ตอนที่ 91 แกรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร

"เพียะ!" กัวเสียงตบหน้าชุยหย่งเฉิงฉาดใหญ่จนอีกฝ่ายล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น แก้มซ้ายบวมปูดขึ้นมาทันตาเห็น

ชุยหย่งเฉิงหน้าเหวอไปทันที "ประธานกัว! คุณทำอะไรเนี่ย?! ผมชุยหย่งเฉิงไงครับ คุณจำผมไม่ได้เหรอ? คราวที่แล้วพ่อผมยัง..."

"ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเลย! ยังมีหน้ามาพูดถึงพ่อแกอีก พ่อแกยังติดหนี้ฉันอยู่สามสิบล้านยังไม่ได้คืนเลย ไอ้เด็กเวร แกกล้าดียังไงมาวุ่นวายกับคุณชายเซียวที่นี่ แกรู้ไหมว่าคุณชายเซียวเป็นใคร? แค่ขนหน้าแข้งเส้นเดียวของคุณชายเซียวก็มีค่ามากกว่าตระกูลชุยของพวกแกแล้ว!"

ตอนนี้กัวเสียงโมโหจนแทบคลั่ง เดิมทีคิดว่าได้เกาะคนใหญ่คนโตอย่างเซียวเฟิงแล้ว หวังว่าต่อไปจะได้ร่วมธุรกิจกัน ใครจะไปรู้ว่าดีใจได้ไม่ทันไร ก็ดันถูกไอ้งั่งชุยหย่งเฉิงทำพังหมดซะได้

กัวเสียงรีบกุลีกุจอเข้าไปค้อมหัวขอโทษเซียวเฟิง "ขอโทษครับคุณชายเซียว ขออภัยจริง ๆ ครับที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแย่ ๆ ในถิ่นของผม ค่าใช้จ่ายวันนี้ผมขอรับผิดชอบทั้งหมด คุณชายอยากจะสนุกต่ออีกนานแค่ไหนก็เชิญตามสบายเลยครับ"

ได้ยินแบบนั้น เซียวเฟิงที่เดิมทีไม่ได้ติดใจอะไรก็พานหงุดหงิดขึ้นมาทันที แม่งเอ๊ย ไอ้หมูตอนนี่กำลังขวางทางรวยของเขาชัด ๆ! สีหน้าของเขาเย็นชาลงฉับพลัน "ฉันขาดแคลนเงินแค่นั้นของแกหรือไง? บอกไว้ก่อนเลยนะ ค่าใช้จ่ายวันนี้ห้ามลดให้ฉันแม้แต่สตางค์แดงเดียว"

กัวเสียงถึงกับมึนตึ้บ เลี้ยงฟรีแล้วมันไม่ดีตรงไหน? นี่เซียวเฟิงติดนิสัยใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายจนเคยตัวไปแล้วเหรอ? ไม่ได้จ่ายเงินแล้วมันจะทรมานหรือไงกัน?

แต่กัวเสียงก็ไม่กล้าขัดใจเซียวเฟิง จึงรีบพยักหน้ารับรัว ๆ "ครับ ๆ ๆ คุณชายเซียวไม่ขัดสนเงินแค่นี้อยู่แล้ว เพียงแต่วันนี้ผมรู้สึกผิดจริง ๆ ครับที่ปล่อยให้ไอ้สวะนี่มารบกวนเวลาพักผ่อนของคุณชาย"

เซียวเฟิงโบกมือปัด "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก ว่าแต่มันเป็นใครมาจากไหนถึงได้กร่างนัก?"

กัวเสียงปรายตามองชุยหย่งเฉิงที่นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น "อ๋อ มันเป็นลูกหลานตระกูลชุยแห่งไห่เฉิงครับ ที่บ้านทำธุรกิจค้าไม้ ธุรกิจไม่ได้ใหญ่อะไรมาก มีทรัพย์สินแค่ไม่กี่ร้อยล้าน ถ้าไม่ใช่เพราะตอนตกแต่งหงไห่ซานจวงผมสั่งไม้จากบริษัทบ้านมัน ผมก็ไม่ไว้หน้ามันหรอกครับ"

เซียวเฟิงแค่นเสียงเย็น "เหอะ มีทรัพย์สินแค่ไม่กี่ร้อยล้านแต่กล้ากร่างขนาดนี้เลยเหรอ?"

ตอนนี้เซียวเฟิงเข้าใจแล้วว่าทำไมหมอนั่นถึงไม่กล้าพาเสี่ยวลี่ไป ต้องเข้าใจก่อนว่ามูลค่าทรัพย์สินกับเงินสดในมือนั้นคนละเรื่องกัน ทรัพย์สินระดับร้อยล้าน อาจมีเงินสดหมุนเวียนอยู่แค่สิบกว่าล้านเท่านั้น มิน่าล่ะบอดี้การ์ดสี่คนนั้นถึงได้ดูกระจอกนัก เซียวเฟิงเดาว่าคงจ้างมาเดือนละห้าหกพันเอาไว้เดินตามอวดเบ่งเฉย ๆ

"เอาเถอะ ผมไม่มีเวลามาไร้สาระกับมันหรอก เสียอารมณ์ชะมัด ผมจะนวดต่อแล้ว คุณลากคอมันออกไปเถอะ แล้วก็ฝากบอกตระกูลชุยด้วยนะว่าผมไม่อยากเห็นหน้าไอ้หมอนี่ในไห่เฉิงอีก" เซียวเฟิงจัดเสื้อผ้าพลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ได้ครับ ๆ ผมเข้าใจแล้วครับ!" กัวเสียงรับคำเป็นพัลวัน ก่อนจะกระชากหูชุยหย่งเฉิงดึงขึ้นมา ทำเอาอีกฝ่ายเจ็บจนต้องแยกเขี้ยว

"เพียะ!" กัวเสียงฟาดฝ่ามือใส่หน้ามันอีกฉาดใหญ่อย่างแรงพร้อมตวาดลั่น "ยังกล้าร้องอีกเหรอ? หุบปาก!"

ก่อนที่ทั้งคู่จะออกไป เซียวเฟิงก็ไม่ลืมที่จะสำทับอีกประโยคว่า พี่สาวพนักงานต้อนรับคนนั้นทำงานได้ไม่เลว จ่ายโบนัสให้เธอด้วยล่ะ!

กัวเสียงได้ยินก็รีบพยักหน้ารับคำทันที

พอกัวเสียงกับพนักงานสาวในชุดกี่เพ้าลากตัวชุยหย่งเฉิงออกมาถึงห้องโถง กัวเสียงก็ประเคนเท้าถีบเข้ากลางท้องของชุยหย่งเฉิงเต็มแรงจนอีกฝ่ายกระอักเลือดออกมา "แม่งเอ๊ย ฉันเกือบจะซวยตายเพราะแกแล้วไหมล่ะ!"

ชุยหย่งเฉิงนอนกุมท้องร้องครวญครางอยู่บนพื้น "ปะ... ประธานกัว ผมไม่รู้จริง ๆ ครับว่าผมทำอะไรผิด ผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นเขาเป็นใครกันแน่ครับ!"

กัวเสียงแค่นหัวเราะ "ได้ ในเมื่อแกกำลังจะไสหัวไปแล้ว ฉันจะบอกให้เอาบุญว่าเขาคือใคร... เขาคือนายน้อยใหญ่ตระกูลเซียว! ทีนี้รู้หรือยังว่าแกไปกระตุกหนวดใครเข้า?"

ชุยหย่งเฉิงตาค้างราวกับลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ "อะ... อะไรนะครับ?! ขะ... เขาคือนายน้อยใหญ่ตระกูลเซียว ตระกูลเซียวที่เป็นอันดับหนึ่งของไห่เฉิงนั่นน่ะเหรอครับ?"

กัวเสียงเห็นสีหน้าของชุยหย่งเฉิงก็พูดขึ้นว่า "แกมันรนหาที่ตายเอง อย่าลากฉันไปซวยด้วยก็พอ โชคดีที่คุณชายเซียวไม่เอาความฉัน ไม่อย่างนั้นหงไห่ซานจวงของฉันคงพินาศย่อยยับไปแล้ว แกไสหัวไปได้แล้ว! ไปบอกชุยหลินซานซะ ให้รีบขายทรัพย์สินทิ้งแล้วไสหัวออกจากไห่เฉิงไปภายในหนึ่งวัน ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกให้ แกกับชุยหลินซานจะได้มีชีวิตอยู่ต่อในไห่เฉิงหรือเปล่าฉันก็ไม่รู้ด้วยแล้วนะ!"

ชุยหย่งเฉิงรู้ดีว่ากัวเสียงไม่ได้พูดเล่น จึงรีบให้บอดี้การ์ดทั้งสี่คนพยุงตัวขึ้นแล้วรีบพากันบึ่งกลับตระกูลชุยทันที

เมื่อเห็นทุกคนออกไปหมดแล้ว เซียวเฟิงก็กลับไปนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงนวดพลางหลับตาแล้วพูดขึ้นว่า "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ นวดต่อสิครับ"

เสี่ยวลี่เพิ่งได้สติกลับมา ใบหน้าของเธอพลันขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ "อ๊ะ... ค่ะ"

ตอนนี้เสี่ยวลี่โดนความเท่และดุดันของเซียวเฟิงเมื่อครู่นี้ตกจนหลงหัวปักหัวปำไปแล้ว สองมือที่นวดลงบนแผ่นหลังของเซียวเฟิงจึงดูเหม่อลอยไปบ้าง

ทันใดนั้น เซียวเฟิงก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่ทาบทับลงมา มีสัมผัสนุ่มหยุ่นแนบชิดลงบนแผ่นหลังของเขา

เซียวเฟิงนึกแปลกใจ พอหันขวับไปมองก็ถึงกับช็อก "น... นี่คุณถอดเสื้อผ้าทำไมเนี่ย?"

เสี่ยวลี่เอ่ยด้วยความเขินอาย "คุณชายเซียวคะ คุณช่วยฉันไว้ ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณเลย มีแค่ร่างกายนี้เท่านั้นค่ะ"

เซียวเฟิงทำหน้าเหวอ มีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มหัว ฉันไปขอให้เธอตอบแทนตั้งแต่เมื่อไหร่? แค่เห็นว่านวดดีเลยอยากให้นวดต่ออีกหน่อยเท่านั้นไม่ใช่เหรอ ไหนบอกว่าขายศิลปะไม่ขายเรือนร่างไง?

นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันเนี่ย?

ตอนนี้เซียวเฟิงถึงกับเอ๋อไปเลย เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเสี่ยวลี่คนนี้จะมีเส้นแบ่งศีลธรรมต่ำขนาดนี้ หรือว่าตัวเขาเองจะหล่อเหลาเกินต้านทานกันแน่?

เซียวเฟิงรีบผุดลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้า แล้วถอยห่างจากเสี่ยวลี่ที่กำลังทำหน้าเหลอหลาให้ไกลที่สุด "ค... คุณใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเถอะครับ"

เซียวเฟิงตื่นตระหนกจนใจเต้นไม่เป็นส่ำ ปากก็เริ่มพูดติดอ่าง

"เอ๊ะ?!" เสี่ยวลี่คิดไม่ถึงเลยว่าสาวสวยอย่างเธอที่อุตส่าห์ยอมเป็นฝ่ายรุกก่อนเป็นครั้งแรกจะถูกปฏิเสธซะได้ ที่ผ่านมาไม่ใช่แค่ชุยหย่งเฉิงเท่านั้น แต่ยังมีพวกคุณชายหรือเศรษฐีอีกตั้งหลายคนที่เธอเคยนวดให้ ต่างก็ติดใจจนแทบอยากจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอใจจะขาด แต่เสี่ยวลี่ก็ยังมีจุดยืนของตัวเอง เธอจึงไม่ได้ยอมมีอะไรกับคนพวกนั้น

แต่การกระทำของเซียวเฟิงในวันนี้ช่างโดนใจเสี่ยวลี่อย่างจัง จนทำให้เธอแทบจะตกหลุมรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

ถึงอย่างนั้น เสี่ยวลี่ก็ยอมใส่เสื้อผ้ากลับให้เรียบร้อยตามที่เซียวเฟิงบอก

พอเห็นเสี่ยวลี่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย เซียวเฟิงก็ทำหน้าเหนื่อยหน่าย คิดในใจว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ ฉันแค่อยากจะนวดสบาย ๆ สักหน่อย ทำไมต้องลงเอยแบบนี้ด้วย?

พอเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น เซียวเฟิงก็หมดอารมณ์ อีกอย่างก็นวดมาตั้งสามสี่ชั่วโมงแล้ว เซียวเฟิงจึงบอกให้เสี่ยวลี่กลับไป

ทีแรกเสี่ยวลี่ยังมีท่าทีไม่อยากไป แต่เมื่อเซียวเฟิงยืนกรานว่าจะไม่นวดต่อแล้ว เสี่ยวลี่จึงต้องจำใจเดินจากไป

หลังจากพักอยู่ครู่หนึ่ง เซียวเฟิงก็ไปอาบน้ำแบบลวก ๆ แล้วเดินกลับมาที่โถงต้อนรับ ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว

ในเมื่อเซียวเฟิงปฏิเสธไม่ให้กัวเสียงเลี้ยง ค่าอาหารรวมกับค่านวดจึงไม่ใช่ถูก ๆ เลย หลังจากจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์เสร็จ เซียวเฟิงก็รู้สึกสร่างเมาไปมากแล้ว จึงเตรียมตัวขับรถกลับ

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ใช้จ่ายเงินสำเร็จ 1.56 ล้าน ระบบทำการคืนเงินให้ 4.68 ล้านหยวน โอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว"

ตอนนี้การได้เงินคืนมาไม่กี่ล้านไม่ได้ทำให้เซียวเฟิงตื่นเต้นอะไรแล้ว ก็แหงล่ะ ในบัญชีของเขายังมีเงินนอนนิ่ง ๆ อยู่อีกตั้งสามพันล้านนี่นา

แต่ถึงยุงจะตัวเล็กก็ยังมีเนื้อ เซียวเฟิงจึงยังรู้สึกเบิกบานใจอยู่ดี

เมื่อสร่างเมาแล้ว เซียวเฟิงก็ขึ้นไปนั่งบนรถลัมโบร์กินีของตัวเอง แล้วขับมุ่งหน้ากลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลเซียว