ตอนที่ 69 ฮิตทั่วออฟฟิศ

ซินเฟิงซ่างไฟแนนซ์ เวลา 08:55 น. หลินหว่านถิงเดินออกมาจากลิฟต์ แล้วพบว่าทั่วทั้งบริษัทอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของซาลาเปา

หลินหว่านถิงลองดมดูดีๆ ก็พบว่ามันหอมมากทีเดียว

จังหวะนั้นเอง สวีหว่านเพื่อนร่วมงานของเธอก็เดินปรี่เข้ามาหา ในมือถือจานพลาสติกที่มีเสี่ยวหลงเปาวางอยู่สี่ลูก

"ผู้จัดการหลินคะ ลองชิมซาลาเปานี่ดูสิคะ อร่อยมากเลย ฉันแทบจะสู้ตายกว่าจะแย่งมาได้สี่ลูกนี้ ลองชิมดูนะคะ"

หลินหว่านถิงกินมื้อเช้ามาแล้ว แต่พอเห็นซาลาเปาตรงหน้าก็รู้สึกเจริญอาหารขึ้นมา ดูท่าน่าจะยังกินต่อได้อีกสักสองลูก

ก่อนจะหยิบกิน หลินหว่านถิงจึงเอ่ยถามว่า "ใครเอาซาลาเปามาคะเนี่ย ทำไมเอามาเยอะขนาดนี้ กลิ่นฟุ้งไปทั้งออฟฟิศเลย"

สวีหว่านมองซาลาเปาพลางกลืนน้ำลาย "เอ่อ เหมือนว่าคนของแผนกโปรแกรมเมอร์ที่ชื่อเซียวเฟิงจะเป็นคนเอามาค่ะ เขาบอกว่าเลี้ยงมื้อเช้าทุกคน แต่มันน้อยไปหน่อย ปกติพวกเราหลายคนไม่ค่อยได้กินมื้อเช้าเพราะต้องรีบมาทำงาน พอได้กลิ่นซาลาเปานี้ก็เลยแย่งกินกันคนละสองสามลูก ตอนนี้หลายคนยังไม่อิ่มเลยค่ะ"

พอได้ยินชื่อเซียวเฟิง หลินหว่านถิงก็รู้สึกระอาใจขึ้นมานิดๆ ไม่รู้ว่าแฟนหนุ่มของตัวเองกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีก

เป็นถึงลูกชายของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งไห่เฉิงแท้ๆ กลับมาแจกซาลาเปาเลี้ยงคนทั้งบริษัทแต่เช้าตรู่เนี่ยนะ

นี่มันนายน้อยบ้านมหาเศรษฐีที่ไหนกัน ชัดเจนว่าเป็นทาสวัยทำงานระดับท็อปต่างหาก

ถึงอย่างนั้นหลินหว่านถิงก็ไม่ได้คิดจะตำหนิ กลับรู้สึกว่าเซียวเฟิงก็ติดดินดีเหมือนกัน เธอหยิบซาลาเปาไส้เนื้อลูกหนึ่งส่งเข้าปาก

สวีหว่านทำหน้าคาดหวัง "เป็นไงคะ อร่อยมากเลยใช่ไหม"

ความจริงซาลาเปาของอู๋เหมยรสชาติดีมาก แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นอร่อยเว่อร์ขนาดนั้น หลินหว่านถิงเพียงแค่พยักหน้า "อร่อยดีค่ะ หลักๆ คือเนื้อสดใหม่ แล้วก็ปรุงรสได้กลมกล่อมมาก"

หลินหว่านถิงเป็นถึงคนของตระกูลหลิน มีของอร่อยแบบไหนบ้างที่เธอไม่เคยกิน ต่อให้ต้องกินซาลาเปาฝีมือเชฟระดับห้าดาวทุกวันก็ยังทำได้สบายๆ

พอเทียบกับซาลาเปาฝีมือเชฟทำติ่มซำระดับห้าดาว รสชาติของซาลาเปานี้จึงยังถือว่าด้อยกว่าอยู่นิดหน่อย

แต่สำหรับเหล่าทาสวัยทำงานแล้ว ซาลาเปาลูกนี้ถือว่าอร่อยสุดๆ ไปเลยจริงๆ

สวีหว่านมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย "ซาลาเปานี้ไม่อร่อยเหรอคะ"

ในสายตาของสวีหว่าน ซาลาเปานี้มันอร่อยมากๆ แล้วแท้ๆ

หลินหว่านถิงส่ายหน้า "ไม่ใช่ไม่อร่อยค่ะ แค่ฉันกินมื้อเช้ามาแล้วก็เลยอิ่มนิดหน่อย อีกสามลูกที่เหลือยกให้คุณหมดเลยแล้วกัน พรุ่งนี้ฉันจะพยายามไม่กินมื้อเช้ามา ถึงตอนนั้นค่อยกินเยอะๆ หน่อย"

พอสวีหว่านได้ยินว่าอีกสามลูกที่เหลือตกเป็นของตัวเอง ประโยคครึ่งหลังของหลินหว่านถิงเธอก็แทบไม่ได้ฟังแล้ว

เธอรีบสวาปามซาลาเปาที่เหลือลงท้องไปในสองสามคำทันที

หลินหว่านถิงยิ้มพลางส่ายหน้า เหลือบมองเซียวเฟิงที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนร่วมงานอย่างสนุกสนานอยู่ที่โต๊ะ จากนั้นก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองไป

ช่วงสิบโมงกว่าๆ หลังจากเซียวเฟิงลุยเคลียร์บักและดูแลรักษาระบบจนผ่านพ้นไปได้ด้วยความยากลำบาก วันนี้ก็แทบไม่มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษอีก

ตอนที่นึกขึ้นได้และลุกไปรินกาแฟให้ตัวเองสักแก้วเพื่อเรียกความสดชื่น จู่ๆ ผู้อำนวยการจี้แห่งแผนกโปรแกรมเมอร์ก็เดินเข้ามาหาเซียวเฟิงด้วยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย

พอเซียวเฟิงเห็นแบบนั้นก็รู้สึกงุนงง คิดในใจว่าจี้ฮุยทำหน้าอะไรของเขา ทำไมถึงดูเหมือนคนท้องผูกไม่มีผิด

เซียวเฟิงจึงรีบหยิบยาสวนทวารจากลิ้นชักโต๊ะทำงานของจางหยางที่อยู่ข้างๆ ส่งไปตรงหน้าจี้ฮุยทันที

การกระทำนี้ทำเอาจางหยางและจี้ฮุยถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

จางหยางตกใจมาก "เซียวเฟิง! นาย! นายเอายาสวน... ของฉันไปทำไม"

จางหยางไม่กล้าเอ่ยเต็มปาก เพราะถ้าขืนหลุดคำว่า 'ยาสวนทวาร' ออกไป อย่างดีก็แค่คนในแผนกรู้ว่าเขาพกไว้ใช้ตอนท้องผูก แต่อย่างแย่คือคนทั้งออฟฟิศคงรู้กันหมดว่าเขาต้องใช้ยาสวนทวาร

ด้านจี้ฮุย สีหน้าเปลี่ยนไปหลากหลายอารมณ์มาก ตอนแรกที่เห็นยาสวนทวาร บนใบหน้าของจี้ฮุยเหมือนมีเครื่องหมายคำถามและเครื่องหมายตกใจอันเบ้อเร่อปรากฏขึ้นพร้อมกัน

จากนั้นสีหน้าของจี้ฮุยก็เริ่มเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียวจนดูตลกขบขันเป็นอย่างยิ่ง

เซียวเฟิงขมวดคิ้วถาม "เอ่อ ผู้อำนวยการจี้ครับ ถ้าคุณใช้ไม่เป็นให้จางหยางสอนได้นะครับ เขาใช้ทุกวันเลย"

ตอนนี้จางหยางอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด

ขณะที่สีหน้าของจี้ฮุยมืดมนลงอย่างสมบูรณ์ ถึงกระนั้นเขาก็ยังข่มใจไม่ให้วีนแตกออกมา เพราะอย่างไรเสียเซียวเฟิงก็เป็นถึงตัวตึงของแผนกโปรแกรมเมอร์ ถ้าไปทำให้เขาโกรธจนลาออกหรือทำงานแบบขอไปที ผลงานของทั้งแผนกคงจบเห่ แถมชีวิตที่ได้เลิกงานไวก็คงต้องปิดฉากลงด้วย

จี้ฮุยโบกมือปฏิเสธ "ผมไม่ได้ต้องการไอ้นี่ ผมมีธุระจะคุยกับคุณ"

เซียวเฟิงถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเข้าใจจี้ฮุยผิด จึงกระแอมไอเบาๆ สองทีแก้เก้อ

"เอ่อ ผมเข้าใจผิดไปเอง ผู้อำนวยการจี้มีเรื่องอะไรพูดมาได้เลยครับ แค่เรื่องที่ผมทำได้ ผมจัดการให้แน่นอน"

จี้ฮุยพยักหน้า แล้วชี้ไปที่เสี่ยวหลงเปาไม่กี่ลูกที่ยังเหลืออยู่บนโต๊ะ "ซาลาเปานี่คุณเป็นคนซื้อมาเมื่อเช้าใช่ไหม"

เซียวเฟิงพยักหน้า หยิบซาลาเปาที่เย็นชืดแล้วลูกหนึ่งยื่นไปตรงหน้าจี้ฮุย "ผู้อำนวยการจี้ครับ ซาลาเปานี้อร่อยมากเลยนะ คุณลองชิมดูไหม ถึงมันจะเย็นไปหน่อย เดี๋ยวผมเอาไปเวฟในห้องชงกาแฟให้เอาไหมครับ"

จี้ฮุยรีบส่ายหน้าอธิบาย "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่อยากจะบอกว่าหลังจากนี้พวกเราน่าจะสั่งซื้อซาลาเปานี่เข้ามา ไม่รู้ว่าคุณพอจะรู้จักกับแม่ค้าหรือเปล่า"

พอได้ยินแบบนั้นเซียวเฟิงก็เริ่มเห็นความหวัง เดิมทีเขายังคิดไม่ตกว่าจะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายเรื่องที่ส่งซาลาเปาวันละหนึ่งร้อยเข่งมาให้บริษัทในวันต่อๆ ไปดี เพราะถึงซาลาเปาร้อยเข่งจะราคาแค่แปดร้อยหยวน ซึ่งแน่นอนว่าสำหรับเซียวเฟิงแล้วไม่ได้ระคายขนเลยสักนิด

แต่มันช่างขัดกับการกระทำของคนที่มีเงินเดือนแค่สองหมื่นหยวนอย่างเขาในตอนนี้เหลือเกิน

"อืม ผมรู้จักครับ ซื้อมาจากแผงของคุณยายคนหนึ่ง" เซียวเฟิงตอบไปตามความจริง

จี้ฮุยพยักหน้ารับ "อืม จริงๆ แล้วคนในบริษัทเราหลายคนมาทำงานโดยไม่ได้กินมื้อเช้า ทำให้ช่วงเช้าไม่มีสมาธิ พลอยไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานไปด้วย ถ้ามองในระยะยาว นิสัยไม่กินมื้อเช้าก็ส่งผลเสียต่อกระเพาะอาหาร แต่พอได้กินซาลาเปาของคุณ ทุกคนก็ชมกันไม่ขาดปากเลยล่ะ"

เซียวเฟิงเริ่มเข้าใจความหมายของจี้ฮุยแล้ว นี่กะจะให้เขารับหิ้วเหรอเนี่ย

"ผู้อำนวยการจี้ หมายความว่าอยากให้ผมช่วยซื้อให้เหรอครับ"

จี้ฮุยพยักหน้า "ถูกต้อง ผมปรึกษากับพวกผู้อำนวยการหลายๆ แผนกแล้ว การที่ทุกคนไม่กินมื้อเช้ามันไม่ดีต่อสุขภาพ ในเมื่อชอบกินซาลาเปานี่กัน สู้สั่งจองล่วงหน้าไว้เลยดีกว่า ทำแบบนี้ทุกคนก็จะได้กินด้วย"

เซียวเฟิงหัวเราะ "แบบนั้นก็ดีที่สุดเลยครับ นึกไม่ถึงเลยว่าเสี่ยวหลงเปานี้จะได้ผลลัพธ์แบบนี้เหมือนกัน"

จี้ฮุยตบไหล่เซียวเฟิง "เซียวเฟิง เดี๋ยวผมจะให้แผนกโลจิสติกส์ติดต่อไปนะ ผมกะคร่าวๆ ว่าน่าจะต้องใช้อย่างน้อยวันละหนึ่งร้อยสิบห้าที่ พรุ่งนี้คุณลองไปกับฝ่ายโลจิสติกส์สักรอบนะ แล้วค่อยซื้ออาหารเช้ามาให้ทุกคน ส่วนเรื่องเงินน่ะไม่ให้คุณต้องออกเองหรอก ถึงตอนนั้นค่อยไปเบิกกับฝ่ายบัญชีเอา หรือไม่เดี๋ยวผมให้ฝ่ายบัญชีอนุมัติงบให้คุณตอนนี้เลย"

เซียวเฟิงตบมือเข้าหากัน "ได้ครับ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมจะคุยกับแผนกโลจิสติกส์ดูว่าจะประสานงานกันยังไง"