ตอนที่ 73 ความโกรธเกรี้ยวของเซียวเฟิง

เซียวเฟิงตกใจมาก เรื่องแบบนี้ไม่น่าเกิดขึ้นได้เลย นี่มันสถานการณ์ที่มีแต่ในซีรีส์สั้นหรือในนิยายไม่ใช่เหรอ?

แต่สภาพของหลินหว่านถิงในตอนนี้ ทั้งใบหน้าแดงซ่าน หอบหายใจแรง แถมบนหน้าผากยังมีเหงื่อผุดซึมออกมาบาง ๆ ชัดเจนเลยว่าเธอถูกวางยาปลุกอารมณ์

ด้วยความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ เซียวเฟิงจึงมองปราดเดียวก็มั่นใจได้ทันที

แต่สิ่งที่ทำให้เซียวเฟิงไม่แน่ใจก็คือ ร้านอาหารหูเต่าแห่งนี้ พวกเขานั่งอยู่ตรงโต๊ะธรรมดาในโถงใหญ่ เพียงแค่อยู่ติดริมหน้าต่างมองเห็นวิวทะเลสาบด้านนอก จึงค่อนข้างเงียบสงบกว่าปกติเล็กน้อย หรือว่าไอ้สารเลวหลิงหยวนจะกล้าวางยากันโต้ง ๆ ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายขนาดนี้เชียวหรือ?

คิดได้ดังนั้น เซียวเฟิงจึงหันมองรอบตัวด้วยความประหลาดใจ ถึงได้รู้ว่าเมื่อครู่มัวแต่ตั้งใจคุยกับหลินหว่านถิงเพลินไปหน่อย จนไม่ได้สังเกตเลยว่าแขกโต๊ะรอบข้างทยอยกลับกันไปเกือบหมดแล้ว

พอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เซียวเฟิงก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

แต่เซียวเฟิงไม่ได้รู้สึกเลยว่าหลินหว่านถิงถูกวางยาไปตอนไหน อาหารก็กินด้วยกัน ไวน์ก็ดื่มด้วยกัน

"ไวน์เหรอ?" เซียวเฟิงเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เมื่อครู่นี้เขาสังเกตเห็นว่าตอนที่หลินหว่านถิงดื่มไปคำแรก เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังดื่มต่อ เขาจึงไม่ได้ทักท้วงอะไร

เซียวเฟิงหยิบแก้วไวน์ของหลินหว่านถิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามขึ้นมาดมดู กลิ่นประหลาดจาง ๆ โชยมาแตะจมูก ทำเอาเลือดลมในกายเขาพลุ่งพล่านขึ้นมาวูบหนึ่ง

"เวรเอ๊ย! เป็นยาปลุกอารมณ์จริง ๆ ด้วย" เซียวเฟิงเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ แค่ได้กลิ่นก็รู้ทันทีว่ามีคนผสมยาปลุกอารมณ์ไว้ในแก้วไวน์

ที่นี่อยู่นานไม่ได้แล้ว เซียวเฟิงคิดในใจ ก่อนจะรีบประคองหลินหว่านถิงที่เริ่มแสดงอาการผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด พาเดินออกจากร้านอาหารทันที

"เซียวเฟิง ฉันเป็นอะไรไปคะ? ฉันรู้สึกเหมือนไม่มีแรงเลย" หลินหว่านถิงเริ่มงัวเงียแล้ว แขนขาอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง มองเห็นสิ่งต่าง ๆ เริ่มเป็นภาพซ้อน

"ทนอีกนิดนะ คุณถูกวางยา ผมต้องรีบพาคุณไปโรงพยาบาล" เซียวเฟิงประคองหลินหว่านถิงเดินออกไปข้างนอกทีละก้าว

"รุ่นน้องเซียว รุ่นน้องหลินเป็นอะไรไปครับ?" จู่ ๆ หลิงหยวนก็ปรากฏตัวขึ้นมาด้วยท่าทางสง่างามเหมือนเดิม ทว่าบนใบหน้ากลับมีความพึงพอใจเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย

สายตาของเซียวเฟิงเย็นชาลงเล็กน้อย "หลิงหยวน คุณทำอะไรลงไปคุณเองก็น่าจะรู้ดีนี่? ตอนนี้คนในร้านอาหารก็ถูกคุณไล่ตะเพิดออกไปจนเกือบหมดแล้ว คุณยังจะเสแสร้งต่อไปอีกเหรอครับ?"

หลิงหยวนยังอยากจะเสแสร้งต่อไป "คุณพูดเรื่องอะไรครับรุ่นน้องเซียว ผมฟังไม่เข้าใจความหมายของคุณเลยนะ แต่ผมรู้สึกว่าหว่านถิงเหมือนจะไม่ค่อยสบาย คุณดื่มเหล้ามาขับรถไม่ได้หรอก ให้ผมไปส่งหว่านถิงที่โรงพยาบาลดีไหมครับ?"

เซียวเฟิงแค่นหัวเราะ หลิงหยวนคนนี้ช่างเสแสร้งเก่งจริง ๆ มาถึงตอนนี้แล้วก็ยังไม่ลืมที่จะรักษาภาพลักษณ์อันเที่ยงธรรมและใจกว้างของตัวเองเอาไว้ "หลิงหยวน เลิกเสแสร้งได้แล้ว ยาในแก้วไวน์นั่นคุณเป็นคนใส่ใช่ไหม? คุณไม่กลัวตระกูลหลินจะมาหาเรื่องคุณหรือไง?"

หลิงหยวนเห็นว่าเซียวเฟิงมองแผนการของเขาทะลุปรุโปร่งแล้ว ก็รู้ว่าเสแสร้งต่อไปไม่ได้อีก และตอนนี้สติของหลินหว่านถิงก็เริ่มเลือนรางแล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียวเฟิงเพียงคนเดียว หลิงหยวนก็ไม่จำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์นั้นอีกต่อไป

"เป็นฉันแล้วจะทำไม? ฉันขอเตือนให้แกรู้จักที่ต่ำที่สูง ทิ้งหลินหว่านถิงไว้ที่นี่ซะ แล้วฉันจะเปิดห้องชั้นดีให้แกสักห้อง พร้อมจัดหาสาวสวยเข้าไปให้แกเสวยสุข รับรองว่าคืนนี้แกต้องมีความสุขมากแน่ ๆ ถ้าไม่พอก็จัดให้สองคน สามคนก็ยังได้ ขอแค่แกชอบ แต่ฉันต้องการแค่หลินหว่านถิงคนเดียว"

เซียวเฟิงไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ บนใบหน้า มีเพียงความโกรธเกรี้ยวในแววตาที่แทบจะเก็บซ่อนไว้ไม่อยู่ "ทำไมล่ะ? ขอเหตุผลหน่อยสิ ผมกับหว่านถิงไม่ได้ไปหาเรื่องอะไรแกเลยนะ?"

เมื่อได้ยินเซียวเฟิงพูดจาไร้เดียงสาเช่นนั้น หลิงหยวนก็หัวเราะออกมา หัวเราะเสียงดังลั่น "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ขำชะมัด หาเรื่องฉันงั้นเหรอ? เซียวเฟิง แกสมกับที่ยังเด็กจริง ๆ คิดอะไรตื้นเขิน หลินหว่านถิงนั่นแหละคือแรงจูงใจของฉัน ยังจะต้องมีเหตุผลบ้าบออะไรมาหาเรื่องอีก"

แววตาของเซียวเฟิงเย็นเยียบ "แกไม่กลัวตระกูลหลินจะมาเล่นงานแกหรือไง?"

หลิงหยวนหัวเราะอย่างแปลกประหลาด กระทั่งมีแววโหดเหี้ยมอยู่บ้าง "น่าขันนัก มาหาเรื่องฉันงั้นเหรอ? พื้นเพและอำนาจของตระกูลหลินกับตระกูลหลิงของฉันก็พอ ๆ กัน เขาจะมาหาเรื่องอะไรฉันได้? แกมาตลกอะไรตรงนี้ฮะ?"

"แล้วตระกูลเซียวล่ะ? ตระกูลเซียวกับตระกูลหลินมีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่นะ ถ้าแกล่วงเกินหว่านถิง แกไม่กลัวตระกูลเซียวจะมาเล่นงานแกหรือไง?! ไม่กลัวว่าตระกูลเซียวจะทำให้ตระกูลหลิงของแกต้องล้มละลายเหรอ?" คำพูดของเซียวเฟิงทำให้ในแววตาของหลิงหยวนมีความหวาดกลัวเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย

"ตระกูลเซียว? แกเป็นคนของตระกูลเซียวงั้นเหรอ?" หลิงหยวนไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ คุณชายตระกูลเซียวจะเป็นไอ้ขยะแบบนี้เนี่ยนะ?

เซียวเฟิงแค่นหัวเราะ "ทำไม? กลัวแล้วเหรอ? ฉันจะเป็นคุณชายตระกูลเซียวหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับแก แต่แกควรจะคิดให้ดี ว่าจะให้คำอธิบายกับตระกูลหลินยังไง!"

พอได้ยินที่เซียวเฟิงพูด หลิงหยวนก็ปัดความคิดที่ว่าอีกฝ่ายเป็นคุณชายตระกูลเซียวทิ้งไปทันที "แกเนี่ยนะคุณชายตระกูลเซียว? ถ้าอย่างนั้นฉันก็เป็นคุณชายตระกูลมังกรแล้วเว้ย! แต่งตัวซอมซ่อเป็นไอ้กระจอกแบบนี้ ฉันสืบเรื่องของแกมาหมดแล้ว แกมันก็แค่นักศึกษาพาร์ตไทม์จน ๆ เท่านั้นแหละ! ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไมหว่านถิงถึงสนใจแก แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก เพราะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลินหว่านถิงต้องตกเป็นของฉัน!"

หลิงหยวนกวักมือส่งสัญญาณ ทันใดนั้นบอดี้การ์ดชุดดำหกคนก็ก้าวออกมาจากด้านหลัง ในมือถือกระบองสีดำเอาไว้พร้อม

สายตาของเซียวเฟิงยิ่งเย็นเยียบขึ้นไปอีก "หลิงหยวน แกกล้าดีจริง ๆ ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยพวกเราไป แล้วเรื่องในวันนี้ฉันจะไม่เอาความ"

ไม่ใช่ว่าเซียวเฟิงกลัวคนพวกนี้ แต่เขารู้ดีว่าอาการของหลินหว่านถิงในตอนนี้ไม่อาจปล่อยให้ยืดเยื้อได้อีกแล้ว

หลิงหยวนระเบิดหัวเราะลั่น "เซียวเฟิง ใกล้ตายอยู่รอมร่อแล้วยังจะมาปากดีอีกนะ! วันนี้ฉันก็อยากจะรู้นักว่าแกจะออกไปจากที่นี่ยังไง?! จัดการมัน! หักขามันแล้วโยนออกไปซะ!"

บอดี้การ์ดชุดดำทั้งหกคนควงกระบองในมือก่อนจะพุ่งจู่โจมเข้ามาทันที

เซียวเฟิงหมุนตัวเตะเข้ากลางท้องของคนที่พุ่งเข้ามาคนแรกอย่างจัง จนร่างนั้นลอยละลิ่วกระแทกเข้ากับพวกที่เหลืออีกห้าคนข้างหลังเต็มแรง

หลิงหยวนตกใจตาค้าง "ปะ... เป็นไปได้ยังไง?! แม่งเอ๊ย ฉันเลี้ยงพวกแกที่เป็นไอ้สวะพวกนี้ไว้ทำไมกันวะ?! รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! จัดการมัน!"

เซียวเฟิงประคองหลินหว่านถิงที่ใบหน้าแดงก่ำไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ ตอนนี้เธอร้อนรุ่มจนทนแทบไม่ไหว สองมือคอยลูบไล้ต้นคอของเซียวเฟิงไม่ยอมห่าง "เซียวเฟิง ฉันต้องการ... ให้ฉันนะ..."

แววตาของเซียวเฟิงเด็ดเดี่ยว "แข็งใจไว้นะ! รอผมเดี๋ยวนึง!"

พูดจบ เซียวเฟิงก็หมุนตัวพุ่งเข้าใส่บอดี้การ์ดทั้งหกคนที่เพิ่งตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาใหม่

"ไอ้หนู รนหาที่ตายแท้ ๆ!" บอดี้การ์ดเห็นว่าเซียวเฟิงยังกล้าบุกเข้ามาตรง ๆ ก็โถมสวนกลับไปทันควัน

แต่เซียวเฟิงไม่ใช่พวกเก่งแต่เปลือก พละกำลังของเขาเหนือกว่าคนทั่วไปลิบลับ ทั้งยังเจนจัดศิลปะการต่อสู้ทุกรูปแบบและมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วอย่างยิ่ง

ชั่วพริบตาเดียวเซียวเฟิงก็ประชิดตัวบอดี้การ์ดคนหนึ่ง แล้วตวัดเท้าเตะเข้ายอดอกอีกฝ่ายอย่างจัง เสียงกระดูกซี่โครงหักดังกร๊อบ ร่างนั้นร่วงลงไปนอนโอดครวญบนพื้นทันที

บอดี้การ์ดที่เหลือต่างขวัญผวากับฝีมือของเซียวเฟิงจนพากันถอยกรูด แต่มีหรือที่เซียวเฟิงจะยอมหยุดแค่นี้

เขาสาวเท้าเข้าไปคว้าตัวบอดี้การ์ดคนหนึ่งไว้ แล้วกระแทกศอกเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายเต็มแรง

"พรวด!" เลือดสด ๆ พุ่งทะลักออกจากปาก ก่อนที่ร่างนั้นจะล้มตึงลงไปกองกับพื้น

หลิงหยวนยืนอยู่ไม่ไกลนัก ได้แต่เบิกตากว้างมองเซียวเฟิงซัดบอดี้การ์ดส่วนตัวของตนร่วงไปทีละคนด้วยความตกตะลึง