ตอนที่ 72 ถูกวางยาพิษ

เซียวเฟิงหยิบเมนูขึ้นมาเปิดดูผ่าน ๆ สองสามหน้าก็อดอุทานไม่ได้ "อาหารร้านอาหารลั่วเยว่นี่ราคาไม่เบาเลยนะเนี่ย จานไหน ๆ ก็ห้าหกร้อยทั้งนั้น กินมื้อหนึ่งไม่ปาเข้าไปหลายพันหรือเป็นหมื่นเลยเหรอครับ"

หลินหว่านถิงยิ้มบาง ๆ "ทำไมคะ คุณชายเซียวคงไม่ถึงกับเลี้ยงไม่ไหวหรอกมั้ง วางใจเถอะ วันนี้ฉันเลี้ยงเองค่ะ"

เธอจะเลี้ยงงั้นเหรอ? ไม่มีทางเสียหรอก เซียวเฟิงแทบจะภาวนาให้สั่งของแพง ๆ ด้วยซ้ำ จะได้เงินคืนกลับมาเยอะ ๆ เขาจึงส่ายหน้าปฏิเสธ "มากินข้าวกับแฟน จะให้แฟนเป็นคนเลี้ยงได้ยังไงล่ะครับ ผมแค่ตกใจที่อาหารที่นี่แพงกว่าโรงแรมห้าดาวทั่วไปซะอีก ผักจานเดียวยังปาไป 588 เลย"

หลินหว่านถิงเอ่ยขึ้น "คนที่มากินข้าวที่นี่ ส่วนใหญ่ก็มาคุยธุรกิจกันทั้งนั้นแหละค่ะ เกาะหูเต่าทั้งเกาะนี้เป็นทรัพย์สินของตระกูลหลิง และตระกูลหลิงก็ร่ำรวยขึ้นมาได้เพราะที่นี่ แต่ฉันได้ยินมาว่าเมื่อก่อนตระกูลหลิงทำธุรกิจผิดกฎหมาย เพิ่งจะค่อย ๆ ปรับมาทำธุรกิจถูกกฎหมายเมื่อช่วงสิบปีที่ผ่านมานี้เองค่ะ"

เซียวเฟิงหรี่ตาลง มิน่าล่ะ ตอนที่เขาสัมผัสหลิงหยวนเมื่อครู่ ถึงรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความโหดเหี้ยมบางอย่างที่แผ่ออกมา ซึ่งเป็นสิ่งที่คนทั่วไปไม่มี ภายนอกดูสุภาพอ่อนโยน แต่เนื้อแท้กลับโหดเหี้ยมอำมหิตอย่างยิ่ง แถมยังเสแสร้งได้แนบเนียนจนแม้แต่หลินหว่านถิงก็ยังถูกหลอก

เซียวเฟิงพบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน กลิ่นอายความโหดเหี้ยมในตัวหลิงหยวนนั้นเบาบางมาก แต่เขาก็ยังจับกระแสนั้นได้ แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม

เซียวเฟิงจึงรับรู้ได้ทันทีว่าหลิงหยวนคนนี้ไม่ธรรมดา เห็นได้ชัดว่าเป็นคนเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ ซ้ำยังโหดเหี้ยมไม่เบา

เรื่องนี้ทำให้เซียวเฟิงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แม้ภายนอกหลินหว่านถิงจะดูเย็นชาและเฉลียวฉลาด แต่เธอยังมีประสบการณ์รับมือกับคนพรรค์นี้น้อยเกินไป หากเขาไม่โผล่มา เกรงว่าวันนี้หลินหว่านถิงคงต้องเสียเปรียบแน่

แต่เซียวเฟิงไม่ได้โง่พอที่จะพูดสิ่งที่คิดออกมาตรง ๆ อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นเพียงการคาดเดาของเขา ยังไม่มีหลักฐานอะไรเลย

เซียวเฟิงครุ่นคิดไปพลาง ชวนหลินหว่านถิงคุยเรื่องงานของซินเฟิงซ่างช่วงนี้ไปพลาง "หว่านถิง ทำไมวันนี้คุณถึงเลิกงานเร็วนักล่ะครับ ปกติไม่ใช่ว่าต้องทำโอทีจนถึงสองทุ่มเหรอ"

หลินหว่านถิงชี้มาที่เซียวเฟิง "ไม่ใช่ว่าต้องขอบคุณคุณหรอกเหรอคะ?"

เซียวเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย "ผมเหรอ? ผมทำไมเหรอครับ?"

หลินหว่านถิงมองเซียวเฟิง "ก็ต้องขอบคุณที่คุณดูแลรักษาระบบได้ดีมากน่ะสิคะ รู้ไหมว่าก่อนที่คุณจะมา ระบบนี้สามวันดีสี่วันไข้ เดี๋ยวแฮงก์เดี๋ยวล่ม ไม่มีใครดูแลระบบได้ดีเท่าคุณสักคน"

พอได้รับคำชมจากหลินหว่านถิง เซียวเฟิงก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไร ถึงอย่างไรหลินหว่านถิงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามภูเขาน้ำแข็ง ตอนนี้กลับมาเอ่ยปากชมเขาเสียอย่างนั้น

เซียวเฟิงรู้สึกกระชุ่มกระชวยใจไม่น้อย "ชมเกินไปแล้วครับ นี่มันก็แค่งานในหน้าที่ของผมเท่านั้นเอง"

หลินหว่านถิงพยักหน้า "ถึงจะเป็นงานในหน้าที่ของคุณ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแผนกการเงินของเราควรจะขอบคุณคุณนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณดูแลระบบได้ดีจนช่วยประหยัดเวลาไปได้มากขนาดนี้ การที่ตอนนี้พวกเราเลิกงานตามเวลาปกติได้ ก็ต้องขอบคุณคุณเลยค่ะ"

เซียวเฟิงเกาหัวแก้เขิน ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรต่อ เสียงของหลิงหยวนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ทว่าครั้งนี้หลิงหยวนไม่ได้มาคนเดียว ด้านหลังเขายังมีพนักงานเสิร์ฟท่าทางมืออาชีพถืออาหารสองจานยืนรออยู่ข้าง ๆ

หลิงหยวนเห็นทั้งสองคนคุยกันอย่างมีความสุข ความอิจฉาริษยาก็พวยพุ่งขึ้นมาในใจ แต่ภายนอกเขาก็ยังคงความสุภาพเอาไว้ "รุ่นน้องเซียว รุ่นน้องหลิน นี่คืออาหารจานเด็ดสองจานของร้านอาหารเราครับ จานนี้คือท่องหิมะหาเหมยฮวา และจานนี้คือท่วงทำนองขุนเขาและท้องทะเล ส่วนอาหารอีกสองสามอย่างที่เหลือพวกเรากำลังทำอยู่ เดี๋ยวก็คงจะมาเสิร์ฟแล้วครับ"

หลินหว่านถิงพูดอย่างเกรงใจ "ขอบคุณค่ะรุ่นพี่"

เซียวเฟิงก็พยักหน้ารับรู้เช่นกัน แม้เขาจะไม่ชอบคนเจ้าเล่ห์ลึกล้ำอย่างหลิงหยวน แต่เซียวเฟิงก็ยังคงรักษาภาพลักษณ์ภายนอกเอาไว้อย่างแน่นอน

หลิงหยวนหัวเราะหึ ๆ "รุ่นน้องทั้งสองเกรงใจไปแล้ว ไม่ทราบว่าอยากรับไวน์ด้วยไหมครับ? เมื่อวานนี้ผมเพิ่งได้ไวน์โรมาเน-กงตีมาสองสามขวด ถึงจะแพงไปสักหน่อย แต่รสชาติก็ถือว่าไม่เลวเลยล่ะครับ"

พอเซียวเฟิงได้ยินว่ามีไวน์โรมาเน-กงตีด้วย นี่ถือเป็นโอกาสผลาญเงินที่หาได้ยากทีเดียว อย่างไรวันนี้เขาก็ยังไม่ได้ใช้จ่ายอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย อีกอย่างไวน์โรมาเน-กงตีขวดหนึ่งก็ปาเข้าไปอย่างน้อยสองแสนหยวนขึ้นไปแล้ว

ทั้งหลินหว่านถิงกับเซียวเฟิงต่างก็ขับรถมากันทั้งคู่ ตอนที่หลินหว่านถิงกำลังจะปฏิเสธ เซียวเฟิงก็พูดขึ้นมาว่า "งั้นก็ดีเลยครับ หว่านถิง ไวน์โรมาเน-กงตีถือเป็นไวน์ชั้นดีเลยนะ ผมยังไม่เคยดื่มเลย เปิดสักขวดมาลองชิมดูดีไหมครับ"

หลินหว่านถิงเห็นว่าเซียวเฟิงอยากดื่ม จึงไม่คัดค้านและพยักหน้า "งั้นเปิดสักขวดก็แล้วกันค่ะ"

เดิมทีหลิงหยวนตั้งใจจะใช้ไวน์มาขู่ให้เซียวเฟิงถอยไป คิดไม่ถึงเลยว่าเซียวเฟิงจะตกลง หรือว่าหมอนี่จะเป็นคุณชายตระกูลเซียวจริง ๆ?

แต่ถ้าเป็นคุณชายตระกูลเซียวตัวจริง มีหรือจะไม่เคยดื่มไวน์โรมาเน-กงตี คิดได้แบบนั้นหลิงหยวนก็ปัดความคิดทิ้งไป ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่จุดประกายความริษยาของเขาเมื่อครู่ก็คือ สีหน้าของหลินหว่านถิงเห็นได้ชัดว่าไม่อยากแตะแอลกอฮอล์ แต่เธอกลับยอมตกลงง่าย ๆ เพียงเพราะเซียวเฟิงเป็นคนเอ่ยปาก

ยิ่งทำให้จิตใจอันคับแคบของหลิงหยวนทวีความอิจฉาริษยาหนักขึ้น พอคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จนต้องลอบยิ้มเย็นในใจ แล้วหันหลังเดินไปรินไวน์

เพียงไม่นาน แก้วทรงสูงอันประณีตงดงามสองใบพร้อมด้วยดีแคนเตอร์ที่บรรจุไวน์แดงจนเต็มก็ถูกนำมาวางเสิร์ฟตรงหน้าเซียวเฟิงและหลินหว่านถิง

ทว่าคราวนี้หลิงหยวนกลับไม่ได้โผล่มาด้วย ทำให้เซียวเฟิงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

ตามนิสัยของหลิงหยวนแล้ว ไม่ใช่ว่าควรจะมาเสนอหน้าให้หลินหว่านถิงเห็นบ่อย ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจและสร้างความประทับใจหรอกหรือ?

แต่เซียวเฟิงก็ไม่ได้เก็บมาคิดมาก เขารับไวน์แดงที่พนักงานเสิร์ฟรินให้ขึ้นมาจิบเบา ๆ

รสสัมผัสอันนุ่มละมุนกลมกล่อมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นถังไม้โอ๊กและผลไม้อ่อน ๆ ทำให้เซียวเฟิงเพิ่งจะรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าไวน์แดงอร่อยได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ

"เมื่อก่อนคุณไม่เคยดื่มแบบนี้มาก่อนเหรอคะ?" หลินหว่านถิงถามอย่างแปลกใจเล็กน้อย ในฐานะลูกชายคนเดียวของตระกูลเซียว แม้ไวน์โรมาเน-กงตีจะแพงมาก และไวน์โรมาเน-กงตีปี 1958 ขวดนี้จะนับว่าค่อนข้างถูกแล้ว ก็ยังปาเข้าไปตั้งสามแสนหยวนต่อขวด

แต่ด้วยความมั่งคั่งระดับตระกูลเซียว เป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่เคยดื่มมาก่อน?

เซียวเฟิงส่ายหน้า "ไม่เคยเลยครับ พ่อกับแม่ผมยุ่งมาก ไม่มีเวลามาสนใจผมหรอกครับ อีกอย่างผมเพิ่งกลับมาอยู่ที่ตระกูลเซียวได้ไม่นานด้วย แถมทุกครั้งที่มีงานเลี้ยง พ่อกับแม่อยากพาผมไปด้วยแต่ผมก็ปฏิเสธไปทุกครั้ง ผมก็เลยไม่ค่อยได้สัมผัสเรื่องพวกนี้น่ะครับ"

หลินหว่านถิงพยักหน้า ก่อนจะยกแก้วไวน์แดงตรงหน้าขึ้นจิบบ้าง ทว่าทันทีที่ดื่มเข้าไป เธอกลับรู้สึกว่ารสชาติขวดนี้ต่างจากปี 1958 ที่เคยดื่มก่อนหน้านี้เล็กน้อย รสสัมผัสมันดูแปลก ๆ แต่เนื่องจากดื่มไปเพียงนิดเดียว เธอจึงไม่ได้ติดใจสืบสาวราวเรื่องต่อ

อีกทั้งเห็นเซียวเฟิงดื่มแล้วไม่มีท่าทีผิดปกติอะไร หลินหว่านถิงจึงวางใจ

แต่เมื่อเวลาคุยกันล่วงเลยไป ด้วยสภาพร่างกายของเซียวเฟิง อย่าว่าแต่ไวน์แดงไม่กี่แก้วเลย ต่อให้ดื่มไวน์โรมาเน-กงตีทั้งขวดนี้รวดเดียวจนหมด เขาก็คงไม่รู้สึกเมาเลยแม้แต่น้อย

ทว่าเซียวเฟิงกลับสังเกตเห็นว่าอาการของหลินหว่านถิงเริ่มผิดปกติ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ซ้ำยังมีหยาดเหงื่อผุดซึมออกมา ทั้งยังดูง่วงงุนและสะลึมสะลือชอบกล

ในใจเซียวเฟิงพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา "นี่... คงไม่ได้ถูกวางยาพิษหรอกนะ?"