ตอนที่ 90 ชุยหย่งเฉิงจอมอหังการ

ขณะที่เซียวเฟิงกำลังพยักหน้ารับ ประตูห้องของเขาก็ถูกถีบเปิดออก

"แม่งเอ๊ย นังตัวดี แกมาอยู่นี่เอง รีบตามฉันมาเดี๋ยวนี้ วันนี้ฉันจะสนุกกับแกให้เต็มที่ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา" เมื่อวานหลังจากชุยหย่งเฉิงได้ใช้บริการของเสี่ยวลี่ เขาก็ติดใจเธอทันที คิดจะเก็บเธอไว้เป็นผู้หญิงของตัวเอง แน่นอนว่าไม่ใช่แต่งเข้าบ้าน แต่เลี้ยงไว้เป็นนกน้อยในกรงทอง เป็นของเล่นข้างกายเท่านั้น

"รีบตามฉันมาเดี๋ยวนี้!" ชุยหย่งเฉิงตรงรี่เข้ามาคว้ามือเสี่ยวลี่ แต่กลับถูกเซียวเฟิงคว้าจับเอาไว้

หญิงสาวในชุดกี่เพ้าที่อยู่หน้าประตูเมื่อครู่รีบตามเข้ามา พอเห็นภาพตรงหน้าก็ใจหายวาบ 'ซวยแล้ว!'

คนหนึ่งคือชุยหย่งเฉิง คุณชายจอมเสเพลชื่อกระฉ่อนแห่งไห่เฉิง อีกคนคือเซียวเฟิง แขกคนสำคัญที่กัวเสียง เจ้าของหงไห่ซานจวงกำชับให้ดูแลเป็นอย่างดี

สองคนนี้มาปะทะกัน แถมยังเป็นเพราะผู้หญิงคนเดียวอีก เรื่องใหญ่แล้วสิ

"คุณชายชุยคะ ขออภัยจริง ๆ ค่ะ ฉันไม่ทราบว่าวันนี้คุณจะมา ถ้าทราบล่ะก็ต้องกันเสี่ยวลี่ไว้ให้คุณแน่นอนค่ะ" หญิงสาวในชุดกี่เพ้าละล่ำละลักขอโทษชุยหย่งเฉิงด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด

แต่นึกไม่ถึงว่าชุยหย่งเฉิงจะลงไม้ลงมือรุนแรงถึงขั้นตบหน้าเธอฉาดใหญ่ "แม่งเอ๊ย นังตัวดี แกคิดว่าขอโทษแล้วมันจบหรือไง? จะบอกอะไรให้นะ วันนี้แกตายแน่ กล้าเอาผู้หญิงที่ฉันเล็งไว้ไปบริการผู้ชายคนอื่น รอให้ฉันเสร็จธุระก่อนเถอะ ฉันจะฆ่าแกให้ตาย"

สาวในชุดกี่เพ้าโดนชุยหย่งเฉิงตบจนล้มลงไปกองกับพื้น มุมปากมีเลือดซึมออกมา เธอร้องขอความเมตตาด้วยสีหน้าหวาดกลัว "ขอโทษค่ะคุณชายชุย ฉันไม่ทราบจริง ๆ ค่ะว่าเสี่ยวลี่เป็นคนของคุณแล้ว ถ้าฉันทราบ ฉันคงไม่ทำแบบนี้แน่ คุณละเว้นฉันเถอะนะคะ?"

ด้านเสี่ยวลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พอเห็นชุยหย่งเฉิงลงไม้ลงมือ ร่างกายก็ยิ่งสั่นเทาหนักขึ้น เซียวเฟิงตบหลังเสี่ยวลี่เบา ๆ ปลอบโยน "ไม่ต้องกลัวครับ ไอ้หมอนี่ทำร้ายคุณไม่ได้หรอก"

"แม่งเอ๊ย ไอ้บ้านนอก มึงพูดว่าไงนะ? ดูท่าทางมึงคงตั้งใจจะแย่งผู้หญิงของกูสินะ? มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร? กูคือคุณชายใหญ่แห่งตระกูลชุยในไห่เฉิง ชุยหย่งเฉิงเว้ย!" พอเห็นเซียวเฟิง ชุยหย่งเฉิงก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้า หน้าตาหล่อกว่า สูงกว่าเขาก็ช่างเถอะ แต่ดันกล้ามาแตะต้องผู้หญิงที่เขาเล็งเอาไว้อ

เซียวเฟิงแค่นหัวเราะ "ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะมาจากตระกูลชุยหรือตระกูลหมาหน้าไหน ในเมื่อแกบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงของแก แล้วทำไมไม่พาเธอไปซะล่ะ? แกทิ้งเธอไว้ที่นี่ ไม่ให้บริการลูกค้า แล้วเธอจะเอาอะไรกิน? แกคิดว่าหงไห่ซานจวงเป็นบ้านแกหรือไง?"

ชุยหย่งเฉิงโดนเซียวเฟิงสวนกลับจนเถียงไม่ออก ได้แต่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง "แม่งเอ๊ย มึงพูดว่าไงนะ? พูดอีกทีสิวะ กูจะบอกมึงให้นะ ขยะเปียกอย่างมึง ไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องของกูเว้ย"

ชุยหย่งเฉิงพูดจบก็ไม่ปล่อยให้เซียวเฟิงได้มีโอกาสพูดต่อ เขาพุ่งหมัดเข้าใส่หน้าของเซียวเฟิงทันที

"ว้าย! ระวังค่ะ!" เสี่ยวลี่ที่อยู่ด้านหลังเอามือปิดหน้าร้องกรี๊ด

ทว่าผ่านไปพักใหญ่ เสี่ยวลี่กลับไม่พบเสียงกระแทกใด ๆ เลย พอลืมตาแง้มดูผ่านง่ามนิ้ว ก็เห็นเซียวเฟิงรับหมัดของชุยหย่งเฉิงเอาไว้ได้อย่างสบาย ๆ

ตอนนี้ชุยหย่งเฉิงเองก็มีสีหน้าตกตะลึง "มะ... มึงรับหมัดกูได้เหรอวะ?"

แม้ชุยหย่งเฉิงจะไม่ใช่คนเก่งกาจอะไร แต่เขาก็เคยเรียนศิลปะการต่อสู้มาบ้าง จะบอกว่าเก่งมากก็ไม่ใช่ ทว่าถ้าให้สู้กับคนธรรมดาสองคนก็ไม่มีปัญหาอะไร

การที่หมัดเต็มแรงของเขาถูกเซียวเฟิงรับไว้ได้อย่างง่ายดาย ทำให้ชุยหย่งเฉิงรู้สึกขัดใจเล็กน้อย

เซียวเฟิงยิ้มแห้งพร้อมส่ายหน้า "หึ มีแรงแค่นี้ยังกล้ามาปากดีอีก? พ่อแม่ไม่เคยสอนเหรอ ว่าอยู่ข้างนอกให้รู้จักเจียมตัวบ้าง? ระวังจะไปเตะตอเข้าล่ะ"

น้ำเสียงและถ้อยคำของเซียวเฟิงแฝงไปด้วยความดูถูกอย่างรุนแรง ซึ่งทำให้ชุยหย่งเฉิงเสียหน้าสุด ๆ

"แม่งเอ๊ย! โมโหโว้ย! ยังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไมวะ! เข้ามาให้หมด! อัดแม่งให้ตายไปเลย!" ชุยหย่งเฉิงต้องออกแรงฮึดเฮือกใหญ่ถึงจะดึงหมัดออกจากมือของเซียวเฟิงได้

ดังนั้นเขาจึงตะโกนออกไปนอกประตู ตอนนี้พนักงานรักษาความปลอดภัยสี่คนที่ได้ยินเสียงก็วิ่งเข้ามา แต่ละคนล้วนดูห้าวหาญดุดัน

"มันทำร้ายกู อัดแม่งให้ตายเลย!"

บอดี้การ์ดทั้งสี่มองเซียวเฟิงด้วยสีหน้าเย้ยหยัน นึกในใจว่าถึงไอ้หมอนี่จะหุ่นดี แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาหรอก

"ไอ้หนู แกไปแหย่คุณชายชุย เท่ากับแกหาเรื่องใส่ตัวแล้ว ฉันจะให้โอกาสแก แค่คุกเข่าอ้อนวอน แล้วฉันจะหักแขนแกสองข้าง จากนั้นก็จะปล่อยแกไป!" หนึ่งในบอดี้การ์ดมองไปที่เซียวเฟิง

เซียวเฟิงแค่นหัวเราะ "ขอโทษทีว่ะ ฉันไม่ชอบวิธีที่แกพูดเลย"

สิ้นคำพูด เซียวเฟิงก็พุ่งตัวเข้าหาบอดี้การ์ดทั้งสี่อย่างรวดเร็ว

ทุกคนในที่เกิดเหตุต่างก็คิดว่าเซียวเฟิงประเมินตัวเองสูงเกินไป คิดว่าเอาชนะชุยหย่งเฉิงได้เมื่อครู่ แล้วตอนนี้จะเอาชนะลูกน้องของชุยหย่งเฉิงได้งั้นเหรอ

ตอนนี้ชุยหย่งเฉิงลอบยิ้มเยาะในใจ 'แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กเวร ฉันยังกังวลอยู่เลยว่าแกจะคุกเข่าจริง ๆ เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวายในหงไห่ซานจวง อาจจะปล่อยแกไปจริง ๆ ก็ได้ แต่ตอนนี้... หือ?!'

ชุยหย่งเฉิงเบิกตากว้าง ราวกับภาพตรงหน้าเป็นเรื่องเหลือเชื่อ

เซียวเฟิงซัดหมัดเดียวจนแขนของบอดี้การ์ดคนหนึ่งหักสะบั้น ก่อนจะเตะต่อเนื่องอีกสองจังหวะ ซัดบอดี้การ์ดอีกสองคนที่เหลือจนล้มคว่ำ

บอดี้การ์ดคนสุดท้ายที่คิดจะหนีก็ถูกเซียวเฟิงเตะอัดเข้าที่ก้น จนหัวพุ่งไปกระแทกกำแพงดัง "ปัง" ทำเอาทุกคนในเหตุการณ์ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

สาวในชุดกี่เพ้า เสี่ยวลี่ และชุยหย่งเฉิงต่างตกใจแทบสิ้นสติ ทุกคนต่างคิดเหมือนกันว่า 'ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้เนี่ย'

ตอนนี้ชุยหย่งเฉิงมีสีหน้าหวาดผวา เขาถอยหลังกรูดพลางขู่ลั่น "ไอ้หนู แกตายแน่! รอให้กูเรียกรวมพลยอดฝีมือของตระกูลชุยก่อนเถอะ ไม่ช้าก็เร็วกูจะฆ่าแกให้ตาย!"

ขณะที่ทุกคนคิดว่าเรื่องวุ่นวายในวันนี้น่าจะจบลงแล้ว จู่ ๆ เสียงทุ้มต่ำทรงพลังก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ใครหน้าไหนมาสร้างความวุ่นวายในซานจวงของฉันวะ?"

พอชุยหย่งเฉิงได้ยินเสียงนี้ก็ดีใจจนเนื้อเต้น หันไปมองก็พบว่าเป็นกัวเสียงจริง ๆ

"ประธานกัว! ในที่สุดคุณก็มา ไอ้โง่นี่ดันลากประธานกัวมาจนได้ แสดงว่าประธานกัวต้องรังเกียจไอ้เด็กนี่มากแน่ ๆ"

เซียวเฟิงกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยสักนิด เมื่อร่างใหญ่โตของกัวเสียงก้าวผ่านประตูเข้ามา ใบหน้าที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นยิ้มประจบประแจงในพริบตา ทำเอาพนักงานของหงไห่ซานจวงตกใจแทบตาย

"คุณลุงกัว ผมเสี่ยวชุยเองครับ ผมจะบอกอะไรให้นะ ไอ้เด็กนี่มันเพิ่งทำร้ายผม แถมยังทำร้ายคนของผมด้วย โทษตายละเว้นได้ แต่โทษเป็นยากจะหลีกพ้น วันนี้ผมต้องเอาชีวิตมันให้ได้!"

พอกัวเสียงมองเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าชัดเจนก็รีบพูดขึ้นทันควัน "คุณชายเซียว เป็นคุณนี่เองครับ ถ้าผมรู้ว่านี่คือที่ที่คุณจะพักในคืนนี้ ครั้งหน้าผมจะระวังให้มากกว่านี้แน่นอนครับ"

ชุยหย่งเฉิงตื่นเต้นจนตัวสั่น "คุณลุงกัว! รีบหักขาสองข้างของมันแล้วโยนออกไปเลยครับ!"

กัวเสียงโกรธจนตัวสั่น ส่วนชุยหย่งเฉิงกลับหัวเราะอย่างสะใจ "แม่งเอ๊ย ไอ้ขยะ ประธานกัวต้องสับมึงเป็นหมื่นชิ้นแน่!"

แต่สิ่งที่ชุยหย่งเฉิงคาดไม่ถึงก็คือ กัวเสียงกลับตบหน้าเขาฉาดใหญ่