ตอนที่ 89 ผีสาว!

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนหันมองหน้ากันไปมา แววตามีแต่ความกังขาและสั่นไหวระริก "ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ"

หลินหยางคลี่จดหมายแผ่นนั้นกางออกตรงหน้าทุกคน นิ้วชี้แตะลงบนเกณฑ์สามข้อนั้นทีละข้อ พลางอ่านออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ

"ข้อแรก ภัยคุกคามถึงชีวิตซ้อนทับกันหลายประการ มิติของที่นี่อยู่ในสภาพผิดปกติ แม้จะคล้ายกับห้องสระน้ำแต่กลับต่างกันโดยสิ้นเชิง แถมระดับน้ำยังสูงขึ้นอย่างผิดปกติด้วย

ข้อสอง หากอยู่นานต้องตายแน่นอน มีคนอดตายอยู่ที่นี่ เจียงอวี่อันชันสูตรศพแล้ว ที่นี่ไม่มีทางออก ถ้าพวกเรายังอยู่ต่อไปก็ต้องอดตายเหมือนกัน

ข้อสาม มีสิ่งมีชีวิตอันตรายถึงชีวิตจำนวนมาก แค่ที่เราเจอก็ไม่ใช่แค่สองตัวแล้ว ตรงหมดทุกข้อ"

จินเฉิงฮ่วนอ้าปากค้างด้วยความตื่นตระหนก ยังอยากจะแย้งอะไรบางอย่าง

"ขะ...เขตมรณะเหรอ แต่ที่นี่ไม่มีคนปลอมนี่ ดูแล้วปลอดภัยกว่าที่อื่นตั้งเยอะ"

"การไม่มีคนปลอม นั่นแหละคือความผิดปกติที่ร้ายแรงที่สุด" เสียงของหลินหยางแผ่วเบา ทว่าแต่ละคำกลับตอกลึกลงในหูของทุกคนตรงนั้นเหมือนตะปู

"เพราะมีโอกาสสูงมากที่แม้แต่คนปลอมก็ยังไม่กล้ามาที่นี่!"

ตอนนี้เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เบาะแสที่ระบบให้มาในตอนแรกบอกไว้ว่า ในห้องสระน้ำมีคนปลอมอยู่น้อยมาก

อยู่น้อย ไม่ใช่ไม่มี

ทว่าที่นี่ เสียงประกาศกลับแจ้งว่าจำนวนคนปลอมคือศูนย์ เบาะแสทั้งหมดก็ระบุว่าไม่มีคนปลอมอยู่เลย

ที่นี่ไม่ใช่ห้องสระน้ำตั้งแต่แรกแล้ว ที่นี่คือเขตมรณะที่แม้แต่คนปลอมก็ยังรู้ว่าต้องเดินเลี่ยงไปให้ไกล!

หลิวเฉียวสติแตก ยังคงพยายามหาประกายความหวังเพียงริบหรี่ เขาพูดว่า

"แต่...ต่อให้ที่นี่จะเป็นเขตมรณะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกับดักนั่นด้วยล่ะ"

เบาะแสคราวก่อนระบุไว้ชัดเจนแล้วว่า หากติดกับดักของคนปลอม ความตายคือการหลุดพ้นที่ดีที่สุด!

เรื่องนี้ทำให้เขาตื่นกลัวอย่างยิ่ง

หลินหยางอธิบายทีละคำ

"ตอนแรก เบาะแสบอกพวกเราว่าที่นี่คือห้องสระน้ำ! แต่พอเข้ามาแล้ว ข้อมูลทุกอย่างกลับไม่ตรงกันเลยสักนิด ดังนั้น หากจะพูดให้ถูก พวกเราถูกหลอกให้เข้ามาที่นี่ต่างหาก

ตอนแรกผมเองก็ยังสงสัย แต่พอรู้ว่าจินเฉิงฮ่วนก็ถูกหลอกเข้ามาเหมือนกัน ผมก็ปักใจเชื่อคำตอบของตัวเองได้อย่างเด็ดขาด"

"ประกอบกับในเบาะแสก็เคยบอกไว้ว่า คนปลอมชอบใช้เขตมรณะเป็นกับดัก

หากมองจากมุมของทฤษฎีความน่าจะเป็น โอกาสเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์คือพวกเราติดกับดักของคนปลอมเข้าแล้ว"

ทุกคนต่างยืนอึ้ง ทางเดินเงียบสงัดไปพักใหญ่ ได้ยินเพียงเสียงน้ำในสระที่อยู่ไกลออกไปไหลผ่านท่อจนเกิดเสียงกุ๊กกรูด

จินเฉิงฮ่วนยืนพิงกำแพงไม่พูดไม่จาอีกต่อไป

หลิวเฉียวเดินวนไปวนมา กระสับกระส่ายจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี "แต่...แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ จินเฉิงฮ่วนเข้ามาเองนะ...เขาก็ไม่ได้บอกว่าตัวเองถูกหลอกเข้ามาสักหน่อย ถ้าเกิดที่นี่ไม่ใช่กับดักขึ้นมาล่ะ"

หลิวซูถงคิดดูครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วช่วยอธิบายแทนหลินหยาง

"ผู้ชายใส่แว่นคนนั้นเก็บรายละเอียดดีมาก เริ่มจากบอกจินเฉิงฮ่วนว่ามีห้องสระน้ำอยู่ พอทำให้เขาเริ่มสงสัย ก็ยกตัวอย่างเหตุการณ์จริงมาทำให้เขาเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง นี่แหละคือการหลอก"

"ถูกต้อง" หลินหยางหันกลับไปมองจินเฉิงฮ่วนอีกครั้ง

"ผมยังมีข้อสันนิษฐานอีกข้อที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน ไอ้แว่นที่หลอกนายน่ะ มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นคนปลอม

คนที่เป็นภัยต่อคนปลอมอย่างมาก และพวกมันสู้ไม่ไหว ล้วนจะถูกหลอกให้เข้าไปในสิ่งที่เรียกว่ากับดัก อย่างเช่นผม หรือไม่ก็นาย จินเฉิงฮ่วน"

หลิวเฉียวทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นโดยสิ้นเชิง หมดความคิดที่จะโต้แย้งอีกต่อไป

"งะ...งั้นพวกเราควรทำยังไงดี"

"กลับไปก่อนเถอะ" หลินหยางเอ่ย เขาพับกระดาษจดหมายยัดใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วหมุนตัวเดินไปทางบันได

คนที่เหลือเดินตามหลังเขาไป เสียงฝีเท้าสะท้อนก้องในทางเดินอย่างว่างเปล่า ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ

ตอนขามาหลิวซูถงยังพูดเล่นอยู่เลย ตอนนั้นพวกเขายังนึกว่ายังพอมีความหวังเหลืออยู่บ้าง แต่ตอนนี้ ประกายความหวังอันริบหรี่นั้นได้มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

เมื่อกลับมาถึงชั้นสาม กำแพงสีน้ำเงินก็ยังคงเป็นกำแพงสีน้ำเงินบานเดิม เรียบเนียนดั่งกระจกเงา ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย ช่องรับแสงบนหลังคาก็ยังคงเป็นช่องเดิม

ทว่าหลินหยางกลับต้องชะงักงัน

คนสามคนที่เดิมทีควรจะรออยู่หน้ากำแพงหายตัวไปแล้ว!

เสี่ยวอวี้ เสิ่นเยวี่ย ชายสวมแว่น ทั้งสามคนไม่อยู่เลยสักคนเดียว

หลิวซูถงสงสัย "พวกเขาไปไหนกันน่ะ"

หลินหยางขมวดคิ้ว พลางกวาดสายตามองไปรอบด้าน

ตรงมุมกำแพงไม่มีร่องรอยการต่อสู้

ไม่มีคราบเลือด

เขากวาดตามองทั่วทั้งชั้นอย่างรวดเร็ว ปลายทางเดินทั้งสองฝั่ง ช่องรับแสงบนเพดาน หรือแม้แต่ผนังสีน้ำเงินนั่น ทุกอย่างยังคงเหมือนตอนที่จากไปไม่ผิดเพี้ยน มีแค่คนสามคนเท่านั้นที่หายไป

หลิวเฉียวเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ

"เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขารอจนทางออกสไลเดอร์ปรากฏ แล้วก็ออกไปกันแล้ว?"

"เป็นไปไม่ได้ ผมบอกไว้แล้วว่าถ้าทางออกปรากฏ ให้ทิ้งกระดาษโน้ตไว้ที่เดิม เสิ่นเยวี่ยเป็นคนละเอียดรอบคอบ เธอไม่ลืมแน่"

"แล้วคนล่ะไปไหน?"

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังแว่วมาจากชั้นล่าง!

มาจากชั้นสอง เสียงนั้นแหลมสูง ราวกับมีใครถูกเหยียบเข้าที่อะไรสักอย่างแล้วหวีดร้องสุดชีวิต

ม่านตาของหลินหยางหดเกร็ง เขาหมุนตัวพุ่งไปยังบันไดทันที

หลิวเฉียวกับจินเฉิงฮ่วนตามหลังมา หลิวซูถงวิ่งรั้งท้าย ในมือยังคงกำมีดเปื้อนเลือดเล่มนั้นไว้แน่น

มุ่งหน้าไปตามทิศทางของเสียง ไฟนีออนในทางเดินดับสนิท มีเพียงหลอดไฟไม่กี่ดวงที่อยู่ไกลออกไปยังคงกะพริบอย่างดื้อดึง สาดแสงติดๆ ดับๆ ออกมา

ในจังหวะที่หลอดไฟกะพริบ เขาเห็นเสี่ยวอวี้กำลังถือท่อนเหล็กกวัดแกว่งไปมาข้างหน้าอย่างสะเปะสะปะ! "ไปตายซะ! ไปตายซะ!"

เสิ่นเยวี่ยคอยคุ้มกันอยู่ข้างๆ ชายสวมแว่นล้มลงกับพื้นกำลังตะเกียกตะกายถอยหลังด้วยมือและเท้า ร้องตะโกนลั่น "อย่าฆ่าฉันเลย"

ส่วนตรงข้ามกับพวกเธอ ตรงใจกลางทางเดิน มีผู้หญิงคนหนึ่งลอยอยู่!

สิ่งนั้นลอยสูงจากพื้นราวหนึ่งเมตร สองเท้าลอยเคว้ง! สวมผ้าขาวทั้งตัว แถบผ้าทิ้งตัวยาวตั้งแต่หัวไหล่จรดปลายเท้า พลิ้วไหวเบาๆ ตามจังหวะการลอยของมัน

เส้นผมยาวดำขลับ ทิ้งตัวลงมาปิดบังใบหน้าทั้งหมดจากด้านหน้า มองไม่เห็นหน้าตา มองไม่เห็นสีหน้า!

มันลอยตัวด้วยความเร็วสูงยิ่ง ส่งเสียงหวีดหวิวแหวกลม

ทุกครั้งที่หลอดไฟกะพริบ ตำแหน่งของมันจะเปลี่ยนไป บินจากซ้ายไปขวา จากขวาไปซ้าย!

เสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู!

สิ่งนี้ดูเหมือนผีสาวตนหนึ่ง! หรือจะบอกว่า แต่เดิมมันก็คือผีสาวอยู่แล้ว!

คนเป็นๆ ทั้งสามถูกผีสาวลอยได้ที่มองไม่เห็นหน้าตนนี้ดักไว้กลางทางเดิน ถูกบีบให้เล่นซ่อนหาเดิมพันชีวิตกับมันใต้แสงไฟกะพริบวับแวม

หลินหยางตะโกนใส่พวกเขาเสียงลั่น "ทางนี้!!"