ตอนที่ 70 มีแผนการอื่น

"เดี๋ยวก่อน" เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ขัดจังหวะบทสนทนาระหว่างเซียวเฟิงกับจี้ฮุย

เซียวเฟิงหันไปมองร่างหนึ่ง เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมองชายร่างกำยำตรงหน้าด้วยความรู้สึกต่อต้านอยู่ในใจ

"ผังต้าไห่? นายมาทำอะไรที่แผนกโปรแกรมเมอร์ของพวกเรา" จี้ฮุยแปลกใจ เพราะในฐานะผู้อำนวยการแผนกขาย ผังต้าไห่แทบไม่เคยมีเรื่องต้องมาข้องแวะกับแผนกโปรแกรมเมอร์ของพวกเขาเลยสักครั้ง

แล้วทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มาตอนนี้ได้ ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์อะไรกันแน่

เมื่อได้ยินชื่ออีกฝ่าย เซียวเฟิงก็เดาะลิ้นเบาๆ ผังต้าไห่ที่แปลว่าพุงทะลายเนี่ยนะ? ตั้งชื่อแบบนี้ ที่บ้านเปิดร้านขายยาหรือไง

แถมเซียวเฟิงยังรู้สึกว่ารูปร่างอ้วนกลมของอีกฝ่ายมันช่างดูเหมือนลูกพุงทะลายที่บานเพราะแช่น้ำอยู่จริงๆ ด้วย

"ทำไมล่ะ ฉันที่เป็นถึงผู้อำนวยการแผนกขายจะมาที่แผนกโปรแกรมเมอร์ไม่ได้เหรอ" ผังต้าไห่เอ่ยด้วยท่าทางเย่อหยิ่งวางโต

แต่จี้ฮุยก็ไม่ไว้หน้าผังต้าไห่เช่นกัน เขาส่งเสียงแค่นหัวเราะ "เหอะ ถ้าไม่มีเรื่องไร้สาระ นายจะมาที่นี่ทำไม พูดมาเถอะว่าตกลงมีเรื่องอะไร"

ผังต้าไห่มองไปทางเซียวเฟิง "ซาลาเปาพวกนั้นนายเป็นคนซื้อมาเหรอ"

เซียวเฟิงรู้สึกสงสัยขึ้นมา แค่ซื้อซาลาเปามันไปขัดหูขัดตาอะไรหมอนี่เข้าล่ะ

จี้ฮุยมองผังต้าไห่ด้วยสีหน้าระแวดระวัง "ทำไมล่ะ เซียวเฟิงซื้อซาลาเปามาให้คนในบริษัทกินไม่ได้หรือไง"

ผังต้าไห่ส่ายหน้า "ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เพียงแต่แผนกขายของเราคนค่อนข้างเยอะ ในเมื่อต่อไปบริษัทจะเตรียมมื้อเช้าให้ทุกคน งั้นเรื่องซื้อซาลาเปานี้ต่อไปก็ให้แผนกของเราไปซื้อก็แล้วกัน นายเห็นว่าไงล่ะ เสี่ยวเซียวเพิ่งเข้ามาทำงานที่บริษัทเรา พอหมดช่วงทดลองงานเดี๋ยวก็ต้องไปแล้ว แต่ระบบอาหารเช้านี้พวกเรายังต้องทำต่อไปเรื่อยๆ ผู้อำนวยการจี้ นายคิดว่าไงล่ะ"

จี้ฮุยกับเซียวเฟิงสบตากันแล้วขมวดคิ้วพร้อมกัน โดยเฉพาะจี้ฮุย

เขารู้ดีที่สุดว่าผังต้าไห่เป็นคนยังไง ถ้าเป็นคนขยันขันแข็งยอมช่วยแบ่งเบาภาระบริษัทจริงๆ จะมีรูปร่างแบบนี้ได้เหรอ

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าให้แผนกขายจัดการเรื่องนี้ดูจะเหมาะสมที่สุด ข้อแรกคือคนในแผนกขายส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย และยังเป็นแผนกที่มีคนเยอะที่สุดในบริษัทอีกด้วย

หากพูดให้ไม่น่าฟัง กินเยอะก็ต้องทำงานให้เยอะขึ้นหน่อยสิ ถึงจะยุติธรรม

จี้ฮุยถามอย่างสงสัย "ผังต้าไห่ นายหวังดีแบบนั้นจริงๆ เหรอ"

ผังต้าไห่หัวเราะหึๆ "วางใจเถอะ เสี่ยวเซียวเองก็ทำความดี แผงเล็กๆ ของคุณยายกับหลานสาวคู่นั้นฉันก็เคยไปมาแล้ว ถึงตอนนั้นฉันก็แค่อ้างชื่อเสี่ยวเซียวก็พอ"

จี้ฮุยมองไปทางเซียวเฟิง "คุณยายกับหลานสาวเหรอ"

เซียวเฟิงพยักหน้า "ซาลาเปานี้ขายอยู่ที่แผงไม่ไกลจากตึกเรานี่เองครับ เมื่อก่อนขายอยู่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยของพวกเรา ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนไม่ใช่เหรอครับ ผมบังเอิญไปเจอเข้าก็เลยซื้อมาให้ทุกคนลองชิมดู ผมยังบอกพวกเธอไว้ด้วยว่าพรุ่งนี้ให้เตรียมไว้ให้พวกเราหนึ่งร้อยที่น่ะครับ"

จี้ฮุยพยักหน้ารับ เขาเองก็เป็นคนมีน้ำใจ ไม่อย่างนั้นคงไม่เปิดโอกาสให้เด็กปีหนึ่งที่ยังเรียนไม่จบอย่างเซียวเฟิงมาลองงานตอนสัมภาษณ์หรอก พอได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นคุณยายแก่ๆ กับหลานสาวที่น่าสงสาร จี้ฮุยก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมาเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้นซาลาเปาที่อู๋เหมยทำเขาก็ได้ชิมแล้ว รสชาติดีมากจริงๆ ราคาก็ไม่ได้แพงอะไร พอช่วยได้นิดๆ หน่อยๆ ก็ถือว่าช่วยกันไป

เพียงแต่ตอนนี้ จี้ฮุยรู้สึกว่าการที่ผังต้าไห่ถ่อมาแย่งงานนี้ไปทำมันน่าสงสัยสิ้นดี

แต่ตอนนี้จี้ฮุยยังหาเหตุผลมาค้านไม่ได้ จึงทำได้แค่ปล่อยให้ผังต้าไห่แย่งเรื่องนี้ไปทำ

เซียวเฟิงไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว ต่อไปตัวเองจะได้ไม่ต้องลำบากด้วย เขามองตามหลังผังต้าไห่ที่เดินจากไป พลันได้ยินเสียงจี้ฮุยส่ายหน้าเดินไปทางประตูพร้อมกับพึมพำกับตัวเอง

"ผังต้าไห่ไอ้เฒ่าลามกนั่น ไม่รู้ว่ากำลังเล่นลูกไม้อะไรอีก"

พอได้ยินเข้า เซียวเฟิงก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ รีบวิ่งตามไปทันที "เดี๋ยวก่อนครับ ผู้อำนวยการจี้"

จี้ฮุยเห็นเซียวเฟิงวิ่งตามมาก็ถามขึ้น "ทำไมล่ะ มีเรื่องอะไรอีกเหรอ"

เซียวเฟิงถามด้วยความร้อนใจเล็กน้อย "ผู้อำนวยการจี้ เมื่อกี้คุณบอกว่าผังต้าไห่นั่นเป็นไอ้เฒ่าลามกเหรอครับ"

จี้ฮุยหัวเราะ "อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง คุณเป็นคนมาใหม่เลยไม่รู้ พนักงานเก่าๆ ของเราน่ะรู้กันหมดนั่นแหละ โดยเฉพาะพนักงานหญิง ตอนนี้พอเห็นหน้าผังต้าไห่ก็พากันเดินเลี่ยงหมดแล้ว คุณรู้ไหมล่ะว่าทำไมแผนกขายถึงมีพนักงานหญิงน้อยนัก ก็เพราะพวกเธอทนการกดขี่กับการถูกลวนลามของผังต้าไห่ไม่ไหวไง ส่วนใหญ่ถ้าไม่ลาออกก็ขอย้ายไปแผนกอื่น ที่ยังเหลืออยู่ก็ล้วนแต่เป็นคนที่ถูกผังต้าไห่หลอกกินนั่นแหละถึงยอมอยู่ต่อ"

เซียวเฟิงชะงักไป นึกไม่ถึงว่าผังต้าไห่จะกำเริบเสิบสานถึงขนาดนี้ "แล้วบริษัทไม่จัดการเหรอครับ"

จี้ฮุยถอนหายใจ "ไม่ใช่ไม่จัดการ แต่มันจัดการไม่ได้ ผังกวง พ่อของผังต้าไห่เป็นถึงกรรมการบริหารของบริษัท มีทรัพย์สินอย่างน้อยก็ตั้งหลายสิบล้านแล้ว คนธรรมดาที่ไหนจะกล้าไปยุ่งกับเขา แถมเรื่องแบบนี้ในทางกฎหมายก็เอาผิดได้ยาก ที่สำคัญคือไม่มีใครกล้าออกมาชี้ตัวเขาเลยไงล่ะ"

พอได้ยินจี้ฮุยพูดแบบนี้ เซียวเฟิงก็เดาออกทันทีว่าทำไมผังต้าไห่ถึงต้องแย่งเอาเรื่องนี้ไปทำ

จี้ฮุยเองก็มีนิสัยชอบเมาท์เหมือนกัน "เอ้อ ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินมาว่าผังต้าไห่นั่นเคยไปตามตอแยหลินหว่านถิงที่แผนกบริหารความมั่งคั่งทางการเงินด้วยนะ แต่ดูเหมือนว่าฐานะของหลินหว่านถิงคนนี้จะไม่ธรรมดา ผังต้าไห่ก็เลยยอมถอยไปเอง"

เซียวเฟิงขมวดคิ้ว แม่งเอ๊ย ไอ้หมูตอนนี่เคยคิดจะแตะต้องเมียรักของเขาด้วยเหรอ คุณหนูใหญ่ตระกูลหลินใช่คนที่มันจะไปแหยมได้หรือไงกัน

คิดดูแล้ว หลินหว่านถิงคงจัดการด้วยสารพัดวิธีจนทำให้ผังต้าไห่ได้รู้ซึ้งถึงสถานะคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินของเธอไปแล้วล่ะมั้ง

ถึงอย่างนั้น จี้ฮุยก็ยังอดสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นเซียวเฟิงดูจะใส่ใจเรื่องซื้อซาลาเปานี้เป็นพิเศษ

แน่นอนว่าเซียวเฟิงมองความคิดของจี้ฮุยออก จึงอธิบายว่า "ผู้อำนวยการจี้ คุณอย่าคิดมากเลยครับ เด็กผู้หญิงที่ขายซาลาเปาเป็นดาวมหาวิทยาลัยของพวกเรา หน้าตาสะสวยมาก ผมเดาว่าผังต้าไห่เองก็น่าจะรู้เรื่องนี้ ถึงได้แย่งงานนี้ไปทำเพราะหวังจะฉวยโอกาสสร้างความลำบากให้อีกฝ่ายน่ะครับ"

พอได้ยินเซียวเฟิงพูดแบบนี้ จี้ฮุยก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นทันที "แม่งเอ๊ย ไอ้หมูตอนนี่ ฉันว่าแล้วเชียวว่าต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากล ที่แท้ก็คิดจะรังแกผู้หญิงที่ต้องพึ่งพากันเองงั้นเหรอ ไอ้สารเลวเอ๊ย"

ระบายอารมณ์เสร็จ จี้ฮุยก็ถอนหายใจยาว "เฮ้อ แต่เรื่องนี้มอบหมายให้เขาไปแล้ว ตอนนี้พวกเราคงเข้าไปก้าวก่ายไม่ได้ พวกเราอยู่แผนกโปรแกรมเมอร์ เรื่องนี้แต่เดิมให้แผนกขายไปทำก็เหมาะสมกว่าจริงๆ นั่นแหละ"

เซียวเฟิงพยักหน้า เขาเข้าใจความลำบากใจของจี้ฮุยดี ถึงแม้จี้ฮุยจะไม่กลัวผังต้าไห่ แต่ถ้าพูดถึงเบื้องหลังแล้ว จี้ฮุยสู้ผังต้าไห่ไม่ได้แน่นอน เขาถึงไม่อยากไปหาเรื่องผังต้าไห่นัก

เมื่อกลับมาที่โต๊ะทำงาน เซียวเฟิงก็ทำงานไปพลางคิดหาทางแก้ปัญหาไปพลาง ด้วยอำนาจของตระกูลเซียว แน่นอนว่าจัดการได้สบายอยู่แล้ว แต่เซียวเฟิงไม่อยากรบกวนพ่อแม่ของตัวเอง เรื่องแค่นี้ยังต้องไปรบกวนพวกเขาอีกเหรอ ถ้าอย่างนั้นเขาที่เป็นถึงบุตรแห่งสวรรค์ผู้มีระบบอยู่ในมือจะไม่ดูไม่ได้เรื่องเกินไปหน่อยหรือไง

เซียวเฟิงจึงตั้งใจว่าจะจัดการเรื่องนี้ด้วยวิธีของตัวเอง

ขณะที่เซียวเฟิงกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

พอเซียวเฟิงเปิดโทรศัพท์ดู ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

หลินหว่านถิง : "วันนี้ฉันน่าจะเลิกงานตามเวลาปกติได้ ตอนเย็นไปกินข้าวด้วยกันไหม"

เรื่องนี้เซียวเฟิงยินดีมากอยู่แล้ว เขาจึงพิมพ์ตอบกลับไปว่า "ด้วยความยินดีอย่างยิ่งครับ"