ตอนที่ 87 จินเฉิงฮ่วน

เขาชักมีดแล่หมูออกมาทันทีแล้วเอ่ย "ระวังตัวด้วย!"

เขายืดตัวขึ้น เดินตามรอยเลือดเข้าไปด้านในของเสา

ยิ่งลึกเข้าไป รอยสีแดงก็ยิ่งมากขึ้น

เริ่มจากไม่กี่หยด กลายเป็นแอ่งเล็กๆ แล้วก็กลายเป็นแอ่งใหญ่... ทั่วทั้งพื้นสะท้อนแสงสลัวเป็นสีแดงคล้ำไม่สม่ำเสมอ

เขายื่นมือคลำไปในความมืด ปลายนิ้วสัมผัสโดนพื้นอันเย็นเยียบชื้นแฉะ แต่แทบจะในพริบตามือทั้งข้างก็เปียกชุ่ม

เขาชักมือกลับมายกขึ้นดูใต้แสงสว่าง ฝ่ามือ ซอกนิ้ว หลังมือ มีแต่เลือด! เลือดสดๆ ที่ยังไม่แข็งตัว

"ข้างในมีคน!"

หลินหยางถือมีดไว้ข้างหน้า เดินมุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกที่มืดมิดกว่าหลังเสา!

เสียงหยดเลือดดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ถี่ขึ้นเรื่อยๆ!

ทันใดนั้นเอง!

ในความมืด ดวงตามหึมาข้างหนึ่งพลันเบิกโพลงขึ้นมา!

ขาวดำตัดกัน กว้างยาวหนึ่งเมตร ใหญ่เท่าลำตัวคน! ตรงกลางมีวงกลมสีดำสนิท นั่นคือรูม่านตา มันหดเกร็งจ้องเขม็งมาที่หลินหยางแบบนั้นตรงๆ!

หลินหยางชะงักนิ่งอยู่กับที่

สายตาของเขาปรับเข้ากับความมืดแล้ว อาศัยแสงไฟสลัวที่ลอดมาจากทางเดินไกลๆ เขามองเห็นสิ่งนั้นได้ชัดเจน!

ลูกตายักษ์นั่นฝังอยู่ท่ามกลางหนวดสีดำที่พันกันยั้วเยี้ยและขยับดิ้นไปมา!

หนวดนับไม่ถ้วน เส้นหนาหนาเท่าแขน เส้นบางหนาแค่นิ้วมือ แผ่กระจายออกมาจากขอบลูกตา บางส่วนขดอยู่บนพื้น บางส่วนเลื้อยไต่ขึ้นไปตามกำแพง

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศปนเปกับกลิ่นเน่าเหม็นที่อธิบายไม่ถูก!

ลูกตากลอกช้าๆ รูม่านตาล็อกเป้าหมายไปที่ทิศทางของหลินหยาง ด้านในสะท้อนเงาของเขาที่กำลังชูมีดอยู่

จากนั้นเขาก็เห็นปาก!

มันฝังอยู่ตรงใจกลางรูม่านตาพอดี! เป็นรอยแยกแนวนอน เนื้อนิ่มสีดำสองชิ้นบนล่างเหมือนริมฝีปาก กำลังอ้าหุบๆ!

ในปากนั้นมีคนอยู่คนหนึ่ง ครึ่งล่างถูกกลืนเข้าไปแล้ว ครึ่งบนยังโผล่ออกมาข้างนอก

เลือดไหลหยดลงมาจากร่างของคนคนนั้นทีละหยด กระทบพื้นส่งเสียงแปะ... แปะ...

นั่นคือเสียงหยดเลือดที่เขาได้ยินเมื่อครู่นี้เอง!

คนคนนี้ ก็น่าจะเป็นมนุษย์ในข้อมูลข่าวสารนั่น!

หลิวซูถงกับอีกคนตกใจจนสะดุ้งสุดตัว "แม่เจ้า! นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย?!"

"ฆ่า!"

หลินหยางไม่ลังเล พุ่งทะยานเข้าไป

มีดแล่หมูเล็งตรงไปยังใจกลางลูกตา ส่วนที่เป็นสีขาวนั่น!

ฉึก!

ปลายมีดแทงทะลุตาขาว จมลึกเข้าไปราวสามนิ้ว!

ของเหลวใสเหนียวข้นทะลักออกจากภายในลูกตา ปนกับเลือดสีดำ สาดกระเซ็นเปรอะมือเขาเต็มไปหมด

ลูกตานั้นแผดเสียงหวีดร้องโหยหวน ลูกตาทั้งดวงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สั่นจนอากาศมีเสียงหึ่งๆ!

หนวดทั้งหมดกางออกพรึ่บพร้อมกันในเสี้ยววินาที ปากที่ฝังอยู่ตรงกลางรูม่านตาก็อ้ากว้างจนสุด

คนที่ถูกกลืนไปครึ่งตัวลื่นไถลหลุดออกมาจากปาก หล่นกระแทกพื้นดังตุ้บ!

หลินหยางคว้าแขนของคนคนนั้นไว้ทันควัน ลากถอยหลังหนีออกมา

ยื่นมืออังลมหายใจ!

ยังหายใจอยู่!

ถึงครึ่งล่างจะเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำลายเหนียวหนืดและคราบเลือด แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่!

เขาลากคนวิ่งไปทางที่มีแสง เสียงพื้นรองเท้าเหยียบย่ำบนพื้นที่เจิ่งนองด้วยเลือดดังเปาะแปะรัวเร็ว

ลูกตานั้นไล่ตามออกมาจากความมืด!

หนวดค้ำยันพื้นและกำแพง ลูกตาทั้งดวงถูกหนวดลากพุ่งทะยานออกมา ชนเศษฝ้าเพดานที่กองอยู่ตรงมุมกำแพงแตกหักกระจุย!

ภายใต้แสงสว่าง รูปร่างของมันปรากฏให้เห็นหมดจด นี่มันคือลูกตาชัดๆ!

พื้นผิวเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยละเอียดยิบ ด้านหลังลากกลุ่มก้อนหนวดสีดำที่พันกันยั้วเยี้ย ปากแผดเสียงหวีดแหลมสูงเสียดแก้วหูอย่างยิ่ง!

หลินหยางผลักคนที่ช่วยออกมาได้ไปทางหลิวเฉียว พลางตะโกนลั่น "พามันหนีไป!!"

"พี่หลินระวัง!" หลิวเฉียวกับหลิวซูถงรีบเข้าพยุงชายที่หมดสติคนนั้นไว้ แล้วหมุนตัววิ่งหนีทันที!

ในเวลาเดียวกัน หนวดเส้นหนึ่งก็พุ่งฉิวเข้ามาจากด้านข้าง รัดเอวของหลินหยางแน่นแล้วกระชากอย่างแรง!

เมือกเหนียวบนผิวหนวดซึมทะลุเสื้อคลุมของเขา แรงมหาศาลกำลังลากเขาไปยังทิศทางของลูกตายักษ์!

มือซ้ายเขาจับหนวดที่รัดเอวไว้ มือขวาเงื้อมีดฟันลงไปเต็มแรง!

ฉับ!

ดาบแรก หนวดขาดไปครึ่งหนึ่ง!

ดาบที่สอง ตัดขาดสะบั้นโดยสิ้นเชิง

เขาล้มลงกับพื้น รีบพลิกตัวลุกขึ้นวิ่งไปข้างหน้าทันที!

แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว หนวดอีกเส้นที่หนากว่าเดิมก็พุ่งเข้ามารัด คราวนี้รัดขาซ้ายของเขา!

แรงมหาศาลยิ่งกว่าเมื่อครู่ ร่างเขาทั้งร่างถูกกระชากจนทรุดเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น หัวเข่ากระแทกกระเบื้องเสียงดังกร๊อบ

เขาตวัดมีดฟันหนวดที่ขาขาดสะบั้น แต่พอลุกขึ้นได้ หนวดอีกหลายเส้นก็พุ่งฉิวเข้ามาพร้อมกันจากหลายทิศทาง!

รัดแขนขวา ไหล่ซ้าย และเอวของเขา!

หนวดยิ่งรัดยิ่งแน่น ราวกับจะบีบเขาให้ขาดใจตาย!

มีดแล่หมูถูกพันติดอยู่ในมือขวาจนขยับไม่ได้ มือซ้ายพยายามจะงัดหนวดเหล่านั้นออก ทว่าพละกำลังของมันกลับมหาศาลจนเหลือเชื่อ!

ในเสี้ยววินาทีวิกฤต!

หลิวซูถงวิ่งย้อนกลับมา

ในมือเธอกำมีดคัตเตอร์สำรองของหลินหยางไว้แน่น

เธอกัดฟันนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนจะเงื้อมีดพุ่งปราดเข้ามา!

ร่างของเธอแทบไม่ชะลอความเร็ว เล็งตรงไปยังส่วนสีขาวข้างปากที่ยังมีเลือดไหลตรงกลางลูกตา แล้วแทงลงไปอย่างแรง!

ปลายมีดแทงทะลุตาขาว ของเหลวใสในลูกตาพวยพุ่งออกจากบาดแผล กระเซ็นเปรอะปกเสื้อของเธอ!

ที่โหดยิ่งกว่านั้นคือ หลิวซูถงถึงกับกรีดมีดลากยาวอย่างเหี้ยมเกรียม!

กรีดจากล่างขึ้นบนจนเป็นรอยแยกแผลใหญ่!

ลูกตาส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงยิ่งกว่าเดิมทันที หนวดทั้งหมดกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงพร้อมกัน เส้นที่รัดตัวหลินหยางอยู่คลายออกในทันใด!

หลินหยางดีดตัวขึ้นจากพื้น คว้าข้อมือหลิวซูถงได้ก็ลากเธอวิ่งเตลิดไปยังจุดที่มีแสงสว่าง!

ลูกตายักษ์ด้านหลังชักกระตุกอย่างบ้าคลั่งอยู่บนพื้น หนวดฟาดใส่ผนังและพื้นไม่ยั้ง แผ่นกระเบื้องแตกละเอียดไปหลายแผ่น เศษหินเศษปูนปลิวกระจาย!

มันใช้หนวดค้ำยันพื้น ดันร่างทรงกลมถอยร่นกลับไปช้า ๆ หดตัวกลับเข้าไปในมุมมืดอีกครั้ง

ก่อนจะล่าถอยไป หนวดของมันขดเข้าหากันเพื่อปกป้องดวงตาที่บาดเจ็บ เสียงร้องเปลี่ยนเป็นเสียงครางกูรูต่ำ ๆ ในลำคอ

ก่อนจะถอยกลับเข้าไปในความมืดจนมิด รูม่านตาสีดำขนาดยักษ์จ้องเขม็งมาทางหลินหยาง ราวกับกระจกที่แตกร้าวสะท้อนมองเงาร่างคนที่แหลกสลาย!

หลินหยาง หลิวเฉียว และหลิวซูถงช่วยกันลากชายที่หมดสติวิ่งพรวดเดียวไปไกล จนกระทั่งเสียงกรีดร้องด้านหลังเงียบหายไปสนิทถึงยอมหยุด

ทั้งสามคนทรุดพิงกำแพง หอบหายใจอย่างหนัก

นิ้วมือของหลิวซูถงสั่นระริก ทั้งตัวสั่นเทา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอลงมือฆ่าสัตว์ประหลาด! แถมยังลงมือเหี้ยมเกรียมขนาดนั้น!

หลิวเฉียวที่หันกลับไปมองเมื่อครู่ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

"ซูถง เธอเนี่ยสุดยอดจริง ๆ ใครว่าผู้หญิงสู้ผู้ชายไม่ได้วะเนี่ย"

หลิวซูถงไม่ตอบคำ เพียงหันไปมองหลินหยางแล้วเอ่ยถาม "นายไม่เป็นไรนะ"

หลินหยางมองเธอแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก แววตาฉายความรู้สึกขอบคุณ "ขอบใจนะ"

หลินหยางไม่มัวเสียเวลา หันไปมองคนที่นอนอยู่บนพื้นทันที

คนคนนี้แต่งตัวด้วยชุดทำงานช่าง

ใบหน้าของอีกฝ่ายเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำลายเหนียวข้นและคราบเลือดไปกว่าครึ่งจนมองเค้าโครงหน้าไม่ชัด ผมยาวเหนียวเป็นก้อนติดแนบอยู่บนหน้าผาก แต่แผงอกยังคงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ

หลินหยางใช้แขนเสื้อเช็ดคราบเมือกบนหน้าเขา เช็ดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงักกึก

"จินเฉิงฮ่วน?!"