ตอนที่ 97 พลังหมิงจิ้ง

เมื่อเห็นเซียวเฟิงดูผิดหวังเล็กน้อย พั่วจวินจึงเดินเข้าไปตบไหล่อีกฝ่าย "คุณเก่งมากแล้วครับ ตอนที่ผมอายุเท่าคุณ อย่าว่าแต่พลังหมิงจิ้งเลย ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ฝึกยุทธ์คืออะไร ตอนนี้ผมอายุสามสิบห้าแล้ว เพิ่งจะอยู่ขั้นเก้าเอง ให้เวลาอีกหน่อยคุณต้องเก่งกว่าผมแน่นอนครับ"

ที่จริงพั่วจวินพูดถูก เซียวเฟิงอายุแค่ยี่สิบเอ็ดก็ก้าวเข้าสู่ระดับหมิงจิ้งได้แล้ว นับเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากคนหนึ่งเลยทีเดียว

เซียวเฟิงพยักหน้า ความรู้สึกหดหู่เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบเท่านั้น ในเมื่อมีระบบอยู่กับตัว เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องอนาคตเลยสักนิด เพียงแต่ความพ่ายแพ้ครั้งแรกนับตั้งแต่ได้ระบบมานี้ ทำให้เขาอดแปลกใจอยู่บ้างเหมือนกัน

พอตรวจสอบหน้าต่างระบบอีกครั้ง ก็พบว่ามันเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นจริงๆ หลังจากที่เขาเลื่อนขั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับหมิงจิ้ง

โฮสต์: เซียวเฟิง

สมรรถภาพร่างกาย: 300 (คนปกติ 10) พลังหมิงจิ้งขั้นสอง

พลังจิต: 45 (คนปกติ 10)

จำนวนครั้งที่ได้รับรางวัลธรรมดา: 23

เงื่อนไขการแลกรับรางวัล 0/1000000

ทักษะโฮสต์:

ความเชี่ยวชาญทักษะการต่อสู้ LV10

ความเชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ LV10

ความเชี่ยวชาญความรู้ด้านการเงิน LV4

ความเชี่ยวชาญทักษะการขับขี่ LV1

ความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ LV10

แต้มความสามารถ 0

อัตราเงินคืน 1:3

เป้าหมายการอัปเกรดระบบครั้งต่อไป 10,000 ล้าน ปัจจุบันบรรลุแล้ว 1,750 ล้าน

ตอนแรกนึกว่าตัวเองอยู่ในระดับเศรษฐีแล้วแท้ๆ อุตส่าห์เปย์เงินจนสะสมสิทธิ์รับรางวัลได้ตั้งพันกว่าครั้ง กะว่าจะเอาไปแลกบริษัทยักษ์ใหญ่ดีๆ สักแห่ง ที่ไหนได้ พริบตาเดียวก็กลับไปจนกรอบเหมือนยุคก่อนปลดแอกซะอย่างนั้น

แต่จะว่าไป เซียวเฟิงก็ไม่ได้กลับมามือเปล่าเสียทีเดียว อย่างน้อยก็ได้เปิดหูเปิดตาทำความเข้าใจโลกใบนี้ใหม่ ถือว่าไม่ขาดทุนก็แล้วกัน

ยังไงก็แค่ใช้เงินนี่นะ เรื่องแค่นี้สำหรับเซียวเฟิงแล้วถือว่าง่ายดายอย่างยิ่ง

ทั้งสองคนกลับมาที่ห้องในสภาพเหงื่อท่วมตัว พอเห็นว่าหลิวเยว่เอ๋อยังคงหลับสนิทอยู่ เซียวเฟิงก็หันไปพูดกับพั่วจวิน "คืนนี้ฉันต้องไปงานเลี้ยง นายไปกับฉันด้วย ส่วนที่นี่ฉันจะจ้างแม่บ้านสามคนมาคอยดูแลคุณยายหลิว พรุ่งนี้ค่อยย้ายไปที่ใหม่"

พั่วจวินไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ขอแค่หลิวเยว่เอ๋อมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เขาก็ยินดีด้วยความเต็มใจ

เพราะต่างก็เหงื่อโชกตัวกันทั้งคู่ เซียวเฟิงจึงพาพั่วจวินตรงกลับมายังตระกูลเซียว และเมื่อพั่วจวินได้เห็นคฤหาสน์ของตระกูลเซียว ถึงเพิ่งตระหนักว่าภูมิหลังของเซียวเฟิงนั้นน่าเกรงขามขนาดไหน

"นี่...นี่บ้านคุณเหรอครับ?" พั่วจวินมองคฤหาสน์หรูสี่ชั้นตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาอยู่ที่ไห่เฉิงมาปีกว่าแล้ว

คฤหาสน์แถวนี้อย่างน้อยๆ ก็ต้องเริ่มต้นที่หนึ่งร้อยล้าน ยิ่งคฤหาสน์ของบ้านเซียวเฟิงยิ่งเป็นระดับท็อป ก่อนหน้านี้เคยเห็นข่าวว่าราคาอย่างต่ำก็ห้าร้อยล้านเลยทีเดียว

ลำพังเงินเดือนปีละสิบกว่าล้านของพั่วจวินตอนนี้ ต่อให้ไม่กินไม่ใช้เลย ยังต้องเก็บเงินถึงห้าสิบปีถึงจะซื้อได้ มันช่างเหลือเชื่อเกินไปจริงๆ

"เอาล่ะ ไปอาบน้ำก่อนเถอะ" เซียวเฟิงมองท่าทางของพั่วจวินแล้วก็รู้สึกขำนิดๆ ยอดฝีมือระดับนี้ ที่จริงแล้วการจะหาคฤหาสน์แบบนี้สักหลัง แม้จะยากอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

พั่วจวินดึงสติกลับมาได้ แล้วเดินตามเซียวเฟิงเข้าไปในคฤหาสน์

เซียวเฟิงชี้ไปทางห้องน้ำชั้นหนึ่ง "นายไปอาบน้ำตรงนั้นเถอะ ของใช้ในห้องน้ำมีครบทุกอย่าง เดี๋ยวฉันเอาเสื้อผ้าของฉันมาให้ชุดหนึ่ง"

เซียวเฟิงมองประเมินรูปร่างของพั่วจวิน แม้ฝ่ายนั้นจะดูกำยำกว่าเขาอยู่บ้าง แต่ส่วนสูงก็ยังเตี้ยกว่าเขาสักสองสามเซนติเมตร น่าจะใส่เสื้อผ้าของเขาได้พอดี

ส่วนเซียวเฟิงขึ้นไปบนชั้นสอง เขาเข้าห้องตัวเองไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่อย่างรวดเร็ว ตอนที่เดินออกจากห้องน้ำ เซียวเฟิงปรายตามองชุดสูทที่วางอยู่บนเตียง นี่คงเป็นชุดสูทสั่งตัดที่เมิ่งฟางเตรียมไว้ให้ ถึงแม้ราคาจะแพงลิบลิ่ว แต่พอลองสวมดูแล้วเขากลับไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ สาเหตุหลักคือสีเขียวเข้มมันดูแปลกตาไปนิด เซียวเฟิงยังคงชอบโทนสีน้ำเงินมากกว่า

คิดไปคิดมา เซียวเฟิงก็ตัดสินใจว่าแวะไปซื้อชุดสูทที่ห้างสรรพสินค้าก่อนดีกว่า ถือโอกาสซื้อให้พั่วจวินสักชุดด้วย งานเลี้ยงคืนนี้แม้เขาจะไม่คิดอะไรมาก แต่ในเมื่อพ่อกับแม่ให้ความสำคัญ ยังไงก็ต้องพิถีพิถันหน่อย

โชคดีที่เพิ่งจะบ่ายสามโมง ยังพอมีเวลาอยู่บ้าง

เซียวเฟิงเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าของตัวเอง หยิบของขวัญแล้วเดินลงมาชั้นล่าง

ก็พบว่าพั่วจวินลงมายืนรอเขาอยู่ด้านล่างตั้งนานแล้ว เซียวเฟิงขมวดคิ้ว "โซฟาก็อยู่ตรงนั้น ทำไมนายไม่นั่งล่ะ"

พั่วจวินมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากนั่ง แต่ไม่กล้านั่งต่างหาก

ได้ยินมาว่าพวกคนรวยมักจะรักความสะอาดมาก คนจนๆ อย่างเขาขืนไปนั่งสุ่มสี่สุ่มห้า เกรงว่าจะทำให้เซียวเฟิงไม่พอใจเอาได้

เมื่อเห็นว่าพั่วจวินยังคงลังเล เซียวเฟิงก็ถามขึ้น "เป็นอะไร โซฟามีปัญหาเหรอ"

พั่วจวินส่ายหน้า "ผมเป็นบอดี้การ์ด ยืนเอาก็ได้ครับ"

เซียวเฟิงยิ้มอย่างจนใจ "โธ่ โซฟามันก็มีไว้ให้คนนั่งนั่นแหละ เป็นบอดี้การ์ดฉันไม่ต้องเกร็งขนาดนี้ก็ได้ ถึงนายจะรับงานเป็นบอดี้การ์ดของฉัน แต่พวกเราก็เป็นพี่น้องกันเหมือนกัน ไม่เห็นต้องมากพิธีเลย รีบนั่งลงเถอะ"

พูดจบเซียวเฟิงก็ชี้ไปยังที่ว่างข้างตัว ส่งสัญญาณให้พั่วจวินรีบนั่งลง

พั่วจวินคิดจะพูดอะไรต่อ แต่พอเห็นสีหน้าของเซียวเฟิงก็รู้ว่าไม่ควรพูด จึงรีบนั่งลงทันที ไม่ถึงสองนาที แม่บ้านตระกูลเซียวก็ยกน้ำชามาเสิร์ฟให้พั่วจวินถ้วยหนึ่ง

เซียวเฟิงหยิบถ้วยชาตรงหน้ายัดใส่มือของพั่วจวิน "ดื่มสิ ฉันเห็นนายไม่ได้ดื่มน้ำเลย ไม่หิวน้ำเหรอ"

พั่วจวินรับถ้วยชามาจิบอย่างระมัดระวัง แม้เขาจะเป็นคนหยาบกระด้างที่ไม่ประสีประสาเรื่องชา แต่ก็พอรู้รสว่าอร่อยหรือไม่อร่อย

ชาส่งกลิ่นหอมสดชื่นชื่นใจ แค่จิบเดียวพั่วจวินก็รู้ทันทีว่าเป็นชาชั้นดี

"นี่ พั่วจวิน เดี๋ยวพวกเราไปเชียนกู่หลี่กันหน่อยนะ ไปเป็นเพื่อนฉันซื้อเสื้อผ้าหน่อย" เซียวเฟิงเอ่ย

พั่วจวินพยักหน้าแล้วจิบชาต่อ แต่คราวนี้เขากระดกพรวดเดียวหมดถ้วย ดูท่าทางจะหิวน้ำมากจริงๆ

เซียวเฟิงหัวเราะพลางส่ายหน้า ก่อนจะบอกให้แม่บ้านรินน้ำชาเพิ่มให้พั่วจวิน

เมื่อชาถ้วยที่สองตกถึงท้อง พั่วจวินถึงรู้สึกว่าอาการคอแห้งเป็นผงหายไปแล้ว "คุณชายเซียว ผมเรียบร้อยแล้วครับ เราไปกันเถอะ"

เซียวเฟิงพยักหน้าแล้วเดินตามพั่วจวินมาที่ลัมโบร์กินี จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าต้องซื้อรถเพิ่มอีกสักสองสามคันแล้ว ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าถ้ามีลูกน้องเยอะขึ้นคงไม่ค่อยสะดวกแน่

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เซียวเฟิงก็ชักอยากใช้เงินขึ้นมาตงิดๆ

แต่วันนี้ต้องจัดการเรื่องงานเลี้ยงให้เรียบร้อยเสียก่อน เซียวเฟิงจึงขับลัมโบร์กินีพาพั่วจวินมุ่งหน้าไปยังเชียนกู่หลี่

ความจริงตอนแรกเซียวเฟิงอยากให้พั่วจวินเป็นคนขับ แต่พั่วจวินปฏิเสธหัวชนฝา บ่ายเบี่ยงว่ารถของเซียวเฟิงมองแวบเดียวก็รู้ว่าแพงหูฉี่ เขาไม่กล้าขับหรอก

ต่อให้เซียวเฟิงบอกว่ามีประกัน พั่วจวินก็ยังไม่กล้าขับอยู่ดี

สุดท้ายเซียวเฟิงจึงจำใจยอม กลายเป็นว่าเจ้านายอย่างเขาต้องมาขับรถให้บอดี้การ์ดที่เป็นลูกน้องตัวเองเสียนี่

ด้วยความเร็วของลัมโบร์กินี เพียงพริบตาเดียวทั้งสองก็มาถึงหน้าห้างสรรพสินค้าเชียนกู่หลี่

เมื่อ รปภ. ของห้างเห็นลัมโบร์กินีคันหรู สีหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นทันที รีบวิ่งมาที่ข้างหน้าต่างรถของเซียวเฟิง "สวัสดีครับคุณชาย รถของคุณค่อนข้างมีราคาสูง ให้ผมช่วยหาที่จอดรถให้ดีไหมครับ"

พั่วจวินแปลกใจเล็กน้อย นี่คนรวยได้รับบริการแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย

ส่วนเซียวเฟิงแม้จะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็พอจะเตรียมใจไว้แล้ว จึงพยักหน้าตอบรับ "อืม"

ความจริงเซียวเฟิงไม่รู้ว่า รปภ. มีจุดประสงค์อีกอย่าง คือกลัวว่าจะมีใครเผลอมาขูดขีดรถของเซียวเฟิงเข้า ถึงตอนนั้นหน้าที่การงานของเขาคงรักษาไว้ไม่รอดแน่

คุณชายบ้านรวยแบบนี้ ต่อให้ รปภ. จะไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตานัก แต่บริการให้ดีไว้ก่อน อย่างไรก็ไม่มีปัญหาตามมาทีหลังแน่นอน