ตอนที่ 91 สไลเดอร์

เขากวาดสายตาอ่านปราดเดียวแล้วเก็บมันไป

วันที่ห้า มีเบาะแสเรื่องอาหารเข้ามาอีก

คราวนี้ตำแหน่งอยู่ไกลกว่าเดิมมาก ต้องเดินไปถึงห้ากิโลเมตร

เขาพบขนมปังหมดอายุหนึ่งถุงตรงมุมสุดทางเดินชั้นสองที่ถูกเศษเพดานถล่มทับไว้ บนถุงมีรอยฉีกเล็ก ๆ ขนมปังข้างในแห้งกรอบจนแข็ง แต่ยังไม่ขึ้นรา

ตอนที่เขานำขนมปังกลับมาแบ่งให้ทุกคน เสี่ยวอวี้ก็สังเกตเห็นแบบแผนบางอย่าง

"ตำแหน่งอาหารไกลขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้ง อาหารที่พอจะหาได้ในแถบนี้กำลังจะหมดไปแล้วใช่ไหมคะ"

หลินหยางไม่ได้เถียง

วันต่อ ๆ มา ข้อมูลเบาะแสไม่ปรากฏเรื่องอาหารอีกเลย

ทุกครั้งที่หลินหยางเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา ผลลัพธ์ที่ได้ถ้าไม่ใช่คำเตือนถึงความตายซ้ำ ๆ ก็เป็นข้อมูลตำแหน่งที่ไร้ประโยชน์ หรือไม่ก็บอกว่าในที่ที่ไกลออกไป "อาจจะ" มีอาหารอยู่

แต่ระยะทางมันไกลเกินไปจนต้องใช้เวลาไปกลับเกือบทั้งวัน อันตรายที่ต้องเจอกลางทางมีมากกว่าสิ่งที่ได้กลับมาลิบลับ

เบาะแสของผู้ทำนายในชั้นปกติสามารถช่วยหาอาหารและน้ำ ช่วยหาทางออก และช่วยหาคนปลอมได้

แต่ที่นี่ ทุกเบาะแสกลับเหมือนหยดน้ำโคลนไม่กี่หยดสุดท้ายที่พยายามเค้นออกมาจากก้นแม่น้ำที่แห้งเหือด

ที่นี่คือเขตมรณะ แผนการเล่ห์เหลี่ยมทั้งปวงล้วนไร้ผลและเล็กจ้อยจนน่าสมเพชเมื่ออยู่ต่อหน้ากฎแห่งการเอาชีวิตรอด

ระหว่างนี้ หลินหยางลองคิดหาสารพัดวิธี เช่น ล่าพวกสิ่งผิดปกติที่เป็นสัตว์ประหลาดพวกนั้น แล้วเอาเนื้อของมันมาประทังชีวิตให้อยู่รอดต่อไป

ในวันนั้น หลินหยางฟันหนวดของสัตว์ประหลาดลูกตาขาดมาได้ข้างหนึ่ง หลิวเฉียวกินเข้าไปแค่ครึ่งคำก็ทั้งอ้วกทั้งท้องเสีย ต้องป้อนน้ำอัลมอนด์ให้ดื่มถึงค่อยดีขึ้น

หลินหยางยังเคยลองว่ายน้ำกลับไปที่ดาดฟ้า เพื่อดูว่าพวกขนมอบกับอาหารจะเกิดใหม่หรือไม่ แต่ก็ไม่ผิดจากที่คิด มันว่างเปล่า

หลินหยางลองเอาเนื้อไปตกปลา ทว่าในน้ำนี้ไม่มีปลา

ปัญญาหมดสิ้น เสบียงกรังร่อยหรอจนเกลี้ยง...

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปอีกกี่วัน

เข็มบนหน้าปัดนาฬิกายังคงเดินต่อไป แต่หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์กลับสว่างโร่อยู่ตลอดเวลา ไม่มีทั้งกลางวันและกลางคืน ใบหน้าของทุกคนปกคลุมไปด้วยความซูบซีดอิดโรย

เอวกระโปรงของหลิวซูถงหลวมโพลกรอบทิศ ต้องใช้เข็มกลัดกลัดเอาไว้ถึงจะไม่ร่วงหลุด

เธอมองสีหน้าอันซับซ้อนของหลินหยางแล้วเอ่ยปลอบ "พี่หลิน อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ พี่พยายามเต็มที่แล้ว..."

หลินหยางกัดฟัน เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ เบาะแสเปลี่ยนไปแล้ว

[เบาะแส: โปรดรอการปรากฏของสไลเดอร์บริเวณผนังสีฟ้า อาจมีโอกาสได้ออกจากที่นี่เพื่อไปยังพื้นที่อื่นของ "โลกสยองขวัญเบื้องหลัง" ทว่าอาจต้องใช้เวลานานมาก]

เขามองตัวอักษรบรรทัดนี้ อ่านทวนซ้ำไปซ้ำมาสองรอบ

จากนั้น ประกายความดีใจอย่างบ้าคลั่งก็วาบขึ้นในแววตา!

ผนังสีฟ้าบนชั้นสามมีโอกาสปรากฏ เบาะแสนี้มอบสิ่งที่หายากที่สุดในบรรดาข้อมูลทั้งปวง มันคือทิศทาง!

ทิศทางที่ชัดเจน บอกให้เขารู้ว่าขอแค่รอต่อไป ก็มีโอกาสที่จะออกไปได้

เขาบอกการค้นพบนี้ให้ทุกคนรู้

"ผมได้เบาะแสใหม่มาแล้ว ขอแค่รอสไลเดอร์อยู่ที่นี่ เราก็มีโอกาสได้ออกไป!"

ยามนี้ทุกคนหิวโซจนหายใจรวยริน ริมฝีปากแห้งแตกจนซีดเผือด

แต่พอได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของทุกคนก็พลันมีประกายขึ้นมา

จินเฉิงฮ่วนถอนหายใจยาว "ไอบ้าเอ๊ย ให้กูตายที่นี่ไม่มีทางหรอกเว้ย! รอก็รอสิวะ!"

หลิวซูถงซบลงบนไหล่ของหลินหยาง เธอดูเหมือนจะยอมรับชะตากรรมไปแล้ว

เธอมีสีหน้าซับซ้อน ถอดจี้ทองคำชิ้นนั้นออกมาอีกครั้ง แล้ววางมันลงบนฝ่ามือของหลินหยาง

"พี่หลินหยาง ถ้ารอดไปได้ก็ดีที่สุดค่ะ แต่ถ้าไม่... อย่าลืม... สิ่งที่สัญญากับฉันไว้นะคะ..."

คราวนี้ หลินหยางรับมันมา นิ้วมือหุบเข้ากำแผ่นทองคำบาง ๆ ชิ้นนั้นไว้ในอุ้งมือ

เสบียงในกระเป๋าหมดเกลี้ยงแล้ว

หลินหยางมองคนที่อยู่ตรงหน้าซึ่งยังคงรอฟังคำพูดถัดไปจากปากเขา หัวใจของเขาราวกับถูกบิดขยี้อย่างแรง

คนพวกนี้ฝากชีวิตไว้ในมือเขา!

เดินตามเขาผ่านประตูบานแล้วบานเล่า บัดนี้ติดอยู่ในเขตมรณะ และยังคงรอให้เขาเสกทางออกขึ้นมา

"ทำไม... ฉันต้องมาเป็นผู้ทำนายบ้าบอนี่ด้วย? ฉันไม่ใช่คนฉลาดอะไรเลย... ปัญญาก็ไม่มี ฉันมันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น..."

เขากัดฟัน คิดในใจเงียบ ๆ ไม่รู้ว่ากำลังโทษตัวเอง หรือกำลังเคียดแค้นกันแน่

แต่เขาก็หมดเรี่ยวแรงแล้วเช่นกัน

ห้าวันต่อมา พื้นที่ที่มีอาหารตามเบาะแสของหลินหยางอยู่ไกลออกไปเรื่อย ๆ บางครั้งการเดินทางเที่ยวเดียวต้องเดินเกือบสิบกว่ากิโลเมตร

ทางเดินในบริเวณนี้ยังคงสะอาดสะอ้าน เรียบร้อย และเย็นเยียบ บนผนังยังมีรอยขีดเขียน หากไม่มองผู้คนที่กำลังหิวโซพวกนี้ ที่นี่ก็เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่งดงามยิ่งนัก

แต่ว่า... ความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงนี้ กลับยิ่งทำให้คนรู้สึกขนหัวลุก

ครั้งนี้ เขาและหลิวเฉียวเดินไปสิบกว่ากิโลเมตร พบขนมปังหมดอายุหนึ่งถุง ถุงปิดผนึกยังดีอยู่ ทว่าขนมปังข้างในขึ้นราไปหมดแล้ว

หลิวเฉียวถูกลากกลับมา กระดูกหน้าแข้งขวาหักสะบั้น เศษกระดูกแทงทะลุขากางเกงโผล่ออกมาด้านนอก ปลายกระดูกแหลมสีขาวเปรอะเปื้อนเลือดและเศษกระเบื้อง

พวกเขาได้พบชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่เข้ามาทักทาย

ตอนแรกนึกว่าเจอผู้ช่วยชีวิต แต่พอสิ่งนั้นมุดทะลุออกมาจากหนังมนุษย์ ทั้งสองถึงได้เข้าใจว่าตนได้เผชิญหน้ากับปีศาจแบบไหนเข้าแล้ว!

ทุกคนมองดูขาของหลิวเฉียว แววตามีแต่ความเวทนา "ถ้าแผลติดเชื้อขึ้นมา... คงช่วยไม่รอดจริง ๆ"

"พี่หลิว นายต้องทนไว้นะ!" ชายสวมแว่นตบไหล่เขา

หลิวซูถงรื้อเศษผ้าสะอาดไม่กี่ผืนสุดท้ายออกมาจากกระเป๋าเป้ พยายามจะพันแผลให้ แต่แล้วก็ส่ายหน้า

"กระดูกแทงทะลุผิวหนังออกมาแล้ว แค่พันแผลเอาไว้ช่วยอะไรไม่ได้เลย"

"ถ้าเจียงอวี่อันยังอยู่ บางทีอาจจะพอดามกระดูกจากภายนอกให้ได้ แต่เจียงอวี่อันไม่อยู่แล้ว"

น้ำอัลมอนด์ก็ไม่มีผลอะไรกับกระดูกหักเช่นกัน มันทำได้แค่ถอนพิษ ต่อกระดูกไม่ได้

หลิวเฉียวเห็นสีหน้าย่ำแย่ของหลินหยาง จึงตบไหล่เขาแล้วเอ่ยปลอบ "ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ยังมีความหวัง! อย่าโทษตัวเองเลย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายหรอก"

หลินหยางเงียบไป

สามวันต่อจากนั้น ไม่มีอาหารแม้แต่นิดเดียว

ทุกคนหิวจนหน้ามืดตาลาย พอลุกขึ้นยืนภาพตรงหน้าก็พร่าดำไปหมด

ขาทั้งสองข้างของหลิวเฉียวเริ่มบวมเป่ง ขาขวาข้างที่หักบวมขึ้นมาหนากว่าขาซ้ายเกือบเท่าตัว ผิวหนังตึงจนขึ้นเงา มองไม่เห็นตาตุ่มแล้ว

ริมฝีปากของเขาแห้งผากจนแตกเป็นริ้ว ยามขยับปากพูดก็ดึงรั้งแผลจนมีหยดเลือดซึมออกมา

"พี่หลิน พูดตามตรงนะ ฉันยังไม่ได้แต่งเมียเลย ตอนแรกกะว่าออกไปได้แล้วจะกลับไปเป็นครูสอนว่ายน้ำต่อ... เมื่อก่อนฉันเคยได้รางวัลระดับเมืองเลยนะ ท่ากบ ฟรีสไตล์ ผีเสื้อ ว่ายได้หมดทุกท่า"

ตอนที่พูดถึง "ท่าผีเสื้อ" มุมปากของเขากระตุกขึ้น ไม่รู้ว่ากำลังยิ้มหรือกำลังเจ็บกันแน่

"ดูท่าตอนนี้คงไม่ไหวแล้ว ถ้านายรอดชีวิตออกไปได้ ช่วยฝากความคิดถึงไปให้แม่ฉันทีนะ... บ้านฉันอยู่มณฑลหูหนาน เมืองเป่าอันหยาง ถนนหงฉี เลขที่เท่าไรช่างมันเถอะ... ถ้านายจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ยังไงแม่ฉันก็ไม่รู้อยู่ดีว่าฉันมาอยู่ที่นี่"

หลินหยางพยักหน้า "ฉันจะทำตามที่บอก"

หลิวเฉียวส่งแผ่นบัวเชิงผนังให้จินเฉิงฮ่วนอีกครั้ง

"ของชิ้นนี้อยู่กับฉันมาตั้งแต่ตอนข้ามมาที่ห้องสีเหลือง ตอนนี้ใช้การไม่ได้แล้ว พูดตามตรง อาวุธยิ่งยาวยิ่งได้เปรียบ ใช้ง่ายกว่ามีดสั้นของนายเยอะ"

จินเฉิงฮ่วนไม่ได้ปฏิเสธ เขารับของสิ่งนั้นมาแล้วถอนหายใจ "จะตายก็ตายไปสิวะไอ้ระยำเอ๊ย อย่ามาเล่นบทซึ้งกับฉัน!"

ทว่า ในตอนที่ทุกคนคิดว่าหลิวเฉียวคงทนไม่พ้นคืนนี้ ผนังสีฟ้าก็พลันกะพริบวูบหนึ่ง!

จากนั้น ตรงกลางผนังก็เหมือนจะเกิดบั๊กขึ้นมา

ชั่วพริบตาเดียว! รูกลม ๆ รูหนึ่งก็ปรากฏขึ้น!

เมื่อเพ่งมองดูให้ชัดอีกที

นั่นมันจะใช่รูกลมที่ไหนกัน?

นั่นมันสไลเดอร์ต่างหาก!

สไลเดอร์ที่จะพาให้ทุกคนหลบหนีออกไปได้!

ทางออกของสไลเดอร์อยู่ตรงปลายสุดด้านนอกของรูทรงกลม และปลายทางนั้นกลับเป็นถนนที่มีรถราวิ่งขวักไขว่!