ตอนที่ 92 อวยพรวันเกิด

พอกลับมาถึงคฤหาสน์ เซียวเฟิงก็พบว่าเซียวหย่วนเฟิงกับเมิ่งฟางยังไม่เข้านอน ทั้งสองกำลังนั่งปรึกษาอะไรบางอย่างกันอยู่ในห้องนั่งเล่น

ทันทีที่เซียวเฟิงเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องโถง เซียวหย่วนเฟิงกับเมิ่งฟางก็หันมามองเขาพร้อมกัน

"มีอะไรเหรอครับพ่อ แม่?" เซียวเฟิงถามอย่างนึกสงสัย เขาสังหรณ์ใจว่าเซียวหย่วนเฟิงกับเมิ่งฟางน่าจะกำลังรอเขาอยู่

"เสี่ยวเฟิงกลับมาแล้วเหรอลูก? มานั่งนี่เร็ว ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน แม่คิดถึงลูกจะแย่อยู่แล้ว" เมิ่งฟางเดินเข้ามาสวมกอดเซียวเฟิงเบา ๆ

เซียวเฟิงก็กอดตอบเช่นกัน อันที่จริงเขาก็ค่อนข้างชอบความรู้สึกนี้ เพราะอย่างไรนี่ก็คือความอบอุ่นจากแม่แท้ ๆ ของเขา

"พอแล้วครับแม่ ผมโตแล้วนะ ยังจะมองว่าผมเป็นเด็กอยู่อีก" พอเห็นว่าเมิ่งฟางกอดแน่นไม่ยอมปล่อย เซียวเฟิงก็ได้แต่ยิ้มรับอย่างจนใจ

เมิ่งฟางหัวเราะร่วน "ในสายตาแม่ ลูกก็ยังเป็นเด็กอยู่เสมอนั่นแหละจ้ะ" พูดจบ เธอก็ยอมคลายอ้อมกอดออก

"เสี่ยวเฟิง มานั่งตรงนี้สิ พ่อเองก็ไม่ได้เจอลูกตั้งหลายวัน หมู่นี้มัวยุ่งอะไรอยู่ล่ะ?" เซียวหย่วนเฟิงตบที่นั่งข้าง ๆ เป็นเชิงเรียกให้เซียวเฟิงมานั่งคุยกัน

เซียวเฟิงเดินไปนั่งข้าง ๆ เซียวหย่วนเฟิง "ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่ไปทำงานทุกวัน เลิกงานก็มีไปสังสรรค์กับเพื่อนบ้างน่ะครับ"

"โอ้? ก็ดีเหมือนกัน เออจริงสิ พ่อมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย" เซียวหย่วนเฟิงเริ่มเปิดประเด็น

เซียวเฟิงคิดในใจว่านั่นปะไร ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ พ่อกับแม่ไม่มีทางนั่งรอเขาจนดึกดื่นขนาดนี้แน่ นี่ก็ปาเข้าไปตีสองแล้ว

"พ่อกับแม่มีอะไรก็พูดมาเถอะครับ ไม่เป็นไรหรอก" เซียวเฟิงมองเซียวหย่วนเฟิงและเมิ่งฟางพลางเอ่ยขึ้น

"อืม... เรื่องมันเป็นอย่างนี้นะ" เซียวหย่วนเฟิงมีท่าทีอึกอัก คล้ายอยากจะพูดแต่ก็ลังเล

"เฮ้อ พ่อเขาไม่กล้าพูดน่ะ เดี๋ยวแม่พูดเอง ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก คือคืนพรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยง เจ้าภาพเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในวงการราชการของไห่เฉิง จัดขึ้นเพื่อฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของท่าน เดิมทีพ่อกับแม่ตั้งใจจะไป แต่พอดีมีธุระด่วนต้องไปจัดการที่ต่างเมือง เลยไม่ได้อยู่ไห่เฉิง เดี๋ยวพวกเราต้องออกเดินทางคืนนี้เลย พ่อกับแม่เลยอยากให้ลูกไปร่วมงานแทน พ่อกับแม่รู้ว่าลูกไม่ชอบงานสังคมวุ่นวายแบบนี้ แต่มันก็ไม่มีทางเลือกจริง ๆ จ้ะ" ในแววตาของเมิ่งฟางแฝงความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย เดิมทีที่เรียกตัวเซียวเฟิงกลับมาก็อยากให้เขาใช้ชีวิตอย่างอิสระ แต่กลับมาไม่ทันถึงเดือนก็ต้องดึงเขามาพัวพันกับสายสัมพันธ์พวกนี้แล้ว คิดไปคิดมาก็นึกสงสารลูกอยู่เหมือนกัน

"โธ่เอ๊ย เรื่องแค่นี้เอง จิ๊บจ๊อยครับ ผมไปเอง รับรองว่าไม่ทำให้พ่อกับแม่ต้องขายหน้าแน่นอนครับ" เซียวเฟิงหลงนึกว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร ที่แท้ก็แค่ไปงานวันเกิดเท่านั้นเอง

"ดี ๆ ๆ สมกับที่เป็นลูกชายของเซียวหย่วนเฟิง รู้จักกาลเทศะจริง ๆ" เซียวหย่วนเฟิงหัวเราะร่า ท่าทีหนักใจเมื่อครู่นี้พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

ในสายตาของเซียวเฟิงแล้ว เซียวหย่วนเฟิงกับเมิ่งฟางค่อนข้างจะตามใจและประคบประหงมเขามากเกินไปจริง ๆ

พูดตามตรง ตอนนี้เซียวเฟิงก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถึงแม้ตระกูลเซียวแห่งไห่เฉิงจะไม่ใช่ตระกูลใหญ่โตอะไรมากมาย แต่ตระกูลเซียวก็เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่เฉิงอย่างแท้จริง

เซียวเฟิงคิดว่าตนเองควรเริ่มแบกรับหน้าที่ไว้บ้าง ยิ่งตอนนี้เขามีระบบอยู่ในมือแล้ว จะต้องไปเกรงกลัวใครอีกล่ะ?

เมิ่งฟางหยิบกล่องผ้าไหมใบหนึ่งจากชั้นหนังสือข้าง ๆ แล้วยื่นส่งให้เซียวเฟิง

เซียวเฟิงเปิดดูก็พบว่าข้างในเป็นพระพุทธรูปแกะสลักจากหยกมันแกะอย่างประณีตงดงาม "น... นี่สลักจากหยกมันแกะเหรอครับ?"

เมิ่งฟางพยักหน้า "ใช่จ้ะ แถมยังเป็นของโบราณด้วยนะ พ่อกับแม่ประมูลมาได้คราวก่อน หมดเงินไปตั้งเกือบสองร้อยล้านเหรียญมังกรแน่ะ ล้ำค่ามากเลยนะลูก"

เซียวเฟิงแปลกใจอยู่บ้าง สองร้อยล้านเชียวหรือ นั่นไม่ใช่ถูก ๆ เลยนะ ต้องเข้าใจก่อนว่าถึงแม้ตระกูลเซียวจะเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่เฉิง มีทรัพย์สินรวมระดับแสนล้าน แต่กระแสเงินสดหมุนเวียนก็น่าจะมีอยู่แค่ราวหมื่นล้านเท่านั้น

ถึงขั้นมอบพระพุทธรูปมูลค่าสองร้อยล้านให้ในคราวเดียว เกรงว่าเจ้าของงานวันเกิดคนนี้คงจะไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปเสียแล้ว

"เสี่ยวเฟิง พระพุทธรูปองค์นี้พ่อฝากด้วยนะ ถ้าทำหายก็ยังเป็นเรื่องเล็ก แค่เสียเงินทองเท่านั้น แต่หน้าตาของตระกูลเซียวเรายังเป็นเรื่องที่สำคัญมากนะลูก" เซียวหย่วนเฟิงกล่าวเตือน

เซียวเฟิงพยักหน้ารับกล่องผ้าไหมมาถือไว้ จากนั้นก็เดินขึ้นไปชั้นบน

เซียวหย่วนเฟิงและเมิ่งฟางมองตามแผ่นหลังของเซียวเฟิงไปด้วยความกังวลใจ

"เสี่ยวเฟิงเพิ่งเคยไปร่วมงานเลี้ยงใหญ่โตขนาดนี้เป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะตื่นเวทีหรือเปล่านะ" ที่เมิ่งฟางกังวล หลัก ๆ คือกลัวว่าเซียวเฟิงจะโดนคนในงานกลั่นแกล้งจนเสียเปรียบมากกว่า

เซียวหย่วนเฟิงส่งสายตาให้เมิ่งฟางคลายกังวล "วางใจเถอะ ลูกชายเราย่อมสืบทอดสายเลือดความเก่งกาจมาจากพวกเราอยู่แล้ว ในไห่เฉิงแห่งนี้ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ต้องไว้หน้าตระกูลเซียวของเรากันทั้งนั้น อีกอย่างผมก็คุยกับน้องป่ายเยว่ไว้แล้ว เขาจะคอยดูแลเสี่ยวเฟิงให้เอง"

พอได้ยินชื่อซ่างกวนป่ายเยว่ สีหน้ากังวลของเมิ่งฟางก็คลายลงทันที

เมื่อกลับมาถึงห้อง เซียวเฟิงก็ส่งข้อความบอกหลินหว่านถิงก่อนว่าเขาถึงบ้านแล้ว จากนั้นก็เข้านอน ป่านนี้หลินหว่านถิงคงหลับไปนานแล้วล่ะ

เซียวเฟิงไม่ได้คิดว่าหลินหว่านถิงจะตอบข้อความกลับมาตอนนี้อยู่แล้ว แต่อะไรที่ควรบอก เขาก็ต้องบอกไว้ก่อน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เซียวเฟิงยังคงตื่นแต่เช้าเช่นเคย พอมาถึงบริษัท เขากับจางหยางและโจวเจี๋ยก็นำเสี่ยวหลงเปาที่ลั่วหนานจือเตรียมไว้ให้เข้าไปข้างในก่อน

จากนั้นเซียวเฟิงก็กินเสี่ยวหลงเปาไปพลางเคลียร์งานของวันนี้ไปพลาง แม้ตอนนี้เขาจะมีฐานะเป็นถึงเจ้าของซินเฟิงซ่างแล้ว แต่คนในแผนกก็ยังไม่มีใครรู้เรื่องนี้อยู่ดี

พอสะสางงานเสร็จเรียบร้อย เซียวเฟิงก็ไปขอลาหยุดกับจี้ฮุย เพราะช่วงบ่ายเขายังมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องไปจัดการ

เซียวเฟิงขับรถมาถึงบริเวณบ้านจัดสรรสำหรับผู้ไร้ที่อยู่อาศัยแถบชานเมืองไห่เฉิง เมื่อก้มดูพิกัดบนหน้าจอมือถือ เขาก็เริ่มรู้สึกมึนตึ้บขึ้นมาทันที

"ที่นี่ทั้งวุ่นวายทั้งเละเทะไปหมด คิดจะหาคนสักคนคงไม่ง่ายเลยจริง ๆ" การที่เซียวเฟิงลางานช่วงบ่ายวันนี้ก็เพื่อมาตามหาคนนั่นเอง

โครงการบ้านจัดสรรขนาดใหญ่สำหรับผู้ถูกไล่ที่แห่งนี้มีคนอาศัยอยู่ไม่ต่ำกว่าหลายหมื่นหลังคาเรือน ร้านค้ารายย่อยรอบทิศทางตั้งระเกะระกะเต็มไปหมด พอมองออกไปนอกหน้าต่างรถก็เห็นคนร้อยพ่อพันแม่กำลังจับจ้องมาที่เขา

ราวกับมองว่าลัมโบร์กินีคันนี้เป็นสัตว์ประหลาดที่หลงถิ่นเข้ามาอย่างไรอย่างนั้น

อันที่จริง จะเรียกที่นี่ว่าบ้านจัดสรรหรือจะเรียกว่าสลัมก็คงไม่ผิดนัก

เซียวเฟิงขับวนหาอยู่นานเกือบชั่วโมง อาศัยดูพิกัดในมือถือควบคู่ไปกับการแวะถามทางจากคนแถวนั้นอีกสองสามคน ในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านชั้นเดียวหลังเล็ก ๆ ที่กำลังตามหา

บ้านชั้นเดียวหลังเล็กนี้ความจริงไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่ออยู่อาศัย แต่ดัดแปลงมาจากโรงรถสาธารณะ เรียกได้ว่าหน้าหนาวก็หนาวจัด หน้าร้อนก็อบอ้าว ซ้ำร้ายยังอับชื้นอีกต่างหาก

หลังจากจอดรถเรียบร้อย เซียวเฟิงต้องเดินเท้าต่ออีกหลายนาทีกว่าจะเห็นบ้านหลังนี้ เมื่อดูจากสภาพภายนอกแล้ว พื้นที่ด้านในน่าจะไม่ถึง 20 ตารางเมตรด้วยซ้ำ หากไม่ใช่คนที่ตกทุกข์ได้ยากจริง ๆ คนทั่วไปคงไม่มีใครคิดจะมาอาศัยอยู่ที่นี่

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เซียวเฟิงเคาะประตูไปสองสามครั้ง ก่อนจะยืนรอว่าจะมีใครมาเปิดให้หรือไม่

ยืนรออยู่นานหลายนาที ประตูก็แง้มออกเล็กน้อย เซียวเฟิงเห็นหญิงชราคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาถาม "พ่อหนุ่ม มาหาใครล่ะ?"

เซียวเฟิงส่งยิ้มให้คุณยาย "ผมมาหาพั่วจวินครับ ผมเป็นเพื่อนของเขา"

พอได้ยินว่าชายหนุ่มตรงหน้ารู้จักพั่วจวิน หญิงชราจึงยอมเปิดประตูออก "เธอเป็นเพื่อนของจวินจื่อหรอกเรอะ? เธอยังดูเด็กอยู่เลยนะ"

เซียวเฟิงยิ้มตอบ "ใช่ครับคุณยาย ผมอายุน้อยกว่าพั่วจวินนิดหน่อย แต่พวกเราคุยกันถูกคอตั้งแต่แรกพบเลยล่ะครับ"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่หน้าประตู จู่ ๆ ก็มีเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจดังขึ้นมาจากด้านหลังของเซียวเฟิง "คุณคือคุณชายเมื่อวานนี้นี่? คุณมาทำอะไรที่นี่?"