ตอนที่ 93 ฉันรักษาได้

เซียวเฟิงหันขวับไปมองชายผิวเข้มรูปร่างสูงใหญ่กำยำตรงหน้า อีกฝ่ายคือพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ประมือกับเขาจนเสมอกันที่หงไห่ซานจวงเมื่อวานนี้นี่เอง

"ผมก็ต้องมาหาคุณสิครับ" เซียวเฟิงยิ้มตอบอย่างไม่ถือตัวแม้แต่น้อย

พั่วจวินถือกับข้าวที่เพิ่งซื้อมาเดินเข้าไปหาคุณยาย "คุณยายกินข้าวก่อนเลยนะครับ เดี๋ยวผมมา"

หญิงชราพยักหน้า "จ้ะ มีธุระก็ไปทำก่อนเถอะ"

พั่วจวินพยักหน้ารับ พอหันหลังกลับมารอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าก็เลือนหายไปในพริบตา "ไปคุยกันตรงนู้นเถอะ"

เซียวเฟิงไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินตามพั่วจวินไปใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก พั่วจวินหันกลับมาด้วยสีหน้าระแวดระวัง "ผมไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าคุณจะมาหาผมถึงที่นี่"

ในสายตาของพั่วจวิน คุณชายเสเพลอย่างเซียวเฟิงไม่น่าจะลดตัวมาสนใจคนอย่างเขาด้วยซ้ำ ตัวเขาเป็นแค่รปภ.กระจอกๆ ที่ดิ้นรนอยู่ในชนชั้นล่างของสังคม ส่วนเซียวเฟิง แม้พั่วจวินจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครมาจากไหน แต่ขนาดกัวเสียงแห่งหงไห่ซานจวงยังต้องให้ความเคารพยำเกรงถึงเพียงนั้น

ฐานะของเซียวเฟิงย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

"ทำไมล่ะ ดูถูกตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ แต่ในสายตาผม คุณไม่ธรรมดายิ่งกว่าคนส่วนใหญ่ที่ผมเคยเจอมาซะอีกนะ" เซียวเฟิงพูดความจริง ด้วยฝีมือระดับพั่วจวิน อย่าว่าแต่เป็นรปภ.เลย ต่อให้ไปรับใช้ตระกูลใหญ่สักตระกูล เงินเดือนก็ไม่ต่ำกว่าหลักล้านแน่นอน แถมหลักล้านที่ว่านี้ก็ไม่ใช่แค่ล้านเดียว แต่เป็นหลายล้านเลยด้วยซ้ำ

"ผมชินแล้วล่ะครับ อีกอย่างผมไม่ได้หน้าเงินขนาดนั้นด้วย" พั่วจวินไม่ได้ตอบคำถามของเซียวเฟิงตรงๆ

เมื่อเห็นว่าพั่วจวินไม่อยากตอบ เซียวเฟิงก็ไม่ซักไซ้ต่อ "เอาเถอะ ในเมื่อคุณไม่อยากพูด ผมก็จะไม่ถาม จุดประสงค์ที่ผมมาที่นี่ง่ายนิดเดียว ผมอยากให้คุณมาทำงานกับผม"

พั่วจวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้ายิ้มขื่น "คุณชาย เลิกพูดเล่นเถอะครับ ผมมันก็แค่รปภ.กระจอกๆ ที่มีดีแค่แรง จะให้ผมไปทำงานกับคุณเหรอ ไปเป็นนักเลงหัวไม้แทนคุณงั้นสิ หรือจะให้ไปทำเรื่องชั่วช้าล่ะ ขอโทษด้วยนะ ผมไม่สนใจหรอก ถึงพั่วจวินคนนี้จะไม่มีเงิน แต่เรื่องเลวทรามต่ำช้าผมไม่มีวันทำเด็ดขาด"

เซียวเฟิงเห็นพั่วจวินมองว่าเขาเป็นแค่คุณชายเสเพลทั่วไปก็อดส่ายหน้าไม่ได้

"อีกอย่าง ฝีมือของคุณก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าผมเลย คุณไม่จำเป็นต้องจ้างผมเป็นบอดี้การ์ดหรอก ถ้าขนาดคุณยังสู้ศัตรูไม่ได้ ผมก็คงไม่รอดเหมือนกัน" พั่วจวินนึกย้อนไปถึงตอนที่ปะทะกับเซียวเฟิงเมื่อวานนี้ เขาก็ต้องยอมรับว่าฝีมือของเซียวเฟิงไม่ได้ด้อยไปกว่าตนจริงๆ

เซียวเฟิงแอบถอนใจ ตั้งแต่ฮั่วทงแล้ว ทำไมทุกคนถึงเอาแต่คิดว่าเขาเป็นคุณชายเสเพลกันไปหมดนะ เขาจะมีความฝัน มีอุดมการณ์กับคนอื่นเขาบ้างไม่ได้หรือไง

"ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผิดอยู่นะ ตอนนี้ผมกำลังขาดคนพอดี เลยต้องการคนด่วน ผมรับรองได้เลยว่าจะไม่ให้คุณไปทำเรื่องผิดกฎหมายแน่นอน ผมให้เงินเดือนคุณเดือนละหนึ่งล้าน" เซียวเฟิงบอกจุดประสงค์ของตัวเองออกไปตรงๆ แถมยังเสนอราคาที่พั่วจวินคงยากจะปฏิเสธ

"อะไรนะ หนึ่งล้าน?" พั่วจวินตกใจมาก ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้เรตราคาของบอดี้การ์ด บอดี้การ์ดระดับท็อปๆ เดือนหนึ่งก็ตกอยู่ราวสามแสนถึงห้าแสนหยวน แถมยังต้องเป็นระดับหัวกะทิขั้นสุดยอดด้วยซ้ำ

พั่วจวินถามตัวเองว่าฝีมือเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าบอดี้การ์ดคนไหนที่เคยเจอมาเลย แต่เซียวเฟิงรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกันล่ะ

ถึงอย่างไรพั่วจวินก็เคยเป็นทหารมาก่อน เรื่องหยั่งเชิงคนแค่นี้มีหรือที่พั่วจวินจะไม่รู้ "ช่างเถอะ ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่สนเงินสกปรกพวกนั้นหรอก ถ้าผมต้องการล่ะก็ ตอนที่กลับมาไห่เฉิงผมคงสร้างอิทธิพลของตัวเองไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ผมคิดว่าชีวิตแบบนี้มันก็ดีอยู่แล้วล่ะครับ"

เซียวเฟิงเห็นพั่วจวินหัวแข็งไม่ยอมฟังใครก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาทันที ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงหันไปถามว่า "คุณยายคนนั้น... ป่วยหนักใช่ไหมครับ"

พั่วจวินประหลาดใจเป็นอย่างมาก เขาสาบานได้เลยว่าไม่เคยปริปากบอกใครเรื่องอาการป่วยของคุณยายมาก่อน แต่ในตอนนี้เขาก็ต้องยอมเชื่อแล้วว่าเซียวเฟิงคนนี้มีของดีจริงๆ

"ง่ายนิดเดียว ในตัวคุณยายมีเซลล์มะเร็งอยู่ แถมเมื่อกี้ตอนที่คุยกัน ผมก็สังเกตเห็นว่าท่านน่าจะขาดยามานานแล้วใช่ไหม ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมคุณถึงยอมปล่อยให้ท่านมีอาการทรุดลงแบบนี้ ทั้งๆ ที่คุณก็มีโอกาสหาเงินมารักษาท่านได้ตั้งเยอะแยะ"

"นี่คุณรู้ได้ยังไงว่าคุณยายเป็นมะเร็ง เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ คุณยายขาดยางั้นเหรอ" พั่วจวินตกใจสุดขีด รีบวิ่งแจ้นกลับไปที่บ้านหลังเล็กทันที

เซียวเฟิงได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ นี่ยังพูดไม่ทันจบเลยแท้ๆ วิ่งไวปานวอกขนาดนี้

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน พั่วจวินก็พูดด้วยความรู้สึกผิดว่า "คุณยาย ทำไมไม่ยอมกินยาล่ะครับ เรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วงนะ ผมหาเงินมาได้ครับ"

เมื่อเห็นพั่วจวินร้องไห้ฟูมฟาย หญิงชราก็ตบไหล่พั่วจวินเบา ๆ "โธ่ จวินจื่อ ยานั่นมันแพงหูฉี่เลยนะลูก แต่ละเดือนที่ลูกต้องอาบเหงื่อต่างน้ำหาเงินมาก็เพื่อซื้อยาให้ยายหมด แล้วลูกเคยนึกถึงตัวเองบ้างไหม? ลูกก็โตป่านนี้แล้ว อายุตั้งสามสิบกว่า ควรจะแต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว อย่าให้ยายแก่ ๆ คนนี้ต้องมาเป็นตัวถ่วงชีวิตลูกเลยนะ"

พั่วจวินได้ยินคำพูดของคุณยายก็ยิ่งปวดใจมากขึ้นไปอีก

พั่วจวินพลันฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ เขารีบหันขวับไปมองที่ประตู พอนึกถึงสิ่งที่เซียวเฟิงเพิ่งเอ่ย เขาก็พุ่งเข้าไปคว้าแขนทั้งสองข้างของเซียวเฟิงไว้แน่น "ค... ที่คุณพูดเป็นความจริงใช่ไหม คุณรักษาอาการป่วยของคุณยายได้จริง ๆ ใช่ไหม?"

เซียวเฟิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น "แน่นอนสิครับ พูดง่าย ๆ ก็คือ บนโลกใบนี้ตราบใดที่คนยังไม่สิ้นลม ผมก็ช่วยชีวิตกลับมาได้ทั้งนั้นแหละ"

พั่วจวินยังคงไม่อยากจะเชื่อ "มะเร็งเป็นโรคร้ายที่โอกาสรอดแทบเป็นศูนย์เลยนะ ที่คุณพูดแบบนี้ คุณมีแผนการอะไรแอบแฝงอยู่หรือเปล่า?"

เซียวเฟิงเห็นเป็นโอกาสทองจึงรีบพูดขึ้นทันที "รับปากผมมาข้อหนึ่งสิ แล้วผมจะรักษาคุณยายให้เดี๋ยวนี้เลย"

พั่วจวินนิ่งคิดไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "คุณเซียว ถ้าคุณช่วยชีวิตคุณยายได้จริง ๆ พั่วจวินคนนี้ขอสาบานว่าจะคอยปกป้องคุ้มครองคุณอย่างสุดกำลัง และจะสู้จนกว่าชีวิตจะหาไม่ครับ"

พั่วจวินเบี่ยงตัวหลบเพื่อเปิดทางให้เซียวเฟิงเดินนำเข้าไปในบ้าน

เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง เซียวเฟิงก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แม้ห้องจะไม่ได้กว้างขวาง ข้าวของเครื่องใช้ก็มีไม่กี่ชิ้น แต่ทุกอย่างกลับถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ปราศจากฝุ่นละอองแม้แต่น้อย

ภาพที่เห็นทำให้เซียวเฟิงอดประหลาดใจไม่ได้ เขาไม่นึกเลยว่าลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างพั่วจวินจะดูแลคนแก่ที่ป่วยเป็นมะเร็งได้ดีถึงขนาดนี้

เซียวเฟิงมองสำรวจคร่าว ๆ แล้วจึงเดินเข้าไปหาหญิงชรา "คุณยายครับ ผมรักษาอาการป่วยของคุณยายได้นะครับ แถมยังไม่คิดเงินด้วย คุณยายยินดีให้ผมรักษาไหมครับ?"

แม้เซียวเฟิงจะตั้งใจแน่วแน่ว่าจะรักษาคุณยายให้ได้ แต่เขาก็ยังคงต้องเคารพความสมัครใจของหญิงชราอยู่ดี

"อะไรนะ? พ่อหนุ่มรักษาโรคให้ยายได้งั้นเหรอ?" หญิงชรามีสีหน้าไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด แม้คนแก่หลายคนจะไม่ค่อยเข้าใจเทคโนโลยีสมัยใหม่ ซ้ำยังใช้สมาร์ตโฟนไม่เป็น แต่เรื่องที่โรคมะเร็งรักษายากแสนเข็ญนั้นใคร ๆ ต่างก็รู้ดี

โรคร้ายที่เป็นปัญหาระดับโลกเช่นนี้ แม้จะมีหนทางรักษา แต่ก็ใช่ว่าจะรักษากันได้ฟรี ๆ มีใครบ้างที่ไม่ต้องหมดเงินไปเป็นหลักล้านหรือสิบล้านเพื่อแลกกับชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ทุ่มเงินมหาศาล สุดท้ายก็มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่จะหายขาดได้จริง ๆ

และยังมีคนอีกไม่น้อยที่อาการกลับมากำเริบซ้ำหลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่ปี

เซียวเฟิงพยักหน้าอย่างจริงจัง "ผมมั่นใจครับ รักษาฟรี แถมยังรักษาคุณยายให้หายขาดได้ด้วย"