ตอนที่ 94 หรือว่าจะมีคนปลอม

เสิ่นเยวี่ยโยนเนื้อชิ้นนั้นออกไปไกลด้วยสีหน้าหวาดผวาเช่นกันแล้วพูดขึ้น

"ฉัน...ฉันกินไม่ลงค่ะ..."

หลินหยางขมวดคิ้ว

"หิวโซขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงกินไม่ลง ไม่กินอะไรเลย เดี๋ยวก็ทนไม่ถึงสไลเดอร์รอบหน้าหรอก"

เสียงของเสิ่นเยวี่ยแผ่วเบามาก เธอส่ายหน้าพลางกล่าว

"เมื่อก่อนฉันเคยเลี้ยงแมวลายสลิดไว้ตัวหนึ่ง พอเห็นสิ่งมีชีวิตแบบนี้แล้วมันนึกถึงแมวตัวนั้น กินไม่ลงจริงๆ ค่ะ"

ตอนพูดเนื้อตัวเธอสั่นเทาไปหมด

ผู้หญิงอีกสองคนก็บอกว่าไม่อยากกินเนื้อดิบเหมือนกัน

หลิวซูถงพิงศีรษะกับผนัง หลับตาลง เสี่ยวอวี้ซุกหน้าลงกับหัวเข่า ไม่พูดไม่จาอีก

หลินหยางจนปัญญาอยู่บ้าง

จำได้ว่าเสิ่นเยวี่ยไม่ได้เรื่องมากขนาดนี้นี่ ตอนอยู่โรงเรียนคนปลอม เนื้อหนวดระยางยังยอมกินเลย

ไฉนตอนนี้แม้แต่เนื้อกวางสักคำก็ยังไม่ยอมกิน?

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ได้บังคับ

เขาแบ่งเนื้อแล่ที่เหลือให้ชายสวมแว่นกับจินเฉิงฮ่วน ส่วนตัวเองก็กินไปหลายชิ้น

พอกินเสร็จ เรี่ยวแรงก็ฟื้นฟูกลับมาไม่น้อย

ชายสวมแว่นพิงผนัง ตบท้องที่ป่องขึ้นมาเบาๆ แล้วเรอออกมาหนึ่งเอิ๊ก

หลินหยางลุกขึ้นเดินไปข้างกายหลิวซูถง เขาย่อตัวลง ยื่นเนื้อชิ้นหนึ่งที่อุ่นซ้ำด้วยโคมไฟไปตรงหน้าเธอ

หลิวซูถงชะงักไป จากนั้นก็ส่ายหน้า "ฉันไม่กินค่ะ"

"ทำไมล่ะ" หลินหยางถาม

หลิวซูถงสบตาเขา ไม่ได้ตอบคำถาม แต่เปลี่ยนเรื่องพูดแทน

"พี่หลิน สัญญาอะไรกับฉันอีกสักเรื่องได้ไหมคะ"

"เรื่องอะไรล่ะ"

"ฉันชอบพี่ค่ะ ถ้ารอดออกไปได้ พี่มาเป็นแฟนฉันได้ไหมคะ"

คำพูดนี้กะทันหันไปหน่อย

หลินหยางอึ้งไป เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินคำสารภาพรักแบบนี้ในสถานที่แบบนี้และเวลาแบบนี้

เขาจ้องริมฝีปากซีดเผือดกับดวงตาคู่นั้นที่มองมาอย่างแน่วแน่ของหลิวซูถง นิ่งเงียบไปนาน

เขาไม่ได้ปฏิเสธ บางที การตามใจผู้อื่นให้สมหวังก็คงเป็นคุณธรรมอย่างหนึ่งกระมัง

จากนั้นเขาก็พยักหน้า

"ถ้ารอดชีวิตออกไปได้ล่ะก็นะ...ก็อาจจะได้"

หลิวซูถงฝืนยิ้มออกมาบางๆ แล้วเอนศีรษะพิงบนไหล่ของเขา

เส้นผมของเธอมีกลิ่นจางๆ ของการไม่ได้สระมานานติดอยู่ ทว่าหลินหยางไม่ได้ขยับหนี

อีกด้านหนึ่ง

ชายสวมแว่นเองก็คอยยื่นเนื้อกวางให้เสี่ยวอวี้ ย่อตัวอยู่ตรงหน้าเธอ ยกเนื้อแล่ที่เริ่มม้วนงอเล็กน้อยไปจ่อที่ริมฝีปากของเธอ

"กินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงรอนะ คุณดูผมสิ กินไปตั้งหลายชิ้น ตอนนี้มีแรงขึ้นเยอะเลย

หลิวเฉียวไปแล้ว เจ้าอ้วนไปแล้ว พี่อวี่อันก็ไปแล้ว พวกเราที่เหลืออยู่ไม่กี่คนนี้ยังพอตั้งโต๊ะไพ่นกกระจอกได้ครบขา อย่าเพิ่งแยกย้ายกันไปเลยนะ"

เสี่ยวอวี้หลับตา ไม่ได้มองเขา ชายสวมแว่นจึงยื่นมือเข้าไปใกล้หน้าเธออีกครึ่งนิ้ว

"คำเดียวพอน่า คิดซะว่ากินยาแล้วกัน เมื่อก่อนตอนแม่ป้อนยาผมก็พูดแบบนี้แหละ ถึงจะขม แต่กลืนลงไปก็หายแล้ว"

น้ำเสียงของเขาแฝงความเก้ๆ กังๆ ที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาในห้องสีเหลือง

เสี่ยวอวี้กับชายสวมแว่นคุ้นเคยสนิทสนมกัน หลายวันมานี้ผูกพันเป็นมิตรภาพไม่น้อย ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของเขา

เสี่ยวอวี้จึงกัดฟันยื่นมือข้างหนึ่งออกมารับเนื้อกวางชิ้นนั้น

ก่อนจะหลับตา กัดกินไปคำเล็กๆ โก่งคอพะอืดพะอมอยู่นาน กว่าเธอจะกลืนมันลงคอไปได้

พอกลืนเสร็จน้ำตาก็เริ่มไหลริน เธอสะอึกสะอื้นไม่หยุด

หลินหยางไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้น บางทีอาจเป็นเพราะความกดดันทางจิตใจสูงเกินไปกระมัง

วันต่อมา ในตอนที่ทุกคนยังคิดว่าจะต้องรอคอยอย่างยาวนานต่อไปนั้น

ผนังสีน้ำเงินก็พลันกะพริบวูบหนึ่ง

ใจกลางผนังราวกับติดบั๊ก รูทรงกลมพลันผุดขึ้นมาพรึ่บหนึ่ง! สไลเดอร์นั่นปรากฏขึ้นมาอีกแล้ว

ช่องรางพลาสติกสลับสีแดงน้ำเงิน เหมือนกับอันที่หลิวเฉียวใช้จากไปเมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยน

ด้านนอกทางออกของสไลเดอร์คราวนี้เป็นร้านอาหารแห่งหนึ่ง

แสงไฟสีส้มอบอุ่นสาดส่องลงบนที่นั่งแบบคอกเป็นทิวแถว เนื้อวัวในกระทะย่างกำลังส่งเสียงฉ่าพลางเยิ้มไปด้วยน้ำมัน หอมฟุ้งเสียนี่กระไร!

มีคนชนแก้วกันที่โต๊ะข้างๆ ฟองเบียร์ไหลรินย้อยลงตามขอบแก้ว พนักงานเสิร์ฟถือถาดเดินผ่านทางเดิน บนถาดมีซุปเต้าเจี้ยวร้อนกรุ่นส่งควันฉุยอยู่สองถ้วย

"ของกิน! มีของกินด้วย!"

"มันโผล่มาอีกแล้ว!"

"พวกเราออกไปได้แล้ว!"

ทว่าทุกคนยังไม่ทันได้ตอบสนอง ชายสวมแว่นก็ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปแล้ว

เขาหันกลับมามองคนที่อยู่ข้างหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าที่ผสมปนเประหว่างความรู้สึกผิดและความร้อนรน

"ขอโทษด้วยนะทุกคน... ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ ขอตัวไปก่อนล่ะ พวกเธอ..."

เขายังพูดไม่ทันจบ ร่างทั้งร่างก็สไลด์ลงไปตามกระดานลื่นแล้ว

เงาร่างของเขาเล็กลงเรื่อยๆ ตรงปลายกระดานลื่น ลอดผ่านอุโมงค์สีฟ้าขาวนั้น แล้วร่วงลงสู่โต๊ะนั่งที่มีคนกำลังกินอาหารอยู่ตรงมุมร้าน

จินเฉิงฮ่วนได้สติ ตบกำแพงอย่างแรง อ้าปากพะงาบๆ อยู่หลายทีกว่าจะด่าออกมาได้

"ไอบ้าเอ๊ย! ไอ้สารเลว ไวเป็นบ้า! กูบอกแล้วว่าพวกใส่แว่นไม่มีตัวดีสักคน!"

หลินหยางคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

"อย่าเพิ่งลนเลย ในเมื่อกระดานลื่นนี้โผล่มาติดกันสองวัน โอกาสข้างหน้าก็น่าจะมีสูง"

คำพูดของเขาทำให้คนที่กำลังยืนเหม่อมองกระดานลื่นที่หายไปใจชื้นขึ้นมาไม่น้อย

คราวนี้หลินหยางไม่ได้รีบถอยกลับไปยืนชิดกำแพง

เขาจ้องมองทิวทัศน์ข้างในกระดานลื่นอย่างละเอียด อยากจะดูว่ามีสิ่งผิดปกติอะไรซ่อนอยู่หรือไม่

เห็นเพียงชายสวมแว่นคว้าเนื้อวัวที่ยังส่งเสียงฉ่าและมีน้ำมันเยิ้มในกระทะย่างยัดเข้าปาก มือพองจนแทบเปื่อยก็ยังไม่ยอมหยุดกิน!

ปากยัดจนแน่น แก้มป่องพองเหมือนหนูแฮมสเตอร์

ผู้คนรอบข้างต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก พากันยกมือถือขึ้นมาแอบถ่าย เสียงพึมพำอื้ออึงดังระงมขึ้นมาระลอกแล้วระลอกเล่า

อย่างน้อยเมื่อมองดูแล้ว ข้างในนั้นก็ไม่มีอันตรายอะไร

ถอยกลับมาคิดอีกมุม ต่อให้อีกฝั่งของกระดานลื่นมีอันตราย นี่ก็เป็นทางรอดเดียวของพวกเขาแล้ว

อยู่ที่นี่มีแต่ตายกับตาย ไป อาจจะตาย แต่อยู่ ตายแน่นอน

เป็นไปตามคาด หลังจากชายสวมแว่นจากไปได้ไม่นาน กระดานลื่นก็เลือนหายไปเอง ผนังสีฟ้ากลับคืนสู่สภาพเดิม เรียบเนียนดั่งกระจกเงา

วันนี้หลินหยางยังคงใช้ฟังก์ชันข่าวสารไปหนึ่งครั้ง

เดิมทีคิดว่าเมื่อวานได้กวางมาก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาดแล้ว

แต่ผลปรากฏว่าวันนี้ ข่าวสารที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่ากลับปรากฏขึ้นมา!

[ข่าวสาร: ห่างออกไปสองร้อยเมตร ใต้เสารับน้ำหนักตรงหน้า มีเนื้อวัวย่างสุกอยู่หนึ่งส่วน หากไปหยิบมาตอนนี้ อาจช่วยฟื้นฟูกำลังกายได้]

แววตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดี

เขาแทบไม่ต้องคิด รีบเดินกึ่งวิ่งไปยังจุดหมาย บนพื้นกระเบื้องมีจานกระเบื้องสีขาววางอยู่ใบหนึ่ง ในจานเรียงเนื้อย่างหั่นหนาไว้หลายชิ้น ผิวนอกเคลือบประกายน้ำมัน กลิ่นหอมของเนื้อโชยคลุ้งเข้มข้น!

ไม่มีเครื่องปรุง ไม่มีน้ำจิ้ม แต่กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของเนื้อย่างก็ทำให้กระเพาะของเขาเริ่มบีบเกร็งล่วงหน้าแล้ว

เขายกจานขึ้นมา เตรียมจะนำกลับไปแบ่งให้ทุกคน

"มีของกินแล้ว! มีของกินแล้ว!"

พอกลับมาถึงชั้นสาม เขาถือจานเนื้อวัวย่างที่ยังกรุ่นไอความร้อนเดินตรงไปหาทุกคน

เสี่ยวอวี้เงยหน้าขึ้น พอเห็นจานในมือหลินหยาง ร่างทั้งร่างก็ผงะถอยหลังไปอีกครึ่งก้าว

รูม่านตาของเธอหดเกร็งลงอย่างรวดเร็ว "น...นี่มัน!!"

"เป็นอะไรไป" หลินหยางถาม

เสี่ยวอวี้ทำท่าเหมือนอยากจะขย้อนออกมา

แต่คล้ายกับเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง เธอพลันยกมือขึ้น ชี้ไปยังทางเดินที่ปกคลุมด้วยเงามืดด้านหลังเขา นิ้วมือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย

"ข้างหลังนาย... มีตัวอะไรอยู่!"

หลินหยางหันขวับทันที

ตรงสุดทางเดิน ในเงามืดที่แสงไฟนีออนส่องไปไม่ถึง มีรูม่านตาแนวตั้งสองข้างกำลังจ้องมองเขาเขม็งทะลุผ่านความมืดมิด!

ดวงตาคู่นั้นคุ้นเคยเหลือเกิน ตาขาวสีเหลืองคล้ำขุ่นมัว รูม่านตาแนวตั้งเรียวรี เหมือนกับลูกตาของหลี่เหว่ยตอนกลายร่างในโรงเรียนคนปลอมไม่มีผิดเพี้ยน

คนปลอมงั้นเหรอ?! ที่นี่จะมีคนปลอมได้ยังไง?

ไม่ถูกสิ!

ในเขตมรณะไม่มีคนปลอม เสียงตามสายก็ประกาศไปแล้วว่าจำนวนคนปลอมเป็นศูนย์ ข่าวสารของ KL ก็บอกไว้แบบนี้ และทุกสิ่งที่ประสบพบเจอมาตลอดหลายวันนี้ก็ยืนยันจุดนี้เช่นกัน

แต่เวลานี้ ในเงามืดตรงนั้น กลับมีดวงตาของคนปลอมคู่หนึ่งกำลังจับจ้องเขาอยู่!

"ใครอยู่ตรงนั้น!!"

เขากัดฟัน ชักมีดแล่หมูออกมาก่อนจะพุ่งปราดไปยังทิศทางนั้นทันที!