ตอนที่ 88 เขตมรณะ

ทว่าก่อนที่หลินหยางจะทันได้ตั้งตัว เขากลับรู้สึกว่าลมหายใจของหมอนี่ดูเหมือนจะแผ่วลงเรื่อย ๆ!

เขารีบจับร่างของจินเฉิงฮ่วนให้นอนราบลงบนพื้นกระเบื้องแห้งอย่างรวดเร็ว ประสานสองมือทาบลงบนหน้าอก แล้วเริ่มทำซีพีอาร์ทันที

จังหวะมั่นคง กดลงไปอย่างหนักแน่นทุกครั้ง พอกดครบสามรอบ เขาก็เอื้อมมือไปกดร่องริมฝีปากบนของจินเฉิงฮ่วน ออกแรงกดเน้น ๆ อยู่หลายที

แต่จินเฉิงฮ่วนยังคงไม่มีการตอบสนอง

ช่องอกที่ขยับขึ้นลงกลับยิ่งแผ่วลงกว่าเดิม

หลินหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ในหัวพลันนึกถึงเกร็ดความรู้การปฐมพยาบาลเบื้องต้นที่เจียงอวี่อันเคยอธิบายให้ทุกคนฟังยามว่าง

"ลมหายใจแผ่วลง ชีพจรเต้นไม่นิ่ง เร็วเข้า ช่วยผายปอด!"

เขาเงยหน้าขึ้นกวาดตามองรอบตัว

หลิวซูถงยืนอยู่ด้านข้าง ทันทีที่สบตากับหลินหยาง เธอก็รีบส่ายหน้าอย่างไว

"ฉะ...ฉันทำไม่เป็นค่ะ!" เธอมองชายโหนกแก้มสูงที่มีเมือกเหนียวเปรอะเต็มหน้า สีหน้าฉายแววปฏิเสธอย่างชัดเจน

สายตาของหลินหยางเบนไปทางหลิวเฉียว

เปลือกตาของหลิวเฉียวกระตุกวูบ "ผม..."

เขาอยากจะถามว่า "แล้วทำไมคุณไม่ทำเองล่ะ" แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป เพราะหลินหยางลงแรงไปมากพอแล้ว

หลิวเฉียวมองชายชาวเหยียนเปียนที่มีเมือกเหนียวเต็มหน้าซึ่งนอนอยู่บนพื้นรอบหนึ่ง เขากัดฟัน สูดหายใจเข้าลึก นั่งยอง ๆ ลงไป บีบจมูกของจินเฉิงฮ่วน แล้วประกบปากลงไปทันที

หลิวซูถงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบใช้หลังมือปิดปากตัวเองไว้

หลังจากเป่าลมเข้าไปสองสามครั้ง ช่องอกของจินเฉิงฮ่วนก็กระตุกขึ้นมาอย่างแรง

ของเหลวข้นเหนียวสีเทาก้อนใหญ่ทะลักออกมาจากลำคอของเขา ปนเปื้อนทั้งเส้นเลือดฝอยและน้ำลายพุ่งพรวดออกมาจากมุมปาก สาดเข้าใส่ใบหน้าของหลิวเฉียวที่ยังไม่ทันได้หลบเต็ม ๆ!

หลิวเฉียวโก่งคอขย้อนสำรอกออกมาทันควัน

จากนั้นจินเฉิงฮ่วนก็อ้าปากหอบหายใจอย่างหนัก ลมหายใจแหบแห้งหยาบกร้าน ราวกับมีใครเอากระดาษทรายมาถูกับท่อเหล็ก

ดวงตาคู่นั้นเบิกโพลงขึ้นมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ท่อนแขนบีบคอของหลิวเฉียวตามสัญชาตญาณ

หลิวเฉียวดิ้นรนสุดชีวิต "ค่อก... แฮ่ก..."

หลินหยางรีบเข้าห้าม "หยุดมือ!"

สายตาของจินเฉิงฮ่วนเลื่อนมาหยุดที่ใบหน้าของหลินหยาง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปทันที ก่อนจะยอมคลายมือออก

"สหาย? นายเองเหรอ!"

จินเฉิงฮ่วนใช้แขนเสื้อปาดเมือกเหนียวบนหน้าออกทีหนึ่ง พูดออกมาด้วยสำเนียงเหยียนเปียนที่คุ้นหู ออกเสียงลิ้นตรงลิ้นม้วนปนกันมั่วไปหมด

วินาทีที่เห็นหลินหยาง ท่าทีของเขาผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

"ดื่มนี่ก่อน ค่อยฟื้นแรงแล้วค่อยว่ากัน" หลินหยางควานหาขวดน้ำอัลมอนด์ออกมาจากเป้ บิดฝาอะลูมิเนียมออกแล้วยื่นส่งให้

แววตาของจินเฉิงฮ่วนเป็นประกาย เขารีบคว้าขวดไปแล้วแหงนหน้ากรอกเข้าปากอึกใหญ่ สายน้ำไหลรินตามมุมปาก ชะล้างเมือกเหนียวบนคางของเขาออกไปได้ครึ่งหนึ่ง

สมองที่เคยมึนงงค่อย ๆ ปลอดโปร่งขึ้นด้วยฤทธิ์ของน้ำอัลมอนด์ ความพร่ามัวเลื่อนลอยในดวงตาก็เริ่มจางหายไปเช่นกัน

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้" หลินหยางเอ่ยถาม

จินเฉิงฮ่วนเริ่มนึกทบทวน ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเกร็ง เผยความหวาดกลัวออกมาแวบหนึ่ง

"ไอ้ชิบหายเอ๊ย! จบสิ้นแล้ว! ต้องตายแน่! ต้องตายกันหมดแน่!"

ความอดทนของหลิวเฉียวแทบจะหมดเกลี้ยงอยู่แล้ว ช่วยชีวิตหมอนี่แท้ ๆ แต่กลับโดนบีบคอ จึงเอ่ยขัดขึ้นทันควัน

"อย่าเอาแต่โวยวายว่าจะตายสิวะ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? นายรู้จักกับพี่หลินด้วยเหรอ? แล้วที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่?"

จินเฉิงฮ่วนได้สติ กวาดตามองทุกคน สูดหายใจเข้าลึก แล้วจึงค่อย ๆ เล่าออกมา

"หลังจากแยกกันที่โรงเรียนคนปลอม พอเดินพ้นประตูใหญ่ออกไป ฉันก็หลุดเข้าไปในโรงแรมประหลาดแห่งหนึ่ง ตกแต่งแบบยุคทศวรรษ 1930 นึกว่ารอดกลับมาโลกความจริงแล้วซะอีก... ชิบหายเอ๊ย ที่ไหนได้ ข้างในดันมีแต่พวกสัตว์ประหลาดกับคนปลอมเต็มไปหมด!"

"แล้วนายมาถึงที่นี่ได้ยังไง" หลินหยางถาม

"หลังจากนั้นฉันก็กัดฟันสู้ตลอดทาง ฆ่าคนปลอมไปสองตัว ซัดสัตว์ประหลาดพิการไปอีกตั้งหลายตัว จนกระทั่งได้เจอผู้ชายคนหนึ่ง

หมอนั่นสวมแว่น พูดจาสุภาพมาก มันบอกว่าจะขอจับทีมกับฉัน คนคนนั้นฉลาดพอ ๆ กับนายเลย รู้ว่าต้องหาทางยังไง รู้ว่าต้องหลบพวกตัวดำมะเมื่อมพวกนั้นยังไง

มันพาฉันไปเจอกับประตูบานหนึ่ง บอกว่าข้างในนำไปสู่ที่ปลอดภัยที่เรียกว่าห้องสระน้ำได้ แล้วหลังจากนั้น..."

"แล้วนายก็เชื่อเนี่ยนะ?" หลินหยางขมวดคิ้ว

จินเฉิงฮ่วนส่ายหน้า

"ตอนแรกก็ไม่เชื่อหรอก ไอซีปา ใครจะไปรู้ว่าในที่แบบนี้ห้ามไว้ใจคนซี้ซั้ว! ในโรงแรมคนปลอมนั่นมีแต่พวกต้มตุ๋นทั้งนั้น

แต่ต่อมาฉันเจอกับคนเป็น ๆ สองสามคนที่เพิ่งออกมาจากห้องสระน้ำ ทุกคนบอกว่าข้างในค่อนข้างปลอดภัย มีทั้งอาหารทั้งน้ำ ฉันดูแล้วไม่เหมือนแกล้งทำ ก็เลยเข้าไป"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ยกน้ำอัลมอนด์ขึ้นกรอกปากอีกอึก แล้วกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปพร้อมกับน้ำ

"พอเข้ามาแล้วถึงได้รู้ ไอซีปาเซกิยา... แค่ก แม่งไม่ปลอดภัยเหี้ยอะไรเลยสักนิด! สัตว์ประหลาดเยอะชิบหาย! เมื่อกี้ยังโดนไอ้ลูกกะตายักษ์นั่นลอบโจมตีอยู่เลย!

"แม่ง ไอ้ลูกหมากล้าหลอกฉัน ไอ้เวรสวมแว่นนั่น! มันหลอกฉันเข้ามา ถ้าฉันเจอมันอีกทีล่ะก็! จะบิดหัวมันออกมาเตะเล่นเป็นลูกบอลเลย"

หลินหยางเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามต่อ "คนที่ออกมาจากห้องสระน้ำพวกนั้น นายแน่ใจเหรอว่าเป็นมนุษย์?"

จินเฉิงฮ่วนพยักหน้า "แน่สิ ฉันยังเคยฟัดกับไอ้งั่งคนหนึ่งในนั้นเลย! ฟันมือมันขาดไปข้างหนึ่ง! เลือดเป็นสีแดง คนปกติชัวร์!"

หลินหยางพยักหน้า ดูท่า... ข้อสันนิษฐานในใจได้รับการยืนยันแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคิดไว้

"พวก ว่าแต่นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

"แล้วเจ้าอ้วนล่ะ? คนอื่น ๆ ในโรงเรียนเวรนั่นล่ะ? แล้วพวกนี้เป็นใคร?" จินเฉิงฮ่วนเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองสลับไปมาระหว่างหลินหยาง หลิวซูถง และหลิวเฉียว

"เรื่องพวกนี้ไว้ค่อยคุยกัน นายยังมีเบาะแสอื่นอีกไหม อะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับที่นี่"

จินเฉิงฮ่วนครุ่นคิด ทันใดนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาล้วงมือลงไปในกระเป๋าข้างกางเกง ดึงเอากระดาษจดหมายที่พับจนยับยู่ยี่ออกมาแผ่นหนึ่ง ตัวหนังสือยังพอมองออก

"นี่คือขวดลอยน้ำที่ฉันเก็บได้ บนนั้นเขียนข้อความแปลก ๆ ไว้ ฉันอ่านไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็เก็บติดตัวมาตลอด"

หลินหยางรับมาคลี่ออก ลายมือบนกระดาษจดหมายหวัดมาก บนนั้นมีข้อความเขียนไว้สองสามบรรทัด

"ปัจจุบัน มนุษย์ไม่สามารถประเมินจำนวนของเขตมรณะได้ และมนุษย์ไม่อาจย่างกรายเข้าไปสำรวจได้เช่นกัน เนื่องจากตามสถิติแล้ว ไม่เคยมีใครรอดชีวิตออกมาจากที่นั่นเลยแม้แต่คนเดียว"

"คุณสามารถเทียบกับคุณลักษณะดังต่อไปนี้เพื่อวินิจฉัยว่าตนเองได้ก้าวเข้าสู่เขตมรณะแล้วหรือไม่:

1. มีภัยคุกคามถึงตายซ้อนทับกันหลายชั้น เช่น สภาพแวดล้อม สิ่งผิดปกติ จิตประสาท และความผิดปกติของมิติ ปรากฏขึ้นอย่างน้อยสองประการ

2. การอยู่นานหมายถึงความตายอย่างแน่นอน

3. มีสิ่งมีชีวิตอันตรายถึงชีวิตอยู่เป็นจำนวนมาก"

หลินหยางมองตัวอักษรเหล่านี้ ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจพลันตกลงมาอย่างสมบูรณ์ "เขตมรณะงั้นเหรอ..."

หลิวซูถงรู้สึกถึงลางร้ายที่ปกคลุมในใจ "พี่หลินหยาง เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?"

หลินหยางรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง

เขาไม่พูดอะไร เงียบงันอยู่นาน

จินเฉิงฮ่วนยันกำแพงลุกขึ้นยืน ท่าทางยังคงคล่องแคล่ว ทว่าพอทรงตัวได้แล้ว ขากลับเซไปวูบหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด

"พวก ในนี้มีแต่นายที่ตัดสินใจได้ เราจะออกไปกันยังไง?"

หลินหยางเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองใบหน้าของทุกคนในที่นั้น

"พวกเรา... อาจจะออกไปไม่ได้แล้ว"

คำพูดนี้เปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงบนหัวของทุกคน

บัวเชิงผนังในมือของหลิวเฉียวแทบหลุดร่วง

"ออกไปไม่ได้เหรอ?! ทำไมล่ะ?"

หลินหยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ละคำที่เอ่ยออกมาล้วนแฝงไว้ด้วยไอเย็นยะเยือก

"พวกเราติดกับดัก เข้ามาในเขตมรณะแล้ว"