ตอนที่ 95 มาสู้กันสักตั้งเป็นไง

จากนั้นเซียวเฟิงก็จับชีพจรของหลิวเยว่เอ๋ออีกครั้ง พบว่าเซลล์มะเร็งถูกควบคุมไว้ได้และไม่ลุกลามต่อแล้วจริงๆ ขั้นตอนต่อไปเพียงแค่ใช้ยาจีนกำจัดเซลล์มะเร็งในร่างกายให้หมด หลิวเยว่เอ๋อก็จะหายเป็นปกติ

ประจวบกับยาจีนต้มเสร็จพอดี เซียวเฟิงจึงรินใส่ชามให้หลิวเยว่เอ๋อดื่ม พลางกำชับพั่วจวินว่าให้กินวันละหนึ่งเทียบ โดยใช้น้ำสี่ชามต้มเคี่ยวให้เหลือเพียงชามเดียวก็พอ

ที่สำคัญคือห้ามขาดยาเด็ดขาด มิฉะนั้นต่อให้มียาวิเศษก็คงช่วยอะไรไม่ได้อีก

พั่วจวินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ด้านคุณย่าหลิวพอดื่มยาเข้าไปก็รู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อยจึงล้มตัวลงนอนพัก

เซียวเฟิงกับพั่วจวินเดินออกมานอกบ้านหลังเล็ก เซียวเฟิงหันไปมองพั่วจวินพลางถาม "ว่าไง?"

เผชิญกับคำถามของเซียวเฟิง พั่วจวินย่อมเข้าใจความหมายดี "ตกลง ในเมื่อนายแก้ปัญหาของฉันได้ ฉันก็ต้องรักษาสัญญา ต่อไปนี้ฉันเป็นคนของนายแล้ว ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องฆ่าคนวางเพลิง ข่มขืนปล้นชิงล่ะก็ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟฉันก็ไม่เกี่ยง"

ในที่สุดเซียวเฟิงก็ระบายยิ้มออกมา เขายื่นมือขวาออกไป "ยินดีต้อนรับนะ"

พั่วจวินพยักหน้ารับ บนใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน เพียงแต่มันดูบางเบาจนแทบมองไม่ออก

เซียวเฟิงเอ่ยต่อ "เรื่องค่าตอบแทน นายมีข้อเรียกร้องอะไรไหม?"

พั่วจวินชะงักไป "ไม่ใช่ได้ค่าตอบแทนเท่าพนักงานรักษาความปลอดภัยเหรอ?"

เซียวเฟิงกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยใจ "เวรเอ๊ย ถ้าฉันแค่อยากได้ รปภ. จำเป็นต้องมาหานายด้วยหรือไง?"

พั่วจวินรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเป้าหมายที่เซียวเฟิงมาตามหาตนคืออะไรกันแน่

เซียวเฟิงกวาดสายตามองรอบๆ "ที่นี่ของนายมันโทรมเกินไป พูดตามตรงว่าไม่ดีต่อการฟื้นตัวของคุณย่าหรอกนะ คืนนี้ฉันยังมีธุระ พรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อบ้านสักหลังให้นายกับคุณย่าอยู่ ส่วนเรื่องเงินเดือน เอาเป็นเดือนละหนึ่งล้าน นายว่ายังไง?"

พั่วจวินเบิกตากว้าง "ทะ...เท่าไหร่นะ?"

เซียวเฟิงขมวดคิ้ว "ทำไมล่ะ? น้อยไปเหรอ? งั้นเดือนละห้าล้าน?"

พั่วจวินรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "มะ...ไม่ใช่ ฉันไม่ได้คิดว่ามันน้อยไป แต่มันเยอะเกินไปต่างหาก นายให้เงินฉันเยอะขนาดนี้ ฉันใช้ไม่หมดหรอกนะ"

เซียวเฟิงอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจได้ทันที ดูเหมือนพั่วจวินจะยังไม่รู้คุณค่าฝีมือของตัวเองสักเท่าไร ยอดฝีมือระดับนี้อย่าว่าแต่เดือนละหนึ่งล้านเลย ต่อให้เดือนละสิบล้านก็ใช่ว่าจะไม่มีคนยอมจ่าย

เพราะถึงอย่างไร คนที่สามารถสู้กับเขาได้อย่างสูสีก็ไม่ได้หากันได้ง่ายๆ

"เมื่อก่อนนาย...เคยเป็นทหารเหรอ?" เซียวเฟิงชั่งใจอยู่นานก่อนจะตัดสินใจถามออกไป

พั่วจวินมองเซียวเฟิงด้วยสายตาระแวดระวัง "นายรู้ได้ยังไง?"

เซียวเฟิงชี้ไปทางตัวบ้าน "บ้านนายถึงจะหลังไม่ใหญ่ แต่จัดของได้เป็นระเบียบเรียบร้อยมาก หรือเรียกว่าเนี้ยบเกินไปเลยด้วยซ้ำ แม้แต่ผ้าห่มก็ยังพับเป็นก้อนเต้าหู้สี่เหลี่ยมเป๊ะ ถ้าไม่ใช่ทหารของประเทศหลงเรา จะติดนิสัยแบบนี้มาได้ยังไง"

พั่วจวินอดทึ่งกับสายตาช่างสังเกตและการประเมินของเซียวเฟิงไม่ได้ อันที่จริงเรื่องที่เขาเคยเป็นทหารไม่ใช่เรื่องยากที่จะดูออก แต่การที่เซียวเฟิงซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นคุณชายบ้านรวยสังเกตเห็นจุดนี้ได้ ก็นับว่าน่าทึ่งมากแล้ว

พั่วจวินเห็นว่าตัวตนของตนถูกเดาออกแล้ว จึงเหลือบมองเข้าไปในห้องแล้วถอนหายใจยาว "ความจริงแล้ว คุณย่าหลิวไม่ใช่ย่าแท้ๆ ของฉันหรอกนะ"

สีหน้าของเซียวเฟิงไม่มีแววประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย คราวนี้พั่วจวินถึงกับตกใจจริงๆ เข้าแล้ว "เรื่องนี้นายก็รู้ด้วยเหรอ?"

เซียวเฟิงพยักหน้า "ท่าทีของพวกนายไม่ใช่ความสนิทสนมแบบย่าหลานทั่วไป นายมีแต่ความเคารพต่อท่าน ซ้ำฉันยังรู้สึกได้ว่านายมีความรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ด้วยซ้ำ ฉันเลยเดาว่าท่านน่าจะเป็นคุณย่าของเพื่อนร่วมรบนายใช่ไหมล่ะ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฟิง พั่วจวินก็รู้สึกเหนือความคาดหมายจริงๆ "ต้องยอมรับเลยว่านายแตกต่างจากคนอื่นจริงๆ ทักษะการสังเกตของนายนี่มันน่ากลัวชัดๆ ใช่ ท่านเป็นคุณย่าของเพื่อนร่วมรบฉันเอง ฉันปลดประจำการเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่ปฏิบัติภารกิจครั้งหนึ่ง พี่น้องของฉันต้องมาถูกศัตรูฆ่าตายเพื่อปกป้องฉัน คุณย่าหลิวคือญาติเพียงคนเดียวของเขา ฉันเคยรับปากกับเขาไว้ว่าตั้งแต่นี้ต่อไป คุณย่าของเขาก็คือคุณย่าของฉัน"

เซียวเฟิงพยักหน้า เขาไม่มีข้อกังขาในความซื่อสัตย์ภักดีของพั่วจวินแม้แต่น้อย "นายยังมีเพื่อนร่วมรบคนอื่นอีกไหมล่ะ? ถ้าปลดประจำการกันแล้วก็เรียกมาอยู่ด้วยกันสิ ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้ตามฝีมือของพวกเขาเอง"

แววตาของพั่วจวินฉายประกายความดีใจวาบหนึ่ง "จริงเหรอ? หลังจากผ่านภารกิจครั้งนั้น ฉันกับเพื่อนร่วมทีมก็พากันปลดประจำการทั้งหมด ช่วงปีกว่าที่ผ่านมา พวกเราต่างแยกย้ายไปใช้ชีวิตตามที่ต่างๆ ในประเทศหลง แต่ฉันรู้ดีว่าความเป็นอยู่ของพวกเขาไม่ได้ดีนักหรอก คนอย่างพวกเรามันซื่อตรงเกินไป คิดจะหาเงินก็เป็นเรื่องยาก"

เซียวเฟิงเข้าใจความหมายของพั่วจวินเป็นอย่างดี อันที่จริงด้วยฝีมือระดับพวกเขา หากคิดจะหาเงินทางลัดก็ง่ายแสนง่าย แต่ศักดิ์ศรีของทหารในสายเลือดไม่ยอมให้ทำเรื่องแบบนั้น ต่อให้พั่วจวินไม่อธิบาย เขาก็พอเดาออกว่าคนพวกนี้ถ้าไม่ไปเป็น รปภ. ก็คงเปิดร้านเล็กๆ หรือถ้าดีหน่อยก็ไปเป็นบอดี้การ์ด

"ขั้นต่ำเดือนละหนึ่งล้าน พี่น้องของนาย ฉันรับไว้ทั้งหมด" เซียวเฟิงชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"หนึ่งล้าน?! เพื่อนร่วมทีมของฉันยังมีอีกหกคนนะ นายแน่ใจเหรอว่าจะรับทั้งหมดน่ะ?" พั่วจวินรู้สึกว่าเซียวเฟิงจะรวยเกินไปแล้วมั้งเนี่ย? ถ้าตามตัวมาหมดทุกคนจริงๆ รวมกับเงินเดือนของตัวเองก็ตกเดือนละเจ็ดล้าน ปีหนึ่งปาเข้าไปตั้งแปดสิบสี่ล้านเลยนะ

สีหน้าของเซียวเฟิงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ทว่าในใจกลับลิงโลดสุดขีด ไร้สาระน่า แค่เดือนละเจ็ดล้าน ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวนายจะสงสัย ฉันอยากจะเสนอให้เดือนละเจ็ดร้อยล้านด้วยซ้ำ ยังไงซะก็มีระบบคืนเงินอยู่แล้ว คิดจะทำให้ตัวเองขาดทุนงั้นเหรอ? ไม่มีทางเสียหรอก

พอเห็นเซียวเฟิงยืนยันชัดเจน พั่วจวินก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น รีบควักโทรศัพท์มือถือแล้วเดินเลี่ยงไปโทรหาเพื่อนร่วมทีมของตัวเองทันที

ยี่สิบนาทีต่อมา พั่วจวินก็เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า

เซียวเฟิงถามขึ้น "มากันหมดเลยไหม?"

พั่วจวินหัวเราะร่า "อืม พวกพี่น้องของฉันพอได้ยินว่าเงินเดือนตั้งห้าแสน มีหรือจะไม่รีบแจ้นมา?"

เซียวเฟิงพยักหน้า "แต่พอมาถึงแล้วฉันก็ต้องขอดูฝีมือหน่อยนะ ต้องผ่านเกณฑ์ที่ฉันตั้งไว้ อย่างน้อยก็ต้องมีฝีมือสักครึ่งหนึ่งของนายละมั้ง?"

พั่วจวินตบอกตัวเองอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม "เรื่องนี้นายวางใจได้เลย พี่น้องฉันแต่ละคนเป็นยอดฝีมือทั้งนั้น อย่างแย่ที่สุดก็ยังมีฝีมือถึงเก้าในสิบส่วนของฉัน สบายใจได้เลย"

เซียวเฟิงพยักหน้ารับ "งั้นก็ดี ความจริงฉันก็ไม่ได้ต้องการให้พวกนายทำอะไรมากหรอก แค่คอยคุ้มครองความปลอดภัยของฉันก็พอ ส่วนเรื่องอื่นพวกนายก็ตามสบายเลย"

"แค่นี้...แค่นี้เองเหรอ?" พั่วจวินแทบไม่อยากเชื่อ อีกอย่างเขาเคยเห็นฝีมือของเซียวเฟิงมาแล้ว แม้จะเป็นการปะทะกันเพียงสั้นๆ แต่พั่วจวินก็สัมผัสได้ว่าฝีมือของเซียวเฟิงไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่นิดเดียว คนระดับนี้ยังต้องการให้เขาคุ้มครองอีกเหรอ?

เซียวเฟิงดูออกถึงความสงสัยของพั่วจวิน "ฉันเป็นคนค่อนข้างขี้เกียจน่ะ ไม่ค่อยชอบลงมือเอง อีกอย่างเรื่องนี้ก็แค่ชั่วคราว ต่อไปอาจจะมีเรื่องอื่นให้พวกนายทำอีก"

พั่วจวินพยักหน้า "ตกลง ฉันเข้าใจแล้ว"

เซียวเฟิงพูดต่อว่า "คืนนี้ฉันต้องไปร่วมงานเลี้ยง เดี๋ยวนายต้องไปกับฉันนะ ก่อนอื่นคงต้องไปหาซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุดก่อน ชุดของนายมันออกจะ..."

พั่วจวินอยากจะบอกเหลือเกินว่า ลูกพี่ เสื้อผ้าของนายก็ไม่ได้ดูดีไปกว่าฉันเท่าไหร่หรอกนะ ชุดฉันอาจจะเป็นของแบกะดินราคาไม่กี่สิบหยวน แต่ของนายเต็มที่ก็ไม่เกินร้อยหยวนเหมือนกันนั่นแหละ

เมื่อเห็นพั่วจวินตกลง เซียวเฟิงจึงเอ่ยปากชวน "ถ้างั้น ต่อจากนี้...พวกเรามาสู้กันสักตั้งเป็นไง?"