ตอนที่ 99 หาเรื่อง

ซ่งไคแค่นหัวเราะ "เซียวเฟิงเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก ที่นี่มัน LV นะครับ ของถูกสุดสักชิ้นก็ปาไปหลายพันแล้ว ถ้าจะซื้อจริงๆ จังๆ ก็ต้องมีหลักหมื่น เซียวเฟิงจะมาที่นี่ได้ยังไง"

"งั้นเราลองไปดูกันไหมคะ? เผื่อจะใช่จริงๆ" เฉิงเยว่เสนอ

ซ่งไคเองก็อยากไปดูให้เห็นกับตา ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว และถ้าเป็นเซียวเฟิงจริงๆ เขาก็จะได้ถือโอกาสอวดเบ่งเสียหน่อย เพราะตอนที่เขาเลือกเฉิงเยว่ ไม่ใช่แค่เพราะเธอหน้าตาสะสวย แต่เป็นเพราะเฉิงเยว่เคยเป็นผู้หญิงของเด็กเรียนหัวกะทิอย่างเซียวเฟิงมาก่อนต่างหาก

สำหรับเด็กหลังห้องอย่างซ่งไค การแย่งผู้หญิงของเด็กเรียนอย่างเซียวเฟิงมาได้ทำให้เขารู้สึกสะใจสุดๆ อีกทั้งยังตั้งใจจะมากู้หน้าคืนจากเรื่องที่ร้านอาหารคราวที่แล้วด้วย

เสี่ยวจูหยิบชุดสูทสองชุดที่เข้ากับบุคลิกและรูปร่างมาให้เซียวเฟิงและพั่วจวิน เซียวเฟิงเปลี่ยนชุดเสร็จก่อน และกำลังยืนส่องกระจกชื่นชมความหล่อเหลาของตัวเอง

เสี่ยวจูเอ่ยชมอยู่ข้างๆ "คุณชายเซียวคะ คุณใส่สูทชุดนี้แล้วหล่อมากเลยค่ะ สูทสีน้ำเงินเข้มแบบนี้ช่วยพรางหุ่นให้ดูสูงโปร่งขึ้นด้วย แถมดีไซน์นี้ยังเป็นคอลเลกชันใหม่ยอดฮิตของปีนี้ แฟชั่นสุดๆ ไปเลยค่ะ"

เสี่ยวจูไม่ได้แกล้งยอ เพราะตอนที่เซียวเฟิงสวมชุดนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกว่าหล่อมากจริงๆ

ขณะที่เซียวเฟิงกำลังจะบอกให้ห่อชุดนี้เอาไว้ จู่ๆ ก็มีเสียงที่เขาไม่อยากได้ยินดังขึ้นจากด้านหลัง

"เซียวเฟิง ไอ้สวะอย่างแกคิดว่าใส่ LV แล้วจะกลายเป็นคนระดับไฮเอนด์ได้จริงๆ เหรอ?" เสียงของเฉิงเยว่ดังขึ้นจากด้านหลังเซียวเฟิง

เซียวเฟิงมองผ่านกระจกบานใหญ่ก็เห็นซ่งไคกับเฉิงเยว่อย่างชัดเจน แต่เขาไม่ใช่คนเดิมในอดีตอีกต่อไปแล้ว จึงไม่คิดจะสนใจคนทั้งสองเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มหันไปพูดกับเสี่ยวจู "ผมใส่ชุดนี้เลยนะครับ รบกวนช่วยหาให้อีกสักสองสามชุด จะได้เอาไว้สลับกันใส่ครับ"

ถึงอย่างไรเดี๋ยวเซียวเฟิงก็ต้องใส่ชุดนี้ไปงานเลี้ยงอยู่แล้ว เขาเลยไม่คิดจะเปลี่ยนกลับอีก

"เซียวเฟิง เยว่เยว่พูดกับแกอยู่นะ แกเป็นใบ้ไปแล้วหรือไง?!" ซ่งไคเห็นเซียวเฟิงไม่สนใจเขากับเฉิงเยว่ก็ของขึ้นทันที

เสี่ยวจูที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว เธอไม่กล้าพูดอะไร เพราะจำได้ว่าซ่งไคเป็นลูกค้าประจำของร้าน แม้จะไม่ได้มียอดซื้อมากมาย แต่ก็แวะเวียนมาบ่อยๆ ยิ่งไปกว่านั้นซ่งไคยังเป็นลูกค้าของผู้จัดการของเธอ เสี่ยวจูที่เป็นแค่พนักงานธรรมดาจึงไม่กล้าล่วงเกิน ได้แต่หันกลับไปที่โซนชุดสูทเพื่อเลือกชุดที่เหมาะสมให้เซียวเฟิงต่อ

ทว่าเพิ่งเดินไปได้เพียงสองก้าว ซ่งไคก็เอ่ยขึ้น "นี่ เสี่ยวจูใช่ไหม มิน่าล่ะเธอถึงทำงานมาเป็นปีแต่ก็ยังเป็นแค่พนักงานขายระดับล่าง ไม่มีไหวพริบเอาซะเลย ไอ้สวะนี่สั่งให้เธอไปเลือกชุด เธอก็ไปเลือกให้มันจริงๆ เหรอ? เธอช่างดูไม่ออกเลยหรือไงว่ามันเป็นแค่ไอ้กระจอก? ถึงเวลาถ้าทำเสื้อผ้าในร้านเสียหายแล้วมันไม่มีปัญญาจ่าย เธอจะเป็นคนชดใช้หรือให้มันชดใช้ล่ะ?"

คำพูดของซ่งไคทำเอาเสี่ยวจูถึงกับไปไม่เป็น งานพนักงานขายกลัวที่สุดคือการทำผิดพลาด หากพลาดขึ้นมาเมื่อไหร่ โอกาสก้าวหน้าก็จะหายวับไปทันที โดยเฉพาะการไปล่วงเกินคนใหญ่คนโต ถ้าเผลอไปขัดใจเข้าละก็ แทบจะหมดอนาคตในร้านนี้ไปเลย

เมื่อเห็นเสี่ยวจูมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เซียวเฟิงก็ขมวดคิ้วพร้อมกับพูดขึ้น "ซ่งไค เฉิงเยว่ พวกแกสมองมีปัญหาหรือไง? ฉันจะมาที่นี่มันไปหนักหัวพวกแกตรงไหน ฉันจะมีปัญญาจ่ายหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับพวกแกด้วย? ถึงกับต้องไปข่มขู่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เลยเหรอ? พวกแกสองคนนี่มันชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยนจริงๆ"

ซ่งไคเห็นเซียวเฟิงเถียงกลับก็คิดว่าเซียวเฟิงแค่กำลังเก๊ก เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าตัวเองไม่มีเงิน

ซ่งไคยิ่งได้ใจและไม่ยอมปล่อยผ่าน "หลุยส์ วิตตองเป็นถึงแบรนด์ระดับโลก ในฐานะที่ฉันเป็นลูกค้าประจำของที่นี่ ฉันก็มีหน้าที่ช่วยแบรนด์หลีกเลี่ยงความเสียหายที่ไม่จำเป็น จริงไหมครับผู้จัดการเฉิน"

ผู้จัดการเฉินฟังปุ๊บก็รู้ทันทีว่าซ่งไคกำลังพาดพิงถึงตน เธอจึงก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับโค้งคำนับเล็กน้อย "ใช่ค่ะคุณชายซ่ง เสี่ยวจู เธอไม่ได้ยินที่คุณชายซ่งพูดหรือไง? ถ้าเธอทำผิดพลาดขึ้นมาจริงๆ การประเมินผลงานและโบนัสของปีนี้ถือว่าจบเห่แน่!"

พอเสี่ยวจูได้ยินผู้จัดการเฉินพูดแบบนั้นก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องลองชุดก็เปิดออก พั่วจวินในชุดสูทสีน้ำตาลเดินออกมาจากด้านใน

จะว่าไป ผิวสีเข้มของพั่วจวินพอตัดกับชุดสูทสีน้ำตาลแล้ว ก็ดูน่าเกรงขามไม่เบาเลยทีเดียว

แต่เซียวเฟิงกลับรู้สึกว่ามันดูไม่ค่อยเข้าตาสักเท่าไหร่

"คุณชายเซียว? มีอะไรหรือครับ? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?" พั่วจวินเพิ่งเคยใส่ชุดสูทเป็นครั้งแรกจึงยังใส่ไม่ค่อยเป็น เขาปลุกปล้ำอยู่พักใหญ่ในห้องลองชุดกว่าจะใส่เสร็จ พอเดินออกมาก็พบว่าเซียวเฟิงกำลังมีปากเสียงกับคนอื่นอยู่

เมื่อได้ยินพั่วจวินเรียกเซียวเฟิงว่าคุณชายเซียว เฉิงเยว่กับซ่งไคก็หันมามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะลั่นออกมาพร้อมกัน "ฮ่าๆๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว" ซ่งไคหัวเราะจนหุบปากไม่ลงพลางชี้หน้าเซียวเฟิง "เซียวเฟิง แกจะสร้างภาพทั้งทีทำไมไม่หาคนที่มันดูดีกว่านี้หน่อยวะ ไอ้ตัวดำนี่แกไปขุดมาจากเหมืองถ่านหินที่ไหนเนี่ย สกิลการสร้างภาพแบบนี้มันต่ำตมเกินไปแล้วมั้ง? นี่น้องชาย มันจ้างแกมาวันละเท่าไหร่ สองร้อยเหรอ?"

เฉิงเยว่คอยผสมโรงอยู่ข้างๆ "ที่รักคะ คนอย่างเขาจะมีค่าตัวถึงสองร้อยได้ยังไง ฉันว่าแค่ห้าสิบหยวนก็หรูแล้วค่ะ ฮ่าๆๆ"

เซียวเฟิงหรี่ตามองทั้งสองคนนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร ก่อนจะหันไปบอกพั่วจวิน "ชุดนี้ไม่ค่อยเหมาะกับนายเท่าไหร่ เปลี่ยนเป็นสีดำดีกว่า เสี่ยวจู ช่วยเอาสีดำมาให้เขาลองสักสองชุดทีครับ"

เสี่ยวจูพยักหน้ารับแล้วเตรียมจะเดินไปเลือกชุด

"เดี๋ยวก่อน!" ผู้จัดการเฉินก้าวออกมาขวางแล้วหันไปตวาดเสี่ยวจู "เสี่ยวจู เมื่อกี้เธอไม่ได้ยินที่คุณชายซ่งพูดหรือไง? สองคนนี้ก็แค่พวกสิบแปดมงกุฎที่มาก่อกวนร้านเรา เธอยังจะไปหยิบเสื้อผ้ามาให้พวกเขาลองอีกเหรอ? นี่เธอไม่อยากทำงานแล้วใช่ไหม!"

ที่ผ่านมาเสี่ยวจูมักถูกผู้จัดการเฉินกดขี่อยู่เสมอ ปกติหากมีลูกค้ากระเป๋าหนักเข้ามา ผู้จัดการก็จะแย่งไปดูแลเอง แล้วโยนลูกค้าที่ดูไม่มีกำลังซื้อมาให้เธอ ถึงอย่างนั้นเสี่ยวจูก็ยังคงตั้งใจทำงานและปฏิบัติตามกฎของร้านอย่างเคร่งครัดเรื่อยมา

เสี่ยวจูเงยหน้าขึ้นแย้ง "ผู้จัดการเฉินคะ กฎของหลุยส์ วิตตองระบุไว้ชัดเจนว่าหากลูกค้าต้องการลองชุด เราปฏิเสธไม่ได้นะคะ คุณทำแบบนี้ไม่ถูกต้องค่ะ ต่อให้ลูกค้าสองท่านนี้จะไม่ซื้อ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะลองค่ะ"

เซียวเฟิงแปลกใจเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าเด็กสาวท่าทางหงอๆ ตรงหน้านี้จะกล้าเอ่ยปากปกป้องเขากับพั่วจวินด้วย

ผู้จัดการเฉินโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง "นี่... เธอว่าไงนะ? เธอกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ? ฉันเป็นหัวหน้าเธอนะ ฉันสั่งอะไรเธอก็ต้องฟัง! ไม่อย่างนั้นก็ไสหัวไปซะ!"

พอได้ยินคำไล่ให้ไสหัวไป ใบหน้าของเสี่ยวจูก็ยิ่งซีดเผือดลงทันที เซียวเฟิงเห็นดังนั้นจึงกำลังจะเอ่ยปากห้าม แต่กลับมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง "มีเรื่องอะไรกัน เอะอะโวยวายเสียงดัง ใช้ไม่ได้เลย!"

ทุกคนหันไปมองด้านหลัง ผู้จัดการเฉินมีสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด "ประธานจ้าว! คุณมาได้ยังไงคะเนี่ย!"

ผู้จัดการเฉินรีบปรี่เข้าไปยืนแนบชิด จนหน้าอกแทบจะเบียดเข้ากับท่อนแขนของเขา

ชายหนุ่มขมวดคิ้วพลางถอยหลังหนีไปหลายก้าว "ผู้จัดการเฉิน ผมเดินเข้ามาก็เห็นคุณกำลังยืนด่าทอเสี่ยวจูอยู่ ต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนี้ คุณไม่กลัวว่ามันจะดูไม่ดีหรือไงครับ?"

ซ่งไคเห็นว่าอีกฝ่ายดูภูมิฐานและมีบารมีไม่น้อยจึงรีบถามขึ้น "ผู้จัดการเฉิน ท่านนี้คือใครครับ?"

ผู้จัดการเฉินรีบแนะนำทันที "คุณชายซ่งคะ ท่านนี้คือผู้อำนวยการเขตของ LV สาขาไห่เฉิงของเรา ประธานจ้าว... จ้าวซินเหอค่ะ ประธานจ้าวคะ ท่านนี้คือคุณชายซ่ง... ซ่งไคแห่งตระกูลซ่งเมืองไห่เฉิงค่ะ คุณชายซ่งเป็นลูกค้าประจำของร้านเราเลยนะคะ ปีหนึ่งมียอดใช้จ่ายตั้งหลายแสนเชียวค่ะ"

พอซ่งไคได้ยินว่าเป็นถึงผู้อำนวยการเขตของ LV ก็รีบเปลี่ยนเป็นท่าทีประจบเอาใจทันที "สวัสดีครับประธานจ้าว ผมซ่งไคครับ ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว"

จ้าวซินเหอเพียงส่งเสียงอืมในลำคอสั้นๆ ปีละแค่หลายแสนเนี่ยนะ? กล้าพูดออกมาได้ยังไง!