ตอนที่ 97 แพะดำ!

ก้อนเนื้อสีแดงคล้ำกองทับซ้อนกัน แขนหลายข้างยื่นออกมาจากสีข้างและแผ่นหลังพร้อมกัน ต่างคว้าเศษเนื้อบนพื้นยัดเข้าปากกลืนกิน

มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ที่แห่งนี้มีคนปลอมหมายเลขศูนย์ได้ยังไงกัน?

หลิวเหยียนอยู่ที่นี่ คนปลอมหมายเลขศูนย์ก็อยู่ที่นี่

ในเขตมรณะไม่มีคนปลอม เสียงประกาศบอกไว้ ข้อมูลข่าวสารก็บอกไว้

แต่ตอนนี้กลับมีโผล่มาพร้อมกันถึงสองตัวเนี่ยนะ?!

คนปลอมหมายเลขศูนย์แทะขาหลังข้างสุดท้ายของกวางจนเกลี้ยง โยนกระดูกทิ้งลงพื้น เดาะลิ้นสองที เห็นได้ชัดว่ายังกินไม่หนำใจ

มันหันกลับมา ร่างกายที่เละเป็นเนื้อสับนั่นหมุนไปครึ่งรอบ ก่อนจะเบนสายตาไปตกอยู่ที่เนื้อวัวข้างตัวหลิวเหยียน!

"ฉัน... ทั้งหมด... ของฉัน..."

หลินหยางถอยก่น มีดแล่หมูขวางอยู่ตรงหน้า แต่คนปลอมหมายเลขศูนย์ไม่ได้หยุดตรงหน้าเขาเลยสักนิด

มันพุ่งตรงไปยังจานเนื้อย่างที่วางอยู่ใต้ผนังสีฟ้า

แขนหลายข้างนั่นคว้าเนื้อวัวหั่นหนาที่เหลือในจานยัดเข้าไปในรอยแยก

เคี้ยวสองทีก่อนกลืนลงคอ กินเสร็จยังเอามือกวาดจานรอบหนึ่ง เลียน้ำเกรวีกับคราบมันที่หลงเหลือจนสะอาดหมดจด

หลิวเหยียนเพียงแค่คำรามขู่แล้วแย่งเนื้อวัวกลับไป

เธอดูเหมือนจะประเมินตัวเองออก รู้ว่าสู้ไอ้สิ่งนี้ไม่ได้

เธอปกป้องเนื้อวัวสองสามชิ้นที่เหลือไว้ตรงหน้าราวกับสัตว์หวงอาหาร แล้วขดตัวกลับไปอยู่ในท่าแมงมุมตามเดิม

ถอยร่นไปตัวสั่นงันงกอยู่ที่มุมห้อง

หลินหยางทำได้แค่มองดูคนปลอมหมายเลขศูนย์กินเนื้อวัวของเขาจนหมดโดยไร้หนทางขัดขวาง

ตอนนี้หลินหยางอยู่คนเดียว เขารู้ดีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน

มีดแล่หมูเล่มนั้นแทงไม่เข้าเนื้อของหมายเลขศูนย์ มีแต่จะโดนดูดติดไว้

ที่น่าแปลกคือ หลังจากหมายเลขศูนย์กินอิ่ม มันก็ไม่ได้เข้ามาฆ่าหลินหยาง

มันหันหลังกลับ ใช้แขนหลายข้างยันพื้น คลานไปที่มุมทางเดินอีกฝั่ง นั่งยองๆ อยู่นิ่งๆ ตรงข้ามกับหลิวเหยียนโดยมีทางเดินกั้นทั้งสาย

เวลาล่วงเลยไปจนถึงวันที่สอง หลินหยางพิงผนังสีฟ้า มีดไม่เคยห่างจากมือ

สายตาของเขามองสลับไปมาระหว่างหลิวเหยียนกับคนปลอมหมายเลขศูนย์ ตัวไหนขยับแค่นิดเดียว นิ้วมือเขาก็จะยิ่งกำแน่นขึ้นอีกหนึ่งส่วน

คนปลอมหมายเลขศูนย์หิวขึ้นมาอีกครั้ง แขนหลายข้างของมันยันพื้นลุกขึ้นยืน รอยแยกตรงช่องท้องอ้าออกและหุบลงเป็นจังหวะ

มันเดินกลับไปยังซากกวางที่โดนแทะจนเหลือแต่กระดูกกับเศษหนังอีกรอบ คว้ากระดูกสันหลังท่อนครึ่งที่มีเนื้อติดอยู่ขึ้นมาแทะต่อ

วันนี้หลิวเหยียนโกรธแล้ว!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อวานหมายเลขศูนย์กินเนื้อย่างจานนั้นไปจนหมด หรือเป็นเพราะมันกินกวางของเธอกันแน่

เธอโกรธจัดจนถึงขีดสุด!

เธอใช้แขนขาที่หักพับผิดรูปเหล่านั้นยันตัวลุกขึ้นจากมุมห้อง ลำคอส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนแหลมคมกว่าเมื่อวาน จากนั้นก็พุ่งกระโจนเข้าใส่หมายเลขศูนย์!

มือของเธอออกแรงผลักลงไปบนก้อนเนื้อสีแดงคล้ำของหมายเลขศูนย์! หมายเลขศูนย์ถูกผลักจนเซถอยหลังไปครึ่งก้าว กระดูกสันหลังกวางท่อนครึ่งที่คาอยู่ในรอยแยกร่วงลงพื้น

"วางลง... วางลงนะ!!..." เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกรีดร้องขู่

การตอบสนองของหมายเลขศูนย์คือแขนหลายข้างหมุนกลับมาพร้อมกัน คว้าบัวเชิงผนังท่อนนั้นบนพื้น! แล้วฟาดลงใส่หลิวเหยียน

บัวเชิงผนังแทงทะลุหัวไหล่ของเธอ ตรึงร่างเธอไว้กับกระเบื้องสีขาว

เธอส่งเสียงกรีดร้องแหลมแตกพร่า รูกระสุนตรงเส้นเสียงถูกกระแสลมฉีกกระชาก เสียงร้องโหยหวนจึงขาดเป็นห้วงๆ

เห็นได้ชัดว่า เธอไม่ใช่คู่มือของหมายเลขศูนย์ตัวนั้น!

เธอใช้มือข้างที่เหลือตะเกียกตะกายข่วนผนังเนื้อตรงช่องท้องของหมายเลขศูนย์อย่างบ้าคลั่ง เล็บครูดจนเกิดเป็นรอยข่วนสีดำเป็นทาง แต่พละกำลังของหมายเลขศูนย์เหนือกว่าเธอมากเกินไป

มันใช้แขนสองข้างกดลำตัวของหลิวเหยียนไว้ แขนข้างที่สามบิดพับไปด้านหลัง คว้าแขนขวาของหลิวเหยียนแล้วออกแรงกระชาก

แขนถูกฉีกขาดออกจากข้อต่อหัวไหล่สดๆ เลือดสีดำพุ่งทะลักออกมาจากรอยขาด สาดกระเซ็นใส่ผนัง แล้วไหลรินย้อยลงมาตามกระเบื้องสีขาว!

เสียงโหยหวนของเธอแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ในที่สุดรอยแยกของหมายเลขศูนย์ก็งับเข้าที่ศีรษะของเธอ ออกแรงประกบดังกร๊อบ กัดหัวเธอขาดกระเด็นออกไปทั้งหัว!

หัวใบนั้นกลิ้งไปบนพื้นสองรอบ หยุดลงตรงกึ่งกลางทางเดิน ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งมาที่หลินหยาง!

ในดวงตาคู่นั้น มีทั้งความสิ้นหวัง! ความเคียดแค้น... และอารมณ์อันซับซ้อนนานัปการปะปนกันอยู่

ไม่รู้ทำไม สายตานั้นถึงทำให้หลินหยางรู้สึกขนหัวลุกชัน!

วินาทีต่อมา!

เรื่องที่ทำให้เขาหนังศีรษะชาดิกก็พลันเกิดขึ้น!

ปากคู่นั้นของหลิวเหยียนกลับเอ่ยปากพูดขึ้นมาได้!

"ทั้งหมดมันเป็นความผิดของนาย!! เพราะนายแท้ๆ ทั้งหมดมัน...!"

สองคำสุดท้ายยังไม่ทันได้พูด เธอก็หุบปากสนิท ม่านตาขยายกว้างไร้แววลงโดยสิ้นเชิง

แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องเขม็งมาที่เขา... ราวกับจะจองเวรชั่วกัปชั่วกัลป์... ราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว!

แววตาของหลินหยางสั่นระริก เขาสะบัดหัวไปมา "ไม่!! ไม่ใช่ความผิดผม! เธอตายแล้ว! ทำไมต้องมาโทษผมด้วย?! ไม่... ไม่..."

เขาสะบัดหัวอีกครั้ง สติเริ่มกลับคืนมาเล็กน้อย

ทว่าภายในใจกลับผุดความต้องการอยากจะแก้แค้นให้เธอขึ้นมาอย่างประหลาด!

"ไอ้บัดซบ! ไอ้เดรัจฉานเอ๊ย!!"

หลินหยางดีดตัวขึ้นจากข้างกำแพง

เขากัดฟันกรอด คว้าเอาน้ำอัลมอนด์หยดสุดท้ายที่เหลืออยู่ สาดใส่คนปลอมหมายเลขศูนย์ทันที!

ทว่าสิ่งที่ชวนขนลุกก็คือ เมื่อน้ำอัลมอนด์นี้สาดโดนตัวมัน กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย!

ราวกับเป็นเพียงน้ำแร่ธรรมดา น้ำอัลมอนด์นี้... ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อมันเลยสักนิด

หมายเลขศูนย์ยกศพของหลิวเหยียนขึ้น แล้วยัดเข้าไปในรอยแยกตรงช่องท้อง

มันหักแขนเธอแล้วยัดเข้าปากเคี้ยว กระดูกถูกบดขยี้ทีละท่อน ส่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บชวนเสียวฟัน

หลินหยางมองแววตาบนหัวที่ขาดกระเด็นนั้น ตัวพลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่รู้ว่าไฟโทสะจากไหนปะทุขึ้นมาในอก เขายกมีดแล่หมูฟันเข้าใส่หมายเลขศูนย์!

มือของหมายเลขศูนย์ว่องไวมาก สกัดเขาไว้ได้ในพริบตา จากนั้นก็คว้าบัวเชิงผนังหวดร่างเขากระเด็นไปไกลหลายเมตร

หลินหยางเรี่ยวแรงถดถอย ไม่อาจขัดขืนได้เลย

หมายเลขศูนย์สาวเท้าเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ ดูเหมือนคิดจะฆ่าเขาให้ตาย!

ทว่าในจังหวะที่เขาคิดว่าตัวเองกำลังจะต้องตายนั้นเอง

สายตากลับมองข้ามไหล่ของหมายเลขศูนย์ ไปตกยังทางเดินที่ถูกเงามืดปกคลุมอยู่เบื้องหลังมัน

เขาเห็นดวงตาข้างหนึ่ง!

เป็นรูม่านตาทรงรีแนวตั้งเรียวยาวของคนปลอมตนนั้น! ตัวที่เสี่ยวอวี้เห็นเมื่อไม่กี่วันก่อน มันปรากฏตัวขึ้นมาอีกแล้ว! กำลังซ่อนอยู่ในเงามืด จ้องเขม็งมาทางนี้ตรงๆ!

มันก้าวเดินออกมาแล้ว!

วินาทีที่เห็นสิ่งนี้ หลินหยางถึงกับชะงักงัน

ไอ้ตัวนี้ไม่ใช่คนปลอม!

แต่เป็นแพะตัวหนึ่ง!

ทั่วร่างดำสนิท ขนาดตัวใหญ่กว่าแพะทั่วไปมาก ความสูงช่วงไหล่เกือบเท่าระดับอกของชายวัยผู้ใหญ่

เขาทั้งสองข้างหนาและโค้งงอ กางโค้งออกไปด้านข้างแล้วม้วนกลับเข้ามาข้างใน ปลายเขาชี้ตรงไปด้านหน้า ผิวสัมผัสเต็มไปด้วยร่องรอยการสึกกร่อน

มันอ้าปากออก!

ผิวหนังตรงมุมปากฉีกขาดลามไปถึงสองข้างแก้ม! เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมเรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ถี่แน่นอยู่ข้างใน ฟันพวกนั้นไม่ใช่ฟันหน้าหรือฟันกรามของสัตว์กินพืช

นั่นไม่ใช่ปากของแพะเลยสักนิด!

มันคือเขี้ยวและฟันตัดของสัตว์กินเนื้อ ซ้ำยังบิดเบี้ยวคดเคี้ยว! ดูแล้วชวนขนหัวลุกอย่างยิ่ง!

ฟันแต่ละซี่ยาวเท่ากับนิ้วมือของผู้ใหญ่ เรียงสลับฟันปลา ยามที่ฟันบนล่างขบเข้าหากันก็เกิดเสียงเสียดสีที่บาดแก้วหูเหลือทน

กีบเท้าทั้งสี่ข้างเหยียบย่ำลงบนกระเบื้องสีขาว เสียงกีบกระทบพื้นดังกึกกักอย่างชัดเจน

ดวงตาจับจ้องไปยังคนปลอมหมายเลขศูนย์ รูม่านตารีแคบลงฉับพลัน!

ลำคอของมันส่งเสียงคำรามขู่ฟ่อ!

สุ้มเสียงนั้นราวกับปีศาจจากขุมนรก!

และหลังจากนั้น

มันก็โถมกระโจนเข้าใส่หมายเลขศูนย์ทันที!