ตอนที่ 95 ลาก่อน

พื้นรองเท้ากระทบกระเบื้องเสียงดังแปะๆ ถี่รัว เขาวิ่งพุ่งเข้าไป

ทว่าชั่วพริบตาที่ไปถึงหน้าเงามืดนั้น เขากลับพบว่าดวงตาคู่นั้นหายไปแล้ว

หายไปอย่างไร้ร่องรอย เขายื่นมือลูบผนังในเงามืดจนทั่ว มั่นใจมากว่าตรงนี้เป็นมุมอับ สิ่งนั้นไม่มีทางหนีออกไปได้ ราวกับระเหยหายไปในพริบตา!

เขาขยี้ตา "บ้าเอ๊ย... ตาฝาดเหรอวะ?"

เมื่อกลับมาอยู่ต่อหน้าทุกคน เขาทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วแบ่งเนื้อวัวย่างให้ทุกคน

หลินหยางพูด "นายมองผิดแล้วล่ะ ตรงนั้นไม่มีอะไรหรอก"

จินเฉิงฮ่วนรับเนื้อวัวหั่นหนามายัดเข้าปากทันที เคี้ยวจนน้ำมันเยิ้มเต็มปาก นิ้วมือที่เปื้อนน้ำเนื้อก็ดูดจนเกลี้ยง กินหมดแล้วยังยื่นมือจะหยิบอีกสองชิ้น

ทว่าผู้หญิงทั้งสามคนยังคงไม่กิน พวกเธอจ้องจานเนื้อวัวนั้นเขม็ง แล้วถอยหลังไปสองสามก้าว

หลินหยางมองเนื้อวัวในจานของตัวเอง พลางขมวดคิ้ว

"รสชาติดีอยู่นะ ทำไมยังไม่กินกันอีกล่ะ?"

เสี่ยวอวี้ไม่ได้รับเนื้อไป เธอแค่โบกมือปฏิเสธด้วยสายตาสั่นระริก "ฉันไม่มีความอยากอาหารค่ะ"

หลินหยางจนปัญญา ทำได้แค่กินเอง

ทว่าเมื่อได้ยินเสียงเคี้ยวนั้น

เสี่ยวอวี้มองดูคนสองคนที่กำลังกินเนื้อ

ความโกรธที่เก็บกดมานานจนกดไม่อยู่อีกต่อไปก็ซัดสาดไปทั่วร่าง!

เธอผุดลุกขึ้นพรวด! ยื่นมือทั้งสองข้างผลักหลินหยางกับจินเฉิงฮ่วนอย่างแรง!

"พอที!! พวกคุณห้ามกินอีกนะ!"

จังหวะนี้มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ผู้ชายทั้งสองคนถูกผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ล้มลงกับพื้น

หลินหยางยันตัวขึ้นจากพื้น ในปากยังคงเคี้ยวเนื้ออยู่

เมื่อเห็นสีหน้าของเสี่ยวอวี้ เขาก็อึ้งไปสนิท

สีหน้านั้นคือการพังทลาย คือการสติแตกอย่างสิ้นเชิงหลังจากได้เห็นสิ่งที่ไม่เข้าใจ

"เสี่ยวอวี้ เธอพูดอะไรน่ะ? เธอเป็นอะไรกันแน่?"

เสี่ยวอวี้ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สองมือยังคงค้างอยู่ในท่าผลักคนเมื่อครู่ นิ้วมืององุ้มเล็กน้อย

เธอกวาดตามองรอบด้าน ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ จากนั้นจึงส่ายหน้า ค่อยๆ นั่งลงที่เดิม เสียงแผ่วเบาลงเรื่อยๆ

"ขอโทษค่ะ... ฉันรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย พรุ่งนี้ก็ออกไปได้แล้ว ฉันค่อยออกไปกินข้างนอก"

หลินหยางถอนหายใจ สีหน้าซับซ้อน

บางที การอยู่ในสถานที่แบบนี้นานๆ ทุกคนคงเริ่มมีปัญหาในระดับที่แตกต่างกันไป

สภาพจิตใจของเสี่ยวอวี้ตึงจนถึงขีดสุดอย่างเห็นได้ชัด บังคับกันไม่ได้

เขาเก็บเนื้อวัวย่างให้เรียบร้อย วางไว้ตรงใต้ผนังสีน้ำเงินพอดี

"ในเมื่อเธอไม่อยากเห็นพวกเรากิน งั้นพวกเราก็ไม่กินแล้ว"

เสี่ยวอวี้ไม่พูดอะไร ได้แต่ตัวสั่นเทา

เวลาล่วงเลยมาถึงวันที่สาม

สไลเดอร์นั่นปรากฏขึ้นมาอีกครั้งจริงๆ!

เหมือนกับสองวันก่อน ผนังสีน้ำเงินกะพริบวูบหนึ่ง รูวงกลมสีน้ำเงินแดงปรากฏขึ้น สไลเดอร์ทอดยาวออกไป

คราวนี้ด้านนอกสไลเดอร์เป็นร้านอาหารอีกแห่ง!

ร้านราเมนญี่ปุ่น กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูลอยเข้ามาจากรูวงกลม

เสี่ยวอวี้เคยบอกว่าเธอชอบกินอาหารญี่ปุ่นที่สุด

เมื่อเห็นทิวทัศน์ด้านนอกสไลเดอร์ เสี่ยวอวี้ก็นิ่งอึ้งไป "ออก... ออกไปได้แล้วเหรอ?"

จินเฉิงฮ่วนอิ่มแล้ว จึงไม่คิดจะแย่งกับผู้หญิง "น้องสาว ไปเถอะ ข้าไม่แย่งกับเธอหรอก"

เสี่ยวอวี้ยืนอยู่หน้าสไลเดอร์ หันกลับมามองทุกคนแล้วเผยรอยยิ้มออกมา

รอยยิ้มนั้นฝืนเต็มทน เหมือนจะร้องไห้แต่ก็เหมือนจะยิ้ม

เธอก้าวเข้าไป สไลเดอร์ส่งเธอไปยังร้านราเมนแห่งนั้น

"ทุกคนคะ... ลาก่อนค่ะ"

เธอไปแล้ว ผนังสีน้ำเงินกลับคืนสู่ความสงบนิ่ง

หลิวซูถงเอ่ยขึ้น "พี่หลิน... ถ้าฉันไปแล้ว พี่จะจำฉันได้ไหมคะ?"

"แน่นอนสิ อีกอย่าง การจากลาก็เพื่อการพบกันใหม่อันงดงามยิ่งกว่า พอเธอออกไปแล้ว พวกเราจะได้เจอกันอีก"

หลิวซูถงยิ้ม เผยรอยยิ้มสดใส "พี่หลิน ความจริงแล้ว... ฉันยังไม่เคยมีความรักเลย นอกจากชอบพี่แล้ว ฉันยังอยากชดเชยความเสียดายตรงนี้ด้วยค่ะ"

หลินหยางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "อืม"

วันที่สี่ สไลเดอร์มาอีกแล้ว

เสิ่นเยวี่ยกอดแก้วใบแตกเดินไปหน้าสไลเดอร์ มองหลินหยางแวบหนึ่ง "พี่ ขอบคุณนะที่เดินเคียงข้างหนูมาตลอดทาง หนูไปแล้วเหมือนกัน"

คนที่เหลือโบกมือลาเธอ

วันที่ห้า จินเฉิงฮ่วนไปแล้ว ตอนไปเขาทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง "เพื่อนเอ๋ย ออกไปแล้วอย่าลืมมาหาข้านะโว้ย"

วันที่ห้า ถึงคิวหลิวซูถงแล้ว

สไลเดอร์ปรากฏขึ้นตรงเวลา คราวนี้ทางออกเป็นโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ในห้องโถงแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลมีผู้คนกำลังเข้าแถวลงทะเบียนตรวจ

ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ของเธออยู่ที่นั่นหรือเปล่า

หลินหยางมองเธอแล้วเอ่ย "ออกไปแล้ว อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะ"

หลิวซูถงร้องไห้ ร้องไห้อย่างเจ็บปวดใจเหลือเกิน

หลินหยางเช็ดน้ำตาให้เธอพลางพูด "อย่าทำแบบนี้สิ การได้ออกไปเป็นเรื่องที่น่ายินดีนะ"

เธอปาดน้ำตา ยืนอยู่หน้าสไลเดอร์ แล้วหันกลับมามองหลินหยาง

"อย่าลืมเรื่องที่ฉันบอกนายนะ... เอาไปให้แม่ฉัน แล้วก็..."

เธอพูดถึงตรงนี้ก็โผเข้ากอดเขา เขย่งปลายเท้าขึ้น แล้วประทับจูบลงบนแก้มของหลินหยางเบาๆ หนึ่งครั้ง

จูบนั้นแผ่วเบายิ่ง สัมผัสเพียงครู่เดียวก็ผละออก เหมือนกับอ้อมกอดก่อนหน้านี้ ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากเกินไปจะทำให้บางสิ่งแตกสลาย

"ลาก่อนนะ"

เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็หันหลังก้าวเข้าไปในสไลเดอร์

เงาร่างของเธอค่อยๆ หดเล็กลงตามอุโมงค์โปร่งใสนั้น ร่วงหล่นลงสู่เก้าอี้รอตรวจว่างเปล่าตรงมุมหนึ่งของห้องโถงฉุกเฉิน

หลินหยางมองดูแผ่นหลังของเธอ ก่อนที่สไลเดอร์จะปิดสนิทลงตรงหน้าเขา

ผนังสีฟ้าฟื้นคืนสู่สภาพเดิม เรียบเนียนดั่งกระจก

เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ คลำไปโดนจี้ทองคำชิ้นนั้น

เขาหยิบมันออกมาดูครู่หนึ่ง จากนั้นก็เก็บกลับเข้าไปในกระเป๋า

เขามองดูเงาสะท้อนเลือนรางของตัวเองบนผนังสีฟ้านั้น ราวกับกำลังพูดกับความว่างเปล่า และเหมือนกำลังพูดกับตัวเอง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างขื่นขม

"ออกไปกันหมดแล้ว... สู้เอาไอ้นี่ไปให้แม่เธอเองยังดีกว่าแท้ๆ"

เขาแตะลงบนผนังสีฟ้านั้นเบาๆ

ตรงนั้นสะท้อนเงาของตัวเขาเอง ชายผู้มีคราบเลือดกวางและฝุ่นเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า คนเพียงคนเดียวที่ยังรอสไลเดอร์รอบถัดไป

ทว่าเขามองดูเงานั้น มองไปมองมา พลันชะงักงัน!

เขาพบว่า... ด้านหลังเงาสะท้อนนั้นกลับมีเงาสะท้อนที่คุ้นเคยอยู่อีกหลายร่าง...

รูม่านตาของเขาหดเกร็งลงอย่างฉับพลัน

"ใคร!!"

เขารีบหันขวับกลับมากวาดสายตามองไปรอบด้าน!

รอบตัวว่างเปล่า ไร้เงาผู้คน

พอหันกลับไปมองผนังสีฟ้านั้นอีกครั้ง เงาสะท้อนด้านในก็หายไปแล้วเช่นกัน

เขาผ่อนลมหายใจยาวออกมา "ดูท่าคงอยู่มานานเกินไป... จิตประสาทถึงได้เริ่มมีปัญหา แต่ยังดีที่ทุกคนรอดชีวิตกันหมด... ขอแค่ทุกคนออกไปได้ ก็นับว่าดีแล้ว"