ตอนที่ 96 คนปลอมหมายเลขศูนย์คืนชีพแล้วงั้นเหรอ

ทุกคนไปกันหมดแล้ว สัมผัสจากหลิวซูถงยังคงหลงเหลืออยู่บนแก้ม เย็นเยียบ แตะเพียงนิดแล้วผละออก

เขาหาที่นั่งยอง ๆ ลงคนเดียวอีกครั้ง

เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ คลำไปโดนจี้ทองคำชิ้นนั้น

แผ่นทองบาง ๆ ยังเจืออุณหภูมิที่หลงเหลือจากปลายนิ้วของหลิวซูถง ขอบของมันถูกเสียดสีจนขึ้นเงา เขาหยิบมันออกมาดูแล้วเก็บกลับเข้าไปใหม่

ภายในระเบียงทางเดินเงียบสงบ เงียบจนชวนขนลุก

ไกลออกไป น้ำในสระแห่งหนึ่งส่งเสียงกุ๊กกรูแผ่วเบาอยู่ในท่อระบายน้ำ เสียงเหล่านี้เคยถูกกลบมิด ตอนนี้กลับดังผุดขึ้นมาชัดเจน

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกหิวขึ้นมา

เขายกจานเนื้อย่างนั้นมาวางไว้บนหัวเข่า

ชิ้นเนื้อยังคงมีไอร้อนหลงเหลือ ผิวหน้ามันวาว เขาหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นกำลังจะส่งเข้าปาก ทว่านิ้วมือพลันชะงักค้าง

ขอบของเนื้อชิ้นนั้นกระตุกขึ้นมาวูบหนึ่ง!

ที่นี่ไม่มีลม! ชิ้นเนื้อขยับเอง ขอบของมันกระดกขึ้นชั่วขณะแล้วตกลงไปตามเดิม ราวกับมีบางสิ่งสะกิดดันเบา ๆ อยู่ในเส้นใยเนื้อ!

"หือ?!"

หลินหยางสะบัดชิ้นเนื้อทิ้งลงพื้นทันควัน ร่างดีดถอยหลังไปครึ่งเมตร ชักมีดแล่หมูออกมาถือชี้ไปยังชิ้นเนื้อ

เขาจ้องเนื้อชิ้นนั้นบนพื้นอยู่นาน มันนอนนิ่งอยู่บนกระเบื้องสีขาว ไม่ขยับเขยื้อน เป็นแค่เนื้อวัวสุกธรรมดาชิ้นหนึ่ง กลิ่นหอมของเนื้อยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

เขาใช้หลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วลดมีดลง

คงเพราะประสาทตึงเครียดเกินไป อยู่ในที่แบบนี้นาน ๆ จะเกิดภาพหลอนก็เป็นเรื่องปกติ

เขาเก็บชิ้นเนื้อบนพื้นขึ้นมา เป่าฝุ่นที่ติดอยู่ออก แล้วเอาเข้าปากเคี้ยวสองสามคำก่อนกลืนลงไป

เคี้ยวไปเคี้ยวมา เขากลับเคี้ยวไปโดนเศษแก้ว เกือบจะบาดปากจนเลือดออก หลินหยางจึงรีบคายทิ้ง

ในนี้มีเศษแก้วปนอยู่ไม่น้อยเลย!

หลินหยางกินเข้าไปคำหนึ่งต้องคายทิ้งตั้งหลายคำ แต่เขาก็ไม่รำคาญ มีกินก็ดีถมเถแล้ว

ทว่าขณะที่กำลังเคี้ยวอยู่นั้น เงาร่างหนึ่งพลันบดบังสายตาเหนือศีรษะของเขา!

เขาขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นมองอย่างเหม่อลอย

แต่เมื่อเห็นคนที่อยู่ตรงหน้า

ร่างเขาก็พลันแข็งทื่อ!

แทบจะตกใจจนทรุดกองกับพื้น

"หลิว... หลิวเหยียน?!"

เป็นหลิวเหยียนจริง ๆ

แขนขาของเธอหงิกงอบิดเบี้ยว เส้นผมยังคงแผ่สยายอยู่บนบ่า ทว่าระหว่างปอยผมมีคราบน้ำไขสันหลังและรอยเลือดแห้งกรังเกรอะกรัง ติดแนบเป็นริ้ว ๆ อยู่บนใบหน้า

เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขาในสภาพนั้น ศีรษะเอียงพับเป็นรูปตัวยู จ้องเขม็งมาที่เขา! ไม่พูดจาสักคำ

เธอยังสวมกระโปรงสีแดงตัวเดิมตอนที่ถูกหลินหยางยิงระเบิดหัวบนดาดฟ้า แม้แต่รูกระสุนบนหน้าผากก็ยังอยู่!

ผิวหนังบริเวณขอบแผลเปิดปลิ้นออก เนื้อตายไปแล้ว เผยให้เห็นกะโหลกศีรษะสีขาวอมเทาด้านใน

หลินหยางใช้มือยันพื้น กัดฟันถอยร่นไปด้านหลัง เนื้อวัวที่ยังเคี้ยวไม่หมดในปากเกือบจะสำลักลงหลอดลม

หลิวเหยียนขยับแล้ว เธอพุ่งตรงเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูง!

เธอปรี่มาถึงหน้าหลินหยาง มือที่บิดกลับด้านผลักเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างแรง กำลังมหาศาลจนซัดเขาล้มหงายหลังฟาดลงกับพื้น!

ในลำคอของเธอส่งเสียงคำรามขู่ฟ่อ! นั่นคือความโกรธแค้น โกรธแค้นอย่างถึงที่สุด!

"ห้าม... ห้ามเด็ดขาด...!!..." ฟันของเธอกระทบกันดังกึก ๆ

หลินหยางไม่รู้ว่าคนปลอมตัวนี้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้อย่างไร

แต่เขากระชับมีดแล่หมูแน่นแล้ว เสียงหัวใจเต้นระทึกดังก้องในแก้วหู ตั้งมีดขวางไว้ข้างหน้า เตรียมสู้ตาย

"เข้ามาสิวะ! เข้ามาเลย!"

ทว่าเรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น

หลิวเหยียนไม่ได้โผเข้ามากัดเขา

เธอขยับร่างที่บิดเบี้ยว ใช้มือยันพื้นหันหลังกลับไป

จากนั้นสายตาของเธอก็จับจ้องไปที่เนื้อวัวไม่กี่ชิ้นนั้น นิ้วมือไม่กี่นิ้วตะปบคว้าเอาไว้! รวบเนื้อเหล่านั้นเข้าด้วยกัน

แล้วใช้แขนขาสลับกันยันพื้น คลานกลับไปนั่งยอง ๆ ตรงมุมที่เสี่ยวอวี้เคยอยู่

เธอวางเนื้อวัวก้อนนั้นลงบนพื้นข้างกาย ขดตัวกลับไปอยู่ในท่าเดิมเมื่อครู่ เหม่อมองแผ่นกระเบื้องสีขาวว่างเปล่าฝั่งตรงข้ามระเบียงทางเดิน

จากนั้น

เธอก็ร้องไห้!

เธอส่งเสียงร่ำไห้ปานใจจะขาด

ในปากยังส่งเสียงดังกร็อบแกร็บ ราวกับกำลังพูดว่า "ทำไม... ทำไมกึ๊ก ๆ..."

หลินหยางพิงผนังสีฟ้า ถือมีด จ้องมองเธอ ลมหายใจหอบหนักและกระชั้นถี่

หลินหยางจำได้แม่นยำถึงวินาทีที่ตนเองเหนี่ยวไกปืน เธอถูกยิงตายไปแล้วแน่ ๆ

แต่ในยามนี้ เธอกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาอย่างพิลึกพิลั่นเช่นนี้!

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความกังขาและความหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังข่มมันเอาไว้ได้

เขาหลบอยู่ห่างจากหลิวเหยียนหลายสิบเมตร คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเธออยู่ตลอดเวลา

เขาผละไปจากผนังสีฟ้านี้ไม่ได้ เพราะพรุ่งนี้สไลเดอร์อาจจะปรากฏขึ้นมาอีก

ระหว่างนั้น หลิวเหยียนไม่ได้มองเขา ไม่สนใจเขา เอาแต่นั่งเหม่ออยู่ตรงที่เดิม

หลินหยางคิดไม่ตก หลิวเหยียนมาโผล่ที่สถานที่บัดซบแห่งนี้ได้อย่างไร

ทว่าพอนึกถึงข้อมูลที่ระบุไว้ว่า ในเขตมรณะมีอันตรายถึงชีวิตหลายอย่างทับซ้อนกันอยู่ การที่หลิวเหยียนจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!

เดิมทีเขาอยากจะขบคิดรายละเอียดให้มากกว่านี้ ทว่าความหิวโหยทำให้เขาไม่มีสติพอจะคิดอะไรได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเวียนหัว

เขาเลยเลิกคิดไปเสีย รอดูอยู่อย่างนั้น รอเวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที

หลินหยางหยิบน้ำอัลมอนด์ขวดสุดท้ายออกมาจากกระเป๋าเป้ หมุนเปิดฝาอะลูมิเนียมแล้วกระดกอึกใหญ่

ของเหลวรสหวานปะแล่มไหลลงคอ ราวกับมีอะไรบางอย่างมาปัดผ่านสมองเบา ๆ ช่วยรักษาความตื่นตัวไว้

เวลาค่อย ๆ คืบคลานไป ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เข็มบนนาฬิกาข้อมือเดินมาถึงตำแหน่งของวันรุ่งขึ้น จากนั้นก็เข้าสู่ช่วงเที่ยง

ผนังสีฟ้ากะพริบวูบหนึ่งตรงเวลาพอดี จากนั้นสไลเดอร์รูทรงกลมก็ปรากฏขึ้น ช่องพลาสติกสีแดงสลับน้ำเงิน!

คราวนี้ด้านนอกสไลเดอร์คือย่านที่อยู่อาศัย ตึกพักอาศัยแบบเก่าสองสามหลัง ร้านสะดวกซื้อชั้นล่างเปิดไฟสว่าง มีเด็กคนหนึ่งเพิ่งหยิบไอศกรีมแท่งจากตู้แช่แล้ววิ่งไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน!

แววตาของหลินหยางสั่นระริก "มาแล้ว! ในที่สุดก็มาแล้ว! ฉันไปได้แล้ว!"

หลินหยางดีดตัวขึ้นจากพื้น พุ่งตรงไปยังปากสไลเดอร์

เขากลัวว่าหลิวเหยียนจะแย่งตำแหน่งนี้ จึงเร่งความเร็วเต็มที่ วิ่งถลาเข้าไป

แต่หางตากลับเหลือบเห็นว่าหลิวเหยียนไม่ขยับเลยสักนิด เธอยังคงขดตัวอยู่ที่เดิม แม้แต่หัวก็ไม่หันมา

เขาไม่ชะลอความเร็ว ก้าวพรวดเข้าไปในรูทรงกลมนั้นทันที

ทว่าชั่วพริบตาที่ฝ่าเท้าสัมผัสปากสไลเดอร์ พลันเกิดเสียง ปัง!

ราวกับชนเข้ากับกำแพงตัน!

ร่างทั้งร่างถูกเด้งกลับมา ซวนเซถอยหลังไปหลายก้าว

เขาชะงักงัน ยื่นมือออกไปคลำรูทรงกลมนั้น นิ้วมือแตะโดนขอบร่องพลาสติกของสไลเดอร์ มันอยู่ตรงนั้นแท้ ๆ แต่เมื่อพยายามสอดมือทั้งข้างเข้าไป ฝ่ามือกลับสัมผัสโดนบาเรียที่มองไม่เห็น

เขาออกแรงทุบกำแพงไร้รูปนั้น ฝ่ามือฟาดลงไปส่งเสียงตุบ ๆ อู้อี้

"เกิดอะไรขึ้น!! มันเกิดอะไรขึ้นวะ?!"

วินาทีต่อมา สไลเดอร์ก็หายวับไป

ผนังสีฟ้ากลับคืนสู่สภาพเดิม เรียบลื่นราวกับกระจก สะท้อนใบหน้าบิดเบี้ยวของตัวเขาเอง

หลินหยางยืนอึ้งอยู่กับที่ มองดูแสงแห่งการหลุดพ้นหายลับไปจนหมดสิ้น! ปลายนิ้วของเขาสั่นระริก

เนิ่นนานกว่าจะได้สติกลับมา

"ทำไม?? ทำไมกัน?"

ทำไมคนอื่นถึงไปได้หมด ทำไมเขาถึงออกไปไม่ได้?

ทั้งที่ทุกคนล้วนก้าวเข้าไปในสไลเดอร์นี้ ทุกคนต่างออกไปจากเขตมรณะแห่งนี้ได้ แล้วทำไมถึงมีแค่เขาที่ก้าวข้ามไปไม่ได้?

ทว่าไม่มีใครตอบเขาสักคน

หลิวเหยียนยังคงอยู่ในท่าเดิม แขนขาหักพับขดตัวอยู่บนพื้น ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา กำแพงเองก็ไม่มีคำตอบให้เขาเช่นกัน

หลังจากต่อสู้กับความคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ค่อย ๆ เดินกลับมายังที่เดิม ทรุดตัวลงนั่งพิงผนังสีฟ้า วางมีดแล่หมูไว้บนหัวเข่า

หรือว่าต้องติดแหง็กจนตายอยู่ที่นี่จริง ๆ งั้นหรือ?

หรือว่าจะต้องยอมจำนนต่อชะตากรรม?

เขาไม่ยอม!

เขาไม่เชื่อ!

เขากัดฟันกรอด ตรึงสายตากลับไปที่ผนังสีฟ้าอีกครั้ง บอกตัวเองว่าให้รอพรุ่งนี้

พรุ่งนี้สไลเดอร์จะปรากฏขึ้นมาอีก พรุ่งนี้อาจจะก้าวข้ามไปได้แล้วก็ได้!!

ทว่าในวันที่สอง ผนังสีฟ้ากลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ ทั้งสิ้น

เขาเฝ้ารออยู่ทั้งวัน นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง เขาจ้องผนังบานนั้น จากเที่ยงคืนบนหน้าปัดนาฬิกาจนกระทั่งถึงเที่ยงคืนของอีกวัน

ผนังยังคงเรียบเนียนดั่งกระจก ไม่มีแม้แต่แสงวาบใด ๆ สไลเดอร์ไม่ปรากฏขึ้นมาอีกเลย มันหายไปอย่างสิ้นเชิง

ใช่แล้ว คราวนี้กระทั่งโผล่มาก็ยังไม่โผล่มาเลย

หลินหยางลุกขึ้นจากข้างผนัง เดินตรงไปเบื้องหน้าผนังสีฟ้า ยื่นฝ่ามือไปลูบกระเบื้องอันเย็นเยียบแผ่นนั้น

จากนั้นราวกับเขาสติแตก

เขายกหมัดขึ้น ชกเข้าใส่ผนังอย่างบ้าคลั่ง

หมัดที่หนึ่ง!

หมัดที่สอง!

หมัดที่สาม!

ผิวข้อต่อนิ้วมือถลอกครูดกับกระเบื้องหยาบ เลือดซึมออกมาตามซอกนิ้ว ทิ้งรอยสีแดงคล้ำไว้หลายรอยบนแผ่นกระเบื้องสีฟ้า!

"ทำไมวะ!! ทำไม!!"

เสียงคำรามแหบแห้งของเขาสะท้อนไปมาในทางเดินอันเวิ้งว้าง ชนผนังแล้วสะท้อนกลับมา ดังก้องอื้ออึง

เขาหันขวับกลับมา ชี้มีดแล่หมูตรงไปยังหลิวเหยียนที่มุมห้อง

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่!! พูดมาสิ!! ฝีมือแกใช่ไหม!! ฝีมือแกใช่ไหม!!"

หลิวเหยียนไม่สนใจเขา ยังคงไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาสักแวบเดียว

เพียงแค่ลุกขึ้นยืนเอง ศีรษะบิดไปอีกฟากของทางเดินด้วยองศาที่ผิดธรรมชาติ ลำคอส่งเสียงหวีดร้องแหลมสูงบาดหูอย่างยิ่ง

พุ่งตรงไปยังเงามืดสุดปลายทางเดินนั้น!

หลินหยางมองตามสายตาของเธอไป

เห็นเพียงสุดปลายทางเดิน ในเงามืดที่แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ส่องไม่ถึง มีก้อนเนื้อเละเทะโชกเลือดก้อนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น

ใช้ท่อนแขนอันบิดเบี้ยวหลายข้างนั้นกอบโกยอะไรบางอย่างจากพื้นยัดใส่ปาก!

บนพื้นข้างกายมันมีกระดูกตกกระจัดกระจายอยู่หลายท่อน และยังมีหนังขนสีน้ำตาลที่ถูกฉีกขาดอยู่อีกครึ่งผืน สิ่งที่มันกินคือกวางตัวนั้น!

ร่างส่วนใหญ่ของกวางถูกแทะจนเหี้ยนเตียนแล้ว เหลือเพียงกระดูกสันหลังท่อนหนึ่งที่เชื่อมกับขาหลัง ถูกสิ่งนั้นกำไว้ในมือ ปากกำลังอ้าหุบกลืนกระดูกซี่โครงท่อนหนึ่งลงไป

วินาทีที่เห็นสิ่งนั้น หลินหยางชะงักงันไปโดยสิ้นเชิง

สิ่งนั้นหลินหยางคุ้นเคยเป็นอย่างดี!

นั่นคือ...

คนปลอมหมายเลขศูนย์!