ตอนที่ 86 เพื่อนเก่าที่คุ้นเคย

เมื่อได้ยินคำนี้ ทุกคนต่างอึ้งงันไปตามๆ กัน

ประโยคนี้ดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวของทุกคนหลายตลบกว่าจะตกตะกอน

เสี่ยวอวี้พิงแผ่นหลังกับผนังกระเบื้องสีน้ำเงิน ริมฝีปากอ้าๆ หุบๆ อยู่นานสองนานกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ประโยคหนึ่ง

"ไม่ใช่ห้องสระน้ำเหรอคะ? แล้วที่นี่คือที่ไหนกัน?"

หลินหยางส่ายหน้า สีหน้าเคร่งขรึม "ไม่รู้เหมือนกันครับ อาจจะเป็นที่ที่อันตรายกว่าเดิม"

หลิวเฉียวเอ่ยถาม "ทำไมที่นี่ถึงไม่ใช่ห้องสระน้ำล่ะครับ?"

หลินหยางบอกเล่าเรื่องที่ข้อมูลไม่ตรงกันให้ทุกคนฟัง

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงันทันที

"งั้น... งั้นพวกเราจะตายไหมคะ?" เสียงของเสี่ยวอวี้สั่นเครือเล็กน้อย

ทุกครั้งที่ผ่านมาเธอรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด เอาชีวิตรอดมาได้ตลอด แต่ตอนนี้หลินหยางกลับบอกเธอว่า พวกเขาถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

นี่คือข่าวร้ายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!

หลินหยางไม่อาจตอบคำถามนี้ได้ ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าแท้จริงแล้วอยู่ที่ไหนกันแน่

เขาพิงผนังสีน้ำเงิน สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของผิวกำแพง

อารมณ์ของเขาหนักอึ้งและซับซ้อนอย่างยิ่ง เพราะเส้นทางนี้เขาเป็นคนเลือก เป็นเขาที่พาทุกคนก้าวเดินมาบนเส้นทางสายนี้

เขาบอกว่าจะมาห้องสระน้ำ เพราะข้อมูลบอกว่าที่นี่ปลอดภัย คนปลอมมีน้อย พื้นที่ส่วนแกนกลางไม่มีสัตว์ประหลาด

แต่ตอนนี้ข้อมูลกลับไม่ตรงกันเลยสักอย่าง

ถ้าตอนนั้นเลือกแบบสุ่ม ประตูบานที่เซียวเฟิงกับคุณป้าวัยกลางคนคนนั้นเดินเข้าไป มันจะดีกว่านี้ไหมนะ?

มือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของเขา

หลิวซูถงเดินมาข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ราวกับสัมผัสได้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจเขา ฝ่ามือของเธอจึงกดลงบนกระดูกสะบักผ่านเสื้อคลุม

"นายอย่าคิดมากเลย ฉันยังเชื่อฟังนายเหมือนเดิม"

น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่น ดวงตาคู่นั้นมองสบหลินหยางตรงๆ คล้ายอยากจะช่วยให้เขาสบายใจขึ้นบ้าง

หลิวเฉียวลุกขึ้นยืนจากริมสระ ตอนนี้ขากางเกงของเขายังคงเปียกชุ่ม แต่น้ำเสียงที่พูดกลับคืนสู่ความสุขุมที่ปนความหงุดหงิดตามนิสัยเดิม

"ใช่แล้วครับ อันตรายแล้วมันจะทำไมกัน! พี่หลินหยางบอกมาเถอะครับว่าต่อไปต้องทำยังไง ถ้าไม่มีพี่ ผมคงตายไปนานแล้ว"

"นั่นน่ะสิ ถึงที่นี่จะไม่ใช่ห้องสระน้ำ ก็ใช่ว่าจะอันตรายขนาดนั้นเสียหน่อย ไม่แน่ว่าพวกเราแค่อาจจะเดินผิด ทางออกน่ะมีแน่ ขอแค่พวกเราตามหา มันก็ต้องมีโอกาส!"

หลินหยางมองดวงตาหลายคู่นั้น พลางกดข่มความคิดโทษตัวเองในหัวลงไป

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งทบทวนความผิดพลาด คนอีกหกคนยังรอให้เขาตัดสินใจอยู่

"ในเมื่อที่นี่ไม่ใช่ห้องสระน้ำทั่วไป งั้นพวกเราต้องหาคำตอบให้ได้ก่อนว่าที่นี่คือที่ไหนกันแน่ พอรู้แน่ชัดแล้ว ถึงจะหาทางออกไปได้"

ทุกคนพยักหน้า เสี่ยวอวี้เองก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เธอปัดคราบน้ำบนกระโปรง แล้วฝืนยิ้มออกมา

"คุณเคยช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันเป็นคนรู้คุณคน ฉันฟังคุณหมดเลยค่ะ"

เสี่ยวอวี้เคยเป็นเจ้าของร้านอาหารมาก่อน พูดจาขวานผ่าซากแต่ก็จริงใจ ทว่าเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ฝืนทำของเธอในตอนนี้ ในใจของหลินหยางกลับยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

ความจริงเขาอยากให้คนกลุ่มนี้โต้แย้งเขาสักหน่อย หรืออย่างน้อยก็ตั้งข้อสงสัยสักสองสามคำ

ยิ่งพวกเขามั่นใจในตัวเขามากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่แบกไว้บนบ่ามันหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

"รอก่อนเถอะ พรุ่งนี้พวกเราค่อยออกเดินทาง"

ยังดีที่ยังมีเสบียงตุนไว้

เค้กชิ้นเล็กที่นำลงมาจากดาดฟ้าแม้จะกินจนหมดแล้ว แต่น้ำอัลมอนด์ที่เก็บได้จากชั้นสองยังอยู่

ในกระเป๋าเป้ยังมีอาหารบางส่วนที่ประหยัดเรื่อยมาตั้งแต่ห้องมะนิลา พอจะประทังชีวิตไปได้อีกสองสามวัน

วันที่สอง เข็มนาฬิกาเดินผ่านเที่ยงคืน หลินหยางพิงผนังสีน้ำเงินหลับตาลง แล้วเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาในสมอง ฟังก์ชันข่าวสารได้รับการรีเฟรชแล้ว

[ข้อมูล: ลงไปชั้นสองเลี้ยวซ้าย 725 เมตร เลี้ยวขวา 125 เมตร... ราว 3 กิโลเมตร มีมนุษย์ปกติที่คุ้นเคยอยู่คนหนึ่ง บนตัวของเขา อาจมีข้อมูลเกี่ยวกับการออกไปจากที่นี่อยู่บ้าง]

แววตาของหลินหยางเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย มนุษย์ปกติที่คุ้นเคยงั้นหรือ?

นี่เป็นข่าวดีทีเดียว!

จะเป็นใครกัน? เซียวเฟิง หรือว่าเจียงอวี่อัน? เจ้าอ้วนตายไปแล้วในเขตน้ำลึก หรือว่าจะเป็นเจียงอวี่อัน หรืออาจจะเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตอีกสองคนที่ประกาศผ่านลำโพงก่อนหน้านี้?

แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ทำให้ได้ข้อมูลเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน! ย่อมมีประกายความหวังเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน!

หลังจากพักผ่อนฟื้นฟูกำลังเรียบร้อยแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืน เรียกเสี่ยวอวี้ เสิ่นเยวี่ย และชายสวมแว่นมาที่หน้าผนังสีน้ำเงิน

"พวกคุณสามคนอยู่ที่นี่ คอยจับตาดูผนังบานนี้ไว้ต่อไป ถ้ามีความเปลี่ยนแปลงอะไร โผล่สไลเดอร์มา หรือต่อให้เป็นรอยร้าว แสง หรืออะไรก็ตาม ให้ตะโกนสุดเสียงเลย!" เขายัดน้ำอัลมอนด์ขวดหนึ่งใส่มือเสิ่นเยวี่ย

"ถ้าเจอสัตว์ประหลาด ให้ถอย"

ทั้งสามคนพยักหน้า เสิ่นเยวี่ยเอ่ย "ได้ค่ะ!"

จากนั้นหลินหยางก็พาหลิวเฉียวกับหลิวซูถงลงไปยังชั้นสอง

ระยะทางสามกิโลเมตรไม่ใช่ใกล้ๆ ทางเดินตรงนี้แคบลงกว่าเดิม หลอดไฟนีออนก็เว้นระยะห่างมากกว่าชั้นบน บางจุดหลอดไฟดับไปแล้ว ทางเดินทั้งสายจึงสว่างแค่ครึ่งเดียว อีกครึ่งจมอยู่ในเงามืด

ยิ่งเดินไปข้างหน้า เงายิ่งทึบ สระน้ำก็ยิ่งน้อยลง

ตลอดทางเงียบสงัด หลิวซูถงดูเหมือนจะทนความอึดอัดไม่ไหว จึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

"พี่หลินหยาง บ้านพี่อยู่ที่ไหนเหรอคะ?"

ฝีเท้าของหลินหยางไม่หยุดลง "เมืองเล็กๆ บอกไปเธอคงไม่รู้จักหรอก"

"ลองบอกหน่อยสิคะ เผื่อฉันจะรู้จักก็ได้"

"เจียงเฉิง"

หลิวซูถงครุ่นคิดแล้วส่ายหน้า

"ไม่เคยได้ยินเลยค่ะ แต่บ้านฉันอยู่หางโจว เมื่อก่อนฐานะที่บ้านค่อนข้างดี พ่อฉันเปิดโรงงานเล็กๆ โรงงานหนึ่ง

ต่อมาแม่ฉันล้มป่วย เงินก็เลยหมดเกลี้ยง"

เธอพูดพลางเอื้อมมือดึงด้ายแดงเส้นบางออกมาจากคอเสื้อ ปลายด้ายแดงผูกจี้ทองคำอันเล็กๆ ไว้อันหนึ่ง

มันคือแผ่นปีนักษัตรที่บางมาก ขอบถูกเสียดสีจนขึ้นเงา ลวดลายปีนักษัตรด้านบนเลือนรางไปเกินครึ่ง

เธอปลดจี้ออก กำไว้ในฝ่ามือมองอยู่สองวินาที แล้วยื่นส่งให้หลินหยาง

"พี่หลินหยาง ฉันขอร้องพี่เรื่องหนึ่งได้ไหมคะ?"

หลินหยางหยุดฝีเท้าแล้วมองเธอ "เรื่องอะไร?"

"ถ้าฉันตาย พี่ช่วยเอามันไปให้แม่ฉันที แม่ยังอยู่ในโรงพยาบาล...ถ้ายังอยู่นะคะ

นี่เป็นของที่เมื่อก่อนแม่ซื้อให้ฉัน ต่อมาที่บ้านไม่มีเงิน ฉันก็เลยกะว่าจะเอาอันนี้ไปขาย ใครจะไปคิด ยังเดินไปไม่ถึงร้านทองก็ทะลุมิติเข้ามาในโลกนี้ซะก่อน"

เธอยกจี้ทองขึ้นมาตรงหน้าหลินหยาง ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อย

หลินหยางเหลือบมองจี้ทองอันนั้น ไม่ได้ยื่นมือไปรับ "มีชีวิตรอด แล้วเอาไปให้ท่านเอง"

"แต่พี่บอกว่าที่นี่อันตรายไม่ใช่เหรอคะ?"

"แค่เดาเอา ไม่จำเป็นว่าจะต้องตาย ถ้าจะมีใครตาย ผู้หญิงก็ต้องต่อคิวอยู่ข้างหลัง"

หลิวซูถงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะชักมือกลับ เอาจี้คล้องกลับเข้าที่คอตามเดิม แล้วยัดลงไปในคอเสื้อ

ตอนที่เธอก้มหน้าจัดคอเสื้อ มุมปากก็ยกโค้งขึ้นเล็กน้อย

"ก็ได้ค่ะ จริงสิ เคยมีใครบอกไหมคะว่าพี่หน้าตาดีเหมือนกันนะ?"

หลินหยางอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า "มี"

หลิวซูถงเอามือปิดปากหัวเราะเบาๆ

หลิวเฉียวที่เดินอยู่ข้างๆ กระแอมแห้งๆ ขึ้นมา "ซูถง เอาจี้ให้ฉันสิ เดี๋ยวฉันช่วยเอาไปให้ครอบครัวเธอเอง"

หลิวซูถงปั้นรอยยิ้มเจื่อนๆ "ไม่ต้องหรอก ขอบคุณนะ"

เดินไปได้ประมาณยี่สิบนาที ก็มาถึงตำแหน่งที่ข้อมูลระบุไว้

บริเวณนี้แทบไม่ต่างจากพื้นที่ก่อนหน้านัก กระเบื้องสีขาว เสาทรงสี่เหลี่ยมไม่กี่ต้น กับสระน้ำร้างอีกสองสามสระ

น้ำในสระตื้นมาก มองเห็นกระเบื้องสีขาวก้นสระได้ชัดเจน ตรงมุมห้องมีเศษฝ้าเพดานที่ร่วงลงมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้กองอยู่ โดนน้ำแช่จนบวมผิดรูป

"พี่หลินหยาง พี่บอกว่าแถวนี้มีของงั้นเหรอ?" หลิวเฉียวใช้แผ่นบัวเชิงผนังเคาะขอบสระข้างๆ

หลินหยางพยักหน้า

"ในขวดลอยน้ำที่เก็บได้เมื่อวานบอกไว้น่ะ ช่วยกันหาเถอะ"

ทั้งสามคนแยกย้ายกันค้นหา

หลิวเฉียวรับผิดชอบฝั่งซ้าย หลิวซูถงรับผิดชอบตรงกลาง หลินหยางรับผิดชอบฝั่งขวา

เคาะผนัง สำรวจก้นสระ แหงนมองฝ้าเพดาน

ทว่าผ่านไปสิบกว่านาที ทั้งสามคนก็กลับมารวมกันที่เดิม มองหน้ากัน ไม่มีอะไรเลย

"ดูเหมือนแถวนี้จะไม่มีอะไรเลยนะคะ" หลิวซูถงใช้หลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก

หลินหยางเองก็จมสู่ความคิด ไม่น่าใช่ ข้อมูลไม่มีทางผิดพลาด แถวนี้ต้องมีคนแน่ๆ... ทำไมถึงไม่มีคนล่ะ?

เขายืนอยู่ที่เดิมแล้วกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดสายตาลงตรงมุมหนึ่งสุดทางเดินที่มีเสาบังอยู่

ตรงนั้นแทบจะจมอยู่ในเงามืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวที่ส่องมาจากทางเดินไกลๆ พอจะทอดมาถึง เลือนรางจนพอมองเห็นโครงร่างของมุมนั้น

ตรงนั้นทั้งสามคนไม่ได้ค้นหา เพราะมันมืดเกินไป กลัวว่าจะมีอันตราย อีกอย่างคนปกติก็คงไม่ไปอยู่ตรงนั้น

ทว่าหลินหยางกลับได้ยินเสียงแว่วมาจากทิศทางนั้น คล้ายเสียงของบางอย่างกำลังหยดลงมาทีละหยด!

ติ๋ง... ติ๋ง...

ในอากาศมีกลิ่นคาวหวานลอยมาจางๆ จางมากจนเกือบถูกกลิ่นคลอรีนในห้องสระน้ำกลบไปจนหมด แต่จมูกของหลินหยางคุ้นเคยกับกลิ่นนี้ดีเกินไป

เขาขมวดคิ้วแล้วก้าวเท้าเดินตรงไป

ยิ่งเข้าใกล้มุมนั้น แสงสว่างก็ยิ่งมืดสลัว เสียงหยดก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น!

เขาเห็นแล้ว!

บนพื้นมีของเหลวสีแดงเข้มอยู่สองสามหยด มันบาดตาอย่างยิ่งบนแผ่นกระเบื้องสีขาว!

นั่นคือเลือดมนุษย์!