ตอนที่ 90 โปรดเลือกความตายทันที!

เสี่ยวอวี้หันไป เห็นหลินหยางยืนอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน แววตาของเธอสั่นไหว

"พี่หลินมาช่วยพวกเราแล้ว! เร็ว! วิ่งไปทางนั้น"

"คนมาช่วยแล้วเหรอ?" ชายสวมแว่นล้มลุกคลุกคลานลุกขึ้นแล้ววิ่งสุดชีวิตไปทางหลินหยางพร้อมกับเสิ่นเยวี่ย

ผีสาวตนนั้นส่งเสียงหวีดหวิวแหลมสูงกว่าเดิม ร่างกายหมุนครึ่งรอบกลางอากาศแล้วลอยตรงมาทางทิศที่พวกเขาหนี

ทั้งสามคนรวมเสี่ยวอวี้พุ่งมาถึงข้างกายหลินหยาง พยุงชายสวมแว่นพลางหอบหายใจไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น

หลินหยางกระชับด้ามมีดแน่น ก้าวเท้าพุ่งเข้าใส่ผีสาวตรงหน้า มีดเล่มหนึ่งแทงทะลุผ้าขาวขาดวิ่นตรงหน้าอกมัน

ทว่าหลังผ้าขาวกลับไม่มีแรงต้านทานของเนื้อหนัง ปลายมีดเหมือนแทงเข้าไปในมวลอากาศอันหนาวเหน็บ!

หลินหยางแทงใส่มันอีกสองที! ยังคงเหมือนแทงอากาศ! ไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ให้มันได้เลย

ขณะที่เขากำลังนึกสงสัยอยู่นั้น

มือขาวซีดเรียวยาวของสิ่งนั้นพลันยื่นพรวดออกมาจากผ้าขาวขาดวิ่น คว้าหมับเข้าที่ไหล่ของเขา!

นิ้วมือยาวเป็นพิเศษ แต่ละนิ้วยาวกว่าคนทั่วไปถึงสองเท่า!

ไร้อุณหภูมิร่างกาย ทะลุเสื้อคลุมสัมผัสโดนผิวหนังโดยตรงคือความเย็นเยียบที่บาดลึกถึงกระดูก

พละกำลังมหาศาล มันจับร่างหลินหยาง เล็บแทบจะฝังจมลงในเนื้อ!

มันหันหลังแล้วลากไปทางสระน้ำทันที การเคลื่อนไหวรวดเร็วอย่างยิ่ง มันจะลากเขาลงไปกดน้ำให้ตาย!

เสิ่นเยวี่ยยกท่อเหล็กที่เก็บมาจากไหนก็ไม่รู้ฟาดใส่ผีสาว แต่เมื่อท่อเหล็กกระทบกับผ้าขาวผืนนั้น มันก็ทะลุผ่านร่างไปเช่นกัน

"พวกเราตีมันไม่โดน!" เสิ่นเยวี่ยตะโกนลั่น

"ดึง!!"

หลิวเฉียวกับจินเฉิงฮ่วนพุ่งเข้าไปพร้อมกัน

หลิวเฉียวคว้าเอวหลินหยางจากด้านหลังหมับ จินเฉิงฮ่วนกอดขาหลินหยางไว้ ทั้งสองคนออกแรงดึงไปข้างหลังสุดชีวิต

ผีสาวนิ่งสนิท ไม่ได้ปล่อยมือจากไหล่ของหลินหยาง มันยังคงลอยไปทางสระน้ำ

แรงของผู้ชายตัวโตตั้งหลายคนกลับสู้สิ่งนี้ไม่ได้เลยจริงๆ!

หลินหยางถูกมันลากไถลไปทางสระน้ำอีกครึ่งเมตร มือข้างนั้นบีบไหล่เขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"จบกัน! ช่วยไม่ได้แล้ว!" ชายสวมแว่นหน้าเสียตื่นตระหนก ร้อนใจจนตบขาตัวเองฉาด

ทว่าระหว่างที่ดิ้นรนอยู่นั้น หลังมือซ้ายของหลินหยางก็ถูกเล็บจากมืออีกข้างที่ยื่นมาข่วนเข้า กรีดเป็นรอยแผลตื้นๆ รอยหนึ่ง!

หยดเลือดซึมออกมาจากใต้ผิวหนังทันที!

หลินหยางรู้สึกเจ็บแปลบราวกับโดนมีดกรีด!

ทว่าที่น่าประหลาดใจคือ คนที่เจ็บไม่ได้มีแค่เขา!

จู่ๆ ผีสาวตนนั้นก็กรีดร้องแหลมสูงอย่างยิ่ง โหยหวนกว่าเสียงครางหวีดหวิวทั้งหมดก่อนหน้านี้ สะเทือนจนหลอดไฟหลอดเดียวที่ยังสว่างอยู่บนเพดานทางเดินกะพริบถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง!

มันปล่อยมือจากไหล่ของหลินหยาง ร่างที่ห่อหุ้มด้วยผ้าขาวดีดถอยหลังไปเกือบสองเมตร

ร่างสีขาวสั่นสะท้านอย่างรุนแรงกลางอากาศ!

หลินหยางยันตัวลุกขึ้นจากพื้น เหลือบมองรอยแผลบนหลังมือที่ยังมีเลือดซึม แล้วมองไปยังฝ่ามือของมันที่มีควันเขียวลอยกรุ่น

ดวงตาเป็นประกาย "สิ่งนี้โดนเลือดไม่ได้!"

เขากระชับด้ามมีดแน่น ในขณะที่คนอื่นๆ ยังไม่ทันได้สติ ก็ตวัดมีดกรีดลงบนฝ่ามือตัวเองอย่างจังทันที!

เลือดทะลักออกจากฝ่ามือหยดลงตามปลายนิ้ว

เขาสลับมีดไปไว้มือซ้าย ใช้มือขวาชโลมเลือดตัวเองจนชุ่ม แล้วบุกประชิดเข้าไปหาผีสาวตนนั้น

ผีสาวถอยหลังไปอีกหลายเมตร ร่างกายถูกขับเคลื่อนด้วยความหวาดกลัว ทิ้งระยะห่างระหว่างมันกับเขาออกไปเรื่อยๆ

หลินหยางไม่ให้เวลามันคิดหาวิธีรับมือ ชูมือขวาที่ยังมีเลือดหยดติ๋งๆ พุ่งเข้าใส่มัน

เสียงหอบหายใจของทุกคนติดค้างอยู่ที่ลำคอในวินาทีนี้

หลินหยางโผเข้าใส่ จากนั้นเงื้อมือข้างที่เปื้อนเลือดเต็มฝ่ามือกดกระแทกเข้าที่หัวของมันอย่างแรง!

ควันสีเขียวพวยพุ่งขึ้นมา ผีสาวเหมือนถูกไฟแผดเผา!

ทุกคนได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นตุบๆ อยู่ในแก้วหู ปะปนกับเสียงหวีดร้องที่แหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ ของผีสาวตนนั้น!

มันกรีดร้องโหยหวน แล้วพุ่งบินกลับลงไปในน้ำทันที!

วินาทีที่ผีสาวบินกลับลงไปในน้ำ ผิวน้ำก็ระเบิดเป็นระลอกคลื่นสั่นสะเทือนรุนแรง

เสียงกรีดร้องแหลมสูงทะลุผ่านขึ้นมาจากก้นน้ำ เสียงถูกชั้นน้ำกลืนหายไปบางส่วน แต่ส่วนที่เหลือยังคงทิ่มแทงจนแก้วหูของทุกคนปวดแปลบ กระทั่งทำให้รู้สึกเวียนหัวขึ้นมา!

ผีสาวตนนั้นจ้องเขม็งผ่านเส้นผม มองตรงมายังกลุ่มของหลินหยาง

"วิ่ง!!"

หลินหยางเอามืออุดหูแน่นแล้วส่งสัญญาณมือให้คนข้างหลัง ทุกคนหันหลังแล้ววิ่งสุดฝีเท้าตรงไปยังบันได

พอกลับขึ้นมาถึงชั้นสาม ผนังสีฟ้าก็ยังคงเป็นผนังสีฟ้าบานเดิม

ทุกคนทรุดตัวลงนั่งแผ่กับพื้น แผ่นหลังพิงกระเบื้องเย็นเฉียบ พลางหอบหายใจอย่างหนัก

ขาของเสี่ยวอวี้สั่นพั่บๆ ไม่หยุด คนอื่นก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก

เมื่อครู่ตอนตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น ชายสวมแว่นล้มคะมำไปหลายรอบ หัวเข่าถลอกปอกเปิกไปสองจุด เลือดไหลหยดลงมาตามหน้าแข้ง

"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น" หลินหยางหายใจทั่วท้องแล้วจึงหันไปมองทั้งสามคน

เสี่ยวอวี้หอบอยู่นานกว่าจะเค้นเสียงพูดออกมาได้ครบประโยค

"ตอนที่รอคุณเมื่อกี้ ฉันนั่งสัปหงกอยู่ข้างกำแพง จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาตรงหน้า พอยกหัวขึ้นดูก็...

ไอ้ตัวนั้นมันลอยอยู่ตรงหน้าฉันเลย เส้นผมแทบจะเฉียดโดนหน้าฉันอยู่แล้ว!

พวกเราตกใจแทบสิ้นสติ จากนั้นก็พากันวิ่ง วิ่งเตลิดลงไปถึงชั้นสอง แต่ไอ้ตัวนั้นก็ตามจองล้างจองผลาญไม่เลิก ไฟก็ดับหมด มองทางไม่เห็นเลย ได้แต่วิ่งไปตะโกนเรียกพวกคุณไป!"

เสิ่นเยวี่ยกอดแก้วเคลือบไว้แนบอก น้ำเสียงยังคงแฝงความหวาดผวา

"พี่หลินหยาง ในข่าวสารบอกว่าที่นี่ไม่มีสัตว์ประหลาดไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงมีตัวแบบนั้นได้ล่ะคะ"

หลินหยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เล่าข้อสันนิษฐานทั้งหมดให้พวกเขาฟัง

ตั้งแต่ตารางเปรียบเทียบลักษณะของเขตมรณะ ไปจนถึงเรื่องที่ทุกคนถูกหลอกให้เข้ามาที่นี่ ไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

เขาพูดจบก็เอนหลังพิงกำแพง มองดูใบหน้าของคนตรงหน้า

"เรื่องมันเป็นแบบนี้ ตอนนี้พวกเราอยู่ในเขตมรณะ ผมคิดว่าพวกคุณมีสิทธิ์ที่จะรู้ เลยต้องบอกให้รู้ไว้ พวกคุณตัดสินใจเลือกกันเองเถอะ"

"ขะ...เขตมรณะเหรอ?!"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนอึ้งงันไป

เรื่องนี้มันน่าตกใจเกินไป ทุกคนต้องใช้เวลาทำความเข้าใจ

ทว่าหลังจากตั้งสติลำดับเรื่องราวได้ ทุกคนก็จมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง

เสี่ยวอวี้ยิ่งถึงกับปล่อยโฮออกมา เสียงสั่นระริกยิ่งกว่าตอนถูกผีสาวไล่ล่าเสียอีก

"เขตมรณะเหรอ ติดกับดักเหรอ นี่...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?!"

ชายสวมแว่นพูดเสียงสั่น "พวกเรา...จะตายกันอยู่ที่นี่จริงๆ หรือครับ"

"ถ้าว่ากันตามตรง ไม่เคยมีใครรอดชีวิตออกไปจากที่นี่ได้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะต้องตายร้อยเปอร์เซ็นต์" หลินหยางกล่าว

จินเฉิงฮ่วนนั่งอยู่ที่มุมกำแพง ชักมีดสั้นออกจากฝักแล้วเสียบกลับเข้าไปใหม่ พลางพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง

"ถูก เผื่อมีโอกาสรอดแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ มันก็ยังถือว่ามีโอกาส"

คำพูดนี้ไม่พูดจะดีกว่า พอพูดออกมา บรรยากาศยิ่งอึดอัดหนักข้อขึ้นไปอีก

หนึ่งเปอร์เซ็นต์

ในหูของคนที่เห็นคนตายมานับไม่ถ้วนกลุ่มนี้ หนึ่งเปอร์เซ็นต์ก็ไม่ต่างอะไรกับศูนย์

เสี่ยวอวี้มองชายโหนกแก้มสูง คิ้วหนา ที่พูดจาออกสำเนียงแปร่งๆ แล้วหันไปหาหลินหยาง

"คนนี้คือ..."

หลินหยางแนะนำทั้งสองฝ่ายอย่างกระชับ

"จินเฉิงฮ่วน คนเหยียนเปียน สหายร่วมศึกสมัยโรงเรียนคนปลอม ถูกหลอกให้เข้ามาในเขตมรณะนี้เหมือนกัน

นี่หลิวซูถง เสี่ยวอวี้ หลิวเฉียว ส่วนเสิ่นเยวี่ยนายรู้จักแล้ว ตอนนี้ทุกคนลงเรือลำเดียวกันหมด"

หลังจากสิ้นหวังไปชั่วครู่ สายตาของทุกคนก็หันกลับมาจับจ้องที่หลินหยางอีกครั้ง

เสี่ยวอวี้ใช้หลังมือปาดคราบน้ำตาที่แห้งกรังตรงหางตา

"แล้วต่อไปจะทำยังไงดีคะ พี่หลินหยาง ตอนนี้พวกเราคงได้แต่พึ่งคุณแล้วค่ะ"

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น นึกว่าพวกเขาจะเลือกแบ่งสัมภาระแล้วแยกย้ายกันไป ไม่คิดว่าจะยังเลือกพึ่งเขาอยู่ดี เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า

"รอดูก่อน ต่อจากนี้ต้องหาเบาะแสที่เป็นประโยชน์ต่อไป ดูว่าจะมีวิธีหนีออกไปจากที่นี่ไหม"

สายตาของหลินหยางหยุดนิ่งอยู่ที่ผนังสีฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง

จากการสังเกตในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ข่าวสารไม่ได้ผิดเพี้ยนไปเสียทั้งหมด

ข้อมูลของ KL มีส่วนที่ไม่ตรงกับเขตมรณะนี้อยู่มากก็จริง แต่ก็มีบางข้อที่ใช้การได้

อย่างเช่นตอนที่กระโดดจากดาดฟ้าเข้ามาในพื้นที่แห่งนี้ หน้าต่างบานกระจกนั่นก็ตรงกับคำบรรยายที่ว่า "เรืองแสง มีขนาดพอให้คนลอดผ่านได้ สามารถเข้าสู่ดาดฟ้า"

หรืออย่างเรื่องที่น้ำอัลมอนด์ช่วยบรรเทาอาการของโรคระบาดไฮโดรไลซิสก็เป็นเรื่องจริง หลิวซูถงกับชายสวมแว่นดื่มแล้วผื่นแดงก็ยุบลงไปจริงๆ

ข่าวสารที่ใช้การได้เหล่านี้มีจุดร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือล้วนอธิบายถึงกฎสากลที่มีอยู่ในห้องสระน้ำเช่นกัน

ถ้างั้น ข่าวสารเรื่องสไลเดอร์จะปรากฏขึ้นบนผนังสีฟ้า จะจัดอยู่ในกลุ่มนี้ด้วยหรือเปล่า

วันที่สอง หลินหยางรีเฟรชฟังก์ชันข่าวสาร ปรากฏว่าเป็นข่าวสารเกี่ยวกับอาหาร

เขาเดินตามการนำทางไปจนเจอบิสกิตอัดแท่งแบบแยกซองเดี่ยวสองสามห่อในกองเศษซากใต้สระน้ำร้างชั้นสาม

บนซองพิมพ์ตัวอักษรภาษาอังกฤษเลือนราง เป็นยี่ห้อเดียวกับที่ได้จากตู้ขายของอัตโนมัติก่อนหน้านี้

เขาแจกจ่ายบิสกิตให้ทุกคน คนละชิ้นเล็กๆ

ขวัญกำลังใจของคนในกลุ่มฟื้นกลับมาได้บ้าง

วันที่สาม สุ่มเจอขวดลอยน้ำในอีกตำแหน่งหนึ่ง บนกระดาษจดหมายมีเพียงข้อความบรรทัดเดียว

"หากคุณโชคร้ายพลัดหลงเข้าไปในกับดักของคนปลอม โปรดเลือกความตายในทันที! เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาที่จะทำให้คุณต้องเสียใจไปชั่วชีวิต!"

หลินหยางพับกระดาษแผ่นนั้นยัดลงก้นกระเป๋าเป้ ไม่ได้อ่านให้คนอื่นฟัง

เขาคิดว่าไม่มีสิ่งใดน่ากลัวไปกว่าความตายอีกแล้ว

วันที่สี่ ข่าวสารชี้ไปยังขวดลอยน้ำอีกขวด เนื้อหาแทบจะเหมือนกับตารางเปรียบเทียบลักษณะเขตมรณะก่อนหน้านี้ทุกประการ

"หากคุณเผลอหลงเข้าไปในเขตมรณะ โปรดเลือกความตายในทันที!! เขตมรณะไม่มีทางหนีรอดออกมาได้!"