ตอนที่ 93 มีอะไรให้กินก็ดีถมไปแล้ว

กวางตัวหนึ่งซึ่งดูไม่เข้ากับโลกใบนี้โดยสิ้นเชิง ยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน มันใช้ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นจ้องมองคนถือมีดสองคนที่กำลังวิ่งตรงเข้ามา!

มันพยายามจะลุกขึ้นวิ่ง แต่ขาหลังที่บาดเจ็บทานน้ำหนักตัวไม่ไหว โซเซไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มพับลงกับพื้น

จมูกของมันยังคงสูดดมกลิ่นในอากาศ ไม่มีเลือดและไร้กลิ่นเน่าเหม็น มีเพียงเสียงฝีเท้าเร่งร้อนของมนุษย์สองคนกับประกายมีดที่ประชิดเข้ามาทุกที

จินเฉิงฮ่วนปาดจมูกแล้วพุ่งถลาเข้าไป "ไอ้เหี้ยเอ๊ย! มีอยู่จริงด้วย!"

ขาหลังที่บาดเจ็บของกวางตัวนั้นขดอยู่ใต้ลำตัว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงถี่รัว

มันหมดปัญญาจะหนี จึงได้แต่หดคอไปด้านหลัง ลำคอส่งเสียงครางแผ่วเบาอย่างยิ่งออกมา

ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นเจือปนไปด้วยความหวาดกลัว...

มีดของหลินหยางเงื้อค้างอยู่กลางอากาศ ชะงักไปชั่วขณะ

จินเฉิงฮ่วนกดคอกวางเอาไว้จากด้านข้างอย่างแรง ก่อนจะหันมามองหลินหยางแวบหนึ่ง

"ไม่ฆ่าก็ไม่มีอะไรจะกิน! พวกเราต้องอดตายกันหมดแน่"

หลินหยางยังไม่ทันได้อ้าปาก มีดของจินเฉิงฮ่วนก็แทงพรวดเข้าไปแล้ว

ฉึก!

ปลายมีดแทงทะแยงเข้าจากด้านข้างลำคอของกวาง ทะลุผ่านขนและกล้ามเนื้อ เข้าตัดเส้นเลือดใหญ่ที่คอ

ลำตัวของกวางเกร็งกระตุกขึ้นมาทันที สี่ขาถีบตะเกียกตะกายอยู่สองที จากนั้นจึงค่อย ๆ อ่อนยวบลง

เลือดสดทะลักออกมาจากปากแผล ไหลไปตามตัวมีดจนเปรอะนิ้วมือของหลินหยาง

ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องมองหลินหยาง รูม่านตาเริ่มขยาย นัยน์ตายังคงเบนมาทางเขาตลอดเวลา และหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ความหวาดกลัว!

ทั้งสองคนช่วยกันยกตัวกวางขึ้นมา

จินเฉิงฮ่วนแบกท่อนหน้าของกวาง หลินหยางยกขาหลัง แล้วเดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน

อุณหภูมิร่างกายของกวางกำลังลดฮวบ ใต้ชั้นขนยังคงอุ่นอยู่ ทว่าก้าวขึ้นไปหนึ่งชั้น ความเย็นก็เพิ่มขึ้นหนึ่งส่วน

พอแบกขึ้นมาถึงชั้นสาม ทุกคนก็มองเห็นกวางบนบ่าของพวกเขา

ทั้งหมดต่างกรูกันเข้ามา สีหน้าฉายแววประหลาดใจระคนยินดี

"เนื้อกวางเหรอ?!"

คนที่เหลือต่างก็มีท่าทีแบบเดียวกัน พากันยืนตะลึงมองภาพตรงหน้า

"มีอะไรเหรอ" หลินหยางวางขาหลังของกวางลง

เสี่ยวอวี้ชะงักไปสองวินาที ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยินดีพลางกะพริบตา สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวกวางด้วยความสงสัยอยู่บ้าง

"ที่นี่มีกวางได้ยังไงกันคะ"

หลินหยางส่ายหน้า "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ได้เบาะแสมาจากขวดลอยน้ำ พอเห็นว่ามีสิ่งมีชีวิตอยู่จริงก็เลยไปจับมา"

เขาคุกเข่าลงพลิกตัวกวางให้หงายขึ้น ตรวจดูบาดแผล และยืนยันว่าเลือดระบายออกจนหมดเกลี้ยงแล้ว

"ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้มีเจ้านี่แล้ว ต้นทุนในการเอาชีวิตรอดของเราก็เพิ่มขึ้นมาก พอที่จะยื้อไปจนกว่าสไลเดอร์รอบต่อไปจะโผล่มา"

แววตาของทุกคนถึงค่อย ๆ กลับมาสงบนิ่ง เสี่ยวอวี้พยักหน้าพูดขึ้นว่า "มีของกินก็มีความหวังแล้วค่ะ"

ในแววตาของชายสวมแว่นถึงกับผุดประกายคลั่งไคล้ขึ้นมา เขาก้าวจากริมผนังเดินมานั่งยอง ๆ ข้างตัวกวาง

ยื่นมือออกไปลูบขนของกวาง "มีของกินแล้ว พวกเรารอดแล้ว!"

"ทุกคนคงหิวกันแย่แล้วใช่ไหมครับ" หลินหยางเอ่ยถาม

พวกผู้หญิงพยักหน้าพร้อมกัน ทว่าในส่วนลึกของสายตากลับมีความผิดปกติบางอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะทำใจไม่ได้หรืออย่างไร

"แล้วกวางตัวนี้เราจะกินกันยังไงล่ะ ที่นี่ไม่มีไฟ ในสระน้ำร้างตรงชั้นสองถึงจะมีเศษไม้อยู่บ้าง แต่มันชื้นเกินไป จุดไม่ติดหรอก"

"แผ่นโต๊ะเรียนที่เจ้าอ้วนเคยใช้ปั่นไฟตอนนั้นมันยังแห้งอยู่ แต่ที่นี่มีแต่กระเบื้องกับน้ำ"

หลินหยางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งยอง ๆ ลงไปรื้อเป้สะพายหลัง

ที่ก้นเป้มีเกลืออยู่ถุงเล็ก ๆ เป็นของที่เอาออกมาจากกล่องเสบียงในห้องมะนิลา ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่ยอมตัดใจเอาออกมาใช้เลย

แล้วก็ยังมีน้ำอัลมอนด์อีกสองขวด

เขาหยิบถุงเกลือกับน้ำอัลมอนด์ออกมาวางบนพื้น มองกวางที่ไม่มีเลือดไหลออกมาอีกแล้ว จากนั้นก็เหลือบมองขดลวดในหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือหัวที่กำลังแผ่ความร้อนออกมา

เขารู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ตอนที่พูดออกมา น้ำเสียงยังคงทุ้มต่ำลงไปหลายส่วน

"ที่นี่ไม่มีไฟ ย่างไม่ได้ ทำได้แค่กินดิบ"

ชายสวมแว่นชะงักไปแวบหนึ่ง "กินดิบเหรอ กินแบบนี้มันจะติดเชื้อเอานะ เมื่อก่อนตอนแม่ผมหั่นหมูดิบยังต้องเอาน้ำร้อนลวกเขียงเลย"

"ล้างเนื้อกวางให้สะอาดก่อน ใช้เกลือหมัก แล้วค่อยแช่น้ำอัลมอนด์ เนื้อดิบที่หมักแล้วปลอดภัยกว่ากินสด ๆ โดยตรง"

หลินหยางเปิดเป้สะพายหลัง หยิบถุงเกลือกับน้ำอัลมอนด์สองขวดสุดท้ายออกมาวางลงบนพื้น

"จากนั้นค่อยถอดฝาครอบหลอดไฟบนเพดานลงมา หลอดไฟมันแผ่ความร้อน อบเนื้อจนกึ่งแห้งได้ ถึงจะไม่ใช่ไฟจริง แต่ความร้อนก็สูงพอจะฆ่าเชื้อแบคทีเรียส่วนใหญ่ได้ พอกล้อมแกล้มประทังความหิวไปก่อน"

ชายสวมแว่นพยักหน้า "คงต้องทำแบบนั้นแหละครับ"

จินเฉิงฮ่วนชักมีดสั้นออกจากฝักแล้วเอาใบมีดถูกับชายเสื้อไปมา

"ไอ้เวรเอ๊ย มีอะไรตกถึงท้องก็บุญหัวแล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

หลินหยางเริ่มชำแหละกวางตัวนั้น

กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วในอากาศ ผู้หญิงหลายคนพากันยกมือปิดจมูก

หลินหยางเลาะเอาไว้แค่ชั้นเนื้อแดง

เนื้อที่แล่เป็นแผ่นสะท้อนแสงไฟฟลูออเรสเซนต์เป็นสีชมพูอ่อน ยังคงหลงเหลืออุณหภูมิร่างกายจากตอนที่กวางเพิ่งตาย

เขาใส่เนื้อแผ่นลงไปในแก้วเคลือบ แล้วเทน้ำอัลมอนด์ลงไปแช่

พอแช่เสร็จก็ตักขึ้นมา โรยเกลือทาให้ทั่ว เพื่อให้ความเค็มซึมเข้าเนื้อ

จากนั้นเขาก็เหยียบไหล่จินเฉิงฮ่วนปีนขึ้นไป เอาด้ามมีดเคาะฝาครอบโลหะของหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานให้เปิดออก

ความร้อนจากหลอดไฟแผ่ลงมาตรงๆ โดยไม่มีอะไรกั้น เขาปูแผ่นเนื้อเรียงไว้ด้านในฝาครอบไฟ

แล้วประกอบกลับเข้าไปบนเพดาน ปล่อยให้ความร้อนจากหลอดไฟอบเนื้อแผ่นให้แห้งอย่างช้าๆ

ตลอดกระบวนการไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

เสี่ยวอวี้นั่งเหม่อมองพื้น

ชายสวมแว่นจ้องหลอดไฟไม่กี่ดวงที่กำลังอบเนื้ออยู่ตาไม่กะพริบ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงทุกๆ ไม่กี่วินาที

ผ่านไปราวสี่ชั่วโมง หลินหยางก็ถอดฝาครอบไฟลงมา

เนื้อกวางแผ่นในฝาครอบถูกความร้อนจากหลอดไฟอบจนขอบม้วนงอขึ้นมาเล็กน้อย

เขาหยิบขึ้นมาแผ่นหนึ่งแล้วยื่นเข้าไปดมใกล้ๆ ไม่มีกลิ่นเน่าเสีย ซ้ำยังมีกลิ่นหอมจางๆ ของเนื้อลอยออกมาด้วย

กลิ่นของน้ำอัลมอนด์ระเหยไปเกือบหมดในระหว่างที่ได้รับความร้อน หลงเหลือเพียงรสเค็มของเกลือและกลิ่นหอมตามธรรมชาติของเนื้อ

"กินได้แล้ว สำเร็จแล้ว" หลินหยางตาเป็นประกาย ก่อนจะแบ่งเนื้อแผ่นให้พวกผู้หญิง

"รีบมากินเถอะครับ"

ชายสวมแว่นกับจินเฉิงฮ่วนไม่เกรงใจเลยสักนิด

ชายสวมแว่นหยิบขึ้นมาสองแผ่นยัดเข้าปากทันที เคี้ยวจนแก้มตุ่ย

พอกลืนลงคอก็คว้าหมับไปอีกกำมือ เม็ดเกลือที่ติดอยู่ตามนิ้วถูกเขาเลียจนเกลี้ยง

จินเฉิงฮ่วนนั่งขัดสมาธิอยู่กับพื้น ค่อยๆ ส่งเนื้อเข้าปากทีละแผ่น

เคี้ยวช้าๆ ตามแบบฉบับคนเหยียนเปียนกินเนื้อย่าง นานๆ ทีก็ส่งเสียงหึในลำคอ

"ไอ้เวรเอ๊ย ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนกว่าหนวดไอ้สัตว์ประหลาดลูกตานั่นหน่อย ไอ้นั่นเคี้ยวแล้วเหมือนยางเน่า แต่อันนี้อย่างน้อยก็พอกินได้"

ทว่าเสี่ยวอวี้กลับมองเนื้อแผ่นในมืออยู่นาน กว่าจะยกมือขึ้นมาได้แต่ละที

แต่พอริมฝีปากเพิ่งแตะโดนขอบเนื้อ เธอก็เอามือปิดปากก้มหน้าลง แล้วโบกมือปฏิเสธไปมา