ตอนที่ 98 คุณไม่เคยมาเหรอ

พอมาถึงชั้นหนึ่งของเชียนกู่หลี่ เมื่อเห็นโถงทางเดินโอ่อ่าสว่างไสว พั่วจวินก็รู้สึกตาลายไปหมด แม้ชายอกสามศอกอย่างเขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องแบรนด์เนมนัก แต่สถานที่หรูหราแบบนี้เขาก็เพิ่งเคยมาเยือนเป็นครั้งแรก

พั่วจวินเหลือบมองเซียวเฟิงแวบหนึ่ง ก็พบว่าสายตาของอีกฝ่ายดูเหม่อลอยอยู่บ้างเหมือนกัน

"คุณไม่เคยมาเหรอครับ?" พั่วจวินทำหน้างุนงง เจ้านายของเขาไม่ใช่คุณชายบ้านรวยหรอกหรือ ทำไมถึงไม่เคยมากันล่ะ

เซียวเฟิงสำลักคำพูดของพั่วจวินจนไอค่อกแค่กติดๆ กัน "แค่กๆๆ นาย ทำฉันสำลักแทบตาย"

พั่วจวินพลอยทำตัวไม่ถูก เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าเซียวเฟิงจะมีปฏิกิริยาแบบนี้

"เอ่อ ถ้าฉันบอกว่าเมื่อก่อนไม่ได้เป็นคุณชาย นายจะเชื่อไหมล่ะ" เซียวเฟิงเอ่ยปากเล่าเรื่องราวในอดีตของตัวเองให้พั่วจวินฟัง

พั่วจวินเบิกตากว้าง มิน่าล่ะเขาถึงรู้สึกมาตลอดว่าเซียวเฟิงไม่เหมือนพวกคุณชายที่เข้าออกหงไห่ซานจวงเลย ที่แท้ก็เพิ่งกลับเข้าตระกูลเซียวที่เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งได้ไม่นาน แถมเมื่อก่อนยังจนกว่าเขาเสียอีก

แต่พั่วจวินก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ ในเมื่อเซียวเฟิงมีฝีมือเก่งกาจถึงระดับนี้ ตามหลักแล้วเมื่อก่อนไม่น่าจะต้องใช้ชีวิตยากลำบากขนาดนั้นเลย

ทว่าพั่วจวินก็เข้าใจดีว่าแต่ละคนล้วนมีความลับของตัวเอง การที่เซียวเฟิงยอมเล่าเรื่องราวของตัวเองให้บอดี้การ์ดอย่างเขาฟังก็ถือว่าดีมากแล้ว หากเขาจะซักไซ้ไล่เลียงไปมากกว่านี้ก็ดูจะเสียมารยาทเกินไปหน่อย

เซียวเฟิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวเขาไม่ค่อยรู้จักสินค้าแบรนด์เนมหรูหราพวกนี้เท่าไร แค่พอคุ้นหูแบรนด์ดังระดับโลกอย่าง Hermes, Louis Vuitton และ Chanel อยู่บ้างเท่านั้น

ความรู้พวกนี้ก็ได้มาจากเฉิงเยว่ แฟนเก่าของเขานั่นแหละ พอนึกถึงตรงนี้ เซียวเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่นออกมา หากเฉิงเยว่รู้ว่าตอนนี้เขาร่ำรวยมหาศาล แถมยังเป็นลูกชายคนเดียวของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งไห่เฉิง เกรงว่าจะเสียดายจนไส้กิ่วไปถึงบ้านยายเลยทีเดียว

เซียวเฟิงสุ่มเดินเข้าไปในร้านของ Louis Vuitton ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบแบรนด์อย่าง Hermes หรอกนะ เพียงแต่มองจากข้างนอกแล้ว ร้านนั้นดูจะเน้นขายสินค้าผู้หญิงมากกว่า เช่นพวกน้ำหอม กระเป๋า หรือรองเท้าส้นสูง

มีแค่ร้าน Louis Vuitton เท่านั้นที่ดูเป็นทางการและเน้นแฟชั่นผู้ชายมากกว่า ยามมองป้ายชื่อร้าน Louis Vuitton ตรงหน้า เซียวเฟิงก็อดถอนหายใจออกมาเบาๆ ไม่ได้

เมื่อก่อนถึงจะไม่เคยมาเดินที่เชียนกู่หลี่ แต่เขาก็เคยไปเดินดูของที่ร้าน Louis Vuitton เป็นเพื่อนเฉิงเยว่อยู่บ้าง ทุกครั้งได้แต่มองไม่กล้าซื้อ และเซียวเฟิงก็เกลียดการเข้าร้านพวกนี้ที่สุด

ก็แหม ทุกครั้งที่ต้องเดินมือเปล่าออกมาจากร้าน เฉิงเยว่เป็นต้องต่อว่าเขายกใหญ่ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

ยังดีที่คราวก่อนเคยไปเดินซื้อของแบรนด์เนมเป็นเพื่อนหลินหว่านถิงมาแล้ว คราวนี้เซียวเฟิงจึงพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง

เมื่อเดินเข้าไปในร้าน เซียวเฟิงกับพั่วจวินก็ยืนรอพนักงานขายเข้ามาต้อนรับ

พอเห็นพวกเซียวเฟิง หญิงสาวหน้าตาอ่อนเยาว์คนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาแล้วเอ่ยถาม "ลูกค้าทั้งสองท่านต้องการดูรองเท้าหรือว่าเสื้อผ้าดีคะ ฉันเป็นพนักงานขายของที่นี่ เรียกฉันว่าเสี่ยวจูก็ได้ค่ะ"

เซียวเฟิงค่อนข้างพอใจกับท่าทีของพนักงานขายคนนี้ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้มองคนแค่ภายนอก

"อืม ฉันอยากดูรองเท้าหนังกับชุดสูทสักหน่อย เธอช่วยดูและจัดเซ็ตให้พวกเราสักสองสามชุดทีสิ" ใบหน้าของเซียวเฟิงเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใด

พั่วจวินได้ยินคำพูดของเซียวเฟิงก็ตกใจ รีบเอ่ยท้วงทันที "คุณชายเซียว ซื้อของคุณคนเดียวก็พอครับ ของผมไม่ต้องหรอก ผมแต่งตัวแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว"

พั่วจวินนึกไม่ถึงเลยว่าเซียวเฟิงจะซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองด้วย แม้จะไม่ค่อยรู้ราคาของ Louis Vuitton แต่เขาก็พอเคยได้ยินมาบ้างว่าแค่เสื้อแขนสั้นธรรมดาๆ ตัวเดียวก็ปาเข้าไปตั้งหลายพันแล้ว

คนอย่างเขาจะเคยใส่เสื้อผ้าดีๆ แบบนี้ที่ไหนกัน

เซียวเฟิงโบกมือ "งานเลี้ยงคืนนี้สำคัญมาก นายเองก็ต้องใส่ชุดทางการ แถมยังต้องอยู่ข้างกายฉัน ถ้านายยังแต่งตัวโลว์ๆ แบบนั้นจะไปดูได้ยังไงกันล่ะ"

พั่วจวินแอบคิดในใจ เจ้านายพูดแบบนี้ไม่รู้สึกละอายใจบ้างเหรอ ปกติตัวคุณเองก็แต่งตัวตามสบายไม่ใช่หรือไง

ตั้งแต่ไปหงไห่ซานจวงคราวที่แล้วจนถึงคราวนี้ที่มาหาเขา เซียวเฟิงก็ใส่แต่เสื้อแขนสั้นไม่ก็แขนยาว สวมทับด้วยชุดกีฬาหรือไม่ก็กางเกงยีนส์ คุณชายทายาทเศรษฐีที่ทำตัวติดดินขนาดนี้ พั่วจวินเพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรกนี่แหละ

ฝ่ายเสี่ยวจูเองก็เป็นคนหัวไวและสังเกตลูกค้าเก่ง แม้จะไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเซียวเฟิงมีเงินมากน้อยแค่ไหน แต่ขอแค่เป็นคนที่มีปัญญาจ้างบอดี้การ์ดได้ เรื่องซื้อเสื้อผ้าสักชุดสองชุดก็ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว

"ทั้งสองท่านเชิญตามฉันมาเลยค่ะ" เสี่ยวจูผายมือเชิญเซียวเฟิงและพั่วจวินเดินไปยังโซนเสื้อผ้าผู้ชายอย่างนอบน้อม

ร้าน Louis Vuitton ในเชียนกู่หลี่เป็นสาขาแฟล็กชิปสโตร์และใหญ่ที่สุดในเมืองไห่เฉิง หากมองจากข้างนอกแทบจะดูไม่ออกเลยว่าข้างในมีคนอยู่หรือไม่

ยอดขายโซนเสื้อผ้าผู้ชายมักจะสู้โซนสินค้าผู้หญิงไม่ได้ สินค้าของผู้ชายจึงมักจัดวางอยู่ลึกเข้าไปด้านใน

เสี่ยวจูเดินนำเซียวเฟิงกับพั่วจวินผ่านโซนกระเป๋าผู้หญิง เซียวเฟิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ตามสัญชาตญาณ ทว่าเพียงแค่แวบเดียว เขาก็ดันเหลือบไปเห็นคนรู้จักเข้าจนได้

แต่แทนที่จะเรียกว่าคนรู้จัก สู้บอกว่ากลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้วยังจะดีเสียกว่า เพราะคนคนนี้ก็คือเฉิงเยว่... คนที่เซียวเฟิงไม่อยากเจอหน้าที่สุด

ไม่ใช่ว่าเซียวเฟิงกลัวเฉิงเยว่หรอกนะ เพียงแต่เซียวเฟิงรู้ซึ้งถึงธาตุแท้ของผู้หญิงที่ชื่อเฉิงเยว่คนนี้ดีที่สุด หล่อนเป็นพวกหน้าเงินเต็มสูบ เขาหลบหน้าหล่อนแทบไม่ทันด้วยซ้ำ

เซียวเฟิงรีบจ้ำอ้าว หวังจะเดินผ่านโซนกระเป๋าไปให้พ้น ก่อนที่เฉิงเยว่จะทันสังเกตเห็นเขา

แต่บังเอิญเหลือเกินที่เฉิงเยว่หันมาเห็นแผ่นหลังอันคุ้นตาของเซียวเฟิงเข้าพอดิบพอดี "เอ๊ะ? รูปร่างของคนคนนี้ทำไมถึงดูเหมือนเซียวเฟิงจังเลยนะ"

เฉิงเยว่ไม่กล้าฟันธงนัก เพราะเซียวเฟิงเปลี่ยนไปมากจริงๆ เมื่อก่อนเขาหน้าตาแสนจะธรรมดา แต่คนตรงหน้าไม่เพียงจะสูงกว่าเซียวเฟิงเท่านั้น รูปร่างก็ยังดูกำยำล่ำสันกว่าอีกด้วย

ส่วนเรื่องหน้าตา ด้วยมุมที่ยืนอยู่ทำให้เธอมองเห็นไม่ชัด ขณะที่เฉิงเยว่กำลังจะเดินเข้าไปดูให้แน่ใจ ซ่งไคที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยทักขึ้นมาเสียก่อน "เยว่เยว่ คิดอะไรอยู่เหรอ เลือกรุ่นที่ชอบได้หรือยัง"

เมื่อถูกขัดจังหวะ ความสนใจของเฉิงเยว่จึงถูกดึงกลับมา แม้จะได้ยินมาว่าเซียวเฟิงรวยแล้วเพราะถูกรางวัลใหญ่ แต่ถ้าเทียบกับซ่งไค เธอก็ยังรู้สึกว่าซ่งไคเหนือกว่ามากอยู่ดี ก็แหม ทรัพย์สินของตระกูลซ่งมีมูลค่าทะลุร้อยล้านเลยนี่นา

รางวัลใหญ่ก็แค่สิบกว่าล้านเท่านั้น เฉิงเยว่คิดว่าขอแค่เกาะติดตระกูลซ่งไว้ให้แน่น ชาตินี้เธอก็ได้แต่งงานเข้าบ้านเศรษฐีอย่างแน่นอน

พอมองตู้โชว์กระเป๋าที่เรียงรายอยู่เต็มผนัง เฉิงเยว่ก็อยากได้ไปเสียหมด แต่เพราะยังต้องรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าซ่งไค สุดท้ายจึงเลือกกระเป๋าราคาสองหมื่นต้นๆ มาใบหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าเฉิงเยว่เลือกกระเป๋าได้แล้ว ซ่งไคก็หันไปบอกพนักงานขายด้านข้าง "ผู้จัดการเฉิน เอาใบนี้แหละครับ"

ผู้จัดการเฉินเป็นพนักงานขายรุ่นเก๋าของร้านหลุยส์ วิตตอง ซ่งไคอุดหนุนเธอมาตลอดจนได้ค่าคอมมิชชันไปไม่น้อย ทุกครั้งที่มา ซ่งไคจึงมักจะเรียกหาผู้จัดการเฉินเสมอ

เหตุผลสำคัญคือผู้จัดการเฉินเป็นคนรู้ความ ซ่งไคไม่ได้พาผู้หญิงอย่างเฉิงเยว่มาที่นี่แค่คนเดียว การมีคนคุ้นเคยคอยดูแลย่อมทำให้ความไม่แตก

ผู้จัดการเฉินยิ้มพลางเอ่ย "ได้ค่ะคุณชายซ่ง คุณดีกับแฟนจังเลยนะคะ กระเป๋าใบนี้เป็นรุ่นขายดี ได้รับความนิยมมากเลยค่ะ"

ซ่งไคพยักหน้ารับแล้วหันไปมองเฉิงเยว่ เดิมทีคิดว่าเธอคงจะดีใจมาก แต่กลับสังเกตเห็นว่าเธอกำลังมองไปทางโซนเสื้อผ้าทำงานผู้ชาย

"เป็นอะไรไปเยว่เยว่" ซ่งไคสงสัยเล็กน้อยว่าเฉิงเยว่กำลังมองอะไรอยู่กันแน่

เฉิงเยว่มองผ่านกระจกไปเห็นเซียวเฟิง แต่เพราะระยะห่างค่อนข้างไกล เธอจึงเอ่ยอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก "ที่รัก ฉันเหมือนจะเห็นไอ้สวะเซียวเฟิงเลยค่ะ"