ตอนที่ 66 อย่าเลย ผมมีแฟนแล้ว

"พระเจ้าช่วย! นั่นมันเทพทรูเฟิงซวงเย่นี่ เขาเข้ามาในห้องไลฟ์ของจือจือได้ยังไงเนี่ย?"

"นั่นสิ นี่... มันเป็นไปได้ยังไง ตอนนี้ลูกพี่ถือเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโต่วอินที่ทุกคนยอมรับเลยนะ"

"แม่เจ้า ลูกพี่ ฉันบูชาคุณสุดๆ ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหม"

เซียวเฟิงกวาดตามองคอมเมนต์บนหน้าจออย่างไม่ใส่ใจ ยอดคนดูในห้องไลฟ์ของลั่วหนานจือน้อยจนน่าใจหาย แย่ยิ่งกว่าห้องของเซี่ยเข่อซินก่อนหน้านี้เสียอีก เพราะมีอยู่แค่ยี่สิบกว่าคนเท่านั้น

บนหน้าจอไลฟ์ ลั่วหนานจือในชุดจีนโบราณกำลังนั่งดีดกู่เจิงอยู่

แม้สีหน้าของลั่วหนานจือจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ในใจกลับทั้งตกตะลึงและสับสนอย่างยิ่ง

ในฐานะหนึ่งในดาวเด่นของมหาวิทยาลัยไห่เฉิง ลั่วหนานจือย่อมมีความหยิ่งทะนงในตัวเอง

เมื่อเห็นว่าลั่วหนานจือเย่อหยิ่งถึงเพียงนี้ ขนาดเห็นเทพทรูเลเวลตันอย่างเขาเข้ามาในห้องไลฟ์ยังไม่คิดจะเอ่ยปากต้อนรับ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาดีดกู่เจิงต่อไป

ตอนนี้เซียวเฟิงมั่นใจเต็มร้อยแล้วว่า ลั่วหนานจือคนนี้ก็คือรุ่นพี่ปีสามในมหาวิทยาลัยของเขา ลั่วหนานจือ หนึ่งในดาวมหาวิทยาลัยชื่อดังคนนั้นจริงๆ

เซียวเฟิงเคยได้ยินเรื่องราวของลั่วหนานจือมาบ้าง แน่นอนว่ามันไม่ใช่ความลับอะไร ท้ายที่สุดเธอก็เป็นนักศึกษายากจนที่ขึ้นชื่อเหมือนกับตัวเขาก่อนหน้านี้

หรือหากจะพูดให้ถูก ลั่วหนานจือนั้นยากจนยิ่งกว่าเซียวเฟิงในตอนแรกเสียอีก

ถ้าเมื่อก่อนเซียวเฟิงไม่ยอมเป็นไอ้โบ้คอยรับใช้เฉิงเยว่ ลำพังแค่ทำงานพิเศษบวกกับเงินอุดหนุนนักศึกษายากจน เขาก็พอจะประทังชีวิตให้อิ่มท้องไปวันๆ ได้สบาย

แต่ลั่วหนานจือกลับไม่เป็นเช่นนั้น ไม่เพียงพ่อแม่จะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เท่านั้น แม้เงินชดเชยที่ทิ้งไว้ให้เดิมทีจะมากพอให้เธอกับปู่ย่าใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย

แต่กลับต้องมาเจออาแท้ๆ คอยสูบเลือดสูบเนื้อ คนที่ติดการพนันงอมแงมคนนั้นเอาเงินชดเชยไปจนหมด มิหนำซ้ำยังสร้างหนี้สินก้อนโตทิ้งไว้อีก

ต่อมาช่วงมัธยมปลาย ปู่ก็ล้มป่วยหนัก สุขภาพของย่าก็ย่ำแย่ ชีวิตของลั่วหนานจือจึงน่าเวทนากว่าเซียวเฟิงมากนัก

เซียวเฟิงมองลั่วหนานจือผ่านหน้าจอแล้วก็อดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้ เธอไม่เพียงต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว แต่ยังเป็นคนหัวรั้นเอามากๆ

มีพวกลูกคนรวยหลายคนอยากจะเลี้ยงดูเธอ แต่ก็ถูกปฏิเสธกลับไปทีละคน เดิมทีพวกคนรวยเหล่านั้นคิดว่าหลินหว่านถิงจีบยากแล้ว กลายเป็นว่าลั่วหนานจือกลับเข้าถึงยากยิ่งกว่าหลินหว่านถิงเสียอีก

ในมหาวิทยาลัย ลั่วหนานจือแทบไม่พูดคุยกับเพศตรงข้ามเลย เวลาเจอผู้ชายเธอก็มักจะเว้นระยะห่างเสมอ

ซึ่งเซียวเฟิงก็เข้าใจได้ การที่ต้องมาเจออาพรรค์นั้น คงทำให้เธอหมดศรัทธาในตัวผู้ชายทุกคนไปจนหมดสิ้น

จุดประสงค์ที่ลั่วหนานจือมาเปิดไลฟ์ที่นี่ แค่คิดก็เดาได้ไม่ยาก การใช้หน้าตาและรูปลักษณ์ของตัวเองหาเงินก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

ทว่าเซียวเฟิงก็มองออกว่า ลั่วหนานจือยังคงเป็นลั่วหนานจือคนเดิม เธอไม่มีทางยอมก้มหัวอ่อนข้อให้พวกคนรวยที่เปย์เงินให้อย่างเด็ดขาด

และก็เป็นไปตามที่เซียวเฟิงคิด ในสายตาลั่วหนานจือ บัญชีเฟิงซวงเย่ก็ไม่ต่างอะไรกับคนทั่วไป ยังไงเธอก็ไม่มีวันยอมประนีประนอมให้อยู่แล้ว ยอดของขวัญจึงคงได้ไม่เท่าไหร่นัก

แต่ลั่วหนานจือคิดผิดถนัด เมื่อเอฟเฟกต์คาร์นิวัลลอยละลานตาขึ้นมาในห้องไลฟ์อันแล้วอันเล่า

ใช่แล้ว เซียวเฟิงเริ่มเปิดฉากการแสดงแล้ว เพียงไม่กี่นาทีเขาก็เปย์ไปมากกว่าห้าล้าน

นี่ถือเป็นเรื่องน่าตกตะลึงมากเกินพอสำหรับห้องไลฟ์อย่างลั่วหนานจือ ด้วยอานุภาพของขวัญ ผู้คนจึงเริ่มแห่แหนเข้ามาในห้องไลฟ์ของเธออย่างบ้าคลั่ง

ส่วนลั่วหนานจือที่นั่งอยู่หน้ากล้องเริ่มทำตัวไม่ถูก "สะ... สวัสดีค่ะคุณเฟิงซวงเย่ ขอบคุณสำหรับของขวัญนะคะ คุณมีคำขออะไรก็เสนอมาได้เลยค่ะ"

เซียวเฟิงกระตุกยิ้มมุมปาก สมกับเป็นดาวมหาวิทยาลัยผู้หยิ่งทะนงจริงๆ ตัวเขาเปย์ไปตั้งห้าล้านกว่า เธอกลับเรียกชื่อเขาตรงๆ เสียอย่างนั้น ทั้งที่สตรีมเมอร์สาวคนอื่นต่างพากันเรียกพี่คะ ที่รักคะ กันให้วุ่น

ทว่าเซียวเฟิงกลับลอบถอนหายใจ ยังไงเสียเป้าหมายของเขาก็ไม่ได้อยู่ที่เรื่องนี้

เซียวเฟิงพิมพ์ลงในช่องแชตรวมว่า "คุณดีดพิณให้ดีเถอะ ไม่ต้องสนใจเรื่องอื่นครับ"

ลั่วหนานจือชะงักไป ดวงตาคู่งามฉายแววตกตะลึง แต่ก็กลับมาสงบนิ่งได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเริ่มตั้งใจดีดกู่เจิงต่อไป

แต่ของขวัญของเซียวเฟิงกลับยังไม่หยุด คาร์นิวัลชิ้นแล้วชิ้นเล่ายังคงลอยขึ้นมาเต็มหน้าจอไม่ขาดสาย

เพียงไม่นาน ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ของขวัญมูลค่าสามสิบล้านก็ถูกเปย์จนเกลี้ยง

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ใช้จ่ายไปสามสิบล้านหยวน ได้รับเงินคืนเก้าสิบล้านหยวน ได้รับรางวัลธรรมดาเก้าครั้ง ปัจจุบันมีรางวัลธรรมดาสองร้อยสามสิบสองครั้ง"

เมื่อเห็นของขวัญสามสิบล้าน ลั่วหนานจือก็เริ่มเก็บอาการไม่อยู่ เธอรีบพูดในห้องไลฟ์ทันทีว่า "คุณเฟิงซวงเย่คะ ฉันขอพูดไว้ก่อนเลยนะคะว่าฉันไม่ใช่สตรีมเมอร์หญิงแบบนั้น เพราะงั้นฉันจะไม่ยอมรับคำขอที่มากเกินไปของคุณเด็ดขาดค่ะ"

คำพูดของลั่วหนานจือจุดชนวนให้ผู้ชายนับพันในห้องไลฟ์ไม่พอใจขึ้นมาทันที

"เวรเอ๊ย จะเก๊กหยิ่งไปถึงไหน หน้าตาดีแล้วคิดว่าเจ๋งนักหรือไง"

"นั่นดิ นั่งทื่อเป็นท่อนไม้แบบนั้น เธอรู้บ้างไหมว่าสามสิบล้านที่ลูกพี่เฟิงซวงเย่เปย์ให้มันหมายความว่ายังไง ช่างไม่รู้ประสีประสาเอาซะเลย"

"ชิ คิดว่าตัวเองหน้าตาดีแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ? ฉันขอแนะนำให้รีบปีนขึ้นเตียงลูกพี่เฟิงซวงเย่ไปซะ ถ้าฉันเป็นผู้หญิงป่านนี้คงปีนไปนานแล้ว ได้เสวยสุขกับความร่ำรวยไม่รู้จบเลยนะ"

เมื่อมองเห็นคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ ลั่วหนานจือก็เม้มริมฝีปากแน่น

เซียวเฟิงขมวดคิ้วพลางพิมพ์ว่า "พวกคุณหุบปากไปเถอะ ผมก็แค่คิดว่าเสียงพิณของสตรีมเมอร์เพราะดี มันมีค่ามากขนาดนั้นแหละ สู้ๆ ดีดต่อไปนะ ผมยังอยากฟังอยู่ครับ"

ข้อความของเซียวเฟิงทำเอาคนในห้องไลฟ์พากันถกเถียงอย่างดุเดือด "หืม? ลูกพี่เฟิงซวงเย่พูดว่าไงนะ? เสียงพิณนี่เพราะเหรอ?"

"ไร้สาระน่า ลูกพี่เฟิงซวงเย่เขาเป็นคนชนชั้นสูง ไม่เหมือนพวกกระจอกอย่างพวกเราหรอก บางทีเขาอาจจะคิดว่ามันเพราะจริงๆ ก็ได้"

"ก็จริงนะ รู้งี้ฉันน่าจะไปเรียนกู่เจิงกับกู่ฉินบ้าง"

เมื่อได้ยินเซียวเฟิงพูดเช่นนี้ ลั่วหนานจือก็คลายความกังวลลงไปได้มาก ซ้ำในใจยังตื่นเต้นสุดขีด ของขวัญมูลค่าสามสิบล้านหากหักส่วนแบ่งแล้ว จะได้เงินมามากกว่าสิบล้าน ซึ่งสามารถนำไปรักษาคุณย่าของเธอได้

ลั่วหนานจือรู้สึกซาบซึ้งใจในตัวเซียวเฟิงเป็นอย่างยิ่ง เธอจึงเอ่ยขึ้นในห้องไลฟ์ว่า "ขอบคุณคุณเฟิงซวงเย่นะคะ ถ้าเป็นไปได้ฉันขอแอดวีแชตของคุณหน่อยได้ไหมคะ"

เซียวเฟิงชะงักไป ดาวมหาวิทยาลัยลั่วถึงกับเป็นฝ่ายขอแอดวีแชตเขาก่อนเลยเหรอ? เรื่องนี้เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยจริงๆ

จากนั้นเซียวเฟิงจึงส่งข้อความส่วนตัวหาลั่วหนานจือ แจ้งไอดีวีแชตของตัวเองไปให้

หลังจากแอดเพื่อนสำเร็จ ลั่วหนานจือก็ส่งข้อความหาเซียวเฟิงว่า "ขอบคุณนะคะ ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี เพียงแต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น หวังว่าคุณจะเข้าใจนะคะ"

เซียวเฟิงพยักหน้ารับ "อืม ไม่เป็นไรครับ วันหลังคุณก็แค่ดีดพิณให้ผมฟังบ่อยๆ ก็พอแล้วครับ"

คำพูดของเซียวเฟิงสะกิดใจลั่วหนานจือเข้าอย่างจัง หรือว่าเขาไม่ได้หวังในความสวยของเธอ แต่ชื่นชมในฝีมือการดีดพิณของเธอจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?

ความจริงแล้วสำหรับเซียวเฟิง การช่วยเหลือลั่วหนานจือนอกจากจะได้ช่วยรุ่นพี่ดาวมหาวิทยาลัยคนนี้แล้ว ยังทำเงินได้อีกด้วย มีเหตุผลอะไรให้ต้องปฏิเสธล่ะ

หลังจากนั้น เซียวเฟิงก็นั่งฟังเพลงกู่เจิงในห้องไลฟ์ต่ออีกหลายเพลง พอเห็นว่าได้เวลาพอสมควรแล้วจึงล็อกเอาต์ออกจากระบบไป

ทันทีที่ออฟไลน์ สายวิดีโอคอลจากเซี่ยเข่อซินก็ดังขึ้น

เซียวเฟิงมองเซี่ยเข่อซินที่ดูน่ารักซุกซนบนหน้าจอแล้วเอ่ยถาม "คืนนี้คนดูเยอะขนาดนั้น กิจกรรมเพิ่งจบไปชั่วโมงเดียว คุณก็ปิดไลฟ์แล้วเหรอครับ?"

เซี่ยเข่อซินพยักหน้าพลางพูดด้วยความเขินอายเล็กน้อย "พี่เซียวเฟิงคะ เค้าจองตั๋วรถไฟความเร็วสูงไปหาพี่ที่ไห่เฉิงดีไหมคะ?"

เซียวเฟิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบปฏิเสธ "อย่าเลยครับ ผมมีแฟนแล้ว"