ตอนที่ 71 หลิงหยวน

หนึ่งทุ่มตรง ณ ร้านอาหารหูเต่า หนึ่งในร้านอาหารที่โด่งดังที่สุดของเมืองไห่เฉิง เดิมทีที่นี่มีชื่อว่าร้านอาหารลั่วเยว่ แต่เพราะตั้งอยู่บนเกาะเล็กกลางทะเลสาบ จึงมีคนเรียกติดปากว่าร้านอาหารหูเต่าเช่นกัน

ร้านอาหารหูเต่าไม่ได้เป็นเพียงร้านอาหารธรรมดา คนภายนอกแม้จะเรียกที่นี่ว่าร้านอาหารหูเต่าหรือร้านอาหารลั่วเยว่ แต่ภายในกลับไม่ได้มีแค่โซนรับประทานอาหาร เพราะยังมีทั้งเคทีวี บาร์ขนาดเล็ก ศูนย์การประชุม บ่อน้ำพุร้อน ตลอดจนคลับเฮาส์และสถานบันเทิงครบวงจร นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เซียวเฟิงประหลาดใจ เพราะสถานที่แบบนี้มักเป็นแหล่งรวมตัวของพวกผู้ชาย และแน่นอนว่าสิ่งที่หนุ่ม ๆ ชอบไม่ใช่การมากินข้าว แต่เป็นการมาจับจ่ายเพื่อซื้อความสำราญต่างหาก

เซียวเฟิงนั่งอยู่ตรงข้ามหลินหว่านถิงพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ทำไมวันนี้ถึงนึกอยากมากินข้าวที่นี่ล่ะครับ ที่นี่เหมือนจะจองโต๊ะยากน่าดูเลยนะ"

เซียวเฟิงเคยได้ยินชื่อร้านอาหารหูเต่ามาก่อน และนึกสงสัยมาตลอดว่าร้านแห่งนี้หน้าตาเป็นอย่างไร เมื่อดูจากการตกแต่ง แม้จะด้อยกว่าร้านอาหารของไป๋ซีอยู่บ้าง แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการปรับปรุงใหม่ ให้บรรยากาศดูดีมีระดับ บ่งบอกว่าทุ่มทุนสร้างไปไม่น้อย

ยิ่งเป็นทิวทัศน์ของทะเลสาบและขุนเขาด้านนอกร้านอาหารหูเต่ายามค่ำคืนด้วยแล้ว ก็นับเป็นจุดเด่นที่ไร้เทียมทานอย่างแท้จริง

เพราะนี่คือร้านอาหารที่ตั้งอยู่บนทะเลสาบธรรมชาติขนาดเล็กใกล้ใจกลางเมือง บรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์เช่นนี้ ทั่วทั้งเมืองไห่เฉิงมีสถานที่ที่พอจะเทียบเคียงได้เพียงหยิบมือเท่านั้น

หลินหว่านถิงยิ้มบาง ๆ เพียงแค่รอยยิ้มนี้ในสายตาของแขกหนุ่ม ๆ รอบข้าง ก็มากพอที่จะทำให้พวกเขาลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น

"ที่นี่เป็นทรัพย์สินของรุ่นพี่ฉันคนหนึ่งน่ะค่ะ ช่วงนี้เขามักจะชวนฉันมาลองชิมอาหารดู บอกว่าหลังจากตกแต่งใหม่ก็เปลี่ยนเชฟไปหลายคน ได้ยินมาว่ารสชาติไม่เลวเลย ก็เลยอยากมาลองชิมดูค่ะ"

เซียวเฟิงพยักหน้า "ดีเลยครับ วิวที่นี่สวยดี เหมาะกับการมาเดตมาก"

เมื่อพูดถึงการเดต บนใบหน้าที่มักจะไม่ค่อยแสดงอารมณ์ของหลินหว่านถิงก็พลันขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ แต่เธอไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น

"รุ่นน้องหว่านถิง เธอมาแล้ว แขกคนสำคัญเลยนะเนี่ย ฉันชวนเธอมาตั้งนานเธอก็ไม่ยอมมา วันนี้กลับเป็นฝ่ายทักมาจองโต๊ะกับฉันเองเลยนะครับ"

ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้ม ท่าทางสุภาพสง่างามเดินตรงเข้ามาในระยะสายตาของทั้งสองคน

เซียวเฟิงลอบสังเกตอีกฝ่าย ชายคนนี้น่าจะเป็นรุ่นพี่ที่หลินหว่านถิงพูดถึง และหากว่ากันตามหลักแล้ว ก็ถือเป็นรุ่นพี่ของเขาด้วยเหมือนกัน

รูปลักษณ์ภายนอกดูเป็นคนสุภาพอ่อนโยน ให้ความรู้สึกเข้าถึงได้ง่าย

ทว่าชายคนนั้นกลับมองมาที่เซียวเฟิงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "คนนี้คือ?"

หลินหว่านถิงรีบแนะนำตัวทันที "รุ่นพี่หลิงหยวนคะ คนนี้คือแฟนของฉัน เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยไห่เฉิงเหมือนกัน ชื่อเซียวเฟิงค่ะ"

เซียวเฟิงลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือขวาออกไปเพื่อแสดงความเป็นมิตร "รุ่นพี่หลิงหยวน ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

เมื่อได้ยินว่าชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาหมดจดตรงหน้าเป็นแฟนของหลินหว่านถิง หลิงหยวนก็รู้สึกยากจะยอมรับได้อยู่บ้าง

ในฐานะนักศึกษาที่กำลังจะขึ้นปีสี่ของมหาวิทยาลัยไห่เฉิงและยังเป็นอดีตประธานนักศึกษา เขาตกหลุมรักหลินหว่านถิงตั้งแต่แรกเห็นตอนที่เธอเข้ามาเป็นนักศึกษาใหม่

แต่หลิงหยวนไม่ได้ตามจีบหลินหว่านถิงอย่างบ้าคลั่งเหมือนพวกทายาทเศรษฐีสมองหมูพวกนั้น เพราะเขารู้ดีว่าผู้หญิงระดับเทพธิดาอย่างหลินหว่านถิง ไม่มีทางยอมจำนนต่อสิ่งของนอกกายและคำหวานจอมปลอมดาด ๆ เหล่านั้นได้

สิ่งที่หลิงหยวนทำคือการใช้หน้าที่การงานคอยช่วยเหลือหลินหว่านถิงอย่างแนบเนียน ทำตัวเป็นเหมือนพี่ชายข้างบ้านที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ และเขาก็คิดไม่ผิด เขาได้รับความรู้สึกดี ๆ จากหลินหว่านถิงกลับมาจริง ๆ ทั้งยังได้ใกล้ชิดเธอมากกว่าคนอื่น ๆ อีกด้วย

อีกไม่นานเมื่อขึ้นปีสี่ก็จะต้องไปฝึกงานในธุรกิจของครอบครัวแล้ว ช่วงนี้หลิงหยวนจึงอาศัยช่วงปิดเทอมฤดูร้อน คอยชวนหลินหว่านถิงมากินข้าวที่ร้านอาหารของตัวเองอยู่ตลอด ด้วยรู้สึกว่าถึงเวลาอันสมควรที่จะสารภาพรักกับเธอแล้ว

แต่ชวนไปตั้งหลายครั้งก็ถูกหลินหว่านถิงปฏิเสธอย่างนุ่มนวลมาโดยตลอด วันนี้จึงแปลกประหลาดมากที่เธอเป็นฝ่ายติดต่อขอจองโต๊ะเอง หลิงหยวนเลยนึกเข้าข้างตัวเองไปชั่วขณะว่าเธอคงเข้าใจความรู้สึกและพร้อมจะให้โอกาสเขาแล้ว

ทว่าเขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่า นอกจากหลินหว่านถิงจะพาผู้ชายมาด้วยแล้ว ยังเอ่ยปากบอกด้วยตัวเองอีกว่าเซียวเฟิงคนนี้คือแฟนของเธอ

เรื่องพรรค์นี้จะให้เขารับได้อย่างไร มันเหมือนกับสัตว์เลี้ยงแสนรักที่ตัวเองฟูมฟักมานานหลายปี จู่ ๆ ก็หันไปยอมรับคนอื่นเป็นเจ้านาย ถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงก็ยังพอว่า แต่นี่โชคร้ายที่ดันเป็นผู้ชาย

ความสะเทือนใจระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทนรับได้เลย

แต่หลิงหยวนเป็นคนเก็บงำความรู้สึกเก่ง ภายนอกจึงไม่มีพิรุธใด ๆ เขาเพียงส่งยิ้มให้เซียวเฟิง แล้วยื่นมือขวาออกไปจับทักทาย

เซียวเฟิงเห็นอีกฝ่ายดูเป็นมิตรก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ในจังหวะที่กำลังจะดึงมือขวากลับ จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ว่าหลิงหยวนออกแรงบีบอย่างรุนแรง

เซียวเฟิงแค่นหัวเราะในใจ ดูท่าหลิงหยวนคนนี้จะเป็นหนึ่งในคนที่ตามจีบหลินหว่านถิงจริง ๆ แถมแรงมือยังไม่ใช่น้อย ๆ อีกด้วย ถ้าเขายังมีร่างกายเหมือนคนทั่วไป คงทนรับแรงบีบขนาดนี้ไม่ไหวแน่

แต่เซียวเฟิงในตอนนี้ไม่ได้มีร่างกายเหมือนคนทั่วไปแล้ว เขามีพละกำลังมากกว่าคนปกติถึงสิบเท่า

เมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้านของเซียวเฟิง หลิงหยวนก็ตกใจมาก นึกไม่ถึงว่าไอ้หน้าจืดนี่จะทนรับแรงบีบของเขาได้

ในฐานะทายาทตระกูลหลิงแห่งเมืองไห่เฉิง หลิงหยวนได้รับการเคี่ยวกรำมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นดนตรี หมากรุก การเขียนพู่กัน ภาพวาด หรือแม้แต่ศิลปะการต่อสู้และอาวุธปืน เขาก็ล้วนเชี่ยวชาญทั้งสิ้น

โดยเฉพาะศิลปะการต่อสู้ สิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือซานต่า เขามั่นใจว่าต่อให้ต้องรับมือกับผู้ชายตัวโตสามถึงห้าคนก็สบายมาก แล้วมีหรือที่เขาจะยอมมาเสียหน้าอยู่ที่นี่

หลิงหยวนไม่ยอมรามือ ขณะที่กำลังจะออกแรงเพิ่ม เซียวเฟิงกลับชิงปล่อยมือก่อน "รุ่นพี่หลิงหยวน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ วันนี้รุ่นพี่ช่วยแนะนำอาหารจานเด็ดของร้านหน่อยได้ไหมครับ ผมได้ยินหว่านถิงพูดถึงอยู่บ่อย ๆ ว่าอาหารของร้านอาหารลั่วเยว่อร่อยแค่ไหน ผมตั้งตารอมากเลยนะครับ"

คำพูดของเซียวเฟิงถือว่าเหมาะสมและให้เกียรติมาก ยังไงที่นี่ก็เป็นถิ่นของอีกฝ่าย ควรไว้หน้ากันสักหน่อย และเขาก็ไม่ได้คิดจะทำให้เรื่องบานปลายจนดูแย่

หลินหว่านถิงเองก็รู้สึกว่าท่าทางของทั้งสองคนเมื่อครู่ดูแปลก ๆ แต่พอเห็นเซียวเฟิงไม่มีท่าทีผิดปกติอะไรจึงไม่ได้คิดมาก เธอพูดตามน้ำไปว่า "รุ่นพี่หลิงหยวนคะ พวกเราเองก็ไม่ค่อยได้มา รุ่นพี่ช่วยแนะนำอาหารจานเด็ดให้พวกเราสักสองสามอย่างสิคะ"

เมื่อได้ยินหลินหว่านถิงพูดเช่นนี้ หลิงหยวนก็รู้ว่าตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้แล้ว ใบหน้าจึงเผยรอยยิ้มสุภาพขึ้นมา "ได้เลยครับไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมแนะนำอาหารจานเด็ดของร้านเราให้สองสามอย่าง พวกคุณลองชิมดูแล้วติชมได้เลยนะครับ"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป

แต่หลิงหยวนไม่ได้คิดจะยอมแพ้แค่นี้ ผู้หญิงที่เขาใช้เวลาตามจีบมาตั้งสองปี มีหรือจะยอมตัดใจง่าย ๆ ในสายตาเขา เซียวเฟิงต้องมีจุดเด่นอะไรบางอย่างที่ดึงดูดหลินหว่านถิงแน่ ๆ ถึงทำให้เธอยอมตกลงคบด้วย

แต่พอคิดขึ้นมาได้ว่าเซียวเฟิงแซ่เซียว หลิงหยวนก็อดกังวลอยู่บ้างไม่ได้

"คงต้องหาโอกาสหยั่งเชิงดูสักหน่อย ถ้าเป็นคนของตระกูลเซียวที่พลัดพรากไปหลายปีคนนั้นจริง ๆ ละก็ เรื่องนี้คงจัดการยากแล้วล่ะ"