ตอนที่ 92 มีเนื้อกวางให้กินแล้ว

มันทำจากวัสดุยางแข็งเกรดดี แบบเดียวกับที่เห็นในสวนสนุกเด็กไม่มีผิดเพี้ยน สลับลายสีแดงน้ำเงิน ทอดตัวลงสู่เบื้องล่างตามแนวโค้งที่ลาดเอียงอย่างนุ่มนวล

เสี่ยวอวี้เอามือปิดปากกรีดร้อง "พระเจ้า!! ข้างนอกคือเมือง!!"

ทุกคนกรูกันเข้ามา "ไหนขอดูหน่อย!!"

ทุกคนต่างมองเห็นโลกภายนอกทางออกของสไลเดอร์

นั่นคือโลกความเป็นจริง ถนนลาดยางมะตอยสีเทา กระเบื้องบนทางเท้าแหว่งไปแผ่นหนึ่ง ริมถนนมีรถจอดเรียงเป็นแถว มีรถเก๋งสีเทาเงินคันหนึ่งกำลังเปิดไฟเลี้ยวขวาเตรียมเข้าจอดข้างทาง

ไกลออกไปมองเห็นตึกพักอาศัยแบบเก่า ตรงระเบียงชั้นสามมีเสื้อผ้าตากเรียงเป็นแถว หรือกระทั่งป้ายร้านโชห่วยที่สะท้อนแสงแวววาว!

หลิวเฉียวฝืนยันพื้นพยุงตัวนั่งตรง เบ้าตาที่ตอบลึกบิดเบี้ยวไปเพราะความตื่นเต้นในเวลานี้

"นี่... นี่มันโลกความเป็นจริง!! นี่คือบ้าน! นี่คือโลกมนุษย์!!"

"กลับ... กลับบ้านได้แล้วเหรอ?"

ทุกคนร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เสี่ยวอวี้กับเสิ่นเยวี่ยกอดกันกลม

ส่วนหลิวซูถงกลับโผเข้ากอดหลินหยางแน่น!

หลินหยางมองหลิวเฉียวแล้วพูด "นายออกไปก่อน! พวกเราตามไปทีหลัง"

ไม่มีใครคัดค้าน

หลินหยางพาดแขนของหลิวเฉียวไว้บนบ่าตัวเอง แล้วช่วยกันกับจินเฉิงฮ่วนยกเขาขึ้นไปวางบนรางพลาสติกของสไลเดอร์

หลิวเฉียวหันกลับมามองทุกคน "พี่หลิน! พวกพี่ก็รีบตามมานะ"

เขาใช้มือยันขอบสไลเดอร์ทั้งสองข้าง ใช้ขาซ้ายข้างเดียวที่ยังขยับได้ถีบส่ง ตัวเขาก็ไถลลงไปตามสไลเดอร์

ร่างของเขาเล็กลงเรื่อยๆ ตรงปลายสไลเดอร์ ลอดผ่านอุโมงค์โปร่งใสนั้น แล้วร่วงลงสู่ถนนที่มีรถราวิ่งขวักไขว่ตรงปลายอุโมงค์

เมื่อเห็นเขาไถลออกไป ทุกคนก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก "นี่มันของจริง!"

หลินหยางก้าวเท้านำหน้าเตรียมจะข้ามตามไปทันที

ทว่าเรื่องประหลาดพลันบังเกิดขึ้น

เท้าของหลินหยางยื่นไปตรงทางเข้า แต่กลับเหมือนไปชนเข้ากับกำแพง

ทางออกนั้นราวกับเป็นของปลอม! คล้ายกับชนเข้ากับกำแพงทึบ

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น "เกิดอะไรขึ้น?!"

จินเฉิงฮ่วนลองดูบ้าง ก็เป็นแบบเดียวกัน

จากนั้น

ฟึ่บ!

แล้วทางเข้าสไลเดอร์ก็หายวับไป หายไปในพริบตา

กำแพงสีน้ำเงินกลับคืนสู่สภาพเดิม เรียบเนียนดั่งกระจก ไม่หลงเหลือแม้แต่รอยต่อสักนิดเดียว

จินเฉิงฮ่วนได้สติเป็นคนแรก

"ไอซีปา!... หมายความว่ายังไงวะ?! ทำไมแม่งหายไปได้?!"

เขาพุ่งเข้าไปรัวหมัดทุบกำแพงกระเบื้องสีน้ำเงินนั้น แต่ละหมัดใส่แรงเต็มเหนี่ยว กระเบื้องถูกทุบจนส่งเสียงทึบหนัก หมัดของเขาสั่นสะท้านจนชาดิก

ทว่าไร้ประโยชน์ กำแพงไม่กระดิกแม้แต่น้อย

น้ำเสียงของเขาเจือความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นมาหลังจากถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไอ้ระยำเอ๊ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย!!"

เขาแทบสติแตก นัยน์ตาแทบฉีกขาด

ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่ ต่างก็อึ้งงัน

"ทำไมถึงหายไปล่ะ?"

บางคนยังคงประมวลผลภาพที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ทัน ความหวังผุดขึ้นมากะทันหันเกินไป และก็เลือนหายไปกะทันหันยิ่งกว่า

แววตาแห่งความหวังของหลิวซูถงแปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังในชั่วพริบตา มือสั่นเทาเอื้อมไปลูบกำแพงนั้น "นี่มัน... ออกไปได้แค่คนเดียวงั้นเหรอคะ?"

หลินหยางยืนตัวตรง มองดูกำแพงสีน้ำเงินที่กลับคืนสู่สภาพเดิม นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาหันกลับมา เผชิญหน้ากับใบหน้าที่ยังคงสั่นเทาเหล่านั้น แล้วเอ่ยปลอบขวัญทุกคน

"อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ดูเหมือนกำแพงนี้จะส่งคนออกไปได้ทีละคนเท่านั้น แต่ตราบใดที่มันยังปรากฏขึ้นมาได้ ก็แปลว่ายังมีหวัง! พวกเรารอมันรีเฟรชครั้งต่อไป รอต่อไป ก็จะได้ออกไป!"

คำพูดนี้เปล่งออกมาอย่างสุขุมหนักแน่นเหมือนเช่นเคย แต่คราวนี้ ตัวเขาเองก็รู้ดีว่าน้ำหนักของประโยคนี้ไม่เหมือนกับเมื่อก่อน

เพราะไม่มีใครรู้เลยว่าการรีเฟรชครั้งต่อไปจะมาถึงเมื่อไร

ทุกคนรู้สึกหดหู่และสิ้นหวังอย่างยิ่ง

"บ้าเอ๊ย ทำไมถึงออกไปได้ทีละคนเดียวล่ะ?" เสี่ยวอวี้นั่งลงกับพื้น ซุกหน้าลงกับหัวเข่า

"แล้วรีเฟรชครั้งหน้าจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่กัน? พวกเราจะยังทนไปจนถึงตอนนั้นได้เหรอ?"

ชายสวมแว่นพิงกำแพง เอื้อมมือไปดันกรอบแว่นที่เบี้ยว น้ำเสียงแผ่วเบา

"ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกินอะไรก็ได้ทั้งนั้น กระเบื้องบนกำแพงนี่... ดูไปดูมายังเหมือนบิสกิตเลย"

เขาใช้มือพยายามจะแงะกระเบื้องสีน้ำเงินมากิน ทว่าไม่มีใครหัวเราะ ความหิวโหยได้สูบเอาอารมณ์ขันของทุกคนไปจนหมดสิ้นแล้ว

หลินหยางพิงกำแพงสีน้ำเงินเงียบ ๆ หลับตาลงเพื่อรักษากำลังกาย

ขอแค่มีความหวัง... ทุกอย่างก็ยังมีโอกาส สิ่งที่ต้องแก้ปัญหาในตอนนี้มีแค่อาหาร ขอแค่มีของกิน ก็ยังมีโอกาส!

พอพ้นเที่ยงคืน

หน้าต่างระบบกางออกในหัว เขาเลือกฟังก์ชันข่าวสาร ข่าวสารรีเฟรช ตัวอักษรแถวหนึ่งผุดขึ้นตรงหน้า

ตาเขาเบิกโพลงขึ้นทันที

เรื่องที่ทำให้เขาประหลาดใจระคนยินดีเกิดขึ้นแล้ว

[ข่าวสาร: มุ่งหน้าไปทางเหนือ 426 เมตร มีกวางอยู่หนึ่งตัว ขาบาดเจ็บ กระดูกขาหัก หากไปจับและฆ่ามันตอนนี้ อาจช่วยยื้อชีวิตต่อไปได้]

ตัวอักษรทุกตัวนี้ราวกับแสงสว่างแห่งการกอบกู้!

กวาง ขาเจ็บ

426 เมตร!

หัวใจในอกเขาเต้นกระตุกอย่างแรง นี่มัน... แสงแห่งความหวังท่ามกลางความสิ้นหวังอย่างนั้นเหรอ?

ข้อมูลแต่ละอย่างเหมือนกำลังป้อนเนื้อชิ้นนี้เข้าปากเขาชัด ๆ!

จากนั้นเขาก็ผุดลุกขึ้น น้ำเสียงดังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขากวาดตามองทุกคน ในแววตาฉายประกายความหวัง

"มีของกินแล้ว!"

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองเขา

พวกเขาชะงักไป

มีของกิน? พวกเขาไม่ได้ยินคำนี้มาหลายวันแล้ว

จินเฉิงฮ่วนลุกขึ้นยืน "ของกินเหรอ?"

จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นึกถึงตอนที่หลินหยางพาพวกเขาหาอาหารที่โรงเรียนคนปลอม แววตาพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

"จริงเหรอวะ ไอ้เวรเอ๊ย! มีของกินแล้วเหรอ?! มีของกินแล้ว!"

หลินหยางเดินไปทางบันไดแล้ว ไม่แม้แต่จะหันกลับมา "ตามผมมา ค่อยคุยกันระหว่างทาง"

จินเฉิงฮ่วนชักมีดแล่หมูเล่มนั้นออกมาจากเอวทันทีแล้วก้าวตามหลังหลินหยางไป

เขารู้ว่าหลินหยางมีหนทาง

คนทั้งสองวิ่งลงบันไดไป เสียงฝีเท้าสะท้อนก้องในโถงทางเดินอันว่างเปล่า

หลินหยางเลี้ยวโค้งแล้วโค้งเล่าตามเส้นทางที่ข่าวสารบอก อ้อมสระน้ำร้างไปทีละสระ กระโดดข้ามพื้นช่วงที่ทรุดพัง

ระยะทางสี่ร้อยเมตรใกล้จนน่ากลัว ไม่นานก็มาถึง

ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินหยางประหลาดใจคือ หลายวันมานี้ สัตว์ประหลาดอะไรที่นี่ก็เจอมาหมดแล้ว แต่กลับไม่เคยเห็นกวางเลย

ที่นี่ มีกวางจริง ๆ งั้นเหรอ?

สายตาของเขามอบคำตอบให้

ปรากฏเงาร่างหนึ่งนอนขดอยู่บนพื้นตรงสุดทางเดินด้านหน้า

สีน้ำตาล ตัวไม่ใหญ่นัก กำลังก้มหน้าเลียอะไรบางอย่างบนพื้น

ขาหลังข้างหนึ่งของมันบิดเบี้ยวในมุมที่ผิดธรรมชาติ ตรงข้อต่อขามีบาดแผลเห็นได้ชัด ดูเหมือนจะไม่ได้รับการรักษา กระดูกหน้าแข้งโผล่ทะลุออกมาและบวมเป่งแล้ว

นั่นเป็นกวางจริง ๆ แท้แน่นอน!