ตอนที่ 99 ไปตายซะเถอะมึง

ลำคอของมันส่งเสียงขู่คำรามต่ำ!

หลินหยางยังไม่ทันลุกขึ้น แพะดำก็โถมกระโจนเข้ามาแล้ว!

กีบเท้าเหยียบลงบนอกเขา แรงมหาศาลจนน่าขนลุก! ราวกับถูกแผ่นปูนซีเมนต์ที่โยนลงมาจากชั้นสองกระแทกเข้าใส่

ทั้งร่างหงายหลังกระแทกพื้นกระเบื้อง แผ่นหลังและท้ายทอยฟาดพื้นแข็งพร้อมกัน ลมในปอดถูกรีดออกจนหมด ตรงหน้ามืดวูบไปชั่วขณะ

ปากที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมแยกออก กำลังกดทับลงมาตรงหน้าเขา

ภายในช่องปากยังมีเลือดดำและเศษเนื้อของคนปลอมหมายเลขศูนย์หลงเหลืออยู่ กลิ่นเหม็นเน่าโชยคลุ้งปะทะหน้า ซอกฟันแหลมคมยังติดเศษกระดูกสันหลังชิ้นเล็กๆ ที่ยังไม่ได้กลืนลงไป!

มือขวาของหลินหยางควานไปตามพื้นอย่างสะเปะสะปะ จนกระทั่งปลายนิ้วแตะโดนด้ามมีดแล่หมู

เขาไม่มีเวลาเล็ง อาศัยเพียงสัญชาตญาณยกมีดขึ้นแล้วแทงเข้าด้านข้างลำคอของแพะดำอย่างสุดแรงเกิด!

ปลายมีดแทงทะลุขนหนา สัมผัสเข้ากับชั้นเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังที่เหนียวเป็นพิเศษ

แทงเข้าไปได้เพียงครึ่งข้อนิ้วก็ดันต่อไม่เข้าแล้ว รู้สึกเหมือนแทงเข้าไปในก้อนยางแข็งอัดแน่นหลายชั้น!

แพะดำส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงกว่าเดิม กีบหน้าผ่อนแรงกดจากอกเขาตามสัญชาตญาณ!

เสี้ยววินาทีนั้นเอง!

หลินหยางฉวยโอกาสพลิกตัวคลานลุกขึ้น วิ่งเท้าเปล่าเตลิดไปทางปลายทางเดินอีกด้านสุดชีวิต!

ความเย็นเฉียบแล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นสู่หน้าแข้ง

ทว่าเขาวิ่งไปได้ไม่ถึงยี่สิบเมตร เสียงกีบเท้าเคาะกระทบพื้นดังกึกกักด้านหลังก็ตามมาติดๆ!

จังหวะถี่เร็วกว่าฝีเท้าวิ่งของเขามาก และกระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ

ในที่สุด สิ่งนั้นก็โถมเข้ามา แรงจากกีบเท้ากระแทกใส่แผ่นหลังจนเขาล้มคว่ำลงกับพื้น หลินหยางเจ็บแปลบขึ้นมาที่กลางหลัง!

ไร้ทางหนี!

เขาพลิกตัวกลับ เอาหลังพิงกำแพง ยกมีดแล่หมูขวางไว้ตรงหน้า

แพะดำขวางอยู่ตรงทางเข้าทางตัน รูม่านตาแนวตั้งล็อกเป้าเขาไว้ กีบเท้าตะกุยพื้นสองครั้ง ก้มหัวเตรียมพุ่งกระโจนสังหารขั้นสุดท้าย

ทว่าในจังหวะนั้นเอง!

หลินหยางได้ยินเสียงหนึ่ง!

ดังมาจากมุมห้องข้างๆ

ทั้งแผ่วเบาและนุ่มนวล เจือด้วยความสั่นเทา!

นั่นคือเสียงแมวร้อง!

ลูกแมวลายสลิดสีเทาขาวตัวหนึ่งโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งจากหลังมุมกำแพง!

หูแนบชิดกะโหลก ตัวสั่นงันงก หดตัวเป็นก้อนกลม

จากนั้นแมวตัวนั้นก็วิ่งพรวดมาทางหลินหยาง แล้วมุดไปหลบอยู่ข้างหลังเขาทันที!

นั่งตัวสั่นระริกเผชิญหน้ากับแพะดำตัวนี้ร่วมกับเขา!

เมื่อเห็นว่าความเร็วในการโถมเข้ามาของแพะดำเร็วขึ้นเรื่อยๆ!

หลินหยางเหลือบมองแมวตัวนั้นแวบหนึ่ง

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก้มตัวลงคว้าหนังคอด้านหลังของแมวตัวนั้นทันที แมวในมือดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง!

เขาเหวี่ยงแมวไปทางแพะดำอย่างแรงในพริบตา!

แมวหมุนคว้างกลางอากาศไปครึ่งรอบ กางขาทั้งสี่ เสียงร้องโหยหวนยังไม่ทันตกถึงพื้น แพะดำก็กระโจนตัวขึ้นอ้าปากงับไว้ทันที!

ฟันแหลมคมแถวบนและล่างประกบเข้าหากัน เสียงกรีดร้องของแมวพลันเงียบกริบลงพร้อมกับเสียงฟันบดขยี้ดังกริ๊ก

มันเคี้ยวสองสามทีแล้วกลืนแมวลงคอ โทสะอันเดือดพล่านในรูม่านตาแนวตั้งจางลงไปบ้าง ถูกแทนที่ด้วยความพึงพอใจ

มันใช้ลิ้นเลียริมฝีปาก แล้วเหลือบมองหลินหยางอีกครั้ง จิตสังหารและความโกรธเกรี้ยวในแววตานั้นมลายหายไป เหลือเพียงความเฉื่อยชาเกียจคร้านหลังกินอิ่ม

จากนั้นมันก็หมุนตัวเดินจากไป

กีบเท้ากระทบพื้นดังกึกกัก เดินเนิบๆ กลับไปทางชั้นสาม นอนหมอบลงข้างกองเศษเนื้อนั้นอีกครั้ง ขดขาทั้งสี่ แล้วหลับตาลง

หลินหยางค่อยๆ ไถลตัวลงตามผนัง ทรุดนั่งหอบหายใจกระชั้นอยู่บนพื้นกระเบื้องอันเย็นเยียบ

"เวรเอ๊ย! ไอ้แพะดำนี่...มันตัวบ้าอะไรกันแน่!"

เขารอดชีวิตมาได้ชั่วคราว แต่ต้องแลกด้วยแมวหนึ่งตัว

เมื่อมองอุ้งเท้าขาดของแมวตัวนั้น หลินหยางกลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

แต่ในสถานการณ์จนตรอก นี่คือหนทางสุดท้ายแล้วจริงๆ

เมื่อความหิวโหมกระหน่ำกลับมาอีกครั้ง มันรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

การต่อสู้ตะลุมบอนเมื่อครู่ผลาญเรี่ยวแรงไปมาก พลังงานหยดสุดท้ายในกระเพาะถูกรีดออกไปจนเกลี้ยง สองมือสองเท้าเริ่มอ่อนแรง

เนื้อวัวไม่กี่ชิ้นนั้นยังคงตกอยู่บนพื้นข้างลำตัวแพะดำ กระเป๋าเป้ก็อยู่ที่นั่นด้วย

เขาต้องการอาหารพวกนั้นจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางรอดไปจนถึงการรีเฟรชสไลเดอร์ครั้งถัดไป!

เขาจ้องมองแผ่นหลังของแพะดำที่นอนหมอบงีบหลับอยู่บนพื้น สมองเริ่มครุ่นคิด

จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มุมปากยกยิ้มขึ้น ดูเหมือนเขาจะพบวิธีอยู่ร่วมกับมันแล้ว!

"กินทุกอย่างเลยใช่ไหมล่ะ..."

สายตาของเขาพลันตกลงไปยังมุมมืดแห่งหนึ่ง

ข้างในนั้น มีสัตว์ประหลาดลูกตาตาเดียวที่เต็มไปด้วยหนวดก่อนหน้านี้ และยังมีชิ้นส่วนแขนขาบิดเบี้ยว รวมถึงสิ่งผิดปกติพิลึกพิลั่นอยู่อีก

เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น ทนความเจ็บแปลบ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังมุมมืดสุดทางเดิน

ไม่รู้ว่าเดินไปนานเท่าไร

หลินหยางก็มองเห็นคนคุ้นเคยตนนั้น!

สัตว์ประหลาดตาเดียวตัวนั้น ลูกตาที่แตกออกยังคงฟื้นฟูตัวเองอยู่

เจ้าสิ่งนั้นจำหลินหยางได้!

เรียกว่าแค้นฝังหุ่นไม่เผาผีกันเลยทีเดียว!

วินาทีที่เห็นหลินหยาง มันก็คลานออกมาจากเงามืดทันที

หลินหยางสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นก้มลงหยิบเศษกระเบื้องแตกบนพื้น ปาใส่สัตว์ประหลาดลูกตาอย่างแรง

"เข้ามาสิโว้ย!!"

กระเบื้องกระแทกเข้าที่ลูกตา รูม่านตาขนาดยักษ์เบิกกว้างขึ้นทันที น้ำตาใสทะลักออกมาจากบาดแผลที่ยังไม่สมาน!

หนวดทั้งหมดกางออกพร้อมกันในพริบตา ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงแล้วพุ่งไล่กวดหลินหยางมา!

หลินหยางหันหลังโกยแน่บ คุมความเร็วให้เร็วกว่าพวกหนวดเพียงครึ่งจังหวะ ล่อมันมุ่งหน้าไปทางผนังสีฟ้าตลอดทาง

เสียงกรีดร้องของสัตว์ประหลาดลูกตาปลุกแพะดำให้ตื่นขึ้น!

มันยันสี่ขาเหยียดตรง ม่านตาแนวตั้งล็อกเป้าไปที่ลูกตาที่มีหนวดงอกเต็มตัว

หลินหยางวิ่งสุดฝีเท้าตรงเข้าหาแพะดำ ตะโกนลั่น

"มึงอยากกินไม่ใช่เหรอ? กูให้มึงแดกให้หนำใจไปเลย!"

เขาพุ่งตรงเข้าหาแพะดำ แพะดำเองก็พุ่งเข้าใส่เขาเช่นกัน จังหวะที่กีบเท้ากระทบพื้นถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ ปากที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมอ้ากว้างออกแล้ว

ในเสี้ยววินาทีก่อนที่แพะดำจะพุ่งชน หลินหยางก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว!

แพะดำเฉียดผ่านข้างตัวหลินหยางไป แล้วพุ่งชนเข้าใส่สัตว์ประหลาดลูกตาด้านหลังเขาเต็มแรง!

กีบเท้ากระโจนขึ้น!

เสียงปังดังสนั่น เหยียบเข้ากลางลูกตาอย่างจัง ตาขาวระเบิดโพล๊ะ เลือดดำปนของเหลวใสสาดกระเซ็นเปรอะผนัง!

หนวดพวกนั้นอ่อนยวบ ทั้งหมดฟาดลงกับพื้น กระตุกสองสามทีแล้วก็นิ่งสนิทไป

แพะดำก้มหัวลงเริ่มกินอาหาร ปากของมันกัดหนวดบนร่างของสัตว์ประหลาดลูกตา ฉีกออกมากินทีละเส้นอย่างเป็นระเบียบ

จากนั้นมันก็เงยหน้าขึ้นมองหลินหยางแวบหนึ่ง เผยความพึงพอใจอันพิลึกพิลั่น... และความอยากรู้อยากเห็น!

คล้ายกับว่ามันยอมตกลงทำการค้ากับเขาแล้ว!

หลินหยางเห็นมันกำลังก้มหน้าเคี้ยวหนวดอยู่ จึงรีบวิ่งอ้อมไปด้านข้าง ก้มลงคว้าเนื้อวัวไม่กี่ชิ้นบนพื้นกับกระเป๋าเป้ขึ้นมา

เขาสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า ยัดชิ้นเนื้อเข้าปาก พิงมุมกำแพงแล้วเคี้ยวอย่างบ้าคลั่ง

เนื้อเย็นชืดไปหมดแล้ว แต่ก็ยังชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำมัน สัมผัสนุ่มนวลตอนเคี้ยวอยู่ในปากนั้นเป็นของจริง!

นั่นคือต้นทุนในการมีชีวิตรอด!

แต่ไม่รู้ทำไม นอกจากเศษแก้วบางส่วน หลินหยางยังเคี้ยวเจอเม็ดข้าวสีขาวอีกสองสามเม็ด!

แข็งจนสะเทือนฟันอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่เลือกกิน กลืนลงไปทั้งหมด

แพะดำฉีกหนวดเส้นหนึ่งออกมาจากศพของสัตว์ประหลาดลูกตาแล้วแหงนคอกลืนลงไป ม่านตาแนวตั้งปรายมองมาทางหลินหยางแวบหนึ่ง ไม่ได้หวงอาหารหรือขัดขวาง เพียงแค่นั่งยองๆ ข้างกองเศษเนื้อเคี้ยวต่อไป กินจนเลือดดำไหลย้อยเต็มปาก

ส่วนหลินหยางที่มองสภาพของมันอยู่ ดูเหมือนจะพบวิธีใช้ประโยชน์จากมันได้บ้างแล้ว!

วันที่สอง แพะดำแทะศพของสัตว์ประหลาดลูกตาจนเกือบหมด แล้วมันก็เริ่มหิวอีกครั้ง

มันยืนขึ้น สี่ขายันเหยียดตรง ม่านตาแนวตั้งกวาดมองไปรอบโถงทางเดินอันเวิ้งว้าง ในที่สุดก็หยุดลงที่ร่างของหลินหยาง

ก้าวเท้าเดินตรงมาหาเขา ทิศทางชัดเจนยิ่ง

หลินหยางไม่ถอยหลัง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

"ชอบกินใช่ไหม... ให้พวกมึงกัดกันเองแล้วกัน เอาไหมล่ะ?"

เขาหันหลังเดินไปยังมุมมืดของโถงทางเดิน แพะดำเดินตามหลังเขามาในระยะสิบกว่าเมตร กีบเท้าเคาะพื้นดังเปาะแปะ

เขาเจอกลุ่มก้อนแขนขาที่เคยเห็นแต่ไกลตอนไปสำรวจทางกับจินเฉิงฮ่วน แขนสิบกว่าข้างพันกันนัวเนีย นิ้วทุกนิ้วขยับยั้วเยี้ยไม่หยุด คลานไปตามพื้นอย่างเชื่องช้า!

หลินหยางพุ่งเข้าไป ตะโกนใส่ก้อนนิ้วมือนั้นลั่น!

แขนพวกนั้นสัมผัสได้ถึงเขา นิ้วทั้งหมดกางออกพร้อมกัน แขนสิบกว่าข้างคลานตรงเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูง

"มาเลย!"

เขาหันหลังวิ่งทันที ล่อมันไปทางแพะดำ เขานึกว่าแผนยืมมือเสือฆ่าหมาป่าของตัวเองจะได้ผล

แพะดำจะเหยียบเจ้าสิ่งนี้จนแหลกเละ เหมือนที่เหยียบสัตว์ประหลาดลูกตาเมื่อวาน!

ทว่าตอนที่เขาวิ่งผ่านข้างกายแพะดำ แพะดำกลับยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่กับที่ ม่านตาทรงรีเหลือบมองก้อนแขนขาแวบหนึ่ง แล้วตกลงมาที่ใบหน้าของหลินหยางอีกครั้ง

มันไม่คิดจะช่วย

สายตานั้นคือการเยาะเย้ยล้วน ๆ มันกำลังดูละครฉากหนึ่ง!

ราวกับล่วงรู้ความคิดตื้น ๆ ในใจของหลินหยางหมดแล้ว!

มันไม่ได้โง่ ยืนมองดูอยู่ข้าง ๆ แบบนั้น

มองดูสิ่งมีชีวิตแสนอ่อนแอตัวนี้ที่ฉลาดเกินไปจนภัยย้อนเข้าตัว! เหมือนกำลังดูตัวตลกตัวหนึ่ง!

หลินหยางโดนเจ้าสิ่งนี้ปั่นหัวเข้าแล้ว!

เขากัดฟัน หันกลับไปจัดการก้อนแขนขาด้วยตัวเอง มีดแล่หมูแทงซ้ำ ๆ เข้าใส่จุดที่แขนพวกนั้นรวมตัวกันหนาแน่นที่สุดหลายครั้ง!

คมมีดแทงทะลุซอกนิ้วมือ เลือดสาดกระเซ็นเปื้อนข้อมือเสื้อ ในที่สุดก้อนแขนนั้นก็หดถอยกลับไป กลิ้งคลุกฝุ่นอยู่บนพื้นรอบหนึ่ง แล้วคลานหนีกลับเข้าไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว

หลินหยางยันมีดไว้พลางหอบหายใจอย่างหนัก บาดแผลเก่าที่ข้อเท้าปริแตก เลือดซึมออกมาจากใต้ผิวหนังที่ถลอก

จากนั้นก็ กึก กึก

เขายืดตัวตรง หันกลับไป

เห็นเพียงแพะดำตัวนั้นกำลังก้าวเท้า ย่างสามขุมเข้ามาหาเขาทีละก้าว ปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมค่อย ๆ แสยะออก ม่านตาทรงรีหดแคบลง

มัน... จะกินคนอีกแล้ว!

หลินหยางกัดฟัน ถอยหลังไปทีละก้าว

ถอยตรงดิ่งไปยังเขตน้ำลึก ขอบสระน้ำสีเขียวเข้มแห่งนั้นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ระยะทางไม่ได้ไกลเลย

แพะดำรุกคืบเข้ามาทุกขณะ บีบให้หลินหยางถอยร่นไปจนถึงริมขอบเขตน้ำลึก

ผิวน้ำในสระอยู่ต่ำกว่าส้นเท้าของหลินหยางไม่ถึงครึ่งเมตร ไอเย็นเยียบระเหยลอยขึ้นมาจากผิวน้ำ

เมื่อเห็นว่าหลินหยางจนมุมไร้ทางถอยแล้ว!

ขาหลังของแพะดำย่อลง กล้ามเนื้อเกร็งแน่น ฟึ่บ พุ่งกระโจนเข้ามา!

มุมปากของหลินหยางยกยิ้ม ฟึ่บ เอี้ยวตัวหลบไปด้านข้าง! "ไปลงนรกซะมึง!!"

แรงส่งจากการพุ่งของแพะดำมีมากเกินไปจนไม่อาจเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศได้ ร่างทั้งร่างจึงพุ่งดิ่งจมมิดลงไปในเขตน้ำลึกทันที!