ตอนที่ 100 ความคิดของแพะดำ

ผิวน้ำระเบิดเป็นละอองคลื่นลูกใหญ่ ชโลมขนสีดำทั่วร่างของมันจนเปียกโชก

มันตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ กีบเท้าถีบซัดระวิง หัวที่มีเขาโค้งงอสองข้างผลุบๆ โผล่ๆ อยู่เหนือน้ำ ปากส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว!

หลินหยางชักมีดแล่หมูออกมาอย่างรวดเร็ว กรีดลงบนฝ่ามือตัวเองหนึ่งแผล

คมมีดปาดผ่านแผลเก่ากลางฝ่ามือ เลือดสดๆ ทะลักออกจากใต้ผิวหนัง หยดตามนิ้วมือลงไปในสระน้ำ แผ่ออกเป็นวงสีแดงจางๆ ขนาดเล็กจิ๋วบนผิวน้ำสีเขียวเข้ม!

จากนั้นก็กระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

ฉับพลันนั้น ใต้ก้นน้ำลึกมีบางสิ่งขยับไหว

ไม่รู้ว่าเป็นบรูคหรือชารูรู แต่ร่างสีเทาเข้มยาวแปดเมตรนั่น กำลังค่อยๆ หักเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางในห้วงลึกสีเขียวเข้ม

ดวงตาคู่เล็กของมันล็อกเป้าแพะดำที่กำลังดิ้นรนอยู่บนผิวน้ำ หางแบนกว้างสะบัดอย่างแรง พุ่งทะยานขึ้นมาด้านบนด้วยความเร็วสูง!

ปากที่เต็มไปด้วยฟันไขว้สลับอ้าออกใต้น้ำ กัดขย้ำเข้าที่ขาหลังของแพะดำเต็มแรง ก่อนจะลากมันทั้งตัวดิ่งลงสู่ก้นน้ำ!

แพะดำแผดเสียงคำรามกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก มันแว้งกัดเข้าที่สีข้างของบรูค เขี้ยวแหลมคมแทงทะลุผิวหนังสีเทาเข้ม เลือดสดๆ ทะลักออกมารวมกับน้ำในสระ

สัตว์ประหลาดสองตัวมุดลงไปใต้น้ำ กลิ้งเกลือกฉีกทึ้งกันจนน้ำกระเซ็นไปทั่วพื้น

หลินหยางมองไม่ชัดว่าใต้น้ำใครเป็นฝ่ายชนะ เห็นเพียงกระแสน้ำที่ปั่นป่วนอยู่ข้างใต้เท่านั้น

แต่เขาคิดในใจว่า อยู่ในน้ำแบบนี้ เจ้าแพะดำไม่มีทางสู้สัตว์ประหลาดปลาตัวนั้นได้แน่ใช่ไหม?

ทว่าวินาทีถัดมา

เรื่องที่ชวนให้ขนหัวลุกก็พลันเกิดขึ้น!

หัวของแพะดำโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาอีกครั้ง

ในปากของมันยังคาบเนื้อของสัตว์ประหลาดปลาอยู่เลย!

มันกำลังเคี้ยวชิ้นเนื้อครีบที่ฉีกทึ้งมาจากร่างของบรูคแล้วกลืนลงคอไป!

มันชนะ!

ตัวประหลาดใต้น้ำพ่ายแพ้ไปแล้ว

"นี่...นี่มันตัวบ้าอะไรกันแน่?"

ทว่าหลินหยางยังไม่ทันได้ตกตะลึงจนสุด

เงาดำใต้ผิวน้ำก็เริ่มเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ

ร่างขนาดเจ็ดแปดเมตรอัดแน่นกันเป็นพรึ่บ ลอยขึ้นมาจากความมืดมิดชั้นล่างสุดของเขตน้ำลึก พวกมันกำลังว่ายตรงมาในทิศทางเดียวกัน

ราวกับเป็นพวกพ้องของบรูค จำนวนนับไม่ถ้วนจนแทบจะถมเขตน้ำลึกแห่งนี้ให้เต็ม!

ไม่รู้ว่าพวกมันมองแพะดำเป็นผู้บุกรุก หรือมองว่ามันมาป่วนถิ่นกันแน่

ทั้งหมดต่างพุ่งทะยานเข้าหามัน

ผิวน้ำระเบิดเป็นระลอกคลื่นซัดสาดครั้งแล้วครั้งเล่า แพะดำถูกบรูคหลายตัวรุมกัดขาและท้องพร้อมกันแล้วลากดิ่งลงสู่ก้นน้ำ!

มันจมลงไป แล้วก็โผล่หัวพ้นผิวน้ำขึ้นมาใหม่ ปากเต็มไปด้วยเลือดจนแยกไม่ออกว่าเป็นเลือดของมันหรือของบรูค

หลินหยางหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง "แกก็มีวันนี้เหมือนกัน! แกก็มีวันนี้! ฮ่าๆๆๆๆ... แก—"

ทว่าขณะที่กำลังหัวเราะอยู่นั้น เสียงของเขากลับชะงักลงกะทันหัน

ทีแรกเขาตั้งใจจะปล่อยให้มันตายๆ ไปซะ

แต่สายตากลับสบเข้ากับดวงตาของมันพอดี!

ในจังหวะที่กำลังดิ้นรนอยู่นั้น มันเหลือบมองหลินหยางแวบหนึ่ง ในม่านตาทรงรีคู่นั้น มีแววตาที่ไม่ธรรมดาแฝงอยู่!

แววตานั้นมีบางอย่างที่กำลังบอกหลินหยางว่า มันมีสติปัญญา!

การที่มันปั่นหัวเขาเมื่อกี้ ไม่ใช่แค่สัญชาตญาณ แต่มันตั้งใจ

เมื่อวานหลังจากกินสัตว์ประหลาดลูกตาเสร็จแล้วมันมองหลินหยางแวบหนึ่ง แววตานั้นก็คือมันจำหน้าหลินหยางได้ จำได้ว่าใครเป็นคนล่ออาหารมาให้มัน!

สมองของหลินหยางแล่นเร็วรี่ในชั่วพริบตา

สิ่งนี้มีสติปัญญา พลังฝีมือยังแข็งแกร่งขนาดนี้ กัดชนะคนปลอมหมายเลขศูนย์ได้ ซัดกับบรูคและชารูรูในน้ำได้อย่างสูสี

ถ้ามันเป็นสิ่งมีชีวิตดั้งเดิมของที่นี่ มันย่อมเข้าใจเขตมรณะแห่งนี้มากกว่าหลินหยางหลายเท่านัก

หากดึงมันมาเป็นกำลังเสริมได้ โอกาสรอดชีวิตของเขาในที่แห่งนี้จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

ต้องรู้ไว้ว่า ถ้าเขาอยู่ตรงนี้คนเดียว จุดจบมีเพียงความตายสถานเดียว!

ยังไงซะจะหน้าไหนก็ตายเหมือนกัน!

ไม่รู้ว่าต้องสู้กับความคิดในหัวหนักหนาแค่ไหน เขากัดฟันกรอด!

"รอเดี๋ยว!" เขาตะโกนลั่น

เขาหันหลังกลับ กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว

ในที่สุดก็ไปหยุดอยู่ที่กองซากศพใต้กำแพงสีฟ้าที่ถูกแพะดำแทะกินเหลือไว้

เขาพุ่งตรงเข้าไปทันที

ซากกวาง เศษเนื้อของคนปลอมหมายเลขศูนย์ หนวดของสัตว์ประหลาดลูกตา และซากศพของหลิวเหยียน

เขาหอบซากศพเน่าเปื่อยพวกนี้ขึ้นมา แล้วขว้างลงไปในเขตน้ำลึกทีละชิ้นจนหมด

ซากศพกระแทกลงบนผิวน้ำ กลิ่นคาวเลือดและเนื้อเน่ากระจายไปในน้ำอย่างรวดเร็ว ดึงความสนใจของพวกบรูคที่กำลังล้อมแพะดำเอาไว้

ตัวที่ขนาดค่อนข้างเล็กสองสามตัวหันขวับพุ่งเข้าใส่ซากศพ ฉีกทึ้งแย่งเศษเนื้อพวกนั้นกันชุลมุน!

จากนั้นหลินหยางก็เข็นตู้ใบหนึ่งมาจากด้านข้าง มันคือตู้ล็อกเกอร์ว่ายน้ำที่เจอบนชั้นสองก่อนหน้านี้ ไม่รู้ว่าถูกระบบสุ่มเกิดมาเพราะอะไร แต่มันมีแรงลอยตัวมากพอและเปลือกนอกเป็นพลาสติกแข็ง

เขาผลักตู้ลงไปในน้ำ ตู้กระเด้งบนผิวน้ำทีหนึ่งแล้วลอยนิ่งอย่างมั่นคง

แพะดำใช้กีบหน้าตะปบขอบตู้ ขาหลังถีบระหว่างคมเขี้ยวของบรูคสองที อาศัยตู้เป็นจุดค้ำแล้วดีดตัวขึ้น พุ่งพรวดขึ้นมาจากผิวน้ำ!

มันตกลงบนริมสระ เปียกโชกไปทั้งตัว ขนแนบลู่ไปกับร่าง ที่สีข้างมีรอยแผลตื้นๆ จากฟันของบรูคอยู่หลายรอย

มันสะบัดน้ำออกจากตัว หยดน้ำกระเด็นใส่หลินหยางเต็มตัว จากนั้นม่านตาแนวตั้งคู่นั้นก็หันขวับมา จ้องเขม็งไปที่หลินหยาง!

แววตานั้นเปี่ยมด้วยความเดือดดาล! และเริ่มก้าวบีบกระชั้นเข้ามาอีกครั้ง!

เสียงกีบเท้าเคาะพื้นดังตึกๆ ก้าวตรงเข้ามาหาหลินหยาง

หลินหยางกัดฟัน คราวนี้ไม่ถอยอีกแล้ว เขายกมีดแล่หมูขึ้นตรงหน้า ปลายมีดชี้ตรงไปที่จมูกของแพะดำ

เสียงเค้นรอดไรฟันออกมา มือทุบอกตัวเองด้วยความโกรธแค้น ปลดปล่อยเพลิงโทสะที่สะกดกลั้นมานานหลายวันจนระเบิดออก

"ไอ้สัตว์เดรัจฉาน! กู้ช่วยมึงไว้! กู้เอาของกินให้มึง! มึงคิดจะฆ่ากูใช่ไหม? เข้ามาสิ! เข้ามาสิวะ!!"

เสียงของเขาสะท้อนไปมาในทางเดินอันเวิ้งว้าง ดังก้องอึงอล!

แพะดำหยุดชะงัก ม่านตาแนวตั้งจ้องมองมีดแล่หมูที่ยังมีเลือดหยดในมือของหลินหยาง แล้วเลื่อนกลับมาสบตาเขา

มันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินหยาง

มันอ้าปาก ยิงฟัน เผยให้เห็นเศษเนื้อเน่าติดเลือดอยู่ข้างใน!

ในจังหวะที่หลินหยางเตรียมสู้ตายแลกชีวิต

มันกลับหุบปากลง

สุดท้ายมันกลับเลือกที่จะเดินเลี่ยงผ่านไป เสียงกีบเท้าเคาะพื้นมุ่งหน้าไปทางชั้นสาม

มันกลับไปยังจุดที่เคยนอนอยู่ประจำใต้กำแพงสีฟ้า คู้ขาทั้งสี่ลง แล้วหลับตา

มัน... ไม่ได้กินเขา!