ตอนที่ 74 พ่อหนุ่ม นายจัดการเธอซะเลยไม่ดีกว่าเหรอ

ไม่ถึงสองนาที บอดี้การ์ดทั้งหกคนก็ลงไปนอนกองร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น

หลิงหยวนตกใจกลัวจนต้องถอยกรูด ละล่ำละลักออกมาว่า "เป็นไปไม่ได้! บอดี้การ์ดพวกนี้จะถูกแกซัดหมอบง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง แก...ตกลงแกเป็นใครกันแน่!"

หลิงหยวนแทบไม่อยากเชื่อสายตา แม้บอดี้การ์ดทั้งหกคนนี้จะไม่ใช่มืออาชีพ เป็นแค่ลูกน้องที่คัดมาจากคนของตระกูลหลิง แต่ถ้าต้องสู้แบบหนึ่งต่อสองก็ชนะได้สบาย ถึงจะไม่เก่งกาจเท่าทหารปลดประจำการหรือบอดี้การ์ดอาชีพ แต่ก็ถือว่าเป็นนักเลงฝีมือดี

ทว่าหลิงหยวนกลับคาดไม่ถึงเลยว่าบอดี้การ์ดทั้งหกคนนี้จะต้านทานเซียวเฟิงได้ไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ ต่อให้เป็นนายน้อยตระกูลหลิงที่เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ซานต่าอย่างเขาก็ยังทำไม่ได้เลย

"นายยังมีอะไรจะพูดอีกไหม! ถ้าไม่มี ฉันจะอัดนายแล้วนะ!" เซียวเฟิงถูหมัดไปมาพลางสาวเท้าเข้าไปหาหลิงเฟิงที่ตอนนี้แข้งขาอ่อนแรงลงทีละก้าว

ในร้านอาหารยังมีพนักงานอยู่อีกไม่น้อย แต่ไม่ว่าจะเป็นพนักงานชายหรือหญิง พอเห็นเซียวเฟิงมีฝีมือร้ายกาจขนาดนี้ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม และไม่มีใครกล้าโทรแจ้งตำรวจเลยสักคน

หลิงหยวน นายน้อยตระกูลหลิงผู้นี้ ภายนอกดูสุภาพอ่อนโยน แต่ลับหลังเป็นคนอย่างไร พนักงานใต้บังคับบัญชาอย่างพวกเขามีหรือจะไม่รู้

อย่างพนักงานเสิร์ฟหญิงในร้าน ขอแค่รับเข้ามาแล้วหน้าตาพอดูได้ มีใครบ้างที่ไม่เคยถูกหลิงหยวนวางยาแล้วย่ำยี

ก่อนหน้านี้ถึงขั้นมีผู้หญิงหลายคนที่ถูกล่วงละเมิดคิดจะฟ้องร้องหลิงหยวนข้อหาข่มขืน แต่สุดท้ายก็ถูกอำนาจของตระกูลหลิงปิดข่าวเงียบไปหมด

ถ้าไม่ยอมจ่ายเงินชดเชย ก็ข่มขู่ครอบครัวของอีกฝ่ายให้ถอนฟ้อง

สำหรับตระกูลหลิงแล้ว เรื่องพวกนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดาที่ทำกันจนเป็นประจำ

พอเซียวเฟิงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า หลิงหยวนก็ทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุ้บทันที "เซียวเฟิง ปล่อยฉันไปเถอะ! ฉันเป็นนายน้อยตระกูลหลิงนะ แกจะล่วงเกินฉันไม่ได้ ถ้าแกกล้าทำอะไรฉันละก็...อ๊าก!"

หลิงหยวนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เมื่อเซียวเฟิงเหยียบลงบนหลังมือของเขาอย่างจังจนน้ำตาแทบเล็ด

"หลิงหยวน ทำตัวเองก็ต้องรับกรรมไป วันนี้ฉันจะปล่อยนายไปก่อน แต่คราวหน้าอย่าให้ฉันเห็นหน้านายที่มหา'ลัยอีก ไม่อย่างนั้นมันจะไม่จบแค่ฝ่ามือหักแบบนี้แน่"

"กร๊อบ!" เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น ฝ่ามือของหลิงหยวนถูกเซียวเฟิงเหยียบจนหักในพริบตา ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากทันที เห็นได้ชัดเลยว่ากระดูกมือหักมันเจ็บปวดทรมานแค่ไหน

เซียวเฟิงไม่มีแก่ใจจะเรียกรถพยาบาลให้หลิงหยวนหรอก เขาหันกลับไปอุ้มหลินหว่านถิงแล้ววิ่งตรงออกประตูไปทันที

หลิงหยวนกุมฝ่ามือพลางกัดฟันกรอด หันไปตวาดใส่พวกพนักงานในร้านอาหาร "แม่งเอ๊ย! ยืนบื้ออะไรกันอยู่เล่า รีบเรียกรถพยาบาลสิวะ!"

——

บนรถแท็กซี่ เซียวเฟิงอุ้มหลินหว่านถิงเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง คนขับเหลือบมองแวบเดียวแต่ไม่ได้พูดอะไร พอเห็นจุดหมายปลายทางก็รู้ทันทีว่าหญิงสาวคนนี้ถูกวางยาและต้องรีบพาไปส่งโรงพยาบาล

หลังจากขับออกมาได้ไม่กี่กิโลเมตร เซียวเฟิงก็เห็นรถพยาบาลวิ่งสวนมาในเลนฝั่งตรงข้าม เขาเดาว่าคงเป็นรถที่หลิงหยวนเรียกมา คิดถึงตรงนี้ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ถ้าไม่ติดว่ากำลังรีบอยู่ละก็ เขาคงหักขาที่สามของไอ้สารเลวนั่นให้รู้แล้วรู้รอดไปแล้ว

กล้าดีนักนะที่มาวางยาหลินหว่านถิง รนหาที่ตายชัด ๆ

"เซียวเฟิง~" เสียงหวานหยดย้อยชวนให้อ่อนระทวยดังขึ้น ทำเอาเซียวเฟิงขนลุกซู่ไปทั้งตัว ตอนนี้เสื้อผ้าของหลินหว่านถิงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

วันนี้เธอใส่ชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกเหงื่อจนแนบเนื้อทำให้มองเห็นชุดชั้นในได้อย่างชัดเจน

เซียวเฟิงกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก พยายามสงบจิตสงบใจไม่ให้คิดเตลิด

"เซียวเฟิง ฉันร้อนจังเลย..." เสียงของหลินหว่านถิงกระซิบดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

"เอ่อ หว่านถิง คุณอดทนอีกนิดนะ อีกแค่สิบกว่านาทีก็ถึงโรงพยาบาลแล้วครับ" เซียวเฟิงพูดพลางปัดป้องมือของหลินหว่านถิงที่พยายามจะถอดเสื้อผ้าของเขาออก แต่ก็ปล่อยมือจากเธอไม่ได้เพราะกลัวเธอจะล้มลงไป

"เอ่อ พ่อหนุ่ม แถวนี้มีโรงแรมเยอะแยะเลยนะ นายจะเอาไหมล่ะ" พี่คนขับแท็กซี่เห็นแล้วก็รู้สึกเห็นใจ นึกในใจว่าแม่หนูคนนี้หน้าตาสะสวยขนาดนี้ หรือว่าไอ้หนุ่มนี่จะไร้น้ำยา ดูท่าทางก็เพิ่งจะอายุยี่สิบต้น ๆ แท้ ๆ ไม่คิดว่าจะมีความอดทนสูงขนาดนี้ ถ้าเป็นเขาล่ะก็คงทนไม่ไหวไปนานแล้ว

"ลูกพี่อย่าล้อเล่นสิครับ รีบเหยียบเร็วเข้า! อีกนานแค่ไหนถึงจะไปถึงครับ" ตอนนี้เซียวเฟิงไม่มีอารมณ์มาพูดเล่นกับคนขับรถหรอก เพราะตอนนี้เขาก็ชักจะเริ่มมีไฟราคะลุกโชนขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน

ก็แน่ล่ะ สาวงามระดับประติมากรรมชิ้นเอกอย่างหลินหว่านถิงมายั่วยวนกันขนาดนี้ มีไม่กี่คนหรอกที่จะต้านทานไหว

"เอ่อ ใกล้ถึงแล้ว เต็มที่ก็อีกแค่สิบนาทีเท่านั้นแหละ" คนขับรถเหลือบมองระบบนำทางในมือถือแล้วตอบ

"อะไรนะ! ยังต้องใช้อีกตั้งสิบนาทีเลยเหรอครับ!" ตอนนี้เซียวเฟิงรู้สึกว่าตัวเองก็ใกล้จะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน แต่ถ้าหลินหว่านถิงไม่ได้ยินยอม เขาก็ล่วงเกินเธอส่ง ๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

"เซียวเฟิง ฉันร้อนเหลือเกิน!" หลินหว่านถิงเริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกแล้ว

แต่โชคดีที่เซียวเฟิงแรงเยอะกว่าหลินหว่านถิงมาก เขาจึงหยุดเธอเอาไว้ได้ทัน

"แม่งเอ๊ย ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!" ในที่สุดเซียวเฟิงก็ทนไม่ไหว ประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากหอมกรุ่นของหลินหว่านถิงทันที

สมองของเซียวเฟิงพลันขาวโพลนไปชั่วขณะ

"เอ่อ เอาล่ะ! ถึงโรงพยาบาลแล้ว" พี่คนขับรถส่งเสียงขัดขึ้นมาอย่างผิดจังหวะสุด ๆ

เซียวเฟิงตาโตด้วยความงุนงง "หืม? เมื่อกี้พี่ยังบอกว่าสิบนาทีอยู่เลยไม่ใช่เหรอครับ! นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงห้านาทีเองนะ"

คนขับรถรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง "เอ่อ เรื่องนั้น... พอดีโชคดีน่ะ เจอไฟเขียวตลอดทาง มันก็เลยถึงเร็วกว่าปกติไปหน่อย"

ตอนนี้เซียวเฟิงไม่รู้เลยว่าควรจะขอบคุณคนขับดีไหม เขารู้สึกว่าถ้าได้จูบต่ออีกสักสองสามนาที คงตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมายไปโรงแรมแน่นอน แต่นี่ดันมาถึงซะแล้วเนี่ยนะ? แกล้งกันชัด ๆ!

พอก้มมองเจ้าน้องชายของตัวเองที่ผงาดง้ำค้ำโลก เซียวเฟิงก็ได้แต่ทำหน้ามุ่ยอย่างจนใจ ก่อนจะอุ้มหลินหว่านถิงลงจากรถแล้ววิ่งตรงดิ่งไปยังแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาล

คนขับรถมองตามแผ่นหลังของเซียวเฟิงพลางพึมพำ "เฮ้อ ไอ้หนุ่มนี่เป็นคนดีจริง ๆ แฮะ วันนี้ลุงอย่างฉันก็ถือว่าได้ทำเรื่องดี ๆ ไปเรื่องหนึ่งแล้วสินะ"

——

หลายชั่วโมงต่อมา หลินหว่านถิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ทำคือรีบจับสำรวจเสื้อผ้าบนตัวทันที และพบว่ามันยังอยู่ครบถ้วนเรียบร้อยดี

หลินหว่านถิงถอนหายใจอย่างโล่งอก นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาล

ข้างเตียงมีผู้ชายคนหนึ่งฟุบหลับอยู่ พอหลินหว่านถิงเพ่งมองดูดี ๆ ก็พบว่าเป็นเซียวเฟิง

จังหวะนั้นเอง เซียวเฟิงก็พลอยตื่นเพราะการขยับตัวของเธอ "หืม? หว่านถิง คุณตื่นแล้วเหรอครับ รู้สึกยังไงบ้าง ยังมีอาการแปลก ๆ ตรงไหนอยู่อีกไหม"

หลินหว่านถิงมองสายน้ำเกลือที่หลังมือของตัวเองพลางส่ายหน้า "ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ วันนี้ต้องขอบคุณคุณมากนะคะ"

เซียวเฟิงส่ายหน้า "ผมไม่เป็นไรหรอกครับ" ความจริงแล้วเขารู้สึกนึกเสียใจอยู่บ้าง พอเห็นเธอต้องมานอนให้น้ำเกลือแบบนี้ เขากลับรู้สึกว่าสู้ใช้การฝังเข็มถอนพิษยาปลุกกำหนัดให้หลินหว่านถิงยังจะดีซะกว่า เซียวเฟิงคิดในใจว่าวันหลังคงต้องพกเข็มเงินติดตัวไว้เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินเสียแล้ว

"นี่ฉัน... โดนวางยาปลุกกำหนัดเหรอคะ" หลินหว่านถิงยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง แม้ตอนนั้นสติจะเลื่อนลอย แต่เธอยังจำภาพที่เซียวเฟิงจูบเธอตอนอยู่บนรถได้ พอนึกขึ้นมาใบหน้าก็แดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่

เซียวเฟิงถอนหายใจยาว "เฮ้อ ก็ฝีมือรุ่นพี่ที่แสนดีของคุณนั่นแหละครับ"

หลินหว่านถิงตกใจอย่างมาก "หลิงหยวนเหรอคะ!"