ตอนที่ 96 ช่องว่างที่แท้จริง

พั่วจวินขมวดคิ้ว "สู้กันเหรอครับ?"

เซียวเฟิงพยักหน้า "คราวที่แล้วฉันก็รู้สึกว่านายไม่ธรรมดา ตอนนั้นถือว่ากินกันไม่ลง"

พั่วจวินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า ความจริงเขาก็อยากประลองกับเซียวเฟิงเหมือนกัน โบราณว่าไว้ บุ๋นไม่มีที่หนึ่ง บู๊ไม่มีที่สอง

คนฝึกยุทธ์ทุกคนต่างอยากช่วงชิงความเป็นหนึ่งกันทั้งนั้น

ทั้งสองยืนประจันหน้ากันคนละฝั่งของลานกว้าง เซียวเฟิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเที่ยงธรรมที่แฝงอยู่ในตัวพั่วจวิน แม้จะไม่เด่นชัดนักแต่ก็หนักแน่นทรงพลังทีเดียว

แต่เพียงชั่วพริบตาต่อมา เซียวเฟิงกลับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากร่างของพั่วจวิน

เซียวเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย ที่แท้ฝีมือเมื่อคราวก่อนยังห่างไกลจากพลังที่แท้จริงของพั่วจวินนัก

พั่วจวินเร็วมาก เท่าที่เซียวเฟิงประเมิน ความเร็วนี้น่าจะเหนือกว่าพวกแชมป์วิ่งระยะสั้นไปไกลโข

ตามที่เซียวเฟิงคาดเดา สมรรถภาพร่างกายของพั่วจวินก็ไม่น่าจะต่ำ อย่างน้อยก็คงไม่ด้อยไปกว่าเขามากนัก

พั่วจวินพุ่งพรวดเข้าประชิดตัว ก่อนจะปล่อยหมัดชกเข้าใส่ใบหน้าของเซียวเฟิงเต็มแรง

เซียวเฟิงยกสองแขนขึ้นตั้งการ์ด แรงปะทะมหาศาลที่ส่งผ่านท่อนแขนทำเอาเขาซวนเซถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

แต่เซียวเฟิงไม่ยอมเพลี่ยงพล้ำ เขารีบจัดระเบียบร่างกายยืนหยัดอย่างมั่นคง แล้วสวนถีบเข้ากลางท้องของพั่วจวินทันที

พั่วจวินถูกเซียวเฟิงถีบกระเด็นไปไกลกว่าสามเมตร แต่เขากลับพลิกตัวตั้งหลักได้อย่างปราดเปรียว ก่อนจะตวัดขาฟาดลงมากลางกระหม่อมของเซียวเฟิงทันที

ปฏิกิริยาตอบสนองของเซียวเฟิงเหนือกว่าคนทั่วไปมานานแล้ว การโจมตีของพั่วจวินจึงพลาดเป้า ขาข้างนั้นฟาดลงพื้นเต็มเหนี่ยวจนแผ่นหินแตกร้าวให้เห็นตำตา

"เวรเอ๊ย ลงมือหนักขนาดนี้เลยเหรอ" เซียวเฟิงตกใจเล็กน้อย ไม่นึกว่าพั่วจวินจะลงมือเหี้ยมเกรียมถึงเพียงนี้

พั่วจวินเองก็รู้ตัวว่าพลั้งมือหนักไปจึงรีบอธิบาย "เอ่อ ที่ผมฝึกในกองทัพล้วนเป็นวิชาสังหารน่ะครับ เลยเน้นโจมตีจุดตายในครั้งเดียว ก็เลยลงมือหนักไปหน่อย"

เซียวเฟิงส่ายหน้า ความจริงเขาต้องการความรู้สึกเฉียดตายแบบนี้อยู่แล้ว เขาไม่อยากเป็นคนที่หลบอยู่ใต้ปีกของพ่อแม่ เพราะคนแบบนั้นสุดท้ายมักจะสูญเสียสิ่งสำคัญไปเพราะความลังเลโลเลของตัวเอง

"ไม่เป็นไร เอาตามถนัดของนายเลย ต่อ!"

แววตาของพั่วจวินฉายแววประหลาดใจ เซียวเฟิงไม่เหมือนใครที่เขาเคยเจอมา คนรวยอย่างเซียวเฟิงปกติแล้วต้องรักตัวกลัวตายไม่ใช่หรือไง

หรือว่าเมื่อก่อนเซียวเฟิงเคยเป็นทหารรับจ้างแล้วเพิ่งปลดประจำการมา? แต่เซียวเฟิงเพิ่งจะอายุยี่สิบเอ็ดเองนะ จะมีทหารรับจ้างที่ปลดประจำการตอนอายุยี่สิบเอ็ดได้อย่างไร อีกอย่างดูจากการเคลื่อนไหวของเซียวเฟิงแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆ เลย แถมการตอบสนองยังไวกว่าเขาเสียอีก

การโจมตีเมื่อครู่นี้เขารู้ดีที่สุด ต่อให้เป็นทหารระดับหัวกะทิก็ยังยากจะรับมือ แต่อีกฝ่ายกลับหลบพ้นไปได้ดื้อๆ

เห็นได้ชัดว่าเซียวเฟิงเองก็ยังไม่ได้เอาจริงเหมือนกัน

"ได้ครับ!" ในเมื่อเซียวเฟิงบอกให้เขาเอาจริงโดยไม่ต้องเกรงใจ งั้นพั่วจวินก็จะไม่ยอมออมมือแล้ว

พั่วจวินก้าวพรวดเดียวก็พุ่งเข้ามา เขาอยากเป็นฝ่ายคุมเกม จึงปราดเข้าประชิดเซียวเฟิงพร้อมกับงัดศอกเข้าใส่ใบหน้าโดยตรง แต่เซียวเฟิงจะยอมให้อีกฝ่ายโจมตีโดนง่ายๆ ได้อย่างไร

แขนซ้ายยกขึ้นปัดป้องและสลายแรงกระแทกไปได้เกือบหมด พั่วจวินชะงักที่การโจมตีพลาดเป้า ขณะกำลังจะถอยร่น เซียวเฟิงกลับไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ใช้กระบวนท่าพิงภูผาเหล็กกระแทกแขนขวาเข้ากลางอกของพั่วจวินเต็มแรง

"ปัง!" เขาสัมผัสได้ถึงแรงปะทะมหาศาลที่กระแทกเข้าใส่แผ่นอกของตัวเอง

พั่วจวินถูกกระแทกล้มลงกับพื้น แต่โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาม้วนตัวตีลังกากลับหลังลุกขึ้นยืนพลางยกมือขึ้นกุมหน้าอก "หมัดปาจี๋?!"

พั่วจวินนึกไม่ถึงว่าเซียวเฟิงจะใช้หมัดปาจี๋เป็น แถมยังใช้ได้อย่างช่ำชองขนาดนี้ ทั้งการปัดป้องศอกเมื่อครู่ รวมถึงท่าพิงภูผาเหล็กที่ใช้รับมือเขา ล้วนเป็นการประยุกต์ใช้หมัดปาจี๋ทั้งสิ้น

"หึ คิดไม่ถึงล่ะสิ" เซียวเฟิงเองก็เพิ่งเคยเอามาใช้เป็นครั้งแรก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมืออย่างพั่วจวิน เขาก็ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

"มาอีกรอบ!" ความแข็งแกร่งของเซียวเฟิงปลุกสัญชาตญาณความกระหายชัยชนะของพั่วจวินให้ลุกโชน

"เอาสิ!" เซียวเฟิงตอบรับอย่างเต็มใจ

"ปัง!" ทั้งสองปะทะหมัดกันอย่างรวดเร็ว ผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างสูสีคู่คี่

หลังจากการประลองดำเนินไปอย่างไม่มีใครยอมใคร เซียวเฟิงกลับรู้สึกแปลกๆ เขารู้สึกว่าพั่วจวินยังไม่ได้งัดกำลังทั้งหมดออกมา

"เข้ามา!" พั่วจวินตะโกนลั่น ทั้งสองปะทะหมัดกันอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เซียวเฟิงรู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังของตัวเองถูกกดทับเป็นครั้งแรก "เป็นไปได้ยังไงกัน?"

"ถอยไป!" พั่วจวินระเบิดพลังสายหนึ่งออกมา ส่งผลให้เซียวเฟิงถูกกระแทกถอยหลังไปสี่ห้าเมตรจนแทบจะยืนไม่อยู่

"เป็นไปได้ยังไง?" เซียวเฟิงไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้เขาลองทดสอบแล้วว่าสมรรถภาพร่างกายของตัวเองไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้อีก ตามหลักแล้วพลังของเขาน่าจะถึงขีดจำกัดของมนุษย์แล้วสิ แล้วทำไมถึงยังสู้ไม่ได้อีกล่ะ

"ติ๊ง! ตรวจพบผู้ฝึกยุทธ์ระดับหมิงจิ้ง ขอให้โฮสต์ระวังตัวด้วย"

พลังหมิงจิ้ง? เซียวเฟิงเพิ่งเคยได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่

"ระบบ ทำยังไงถึงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับหมิงจิ้งได้ล่ะ" เซียวเฟิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับพลังหมิงจิ้ง

"โฮสต์ ต้องใช้แต้มความสามารถในการอัปเกรด ปัจจุบันยังมีสิทธิ์รับรางวัลธรรมดาเหลืออยู่อีก 1223 ครั้ง จะสุ่มรางวัลหรือแลกเปลี่ยนเป็นแต้มความสามารถโดยตรงหรือไม่"

สิทธิ์รางวัลธรรมดา 1 ครั้ง สามารถแลกเป็นแต้มความสามารถได้ 1 แต้ม

นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบแจ้งเตือนว่าสามารถแลกแต้มความสามารถได้โดยตรง

"เลื่อนขั้นเป็นพลังหมิงจิ้งต้องใช้แต้มความสามารถเท่าไหร่" เซียวเฟิงเอ่ยถาม

"การเลื่อนขั้นเป็นพลังหมิงจิ้งต้องใช้แต้มความสามารถ 1000 แต้ม พลังหมิงจิ้งแบ่งออกเป็นสิบระดับ แต่ละระดับต้องใช้แต้มความสามารถ 100 แต้มในการเลื่อนขั้น"

เซียวเฟิงตกใจจนสบถลั่นในใจ "เชี่ยเอ๊ย ปล้นกันชัดๆ"

แลกความเชี่ยวชาญทักษะยังใช้แต้มความสามารถแค่ 100 แต้มเอง แต่นี่แค่เพิ่มระดับพลังหมิงจิ้งขั้นเดียวก็ปาเข้าไปตั้ง 100 แต้มแล้วเหรอ ชักจะขูดรีดกันเกินไปแล้ว!

"โฮสต์ ทักษะก็สามารถอัปเกรดได้เหมือนกัน อย่างความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์รักษาได้แค่โรคทั่วไปเท่านั้น ถ้าอยากรักษาผู้ฝึกยุทธ์ก็จำเป็นต้องมีวิชาแพทย์ระดับสูงกว่านี้" น้ำเสียงของระบบในยามนี้ฟังดูเย็นชาเหลือเกินในความรู้สึกของเซียวเฟิง

"เอาเถอะ เลื่อนขั้นเลย! แล้วก็ยกระดับความแข็งแกร่งให้หมดด้วย" เซียวเฟิงรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย

เวลานี้พั่วจวินเริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของเซียวเฟิง เพราะก่อนหน้านี้ปะทะกันอยู่นานก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ เขาจึงจำใจต้องเผยพลังในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ระดับหมิงจิ้งออกมา ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ เซียวเฟิงกลับทะลวงระดับขึ้นมาได้เสียอย่างนั้น?

แถมยังทะยานขึ้นสู่ระดับพลังหมิงจิ้งขั้นสองได้ในรวดเดียวอีกต่างหาก

"เป็นไปได้ยังไง?! คุณอายุแค่นี้ก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับหมิงจิ้งแล้วเหรอ?" พั่วจวินอายุปาเข้าไปสามสิบกว่าแล้วเพิ่งจะอยู่ระดับหมิงจิ้งขั้นปลาย ตอนที่เขาอายุยี่สิบเอ็ดยังไม่เคยฝึกวิถียุทธ์เลยด้วยซ้ำ

หลังจากเข้ากองทัพและได้รับความไว้วางใจให้ทำหน้าที่สำคัญ เขาถึงเพิ่งค้นพบว่าตัวเองมีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ และมีโอกาสได้ก้าวมาจนถึงระดับหมิงจิ้ง

ในขณะเดียวกัน เซียวเฟิงก็เลื่อนขั้นได้สำเร็จ เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานของตัวเอง เขาก็รู้สึกว่าคราวนี้คงเอาชนะได้แน่

"เข้ามา!" เซียวเฟิงในยามนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เขาเป็นฝ่ายเปิดฉากบุกก่อนเป็นครั้งแรก หมัดที่ซัดออกไปรวดเร็วจนมีกระแสลมแฝงมาด้วย

"ปัง!" แต่เซียวเฟิงกลับต้องประหลาดใจอย่างยิ่ง เพราะการโจมตีสุดกำลังของเขากลับถูกพั่วจวินรับเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

พั่วจวินเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง "คุณชายเซียว เลิกสู้เถอะครับ คุณสู้ผมไม่ได้หรอก ผมอยู่ระดับหมิงจิ้งขั้นเก้า คุณเพิ่งจะขั้นสองเอง แต่ฝีมือของคุณทำให้ผมประหลาดใจมากจริงๆ"

เมื่อได้ยินว่าพั่วจวินอยู่ระดับหมิงจิ้งขั้นเก้า เซียวเฟิงก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงขึ้นมาเป็นครั้งแรก นึกไม่ถึงเลยว่าขนาดตัวเองแลกแต้มจนหมดเกลี้ยงแล้ว ก็ยังไม่ใช่คู่มือของอีกฝ่ายอยู่ดี