ตอนที่ 68 ไซซีซาลาเปา

ให้ตายเซียวเฟิงก็คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอลั่วหนานจือที่นี่ แม้จะรู้ว่าฐานะทางบ้านของเธอยากจน แต่เมื่อวานเขาเพิ่งเปย์ให้เธอไปตั้งสามสิบล้านไม่ใช่เหรอ? ตามหลักแล้วก็น่าจะได้ส่วนแบ่งสิบกว่าล้านนี่นา แล้วทำไมถึงยังมาตั้งแผงขายของใจกลางเมืองแบบนี้ได้ล่ะ

เซียวเฟิงตบหน้าผากฉาด นึกขึ้นได้ว่าส่วนแบ่งจากการไลฟ์สดของโต่วอินต้องรอเดือนหน้าถึงจะจ่ายนี่นา

"ปี๊น! ปี๊น!"

เสียงแตรรถดังไล่หลังเซียวเฟิงมาไม่หยุด

"เวรเอ๊ย ขับลัมโบร์กินีแล้วเจ๋งนักเหรอวะ ไปสิเว้ย มาจอดขวางประตูอยู่ได้หมายความว่าไงวะ"

โดนด่าไล่หลังมาเป็นชุด เซียวเฟิงจึงทำได้แค่ขับรถลงไปจอดที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินก่อน

แต่เซียวเฟิงกลับไม่ทันสังเกตเลยว่า ตัวเขากำลังถูกใครบางคนแอบจับตามองอยู่

หลังจากจอดรถเสร็จ เซียวเฟิงดูเวลาแล้วเห็นว่าเพิ่งจะแปดโมงครึ่ง ยังเช้าอยู่ คิดไปคิดมาเขาก็ตัดสินใจแวะไปดูที่แผงของลั่วหนานจือสักหน่อย แม้จะเป็นเวลาแค่แปดเก้าโมงเช้า แต่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนแบบนี้ อากาศก็ร้อนอบอ้าวเอาเรื่อง

เซียวเฟิงคิดว่าไหนๆ ก็เป็นคนร่วมสถาบันเดียวกัน ช่วยได้สักนิดก็ยังดี เมื่อคืนก็ช่วยไปตั้งเยอะแล้ว ช่วยอีกหน่อยคงไม่ต่างกันเท่าไหร่

"พ่อหนุ่ม จะซื้อซาลาเปาไหมจ๊ะ? ซาลาเปาร้านฉันปั้นมือทำกันสดๆ เลยนะ ทั้งเนื้อทั้งผักก็สดใหม่ อร่อยมากๆ เลยล่ะ จะรับสักหน่อยไหมจ๊ะ" ย่าของลั่วหนานจือเอ่ยเรียกลูกค้าทันทีที่เห็นเซียวเฟิงเดินเข้ามา

พอลั่วหนานจือมองตามย่าแล้วเงยหน้าขึ้นมา เธอก็ถึงกับตกตะลึง ทำไมถึงเป็นเขาได้ล่ะ?

ที่จริงใบหน้าของเซียวเฟิงยังคงติดตาเธออยู่ เช้าตรู่ขนาดนี้ คนที่ทั้งหน้าตาหล่อเหลาแถมยังขับลัมโบร์กินีสีแดง ก็มีแค่เซียวเฟิงคนเดียวเท่านั้นแหละ

เซียวเฟิงกวาดตามองหน้าตาของซาลาเปา ก็ต้องยอมรับว่าดูน่ากินมากทีเดียว

ซาลาเปาอาหารเช้าของย่าลั่วหนานจือเป็นเสี่ยวหลงเปาแป้งหมักสูตรโบราณแท้ๆ ขายเข่งละแปดหยวนถือว่าไม่แพงเลยจริงๆ

"คุณย่าครับ เอาไส้หมูให้ผมเข่งนึงครับ" เซียวเฟิงชี้ไปที่เข่งซาลาเปาพลางเอ่ยสั่ง

ลั่วหนานจือลุกขึ้นมาช่วยคีบใส่ถุง เซียวเฟิงสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินเสร็จก็รับถุงพลาสติกจากมือลั่วหนานจือมา แต่เขากลับยังไม่ยอมไปไหน

เขาหยิบซาลาเปาขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วส่งเข้าปากทันที

รสสัมผัสของน้ำซุปชุ่มฉ่ำกับกลิ่นหอมของเนื้อ ผสานเข้ากับแป้งซาลาเปาที่ชุ่มไปด้วยน้ำซุป ทำเอาเซียวเฟิงพยักหน้าแล้วหลุดปากชมออกมา "อืม ฝีมือคุณย่าใช้ได้เลยนะครับเนี่ย อร่อยมากๆ เลยครับ"

เซียวเฟิงไม่ได้แกล้งยอ เพราะซาลาเปานี้ไม่เพียงแต่ไส้แน่นเต็มคำ แต่รสชาติยังยอดเยี่ยมมากอีกด้วย

ย่าของลั่วหนานจือหัวเราะร่า "ฉันชื่ออู๋เหมย เรียกฉันว่าย่าอู๋ก็พอจ้ะ พ่อหนุ่มชอบกินซาลาเปาที่ย่าทำ ย่าก็ดีใจจริงๆ"

เซียวเฟิงยกนิ้วโป้งให้พลางบอกว่า "ได้ครับคุณย่าอู๋ ซาลาเปาของคุณย่าอร่อยมากจริงๆ ครับ ว่าแต่หลังจากนี้คุณย่าจะมาตั้งแผงที่นี่ทุกวันเลยหรือเปล่าครับ?"

อู๋เหมยพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอบอุ่น สีหน้าดูเบิกบานราวกับถูกใจคำชมของเซียวเฟิงมาก "ก็ไม่เชิงจ้ะ เดิมทีย่าก็ตั้งแผงแถวๆ มหาวิทยาลัยมาตลอดนั่นแหละ แต่ช่วงนี้มหาวิทยาลัยปิดเทอมฤดูร้อน ย่าก็เลยคิดว่าจะมาตั้งแผงแถวนี้แทนจ้ะ"

เซียวเฟิงพยักหน้า ตาเป็นประกายพลางชี้ไปที่ตึกสำนักงานด้านหลัง "คุณย่าครับ เอาอย่างนี้ดีไหม ผมเองก็เพิ่งมาทำงานที่นี่ เพิ่งเข้าบริษัทมาฝึกงาน เลยต้องช่วยเพื่อนร่วมงานซื้อข้าวเช้าอะไรพวกนี้ ตอนนี้คุณย่ามีซาลาเปาเหลืออยู่เท่าไหร่ก็ห่อให้ผมให้หมดเลยนะครับ แล้วหลังจากนี้ทุกเช้าผมจะเหมาหนึ่งร้อยเข่งเลย คุณย่าว่ายังไงครับ?"

เซียวเฟิงลองคำนวณดูแล้ว ในบริษัทซินเฟิงซ่างมีพนักงานรวมกันน่าจะร้อยกว่าคน เขาตั้งใจว่าหลังจากนี้ นอกจากจะได้เลี้ยงอาหารเช้าคนในบริษัทแล้ว ยังถือโอกาสช่วยอุดหนุนลั่วหนานจือไปด้วยในตัว

ลั่วหนานจือไม่เชื่อคำพูดของเซียวเฟิงเลยแม้แต่คำเดียว

ที่ไหนมีคนขับลัมโบร์กินีมาฝึกงานกัน นี่มันพูดเล่นกันชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?

เซียวเฟิงหารู้ไม่ว่าในสายตาของลั่วหนานจือตอนนี้ เขาก็แค่ลูกคนรวยที่อ้างเรื่องซื้อเสี่ยวหลงเปาเพื่อหาเรื่องมาตีสนิทกับเธอเท่านั้น

พอเห็นแววตาระแวดระวังและตั้งแง่ของลั่วหนานจือ ในหัวของเซียวเฟิงก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เขาแค่ต้องการซื้อซาลาเปาไม่ใช่เหรอ? แล้วไอ้สายตาที่มองเหมือนเขาเป็นหัวขโมยนั่นมันหมายความว่าไงกันเนี่ย?

ผิดกับอู๋เหมยที่พอได้ยินเซียวเฟิงพูดแบบนี้ก็ดีใจยกใหญ่ทันที "พ่อหนุ่มพูดจริงเหรอจ๊ะ? ย่ามีอยู่ตรงนี้อีกสี่สิบกว่าเข่ง พ่อหนุ่มจะเอาหมดเลย แถมทุกวันยังจะเอาหนึ่งร้อยเข่งด้วยเหรอ?"

เซียวเฟิงพยักหน้า "ใช่ครับ แต่เสาร์อาทิตย์ไม่ต้องนะครับ พวกผมไม่ได้ทำงาน"

อู๋เหมยพยักหน้ารัวๆ "ได้ๆๆ ไม่มีปัญหาเลยจ้ะ"

อู๋เหมยย่อมไม่อยากปล่อยลูกค้ารายนี้หลุดมือไปแน่ หักต้นทุนออกแล้ว เสี่ยวหลงเปาหนึ่งร้อยเข่งนี้ทำกำไรให้ตั้งห้าร้อยกว่าหยวนเชียวนะ

ต่อให้ทำแค่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน แต่รวมๆ แล้วก็ได้เงินมาตั้งหมื่นกว่าหยวน ซึ่งสำหรับเซียวเฟิงแล้วมันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

แต่สำหรับอู๋เหมย มันถือเป็นเงินก้อนใหญ่มาก

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีโฮสต์เซียวเฟิงใช้จ่ายสามร้อยยี่สิบแปดหยวน จำนวนเงินคืนเก้าร้อยแปดสิบสี่หยวนโอนเข้าบัญชีแล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบในหัว เซียวเฟิงก็หิ้วเสี่ยวหลงเปาสี่สิบกว่าเข่งเดินตรงไปที่ตึกสำนักงานทันทีโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ลั่วหนานจือทำหน้าสงสัย "หรือว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำเพื่อฉันจริงๆ?"

ปกติพวกลูกเศรษฐีที่คิดจะจีบเธอ พอซื้อซาลาเปาเสร็จก็มักจะหาจังหวะชวนคุย ไม่ขอวีแชตก็ชวนไปเดต แต่คนนี้กลับไม่ทำอะไรสักอย่าง แค่หิ้วซาลาเปาแล้วเดินจากไปเฉยๆ เนี่ยนะ?

"จือจือ หลานบ่นพึมพำแล้วมองตามเขาทำไมล่ะ? หลานรู้จักพ่อหนุ่มคนนี้งั้นเหรอ?" อู๋เหมยมองลั่วหนานจือด้วยสีหน้าสงสัย

ลั่วหนานจือส่ายหน้าเบาๆ บางทีเธออาจจะคิดมากไปเอง

เซียวเฟิงหิ้วเสี่ยวหลงเปาสี่สิบเข่งอย่างทุลักทุเล กว่าจะแบกมาถึงออฟฟิศได้ก็แทบแย่ ความจริงซาลาเปาสี่สิบเข่งไม่ได้หนักหนาอะไรสำหรับเซียวเฟิงเลย ในเมื่อร่างกายของเขามีค่าพละกำลังตั้งหนึ่งร้อยแต้มแล้วนี่นา

แต่มันเยอะเกินไปจริงๆ ระหว่างทางเลยมีร่วงไปสองสามกล่อง โชคดีที่มีถุงพลาสติกห่อไว้ ของข้างในก็เลยไม่หกเลอะเทอะ

แต่พรุ่งนี้คงต้องเรียกคนอื่นมาช่วยหิ้วแล้วล่ะ ที่จริงเซียวเฟิงตั้งใจจะเลี้ยงซาลาเปาทุกคนอยู่แล้ว แถมยังรู้สึกว่าซาลาเปาฝีมือย่าของลั่วหนานจืออร่อยมากจริงๆ ก็เลยถือโอกาสช่วยอุดหนุนไปด้วยเท่านั้นเอง

"เอ๊ะ? เซียวเฟิง นายเอาซาลาเปามาเยอะแยะทำไมเนี่ย? ไม่หนักหรือไง?" จางหยางเพื่อนร่วมงานเอ่ยถามขึ้นมาพอดี

เซียวเฟิงแสร้งทำท่าเหมือนต้องออกแรงอย่างหนักขณะวางซาลาเปาลงบนโต๊ะว่างแล้วพูดว่า "เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย เหนื่อยชะมัด จางหยางนายลองชิมดูสิ ฉันว่าซาลาเปานี้อร่อยเป็นพิเศษ ก็เลยอยากชวนพวกนายมากินด้วยกันน่ะ"

จางหยางเลิกคิ้วขึ้น "อร่อยเหรอ? มันก็แค่เสี่ยวหลงเปาไม่ใช่หรือไง จะอร่อยอะไรขนาดนั้นกัน?"

"อะไรอร่อยเหรอคะ เสี่ยวหลงเปาเหรอ?" กัวเสวี่ย เพื่อนร่วมงานอีกคนในกลุ่มของเซียวเฟิงมองมาทางนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สีหน้าของเซียวเฟิงจริงจังขึ้นมาทันที "อร่อยจริงๆ นะครับ ผมเลี้ยงพวกคุณเอง ลองชิมดูสิ"

"จะอร่อยขนาดนั้นเชียว" จางหยางหยิบถุงพลาสติกขึ้นมาอย่างกังขา แล้วหยิบเสี่ยวหลงเปาลูกหนึ่งออกมาพิจารณา หน้าตาก็ดูไม่เลวเลยจริงๆ พอเอาเข้าปากไปคำเดียว จางหยางก็เบิกตากว้างทันที "เชี่ย อร่อยจริงด้วย โคตรอร่อยเลย"

เซียวเฟิงทำหน้าภาคภูมิใจ "ผมบอกแล้วไง!"

กัวเสวี่ยทำหน้าไม่ค่อยเชื่อ เธอหยิบเสี่ยวหลงเปาขึ้นมาถุงหนึ่งแล้วลองกินดู ปฏิกิริยาก็ไม่ต่างจากจางหยางเลย ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ทั้งสองคนก็กินหมดไปคนละถุงพร้อมๆ กัน

เซียวเฟิงชี้ไปที่เสี่ยวหลงเปาบนโต๊ะแล้วพูดว่า "ช่วยหน่อยสิ เอาไปแบ่งกันหน่อย กลุ่มเรากินไม่หมดแน่ๆ เอาไปแบ่งให้กลุ่มอื่นบ้างนะ"