วนลด ห้าสิบหกล้านแปดแสนสี่หมื่น รูดบัตรเลยครับ!"

เซียวเฟิงรู้สึกพอใจสุดๆ การจ่ายเงินกว่าห้าสิบล้านไปกับการซื้อเสื้อผ้าในครั้งนี้มันช่างคุ้มค่าเสียจริงๆ