ตอนที่ 67 ดาวมหาวิทยาลัยสามัญชน

ภายในห้อง

เซียวเฟิงมองข้อความในโทรศัพท์มือถือด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย

"ฉันแค่กะจะใช้เงินเพื่อรับเงินคืนเท่านั้น เธอถึงกับอยากจะนอนกับฉันเลยเหรอ? ไม่หน้าด้านไปหน่อยหรือไง?"

ที่จริงสำหรับเซียวเฟิงแล้ว เซี่ยเข่อซินก็ใช่ว่าจะไร้เสน่ห์ดึงดูดเสียทีเดียว เพราะไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือหน้าตาของเธอก็นับว่าอยู่ในระดับตัวท็อปทั้งนั้น

ผิวพรรณขาวผ่อง เอวคอดกิ่วเพียงหยิบมือ ทรวดทรงด้านบนยิ่งอวบอิ่ม ถ้าพูดกันตามตรงยังดูตู้มกว่าหลินหว่านถิงเสียอีก ติดแค่ว่ามันใหญ่เกินไปจนดูไม่ค่อยได้สัดส่วนเท่าไร

ส่วนหน้าตาก็จัดว่าอยู่ในระดับท็อปเช่นกัน จะบอกว่าด้อยกว่าหลินหว่านถิงก็ไม่ใช่ เรียกว่าสองคนนี้มาคนละสไตล์กันมากกว่า

แต่แน่นอนว่าในใจของเซียวเฟิง หลินหว่านถิงย่อมดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติกว่า

แต่เซียวเฟิงก็ไม่ได้ไร้ความสนใจในตัวเซี่ยเข่อซินโดยสิ้นเชิง เพียงแต่เซียวเฟิงมีข้อกังวลอยู่สองประการ ประการแรกคือเซี่ยเข่อซินเต็มใจเข้าหาเขาเพราะเรื่องเงินแน่นอน ซึ่งจุดนี้เซียวเฟิงก็ยอมรับได้ ท้ายที่สุดแล้วคนเราก็ต้องอยากปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูง

ประการที่สองถือว่าสำคัญกว่า นั่นก็คือหลินหว่านถิง แม้ว่าสิ่งที่ไม่ได้ครอบครองจะทำให้ใจว้าวุ่นอยู่เสมอ แต่หลินหว่านถิงก็ยังคงเป็นคนพิเศษในใจของเซียวเฟิง

ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอกที่ดึงดูดเขาอย่างยิ่ง แต่บุคลิกและนิสัยแบบนั้นทำให้เซียวเฟิงรู้สึกว่าเธอดึงดูดเขาเป็นพิเศษ

ตอนที่หลินหว่านถิงเอ่ยปากขอคบหาด้วย เซียวเฟิงจึงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

เรื่องสัญญาหมั้นหมายอะไรเทือกนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรสำหรับเขา

คราวนี้ที่หลินหว่านถิงตกลงกับเขาว่าก่อนจะมีครั้งแรก ห้ามไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น เซียวเฟิงจึงตั้งใจจะรักษาสัญญานั้นไว้

ถึงแม้ว่าสำหรับผู้ชายแล้ว ครั้งแรกกับครั้งที่สองจะต่างกันตรงไหน ยังไงก็มองไม่ออกอยู่ดี

ส่วนเซี่ยเข่อซินเมื่อถูกปฏิเสธทันควันก็แทบไม่อยากจะเชื่อ แม้จะไม่ถึงกับสูญเสียความมั่นใจในตัวเองอย่างหนัก แต่ในใจก็อดรู้สึกสะกิดใจไม่ได้

หลังจากเซี่ยเข่อซินปิดไลฟ์เสร็จ เธอก็หมุนตัวไปมาหน้ากระจกเงาบานใหญ่ ลูบไล้เรียวขาขาวผ่องและเอวคอดกิ่วของตัวเองพร้อมกับพึมพำกับตัวเอง "ฉันไม่มีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ? ยังไงฉันก็เป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยหางเฉิงเชียวนะ"

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยเข่อซินก็ยังคงส่งวีแชตหาเซียวเฟิงต่อไป

"พี่เซียวเฟิงคะ พี่ไม่ชอบเข่อซินเหรอคะ?"

เซียวเฟิงมองข้อความนั้นพลางนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ใช่ว่าเขาจะไม่ชอบเสียหน่อย แค่กลัวว่าตัวเองจะทานทนต่อบททดสอบไม่ไหวต่างหาก

คิดอยู่ไม่กี่วินาที เซียวเฟิงก็ตอบกลับไปว่า "คือเรายังไม่เคยเจอตัวจริงกันเลยนี่ครับ อีกอย่างช่วงนี้ผมก็ค่อนข้างยุ่งด้วย"

สำหรับคำตอบของเซียวเฟิง เซี่ยเข่อซินยังพอรับได้ พอลองคิดดูก็จริง เซียวเฟิงยังไม่เคยเจอตัวจริงของเธอสักหน่อย จะมาไม่ชอบเธอได้อย่างไร

เซี่ยเข่อซินมั่นใจในหน้าตาและรูปร่างของตัวเองมาก ขอแค่เซียวเฟิงได้เจอเธอ จะต้องตกหลุมรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นอย่างแน่นอน

เพียงแต่สิ่งที่เซี่ยเข่อซินไม่รู้ก็คือ ความจริงแล้วเธอกลับเป็นฝ่ายตกหลุมรักเซียวเฟิง ผู้ชายที่เธอไม่เคยแม้แต่จะพบหน้าคนนี้เข้าเสียแล้ว

..........

ภายในห้องเช่าในหมู่บ้านจัดสรรที่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยไห่เฉิง

ลั่วหนานจือนอนมองเพดานอยู่บนเตียง แววตาเหม่อลอยคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

"เฟิงซวงเย่คนนี้แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่นะ ทำไมถึงต้องให้ของขวัญฉันมากมายขนาดนี้ แถมยังไม่หวังสิ่งตอบแทนอีก? หรือว่าแค่ต้องการฟังเสียงกู่ฉินของฉันเฉยๆ?"

ลั่วหนานจือเริ่มตกอยู่ในความสงสัยในตัวเอง ในมหาวิทยาลัยไห่เฉิง ลั่วหนานจือเป็นถึงหนึ่งในสามดาวมหาวิทยาลัย ความโดดเด่นตีคู่สูสีมากับหลินหว่านถิง

เพียงแต่สิ่งที่ต่างจากหลินหว่านถิงก็คือ ลั่วหนานจือเป็นดาวมหาวิทยาลัยที่เป็นสามัญชนเพียงคนเดียวในบรรดาดาวมหาวิทยาลัยทั้งสาม หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นดาวมหาวิทยาลัยผู้ลี้ภัยเลยก็ว่าได้

เธอไร้พ่อขาดแม่มาตั้งแต่เด็ก ต้องอาศัยปู่กับย่าที่เปิดแผงขายอาหารเช้าประทังชีวิตไปวันๆ ซ้ำร้ายเมื่อไม่นานมานี้ปู่เพิ่งตรวจพบว่าเป็นโรคไตวายเรื้อรัง ซึ่งจำเป็นต้องใช้เงินก้อนโตและต้องรักษาตัวในระยะยาว

ลั่วหนานจือจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมเปิดเผยหน้าตาบนโลกออนไลน์ เผื่อว่าการไลฟ์สดจะพอหาเงินมาจุนเจือครอบครัวได้บ้าง

ทว่าเธอกลับคาดไม่ถึงเลยว่า หน้าตาที่ตัวเองภาคภูมิใจนักหนาจะกลายเป็นเพียงข้อได้เปรียบเล็กๆ บนอินเทอร์เน็ตเท่านั้น ด้วยความที่ไม่ถนัดประจบประแจงลูกพี่สายเปย์ แถมบางคนที่เห็นหน้าตาก็คิดจะชวนเธอออกไปข้างนอก หรือพวกที่ยอมเปย์ของขวัญให้ก็ล้วนมีเจตนาแอบแฝงอยากจะจีบเธอทั้งสิ้น ซึ่งลั่วหนานจือก็ตอบปฏิเสธไปทีละคน

หลังจากไลฟ์สดมาเกือบครึ่งเดือน เซียวเฟิงเป็นคนแรกที่ลั่วหนานจือยอมแอดวีแชตไป

ลั่วหนานจือสงสัยในตัวเซียวเฟิงเอามากๆ แต่ขณะเดียวกันก็ระแวดระวังตัวอย่างยิ่ง บนโลกนี้จะมีคนที่ยอมเปย์เงินหลายสิบล้านให้เธอโดยไม่หวังผลตอบแทนใดๆ เลยจริงๆ น่ะหรือ?

ลั่วหนานจือไม่มีทางเชื่อหรอกว่าโลกนี้จะมีคนแบบนั้นอยู่จริงๆ

แต่เมื่อมองดูยอดของขวัญที่แสดงบนโต่วอินของเธอ ลั่วหนานจือก็จำต้องเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นความจริง

คิดอยู่พักหนึ่ง ลั่วหนานจือก็เลิกคิด ตอนนี้เธอมีเงินแล้ว สามารถรักษาปู่ให้หายดีได้ เรื่องนี้ต่างหากที่สำคัญที่สุด

คิดไปคิดมา ลั่วหนานจือก็กอดโทรศัพท์มือถือหลับไป ทั้งที่มุมปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ

——

ณ วิลล่าตระกูลเซียว เซียวเฟิงตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ สิ่งแรกที่เขาทำในวันนี้ไม่ใช่การเดินเข้าห้องอาหารไปกินมื้อเช้า แต่เป็นการเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดู

แม้ตอนนี้เซียวเฟิงจะมีเงินสดอยู่ถึงสองพันล้าน แต่สิ่งที่ดึงดูดใจเขามากที่สุดกลับเป็นรางวัลธรรมดาสองร้อยสามสิบสองครั้งนั้นต่างหาก

"ระบบ แลกเปลี่ยนรางวัลระดับสูงสองครั้ง แล้วก็รางวัลระดับกลางอีกสามครั้ง"

เซียวเฟิงแทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่แลกเปลี่ยนรางวัลระดับสูงสองครั้งและรางวัลระดับกลางสามครั้งสำเร็จ"

เมื่อมองดูรางวัลระดับสูงทั้งสองครั้ง เซียวเฟิงก็ยังคงตื่นเต้นอยู่ดี ก่อนหน้านี้เขาได้รับอสังหาริมทรัพย์จิ้งไห่และศูนย์การค้า ซึ่งมันทำให้เขากลายเป็นมหาเศรษฐีหมื่นล้านได้ในพริบตา

ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะแลกได้อะไรมานะ?

"ระบบ! เปิดรางวัลระดับสูงสองครั้งและรางวัลระดับกลางสามครั้ง!"

เซียวเฟิงตะโกนสั่งในใจ สายตาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังว่าท้ายที่สุดแล้วจะได้รางวัลอะไร

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีโฮสต์ ได้รับทักษะความชำนาญปืนเลเวลหนึ่ง แต้มความสามารถหนึ่งร้อยสามสิบแต้ม"

เซียวเฟิงขมวดคิ้วมองดูทักษะความชำนาญปืนที่แสดงอยู่บนหน้าต่างระบบ จากนั้นความรู้จำนวนมหาศาลรวมถึงความทรงจำของกล้ามเนื้อก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา

เซียวเฟิงรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบทักษะความชำนาญปืนนี้หรอกนะ ถ้าเขาเป็นทหารหรือทหารรับจ้างอะไรทำนองนั้น คงดีใจจนกระโดดโลดเต้นไปแล้ว

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เลย ตัวเขาจะไปเอาปืนมาจากไหน? ประเทศหลงทั้งประเทศมีกฎหมายแบนปืนนะโอเคไหม?

ถึงแม้จะมีกลุ่มอิทธิพลบางกลุ่มที่พอจะหาปืนมาได้ แต่นั่นก็ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลยนี่

เซียวเฟิงลอบถอนหายใจออกมาพลางปลอบใจตัวเอง "ช่างเถอะ มีก็ยังดีกว่าไม่มี อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นทักษะป้องกันตัวได้ทักษะหนึ่งแหละน่า"

คิดไปคิดมา เซียวเฟิงก็เหลือบมองดูเวลา ตอนนี้เจ็ดโมงครึ่งแล้ว เขารีบพุ่งตัวลงชั้นล่าง คว้าขนมปังมาสองแผ่นแล้วขับรถลัมโบร์กินีของตัวเองมุ่งหน้าไปยังบริษัท

ถึงแม้เวลาจะยังเหลือเฟือ แต่สิ่งที่เซียวเฟิงยึดติดคือห้ามไปสายเด็ดขาด

ใต้ตึกบริษัทการเงินซินเฟิงซ่าง

ฝั่งตรงข้ามถนน หน้าแผงขายอาหารเช้าเจ็ดแปดร้าน ตามปกติแล้วยอดขายก็พอๆ กันทุกร้าน แต่วันนี้กลับต่างออกไป มีร้านขายซาลาเปาร้านหนึ่งขายดีเป็นพิเศษ ทว่าลูกค้าส่วนใหญ่ดันเป็นผู้ชาย

เซียวเฟิงขับลัมโบร์กินีผ่านไปพลางมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอเห็นชัดๆ ก็พบว่าเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตา "เป็นเธอเหรอเนี่ย?"