ตอนที่ 98 แย่งเหยื่อจากปากเสือ!

ไอ้ตัวนั้นเร็วเหลือเชื่อ!

เร็วเสียจนหลินหยางเห็นเพียงเงาดำวูบผ่าน วินาทีต่อมามันก็กดทับอยู่บนร่างของหมายเลขศูนย์แล้ว

มันอ้าปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม กัดลงตรงโคนแขนหลายข้างบนแผ่นหลังของหมายเลขศูนย์เต็มคำ!

คมเขี้ยวแทงทะลุเนื้อหนาสีแดงอมดำ พลันขบกัดอย่างแรงดังกร๊อบ แขนข้างหนึ่งของหมายเลขศูนย์ก็ถูกกัดขาดกระชากออกจากลำตัวทั้งเป็น

เลือดสีดำพุ่งทะลักจากรอยขาดสาดกระเซ็นใส่หน้าแพะดำ ฟันของมันบดเคี้ยว กลืนทั้งกระดูกและเศษเนื้อที่แหลกละเอียดลงคอไปพร้อมกัน!

หมายเลขศูนย์แผดเสียงคำรามแหลมสูงอย่างบ้าคลั่ง แขนที่เหลือฟาดกระหน่ำเข้าใส่แพะดำไม่ยั้ง แทงเข้าที่ซี่โครงด้านข้างของมัน

ทว่าหนวดแหลมคมที่เสียบแทงลงบนขนสัตว์กลับไร้รอยขีดข่วน ไม่ทิ้งแม้แต่รอยแผลสักรอยเดียว!

แพะดำสะบัดหัวคายเศษแขนที่เคี้ยวเละลงบนพื้น กีบเท้าหน้าเหยียบช่องท้องของหมายเลขศูนย์ไว้ แล้วกระทืบลงไปจนช่องอกของมันแหลกละเอียด!

จากนั้นก็กัดลงไปอีกคำ! คำนี้กัดเข้าที่ก้อนเนื้อตรงรอยแยกด้านบนของหมายเลขศูนย์ เขี้ยวแหลมคมจมลึกแล้วกระชากอย่างแรง

ลำตัวของหมายเลขศูนย์พร้อมกระดูกสันหลังและหนวดถูกกระชากหลุดออกมา!

แพะดำเงยคอกลืนมันลงไปเหมือนกลืนก้อนเนื้อสด!

การดิ้นรนของหมายเลขศูนย์ค่อย ๆ อ่อนแรงลง

แขนหลายข้างนั้นยังคงกระตุก หนวดปัดแกว่งไปมาในอากาศอย่างไร้ทิศทางและสิ้นเรี่ยวแรงที่จะโจมตีแล้ว

ปากของมันอ้าหุบเป็นจังหวะ คล้ายกำลังพยายามกินอาหารเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าไม่มีอะไรให้มันกินอีกแล้ว

แพะดำคลายกีบเท้า ก้มหน้าลงแทะกินซากศพของคนปลอมหมายเลขศูนย์ที่ยังกระตุกอยู่บนพื้น

เสียงฟันขบกระดูกแตก เสียงฉีกกระชากเนื้อ ดังก้องประสานไปทั่วทางเดินอันโล่งกว้าง คล้ายกำลังล้างแค้นแทนใครบางคน...

เมื่อกินเสร็จ แพะดำก็ใช้ลิ้นเลียคราบเลือดดำที่มุมปาก ตาดำแนวตั้งหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ขาทั้งสี่ค่อย ๆ ขดเข้าหากัน

มันดูเหมือนจะอิ่มหนำ จึงส่งเสียงครางครืดคราดในลำคอแล้วล้มตัวลงนอนพักบนพื้น

ซากศพกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดรอบตัวมัน เศษเนื้อและเศษกระดูกเกลื่อนกลาดเต็มพื้น ชวนให้สะอิดสะเอียนอย่างยิ่ง

หลินหยางมองดูภาพตรงหน้านี้ตาไม่กะพริบ

เฝ้ามองการฉีกทึ้งกันระหว่างสัตว์ประหลาดสองตัว

เขาไม่รู้ว่าแพะดำตัวนี้เป็นตัวอะไรกันแน่ และไม่มีเวลาจะไปสนใจด้วย

เขาพิงมุมกำแพงอยู่อีกฟากของทางเดิน เว้นระยะห่างจากมันหลายสิบเมตร

เขารู้แค่ว่าตัวเองหิวแล้ว หิวมาก...

เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา ฟังก์ชันข่าวสารรีเฟรชแล้ว

[ข่าวสาร: มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 30 กิโลเมตร มีสถานีเสบียงร้างแห่งหนึ่ง ด้านในมีอาหารกระป๋องและน้ำอัลมอนด์จำนวนเล็กน้อย]

เขาถอนหายใจ แล้วปิดหน้าต่างลง

"ไปไม่ได้"

"สามสิบกิโลเมตร เดินขาเดียวก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งค่อนวัน ระหว่างทางต้องฝ่าเขตอันตรายสารพัด ทั้งเขตน้ำลึก แถมยังมีทางเดินที่มีผีผู้หญิงกับสิ่งประหลาดเพ่นพ่านอีก..."

ขืนไป โอกาสตายกลางทางมีสูงมาก กระทั่งโอกาสกลับมารอสไลเดอร์ก็คงไม่มี

เขาเลือกที่จะรอต่อไป

ข่าวสารระบบคราวก่อนระบุไว้ชัดเจน ให้รอสไลเดอร์รีเฟรชที่ผนังสีน้ำเงิน ผนังจะรีเฟรชและพาออกไปแน่นอน

ข่าวสารกับที่นี่แค่คลาดเคลื่อน แต่ไม่ได้พลาดไปเสียทีเดียว

สไลเดอร์ที่จะพาเขาออกไปต้องปรากฏขึ้นแน่ แค่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เท่านั้น!

เขาพิงผนัง จ้องมองแพะดำไม่วางตา รักษาระยะห่างที่ปลอดภัยกับมันตลอดเวลา

ไอ้ตัวนั้นนอนหมอบอยู่ข้างซากศพ ไม่ได้เข้ามากินเขา

วันแรกไม่มา วันที่สองก็ไม่มา

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ นับตั้งแต่ไอ้ตัวนี้ปรากฏตัวขึ้น กลิ่นอายและเสียงร้องของสัตว์ประหลาดรอบด้านก็ดูเหมือนจะลดลงไปมาก ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า

แพะดำเฝ้าอยู่ข้างกองเศษเนื้อ หิวเมื่อไหร่ก็ก้มลงแทะแขนของหมายเลขศูนย์หรือซากศพที่เหลือของหลิวเหยียน ไม่ก็เนื้อวัวหรือกวาง มันกินทุกอย่าง

แทะเสร็จก็นอนหมอบต่อ ตาดำแนวตั้งหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังเฝ้าอาณาเขตของตน

แต่ความหิวโหยกำลังบิดเกร็งกระเพาะของหลินหยางอย่างช้า ๆ

เขาไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว

เขาพิงผนัง รู้สึกได้ว่ากรดในกระเพาะกำลังพลุ่งพล่านอยู่ในช่องท้องที่ว่างเปล่า โคนลิ้นขมปร่า

เขามองเห็นเนื้อวัวย่างไม่กี่ชิ้นยังคงตกอยู่ใต้ผนังสีน้ำเงิน บนพื้นห่างจากข้างลำตัวแพะดำเพียงเมตรเดียว! เนื้อวัวนั่นดูเหมือนจะยังไม่เน่าเสีย!

เป้สะพายหลังก็อยู่ที่นั่น ในนั้นมีขนมปังแห้งเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งก้อน กับน้ำแร่ก้นขวดอีกเล็กน้อย

เป้ถูกทับอยู่ห่างจากกีบหน้าของมันครึ่งเมตร สายผ้าใบเปื้อนเลือดดำกับเถ้าของคนปลอมหมายเลขศูนย์ เขาต้องการอาหารพวกนั้น ไม่อย่างนั้นเขาต้องอดตายแน่!

คิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจล้วงคองูเห่า

เขารอจนกระทั่งแพะดำหลับตาลงสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอและลึก ถึงค่อยถอดรองเท้าไว้บนพื้น แล้วลุกขึ้นยืนด้วยเท้าเปล่า

ฝ่าเท้าเหยียบลงบนกระเบื้องรู้สึกเย็นเฉียบ แต่รับรู้สัมผัสได้ไว

ค้อมตัวลง

ก้าวที่หนึ่ง

ก้าวที่สอง

ก้าวที่สาม

ย่องเงียบดั่งแมว ทุกย่างก้าวเหยียบลงในจังหวะคั่นระหว่างลมหายใจเข้าและออก ทิ้งจุดศูนย์ถ่วงลงต่ำมาก

เดินเลี่ยงเศษกระดูกที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เลียบผ่านข้างลำตัวของแพะดำ ค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้เนื้อวัวชิ้นนั้นและเป้สะพายหลังทีละนิด

ซี่โครงด้านข้างของแพะดำกระเพื่อมขึ้นลงช้า ๆ ตามลมหายใจ ลมจากจมูกพ่นลงบนพื้น พัดเศษฝุ่นฟุ้งขึ้นมากลุ่มเล็ก ๆ

ยังไม่ตื่น!

หลินหยางย่อตัวลง ยื่นนิ้วไปทางเนื้อวัวชิ้นนั้นช้า ๆ ปลายนิ้วสัมผัสโดนขอบของชิ้นเนื้อ

จากนั้นเขาก็ใช้อีกมือจับสายเป้ เตรียมจะคว้าของทั้งสองอย่างขึ้นมาพร้อมกันแล้วถอยหลัง

ทว่ามือเพิ่งจะแตะโดนสายเป้!

ขวับ! แพะดำหันหน้ากลับมาทันที!

ตาดำแนวตั้งคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นสุดจากที่หรี่อยู่ครึ่งหนึ่งในชั่วเสี้ยววินาที เส้นเลือดฝอยตาข่ายจ้องเขม็งตรึงลงบนใบหน้าของหลินหยาง!